Róża

[duszka2]

Pewien poeta mieszkał przez pewien czas w Paryżu. Aby dojść na uniwersytet,
codziennie przechodził w towarzystwie swej francuskiej przyjaciółki bardzo
ruchliwą ulicą.

Na rogu tej ulicy mijali żebraczkę, proszącą przechodniów o jałmużnę. Kobieta
zawsze siedziała w tym samym miejscu, nieruchomo jak posąg, z wyciągniętą ręką
i oczami wbitymi w ziemię.

Poeta nigdy nic jej nie dawał, podczas gdy jego przyjaciółka rzucała jakąś monetę.

Pewnego dnia zdziwiona Francuzka zapytała poetę:

- Dlaczego nigdy nic nie dajesz tej biedaczce?

- Powinniśmy podarować coś jej sercu a nie jej dłoniom – odparł.

Następnego dnia poeta przyniósł przepiękną, zaledwie rozkwitłą różę, włożył ją
w ręce żebraczki i chciał pospiesznie odejść.

Wtedy zdarzyło się coś nieoczekiwanego: żebraczka podniosła oczy, popatrzyła
na poetę, podniosła się z ziemi, ujęła jego dłoń i ucałowała ją. Potem
odeszła, przyciskając do piersi różę.

Przez cały tydzień nikt jej nie widział. Lecz po ośmiu dniach znowu powróciła
na swoje miejsce. Cicha i nieruchoma jak zwykle.

- Ciekawa jestem, z czego żyła przez te wszystkie dni? – spytała młoda
przyjaciółka poety.

- Żyła różą – odparł poeta.