Czy potraficie wybaczać?

[white.falcon]

Czy potraficie wybaczać innym, którzy n.p. zawiedli Wasze zaufanie, świadomie
zrobili Wam krzywdę, w sposób w niczym ich nieusprawiedliwiający nadużyli
Waszego dobrego serca? Jak sobie radzicie w obliczu czegoś takiego?

Temat przedstawiam ze swojej strony jako teoretyczny. Ale ciekawa jestem
Waszego zdania.

Pozdrv.:)

Czy potraficie wybaczać?

[ka_27]

Potrafimy,
choć często okazuje się,
że taka osoba nie zasługiwała na kolejne podanie naszej dłoni ...

[foxhunter]

Wybaczenie przychodzi szybko, natomiast zapomniec jest trudniej.

[kwasna_cytryna]

Wybaczenie wcale tak szybko nie przychodzi, ale można dojrzeć do tego by
wybaczyć. Zdecydowanie jednak trudniej jest zapomnieć, bo ne można wyłączyć
własnej pamięci. To z kolei już kładzie się cieniem, na ewentualnych dalszych
kontaktach. Zawsze zostaje gdzieś w głębi duszy nieprzyjemny osad, którego
pozbyć się jest bardzo trudno, i spora doza ostrożności.
Chyba do wybaczenia i zapomnienia trzeba mieć... anielski charakter, a o to
jest raczej trudno.

[von-koza]

Oczywiście duzo zależy od okoliczności, ale chyba... tak.
Inna sprawa, ze po czymś takim wybaczenie nie zawsze wystarczy.
Pozdrawiam,
von Koza

Czym jest wybaczenie? Może tak powinnam napisać.

[white.falcon]

Czasem się wybacza, bo inaczej to nam będzie leżeć kamieniem na sercu brak
wybaczenia. Łatwiej wybaczyć, gdy spróbuje się zrozumieć, dlaczego ktoś coś
zrobił. I czasem warto zapomnieć o krzywdzie, co nawet nie wymaga anielskiego
charakteru, ale chyba zmuszenia siebie do zrozumienia (oczywiście nie w
sprawach kardynalnych - typu zabójstwo - tego ja nigdy nie umiałabym pojąć) tej
drugiej osoby.

Pozdrv.:)

[kwasna_cytryna]

Nie wiem, ale zawsze mi się wydawało, że łatwiej jest wybaczyć i duże krzywdy,
niż małe bezinteresowne świństwa. A tych w życiu jest więcej.

[sunrise1]

Umiejętność przebaczania jest jednym z czynników
determinujących współżycie w społeczeństwie,
oraz moim zdaniem decydujących o byciu człowiekiem.
Przebaczenie jest czymś, co świadczy o naszej ludzkości,
o zrozumieniu drugiego.

Przebaczanie jednak musi być świadome, bez
jakiegokolwiek nacisku. Musi być po prostu
w pewien sposób kształtujące.
W życiu każdego z nas zdarzają się bowiem sytuacje, kiedy
nie możemy przebaczać bezkrytycznie, kiedy ktoś
przekroczył granice naszego ja i zrobił to,
co gorsza świadomie.
Owszem łatwiej jest przebaczać, gdy ktoś się ukorzy..
Pojawia się pytanie, czy przebaczyć komuś, kto dokonał
czegoś niewłaściwego z premedytacją ?

Myślę, że to trudne, ale tak trzeba, mimo wszystko....
Może potrzeba do tego empatii, może wielkoduszności,
może odrobiny szlachetności, a może zrozumienia życia ?

Czasami przebaczenie może być bardzo trudne.
Nie o to jednak chodzi by kogoś kochać, czy nawet darzyć sympatią
lecz by uświadomić
że można wbrew wszystkiemu i wszystkim być i robić inaczej.

Czy ja umiem przebaczać ? Tak, umiem.
Nie pozwalam nikomu " wleźć " bezkarnie na moja głowę
ale staram się rozumieć pobudki i przyczyny.

Na dodatek nie umiem kompletnie się gniewać. To czasami nie jest dobre,
ale nie obraca się przeciwko mnie.


z :)

[ja_nek]

Wybaczać trzeba, zapominać nie należy.

Pozdrawiam
janek

[jmx]

Wybaczyć to nie znaczy zapomnieć. Wybaczyć to, moim zdaniem, przejść nad tym
co się stało do porządku dziennego. Nikt nie jest w stanie "zresetować"
pamięci ale można, da się - żyć dalej po zranieniu bez poczucia krzywdy. Do
tego potrzebny jest najczęściej czas, przebaczenia nie da się poganiać...

Osobną sprawą jest zrozumienie motywów postępowania krzywdziciela. Zrozumienie
może ułatwić przebaczenie i pogodzenie się z nieszczęściem, ale to wszystko
zależy do tego - co to był za czyn. Inaczej postąpimy gdy dziecko stłucze nam
ulubiony wazonik a inaczej gdy dowiemy się o zdradzie męża (na przykład).

Ja zawsze wybaczam...

[quickly]

...tu nie ma innej drogi!

Wybaczyc i zapomniec! Do konca! Zawsze! Koniec, kropka!

To jest dzialanie z pozytkiem dla Tej osoby, ktora zawinila i co ciekawsze dla
siebie samego tzn. dla wlasnego zdrowia psychicznego.

Kiedys, kiedy bylem jeszcze malym chlopcem, przeczytalem w pewnej bardzo madrej
ksiazce cos wlasnie na ten temat.

Pytanie w niej nie bylo o to, czy przebaczac, tylko (uwaga!) ile razy mozna
to "wybaczanie" zrobic!

Odpowiedz byla, ze nie nalezy robic tego tylko siedem razy (tzn. przebaczac),
ale... siedemdziesiat-siedem razy!!! Ludzie! Przebaczyc nawet siedemdziesiat-
siedem razy!? To sie tym, co Go pytali, w palach nie miescilo!

I pomyslalem sobie wtedy, ze to duza liczba i ze nie starczy nam zycia az na
tyle przebaczen w stosunku do jednej osoby... Tzn. ze przebaczac nalezy
ZAWSZE...
I tak juz zostalo...
Zawsze przebaczam i staram sie zapomniec jak najszybciej.
I nigdy tego nie zalowalem, wrecz przeciwnie!
Sprobojcie! Warto!

[messja]

white.falcon napisała:

> Czy potraficie wybaczać innym, którzy n.p. zawiedli Wasze zaufanie, świadomie
> zrobili Wam krzywdę, w sposób w niczym ich nieusprawiedliwiający nadużyli
> Waszego dobrego serca? Jak sobie radzicie w obliczu czegoś takiego?
>
> Temat przedstawiam ze swojej strony jako teoretyczny. Ale ciekawa jestem
> Waszego zdania.
>

nie wiem czy potrafie, bo od dawna nikomu nie musialam nic wybaczac - nie bylo
takiej potrzeby. od dawna nauczylam sie rozumiec postepowanie tych ludzi,
ktorzy sa dla mnie wazni i czasami postepuja w sposb dla mnie przykry. nikt nie
jest doskonaly...
ci mniej wazni, odeszli i odchodza, bo nie zatrzymuje w swoim zyciu ludzi,
ktorych nie moge darzyc zaufaniem. problem wiec rozwiazuje sie niejako sam -
nie musze im niczego wybaczac, bo nie cierpie z ich powodu...
dla mnie bardziej istotne jest by trawic moja energie dla tych ktorych kocham i
przez ktorych jestem kochana, niz na zatrzymywaniu uraz w sercu. o wiele
bardziej sie oplaca, nie mowiac o tym, ze jest poprostu zdrowsze.

oczywiscie, nie zawsze udaje sie uniknac swoiscie pojetej przez pewien okaz
ludzi "madrosci, gruboziarnistosci i inteligencji". te jednak bywaja zazwyczaj
zbawne niz bolesne. nie mozna bowiem traktowac powaznie zalosnych atakow mario2
z jego rodzicami, ktorzy byli rodzenstwem, czy innych, zdawaloby sie bardziej
zrownowazonych forumowiczow, ktorzy tak dalece sie zatracili w "biciu piany",
ze nie wsydza sie wykorzystywac aurytetu "osoby z medalika" i wypaczac jego,
skad innon bardzo pieknych nauk:"nie sadz by nie byc sadzonym", do wlasnych
wypraw krzyzowych...

i tylko tak cichutko mam nadzieje, ze jesli ci "madrzy, gruboziarnisci i
inteligentni" manipuluja slowami bibli by tym latwiej komus zrobic krzywde czy
przykrosc, to ja dziekuje Bogu (idac za przykladem pewnej forumowiczki) ze
naleze do tych "glupich, mialkich i mniej inteligentnych"....

acha - moje rozwazania byly tylko teoretyczne:)))

p.s.

autorce watku radze, zajc sie wreszcie wlasnym zyciem, miast przenosic stosunki
z pracy i swoje nastawienie do ludzi na forum - to juz tak poza tematem...
oczywiscie:PPP

[elzbieta28]

Tak, umiem wybaczać, gorzej jest z zapomnieniem...zrozumienie dlaczego tak a
nie inaczej się stało, pomaga mi w tym...Staram się zrozumieć, wybaczam no i
zapominam:)) Pozdrawiam