firenziano
27.10.05, 12:37
Zanioswszy dla Leonardo kilka nowych farb, wracalem przez via Appenina wzdluz
Arno do mojego Ogrodu Marzen polozonego po drugiej stronie.
Na Moscie Kupcow omalze nie przejechal mnie powoz, ktory nieuwaznie
prowadzila kobieta w kremowo-wisniowej sukni. I tylko bialy kruk,
ktory przefrunal przerd konmi zatrzymal ich galop - tuz przede mna.
Stanalem jak wryty, ale podobnie zaskoczona byla i owa kobieta,
gdy kruk ten przyfrunal na jej ramie, by zaraz potem odleciec.
To Mona Liza - narzeczona Hrabiego Giocondo - rzucil w moim kierunku
najblizszy kupiec.
Tego dnia, nie doszedlem do Ogrodu Marzen bladzac nad brzegami Arno bez celu.
A potem niekiedy przechodzilem pod ich domem, gdy Mona zamieszkala u Hrabiego
na via Dolorosa.
Wczoraj jednak, przemykajac jak wiele juz razy pod ich domem, zatrzymalem sie
jak wryty, widzac ja ponownie, po raz pierwszy od dwoch lat, gdy podlewala
kwiaty w oknie. Patrzylem na nia w milczeniu, nie mogac wydobyc ani slowa.
- To ty - zaczela pierwsza z usmiechem - pamietam ten wypadek na moscie.
- Ten bialy kruk to byly twoje mysli - prawda? - zapytala tonem pewnosci.
- Taaak - odpowiedzialem - nie wierzac temu, ze jej czar splywa na moje
zagubienie.
- Mylalam o Tobie. I mam dla Ciebie jablko, ktore spadlo mi wczoraj na
otwarte dlonie.
- Czy moge je przyjac? A co na to Twoj maz? - spytalem zaklopotany.
- Nie ma go - wyjechal na dluzej do Milano - dodala krecac niecierpliwie
palcami lewej dloni.
Firenziano. Il distributore di colori.
.
www.cs.utah.edu/~bigler/pictures/europe2002/italy/firenze%20bridge%20
(florence).jpg
Ci sono dei a volte problemi, sono che a suo di cronometrare insolubile.
Il solo che un può fare poi, è essere atteso finché ciò sé risolve,
con i corsi del tempo.
(de Gaulle)
