Chatka Puchatka II :)

[white.falcon]

Zacznijmy od początku:)

Pozdrv.:)

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Miś o małym, jak wiadomo rozumku, lecz dużym i pojemnym brzuszku, co to go
można miodkiem napełniać i napełniać, otowrzył oczka i pomyślał ...

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Miś o małym, jak wiadomo rozumku, lecz dużym i pojemnym brzuszku, co to go
> można miodkiem napełniać i napełniać, otowrzył oczka i pomyślał ...

A potem zanucił " Jak to miło chmurką być, płynąć niebem jak po wodzie - taką
piosnkę na dzień dobry mała chmurka spiewa codzień...". Pozdrawiam

[elzbieta28]

Ojej, znowu znalazłam ogon Kłapouchego:-))Teraz juz będzie mógł rozmyślać...:)))
Pozdrawiam

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Ojej, znowu znalazłam ogon Kłapouchego:-))
Teraz juz będzie mógł rozmyślać...:))
A potem zanucił
" Jak to miło chmurką być, płynąć niebem jak po wodzie - taką
piosnkę na dzień dobry mała chmurka spiewa codzień..."
I poszedł szukać Kłapouchego, przy okazji zaglądając do dziupli pszczelej :-)

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Ojej, znowu znalazłam ogon Kłapouchego:-))
> Teraz juz będzie mógł rozmyślać...:))
> A potem zanucił
> " Jak to miło chmurką być, płynąć niebem jak po wodzie - taką
> piosnkę na dzień dobry mała chmurka spiewa codzień..."
> I poszedł szukać Kłapouchego, przy okazji zaglądając do dziupli pszczelej :-)

podkradł się cichutko, ocenił, ze miodku jest w sam raz tyle, ile potrzeba
do "małego co nieco", i to jest właśnie ta pora by je zacząć:))Pozdrawiam

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

A potem zanucił
" Jak to miło chmurką być, płynąć niebem jak po wodzie - taką
piosnkę na dzień dobry mała chmurka spiewa codzień..."
I poszedł szukać Kłapouchego, przy okazji zaglądając do dziupli pszczelej :-)
Podkradł się cichutko, ocenił, że miodku jest w sam raz tyle, ile potrzeba
do "małego co nieco", i to jest właśnie ta pora by je zacząć :)
Wybrał łapką miód, którą zaczął z powagą oblizywać :-)
Sięgnął jeszcze raz i raz jeszcze ...
"Nie ma to jak małe co nieco" - pomyśłał Puchatek - "a i brzuszek się
napełnia" :-)

A Kłapouchy szukał swego ogonka ...

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> A potem zanucił
> " Jak to miło chmurką być, płynąć niebem jak po wodzie - taką
> piosnkę na dzień dobry mała chmurka spiewa codzień..."
> I poszedł szukać Kłapouchego, przy okazji zaglądając do dziupli pszczelej :-)
> Podkradł się cichutko, ocenił, że miodku jest w sam raz tyle, ile potrzeba
> do "małego co nieco", i to jest właśnie ta pora by je zacząć :)
> Wybrał łapką miód, którą zaczął z powagą oblizywać :-)
> Sięgnął jeszcze raz i raz jeszcze ...
> "Nie ma to jak małe co nieco" - pomyśłał Puchatek - "a i brzuszek się
> napełnia" :-)
>
> A Kłapouchy szukał swego ogonka ...

siedząc na skale przywoływał go myslami:)) - jeżeli jeszcze niedawno go miałem
to co się mogło stać? gdzie zniknął? Nie uda mi się znaleźć w tak wielkim lesie
małego nic dla nikogo nie znaczącego ogonka:(((

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Wybrał łapką miód, którą zaczął z powagą oblizywać :-)
Sięgnął jeszcze raz i raz jeszcze ...
"Nie ma to jak małe co nieco" - pomyśłał Puchatek - "a i brzuszek się
napełnia" :-)

A Kłapouchy szukał swego ogonka ... siedząc na skale przywoływał go myślami:))
- jeżeli jeszcze niedawno go miałem, to co się mogło stać? gdzie zniknął? Nie
uda mi się znaleźć w tak wielkim lesie małego nic dla nikogo nie znaczącego
ogonka:(((
Nigdy nie cierpiał ten, kto ogonka nie straciłw Stumilowym Lesie ...

Puchatek, już o pełnym brzuszku, wział ogonek w łapkę i poszedł dalej,
zaglądając pod każde drzewo, szukając drugiej połowy ogonka, czyli
Kłapouchego :-)

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Wybrał łapką miód, którą zaczął z powagą oblizywać :-)
> Sięgnął jeszcze raz i raz jeszcze ...
> "Nie ma to jak małe co nieco" - pomyśłał Puchatek - "a i brzuszek się
> napełnia" :-)
>
> A Kłapouchy szukał swego ogonka ... siedząc na skale przywoływał go myślami:))
> - jeżeli jeszcze niedawno go miałem, to co się mogło stać? gdzie zniknął? Nie
> uda mi się znaleźć w tak wielkim lesie małego nic dla nikogo nie znaczącego
> ogonka:(((
> Nigdy nie cierpiał ten, kto ogonka nie straciłw Stumilowym Lesie ...
>
> Puchatek, już o pełnym brzuszku, wział ogonek w łapkę i poszedł dalej,
> zaglądając pod każde drzewo, szukając drugiej połowy ogonka, czyli
> Kłapouchego :-)

Pełny brzuszek go rozleniwiał...myślał o drzemce króciutkiej...o Krzysiu,
którego nigdy nie ma jak jest potrzebny i o dalszym ciągu ogonka...no właśnie,
czy ogonek to jest początek czy koniec, czegoś tam...:))

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Puchatek, już o pełnym brzuszku, wział ogonek w łapkę i poszedł dalej,
zaglądając pod każde drzewo, szukając drugiej połowy ogonka, czyli
Kłapouchego :-)

Pełny brzuszek go rozleniwiał...myślał o drzemce króciutkiej...o Krzysiu,
którego nigdy nie ma jak jest potrzebny i o dalszym ciągu ogonka...no właśnie,
czy ogonek to jest początek czy koniec, czegoś tam...:))

Z jednej strony jest początkiem kogoś, kto tenże ogonek ma, a kończy się z
drugiej strony, a z drugiej strony jest początkiem od końca drugiej strony
początku właściciela ogonka ... chyba tylko Krzyś jest w stanie to pojąć, bo
mi - pomysłał Puchatek - już coś brzuszek burczy :-)

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Puchatek, już o pełnym brzuszku, wział ogonek w łapkę i poszedł dalej,
> zaglądając pod każde drzewo, szukając drugiej połowy ogonka, czyli
> Kłapouchego :-)
>
> Pełny brzuszek go rozleniwiał...myślał o drzemce króciutkiej...o Krzysiu,
> którego nigdy nie ma jak jest potrzebny i o dalszym ciągu ogonka...no
właśnie,
> czy ogonek to jest początek czy koniec, czegoś tam...:))
>
> Z jednej strony jest początkiem kogoś, kto tenże ogonek ma, a kończy się z
> drugiej strony, a z drugiej strony jest początkiem od końca drugiej strony
> początku właściciela ogonka ... chyba tylko Krzyś jest w stanie to pojąć, bo
> mi - pomysłał Puchatek - już coś brzuszek burczy :-)

Trzeba zrobić przerwę na "małe co nieco", a właściciel początku lub końca
jeszcze trochę musi poczekać...no bo jak głodny miś o małym rozumku ma szukać
kogoś smutnego...głodny miś to - smutny miś, najedzony miś to -
szczęśliwy "odnalazca" i "donosiciel" rzeczy zgubionych:))

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Pełny brzuszek go rozleniwiał...myślał o drzemce króciutkiej...o Krzysiu,
którego nigdy nie ma jak jest potrzebny i o dalszym ciągu ogonka...no
właśnie, czy ogonek to jest początek czy koniec, czegoś tam...:))

Z jednej strony jest początkiem kogoś, kto tenże ogonek ma, a kończy się z
drugiej strony, a z drugiej strony jest początkiem od końca drugiej strony
początku właściciela ogonka ... chyba tylko Krzyś jest w stanie to pojąć,
bo mi - pomysłał Puchatek - już coś brzuszek burczy :-)

Trzeba zrobić przerwę na "małe co nieco", a właściciel początku lub końca
jeszcze trochę musi poczekać...no bo jak głodny miś o małym rozumku ma szukać
kogoś smutnego...głodny miś to - smutny miś, najedzony miś to -
szczęśliwy "odnalazca" i "donosiciel" rzeczy zgubionych:))

Miś o małym rozumku i pełnym brzuszku to zupełnie co innego, niż Kłapouchy bez
ogonka :-))) I zaczął sie rozglądać za pszczołami, co by go do miodu powiodły :-
)) I machał sobie ogonkiem Kłapouchego ...

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Pełny brzuszek go rozleniwiał...myślał o drzemce króciutkiej...o Krzysiu,
> którego nigdy nie ma jak jest potrzebny i o dalszym ciągu ogonka...no
> właśnie, czy ogonek to jest początek czy koniec, czegoś tam...:))
>
> Z jednej strony jest początkiem kogoś, kto tenże ogonek ma, a kończy się z
> drugiej strony, a z drugiej strony jest początkiem od końca drugiej strony
> początku właściciela ogonka ... chyba tylko Krzyś jest w stanie to pojąć,
> bo mi - pomysłał Puchatek - już coś brzuszek burczy :-)
>
> Trzeba zrobić przerwę na "małe co nieco", a właściciel początku lub końca
> jeszcze trochę musi poczekać...no bo jak głodny miś o małym rozumku ma szukać
> kogoś smutnego...głodny miś to - smutny miś, najedzony miś to -
> szczęśliwy "odnalazca" i "donosiciel" rzeczy zgubionych:))
>
> Miś o małym rozumku i pełnym brzuszku to zupełnie co innego, niż Kłapouchy
bez
> ogonka :-))) I zaczął sie rozglądać za pszczołami, co by go do miodu
powiodły :
> -
> )) I machał sobie ogonkiem Kłapouchego ...

machał i machał, aż zobaczył, że pszczoła usiadła na "machanym"
ogonku...Podrapał się łapką w głowę i ...myslał, myślał...czy jak pszczoła
zrobi krzywdę ogonkowi, to zaboli to Kłapouchego?...

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Miś o małym rozumku i pełnym brzuszku to zupełnie co innego, niż Kłapouchy
bez ogonka :-))) I zaczął sie rozglądać za pszczołami, co by go do miodu
powiodły :
- I machał sobie ogonkiem Kłapouchego ...
machał i machał, aż zobaczył, że pszczoła usiadła na "machanym"
ogonku...Podrapał się łapką w głowę i ...myslał, myślał...czy jak pszczoła
zrobi krzywdę ogonkowi, to zaboli to Kłapouchego?...

I czy ogonek spuchnie z końca początku, czy poczatku końca?
I czy Kłapouchy będzie zadowolony z takiego ogonka? Czy będzie wolał chodzić
bez opuchniętego ogonka?
Jeść miód, czy nie jeść, oto pytanie godne prawdziwego misia - pomyślał
Puchatek - i wziął się do roboty, czyli do wybierania miodku z kolejnej
dziupli :-))

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Miś o małym rozumku i pełnym brzuszku to zupełnie co innego, niż Kłapouchy
> bez ogonka :-))) I zaczął sie rozglądać za pszczołami, co by go do miodu
> powiodły :
> - I machał sobie ogonkiem Kłapouchego ...
> machał i machał, aż zobaczył, że pszczoła usiadła na "machanym"
> ogonku...Podrapał się łapką w głowę i ...myslał, myślał...czy jak pszczoła
> zrobi krzywdę ogonkowi, to zaboli to Kłapouchego?...
>
> I czy ogonek spuchnie z końca początku, czy poczatku końca?
> I czy Kłapouchy będzie zadowolony z takiego ogonka? Czy będzie wolał chodzić
> bez opuchniętego ogonka?
> Jeść miód, czy nie jeść, oto pytanie godne prawdziwego misia - pomyślał
> Puchatek - i wziął się do roboty, czyli do wybierania miodku z kolejnej
> dziupli :-))

przy oblizywaniu łapki z kolejnej porcji miodku, Puchatek pomyśał, że lubi swój
grubiutki brzuszek, że dzięki niemu i poprzez niego lepiej mu się myśli...na
pewno i Kłapouchy byłby mniej myślący i radośniejszy z grubiutkim ogonkiem:))
I zaczął nucić - Jak to miło pulchnym być, brzuszkiem na świat patrzeć cały, i
ogonek też być może grubiuteńki i radosny cały:))

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Jeść miód, czy nie jeść, oto pytanie godne prawdziwego misia - pomyślał
Puchatek - i wziął się do roboty, czyli do wybierania miodku z kolejnej
dziupli :-))

przy oblizywaniu łapki z kolejnej porcji miodku, Puchatek pomyśał, że lubi swój
grubiutki brzuszek, że dzięki niemu i poprzez niego lepiej mu się myśli...na
pewno i Kłapouchy byłby mniej myślący i radośniejszy z grubiutkim ogonkiem:))
I zaczął nucić - Jak to miło pulchnym być, brzuszkiem na świat patrzeć cały, i
ogonek też być może grubiuteńki i radosny cały:))

Puchatek z pełnym miodku brzuszkiem był taki szczęsliwy, machał napuchniętym
ogonkiem Kłapouchego, nucąc pod noskiem. Miodek pyszny, miodek słodki, wszędzie
go pełno, tylko nie w mym garnuszku :-)))
Zjadłem miodek, zjadłem miodek, wylizałem cały spodek :-)))

A gdy skończył swą piosenkę, to pomysłał:
Ciekawe, czy spuchnięty ogonek powróci do swojego kształtu, bo inaczej -
pomyslał Puchatek - trzeba by napompować Kłapouchego, zeby był podobny do
swojego napuchniętego ogonka :-))

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Jeść miód, czy nie jeść, oto pytanie godne prawdziwego misia - pomyślał
> Puchatek - i wziął się do roboty, czyli do wybierania miodku z kolejnej
> dziupli :-))
>
> przy oblizywaniu łapki z kolejnej porcji miodku, Puchatek pomyśał, że lubi
swój
> grubiutki brzuszek, że dzięki niemu i poprzez niego lepiej mu się myśli...na
> pewno i Kłapouchy byłby mniej myślący i radośniejszy z grubiutkim ogonkiem:))
> I zaczął nucić - Jak to miło pulchnym być, brzuszkiem na świat patrzeć cały,
i
> ogonek też być może grubiuteńki i radosny cały:))
>
> Puchatek z pełnym miodku brzuszkiem był taki szczęsliwy, machał napuchniętym
> ogonkiem Kłapouchego, nucąc pod noskiem. Miodek pyszny, miodek słodki,
wszędzie
>
> go pełno, tylko nie w mym garnuszku :-)))
> Zjadłem miodek, zjadłem miodek, wylizałem cały spodek :-)))
>
> A gdy skończył swą piosenkę, to pomysłał:
> Ciekawe, czy spuchnięty ogonek powróci do swojego kształtu, bo inaczej -
> pomyslał Puchatek - trzeba by napompować Kłapouchego, zeby był podobny do
> swojego napuchniętego ogonka :-))

No tak, ale mój brzuszek jest grubiutki i go widzę przed sobą- pomyslał
Puchatek, a brzuszek Kłapouchego byłby grubiutki do dołu, ciagnąłby go biedny
Kłapouch po ziemi, tak byc nie może. Trzeba "odpuchnąć" ogonek , no tak, ale
chyba tylko Prosiaczek wie jak się "odpucha" ogonki, ja tylko "pęknąć" baloniki:
((

[elzbieta28]

elzbieta28 napisała:

> ka_27 napisał:
>
> > Jeść miód, czy nie jeść, oto pytanie godne prawdziwego misia - pomyślał
> > Puchatek - i wziął się do roboty, czyli do wybierania miodku z kolejnej
> > dziupli :-))
> >
> > przy oblizywaniu łapki z kolejnej porcji miodku, Puchatek pomyśał, że lubi
>
> swój
> > grubiutki brzuszek, że dzięki niemu i poprzez niego lepiej mu się myśli...
> na
> > pewno i Kłapouchy byłby mniej myślący i radośniejszy z grubiutkim ogonkiem
> :))
> > I zaczął nucić - Jak to miło pulchnym być, brzuszkiem na świat patrzeć cał
> y,
> i
> > ogonek też być może grubiuteńki i radosny cały:))
> >
> > Puchatek z pełnym miodku brzuszkiem był taki szczęsliwy, machał napuchnięt
> ym
> > ogonkiem Kłapouchego, nucąc pod noskiem. Miodek pyszny, miodek słodki,
> wszędzie
> >
> > go pełno, tylko nie w mym garnuszku :-)))
> > Zjadłem miodek, zjadłem miodek, wylizałem cały spodek :-)))
> >
> > A gdy skończył swą piosenkę, to pomysłał:
> > Ciekawe, czy spuchnięty ogonek powróci do swojego kształtu, bo inaczej -
> > pomyslał Puchatek - trzeba by napompować Kłapouchego, zeby był podobny do
> > swojego napuchniętego ogonka :-))
>
> No tak, ale mój brzuszek jest grubiutki i go widzę przed sobą- pomyslał
> Puchatek, a brzuszek Kłapouchego byłby grubiutki do dołu, ciagnąłby go biedny
> Kłapouch po ziemi, tak byc nie może. Trzeba "odpuchnąć" ogonek , no tak, ale
> chyba tylko Prosiaczek wie jak się "odpucha" ogonki, ja tylko "pęknąć"
baloniki potrafię:((
> :
> ((

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Puchatek z pełnym miodku brzuszkiem był taki szczęsliwy, machał napuchniętym
ogonkiem Kłapouchego, nucąc pod noskiem. Miodek pyszny, miodek słodki,
wszędzie go pełno, tylko nie w mym garnuszku :-)))
Zjadłem miodek, zjadłem miodek, wylizałem cały spodek :-)))
A gdy skończył swą piosenkę, to pomysłał:
Ciekawe, czy spuchnięty ogonek powróci do swojego kształtu, bo inaczej -
pomyslał Puchatek - trzeba by napompować Kłapouchego, zeby był podobny do
swojego napuchniętego ogonka :-))

No tak, ale mój brzuszek jest grubiutki i go widzę przed sobą- pomyslał
Puchatek, a brzuszek Kłapouchego byłby grubiutki do dołu, ciagnąłby go biedny
Kłapouch po ziemi, tak byc nie może. Trzeba "odpuchnąć" ogonek , no tak, ale
chyba tylko Prosiaczek wie jak się "odpucha" ogonki, ja tylko "pęknąć" baloniki
potrafię :((

Lepszy odpuchnięty ogonek Kłapouchego, niż Kłapouchy z brzuszkiem na ziemi -
stwierdził naukowo Puchatek - ale coś mi znów w brzuszku burczy, może
Prosiaczek ma w spizarni beczułkę miodu? A moze u Krzysia są jakieś konfitury?
- rozamrzył się Puchatek z burczacym brzuszkiem :-)))

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Puchatek z pełnym miodku brzuszkiem był taki szczęsliwy, machał napuchniętym
> ogonkiem Kłapouchego, nucąc pod noskiem. Miodek pyszny, miodek słodki,
> wszędzie go pełno, tylko nie w mym garnuszku :-)))
> Zjadłem miodek, zjadłem miodek, wylizałem cały spodek :-)))
> A gdy skończył swą piosenkę, to pomysłał:
> Ciekawe, czy spuchnięty ogonek powróci do swojego kształtu, bo inaczej -
> pomyslał Puchatek - trzeba by napompować Kłapouchego, zeby był podobny do
> swojego napuchniętego ogonka :-))
>
> No tak, ale mój brzuszek jest grubiutki i go widzę przed sobą- pomyslał
> Puchatek, a brzuszek Kłapouchego byłby grubiutki do dołu, ciagnąłby go biedny
> Kłapouch po ziemi, tak byc nie może. Trzeba "odpuchnąć" ogonek , no tak, ale
> chyba tylko Prosiaczek wie jak się "odpucha" ogonki, ja tylko "pęknąć"
baloniki
> potrafię :((
>
> Lepszy odpuchnięty ogonek Kłapouchego, niż Kłapouchy z brzuszkiem na ziemi -
> stwierdził naukowo Puchatek - ale coś mi znów w brzuszku burczy, może
> Prosiaczek ma w spizarni beczułkę miodu? A moze u Krzysia są jakieś konfitury?
> - rozamrzył się Puchatek z burczacym brzuszkiem :-)))
Ale Prosiaczek miał tylko beczułkę nalewki wiśniowej, z miodku skutecznie
Puchatek opróżnił Prosiaczkową piwniczkę...Prosiaczku, czas na "małe co nieco" -
powiedział Puchatek, poczęstuj mnie czyms dobrym, a Ty "odpuchnij" ogonek
Kłapouchego...

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Lepszy odpuchnięty ogonek Kłapouchego, niż Kłapouchy z brzuszkiem na ziemi
- stwierdził naukowo Puchatek - ale coś mi znów w brzuszku burczy, może
Prosiaczek ma w spizarni beczułkę miodu? A moze u Krzysia są jakieś konfitury?
- rozamrzył się Puchatek z burczacym brzuszkiem :-)))
Ale Prosiaczek miał tylko beczułkę nalewki wiśniowej, z miodku skutecznie
Puchatek opróżnił Prosiaczkową piwniczkę...Prosiaczku, czas na "małe co nieco"
- powiedział Puchatek, poczęstuj mnie czyms dobrym, a Ty "odpuchnij" ogonek
Kłapouchego...

Witaj pożeraczu mojej piwniczki, pełnej miodku :-) - powiedział Prosiaczek - a
co to takiego opuchniętego w łapce trzymasz Puchatku?
Witaj Prosiaczku, to jest opuchnięty ogon Kłapouchego, biedak zgubił go w
Stumilowym Lesie i teraz szuka go, mówiąc, ze znów wszytsko jest przeciw -
odpowiedział Puchatek - i gdzie to małe co nieco?
No nie wiem, czy potrafię, boje się - odpowiedział Prosiaczek - a jak mi sie
nie uda i Kłąpouchy nie będzie miał ogonka?

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Lepszy odpuchnięty ogonek Kłapouchego, niż Kłapouchy z brzuszkiem na ziemi
> - stwierdził naukowo Puchatek - ale coś mi znów w brzuszku burczy, może
> Prosiaczek ma w spizarni beczułkę miodu? A moze u Krzysia są jakieś konfitury?
> - rozamrzył się Puchatek z burczacym brzuszkiem :-)))
> Ale Prosiaczek miał tylko beczułkę nalewki wiśniowej, z miodku skutecznie
> Puchatek opróżnił Prosiaczkową piwniczkę...Prosiaczku, czas na "małe co
nieco"
> - powiedział Puchatek, poczęstuj mnie czyms dobrym, a Ty "odpuchnij" ogonek
> Kłapouchego...
>
> Witaj pożeraczu mojej piwniczki, pełnej miodku :-) - powiedział Prosiaczek -
a
> co to takiego opuchniętego w łapce trzymasz Puchatku?
> Witaj Prosiaczku, to jest opuchnięty ogon Kłapouchego, biedak zgubił go w
> Stumilowym Lesie i teraz szuka go, mówiąc, ze znów wszytsko jest przeciw -
> odpowiedział Puchatek - i gdzie to małe co nieco?
> No nie wiem, czy potrafię, boje się - odpowiedział Prosiaczek - a jak mi sie
> nie uda i Kłąpouchy nie będzie miał ogonka?
Prosiaczku, nie bój się co to takiego wielkiego "odpuchnąć " ogonek...NNoo
niibbyy taakk...ale tak się bbojję...MMoożżee Sowwaa pootrraffii, bboo jaa
chyyba nie:(( Wiesz to jest wielka odpowiedzialność naprawić ogonek
Kłapouchego. Czy Misie lubią nalewkę, czy ona może być "małym co nieco? Zapytał
Prosiaczek

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Witaj pożeraczu mojej piwniczki, pełnej miodku :-) - powiedział Prosiaczek
- a co to takiego opuchniętego w łapce trzymasz Puchatku?
Witaj Prosiaczku, to jest opuchnięty ogon Kłapouchego, biedak zgubił go w
Stumilowym Lesie i teraz szuka go, mówiąc, ze znów wszytsko jest przeciw -
odpowiedział Puchatek - i gdzie to małe co nieco?
No nie wiem, czy potrafię, boje się - odpowiedział Prosiaczek - a jak mi sie
nie uda i Kłąpouchy nie będzie miał ogonka?
Prosiaczku, nie bój się co to takiego wielkiego "odpuchnąć " ogonek...NNoo
niibbyy taakk...ale tak się bbojję...MMoożżee Sowwaa pootrraffii, bboo jaa
chyyba nie:(( Wiesz to jest wielka odpowiedzialność naprawić ogonek
Kłapouchego. Czy Misie lubią nalewkę, czy ona może być "małym co nieco? Zapytał
Prosiaczek

Prosiaczku! - powiedział Puchatek - waleczne są prosiaczki, które
potrafią "odpuchnąć" napuchnięte, zgubione ogonki :-) Nie bój się, ogonek
będzie ci wdzięczny! Tak mi już burczy w pusym brzuszku, że i ta nalewka byłaby
w sam raz :-)
I Prosiaczek wyciągnął kubeczek, do którego nalał nalewkę dla Puchatka i gdy
miś o małym rozumku i pustym brzuszku zaczał ją pić, zajał się "odpuchaniem"
ogonka :-)

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Witaj pożeraczu mojej piwniczki, pełnej miodku :-) - powiedział Prosiaczek
> - a co to takiego opuchniętego w łapce trzymasz Puchatku?
> Witaj Prosiaczku, to jest opuchnięty ogon Kłapouchego, biedak zgubił go w
> Stumilowym Lesie i teraz szuka go, mówiąc, ze znów wszytsko jest przeciw -
> odpowiedział Puchatek - i gdzie to małe co nieco?
> No nie wiem, czy potrafię, boje się - odpowiedział Prosiaczek - a jak mi sie
> nie uda i Kłąpouchy nie będzie miał ogonka?
> Prosiaczku, nie bój się co to takiego wielkiego "odpuchnąć " ogonek...NNoo
> niibbyy taakk...ale tak się bbojję...MMoożżee Sowwaa pootrraffii, bboo jaa
> chyyba nie:(( Wiesz to jest wielka odpowiedzialność naprawić ogonek
> Kłapouchego. Czy Misie lubią nalewkę, czy ona może być "małym co nieco?
Zapytał
> Prosiaczek
>
> Prosiaczku! - powiedział Puchatek - waleczne są prosiaczki, które
> potrafią "odpuchnąć" napuchnięte, zgubione ogonki :-) Nie bój się, ogonek
> będzie ci wdzięczny! Tak mi już burczy w pusym brzuszku, że i ta nalewka
byłaby
> w sam raz :-)
> I Prosiaczek wyciągnął kubeczek, do którego nalał nalewkę dla Puchatka i gdy
> miś o małym rozumku i pustym brzuszku zaczał ją pić, zajał się "odpuchaniem"
> ogonka :-)
Prosiaczek był tak przejęty swoją misją, że zapomniał się bać, ze zrobi krzywdę
ogonkowi, oj łatwo być odważnym zwierzątkiem gdy czyni się dobrze - pomyślał
Prosiaczek. Pocierając łapką nosek spojrzł na małe wiaderko pełne wody, no tak
choremu ogonkowi jest gorąco, więc żeby go 'odpuchnąć" trzeba ogonek ochlodzić.
zamykając małe oczka wsadzil ogonek Kłapouchego do wiaderka z wodą. I w tym
momencie znowu zaczął sie bać:((

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Prosiaczku! - powiedział Puchatek - waleczne są prosiaczki, które
potrafią "odpuchnąć" napuchnięte, zgubione ogonki :-) Nie bój się, ogonek
będzie ci wdzięczny! Tak mi już burczy w pusym brzuszku, że i ta nalewka
byłaby w sam raz :-)
I Prosiaczek wyciągnął kubeczek, do którego nalał nalewkę dla Puchatka i gdy
miś o małym rozumku i pustym brzuszku zaczał ją pić, zajał się "odpuchaniem"
ogonka :-)
Prosiaczek był tak przejęty swoją misją, że zapomniał się bać, ze zrobi krzywdę
ogonkowi, oj łatwo być odważnym zwierzątkiem gdy czyni się dobrze - pomyślał
Prosiaczek. Pocierając łapką nosek spojrzł na małe wiaderko pełne wody, no tak
choremu ogonkowi jest gorąco, więc żeby go 'odpuchnąć" trzeba ogonek ochlodzić.
zamykając małe oczka wsadzil ogonek Kłapouchego do wiaderka z wodą. I w tym
momencie znowu zaczął sie bać:((

A jak ogonek się tak skurczy z zimna, że zrobi się malutki? - pomyślał
Prosiaczek - I będzie Kłapouchemu jeszcze bardziej smutno, że teraz ogonek
będzie taki mały?
A Puchatek oprózniał beczułkę nalewki prosiaczowej :-)
Oj! Puchatku! - krzyknąl Prosiaczek - A jak ogonek się skurczy? I co wtedy
zrobimy? Co?

[elzbieta28]

> Prosiaczek był tak przejęty swoją misją, że zapomniał się bać, ze zrobi
krzywdę
> ogonkowi, oj łatwo być odważnym zwierzątkiem gdy czyni się dobrze - pomyślał
> Prosiaczek. Pocierając łapką nosek spojrzł na małe wiaderko pełne wody, no
tak
> choremu ogonkowi jest gorąco, więc żeby go 'odpuchnąć" trzeba ogonek
ochlodzić.
> zamykając małe oczka wsadzil ogonek Kłapouchego do wiaderka z wodą. I w tym
> momencie znowu zaczął sie bać:((
>
> A jak ogonek się tak skurczy z zimna, że zrobi się malutki? - pomyślał
> Prosiaczek - I będzie Kłapouchemu jeszcze bardziej smutno, że teraz ogonek
> będzie taki mały?
> A Puchatek oprózniał beczułkę nalewki prosiaczowej :-)
> Oj! Puchatku! - krzyknąl Prosiaczek - A jak ogonek się skurczy? I co wtedy
> zrobimy? Co?
Ojej, ojej, ja nie wiem Puchatku - tak się boję popatrzeć na ogonek...zobacz Ty
jak, jak on wygląda...Puchatek wsadził łapkę do środka wiaderka i wyciągnął to
coś co było ogonkiem Kłapouchego. Tak- powiedział- to ogonek. To rzecz pewna! -
Och, rzekł Prosiaczek drżącym głosem, potem odważnie powiedział- Tak, właśnie
tak, to jest ogonek:))

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

A jak ogonek się tak skurczy z zimna, że zrobi się malutki? - pomyślał
Prosiaczek - I będzie Kłapouchemu jeszcze bardziej smutno, że teraz ogonek
będzie taki mały?
A Puchatek oprózniał beczułkę nalewki prosiaczkowej :-)
Oj! Puchatku! - krzyknął Prosiaczek - A jak ogonek się skurczy? I co wtedy
zrobimy? Co?
Ojej, ojej, ja nie wiem Puchatku - tak się boję popatrzeć na ogonek...zobacz Ty
jak, jak on wygląda...Puchatek wsadził łapkę do środka wiaderka i wyciągnął to
coś co było ogonkiem Kłapouchego. Tak- powiedział- to ogonek. To rzecz pewna! -
Och, rzekł Prosiaczek drżącym głosem, potem odważnie powiedział- Tak, właśnie
tak, to jest ogonek:))

Puchatek zerknął raz, zerknął drugi raz, zamknął oczy, szybko je otworzył -
Prosiaczku - powiedział Puchatek - to teraz trzeba będzie go przymierzyć do
Kłapouchego :-)
Ciekawe, czy będzie pasować - zapytał Prosiaczek - a jak ogonek będzie za mały?
To znów będziemy szukać pszczoły? :-))

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> A jak ogonek się tak skurczy z zimna, że zrobi się malutki? - pomyślał
> Prosiaczek - I będzie Kłapouchemu jeszcze bardziej smutno, że teraz ogonek
> będzie taki mały?
> A Puchatek oprózniał beczułkę nalewki prosiaczkowej :-)
> Oj! Puchatku! - krzyknął Prosiaczek - A jak ogonek się skurczy? I co wtedy
> zrobimy? Co?
> Ojej, ojej, ja nie wiem Puchatku - tak się boję popatrzeć na ogonek...zobacz
Ty
> jak, jak on wygląda...Puchatek wsadził łapkę do środka wiaderka i wyciągnął
to
> coś co było ogonkiem Kłapouchego. Tak- powiedział- to ogonek. To rzecz
pewna! -
> Och, rzekł Prosiaczek drżącym głosem, potem odważnie powiedział- Tak, właśnie
> tak, to jest ogonek:))
>
> Puchatek zerknął raz, zerknął drugi raz, zamknął oczy, szybko je otworzył -
> Prosiaczku - powiedział Puchatek - to teraz trzeba będzie go przymierzyć do
> Kłapouchego :-)
> Ciekawe, czy będzie pasować - zapytał Prosiaczek - a jak ogonek będzie za
mały?
>
> To znów będziemy szukać pszczoły? :-))

Wiesz co Prosiaczku, teraz poszukamy miodku, bo już czas na przekąszenie małego
conieco, mój brzuszek czuje, że jest godzina 11, to jest ta pora. A jak ogonek
będzie za mały, to poszukamy Krzysia...

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Puchatek zerknął raz, zerknął drugi raz, zamknął oczy, szybko je otworzył
- Prosiaczku - powiedział Puchatek - to teraz trzeba będzie go przymierzyć d
o Kłapouchego :-)
Ciekawe, czy będzie pasować - zapytał Prosiaczek - a jak ogonek będzie za
mały?
To znów będziemy szukać pszczoły? :-))

Wiesz co Prosiaczku, teraz poszukamy miodku, bo już czas na przekąszenie małego
conieco, mój brzuszek czuje, że jest godzina 11, to jest ta pora. A jak ogonek
będzie za mały, to poszukamy Krzysia ...

Puchatku! - krzyknąl Prosiaczek - tu ogonek "odpuchł", a ty o miodku znowu! A
Kałapouhy gdzieś w czeluściach Stumilowego Lasu błąka się poszukując swojego
ogonka!

[elzbieta28]

> Wiesz co Prosiaczku, teraz poszukamy miodku, bo już czas na przekąszenie
małego
> conieco, mój brzuszek czuje, że jest godzina 11, to jest ta pora. A jak
ogonek
> będzie za mały, to poszukamy Krzysia ...
>
> Puchatku! - krzyknąl Prosiaczek - tu ogonek "odpuchł", a ty o miodku znowu! A
> Kałapouhy gdzieś w czeluściach Stumilowego Lasu błąka się poszukując swojego
> ogonka!
Ze zwieszonym do ziemi łbem, rozmyślał - Jak wyglądał mój ogonek, gdy jeszcze
był moim ogonkiem? - Co sie z nim satało? To nie jest mój najlepszy dzień, bo
ja bury osioł nie mogę mieć dobrych dni...

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Puchatku! - krzyknąl Prosiaczek - tu ogonek "odpuchł", a ty o miodku znowu! A
Kałapouhy gdzieś w czeluściach Stumilowego Lasu błąka się poszukując swoje go
ogonka!
Ze zwieszonym do ziemi łbem, rozmyślał - Jak wyglądał mój ogonek, gdy jeszcze
był moim ogonkiem? - Co sie z nim stało? To nie jest mój najlepszy dzień, bo
ja bury osioł nie mogę mieć dobrych dni...

Czy mój ogonek, który się zgubił, jest moim ogonkiem, czy też nie jest? -
rozmyślał Kałapouchy - czy ktoś go znalazł? Czy będę miał dobry dzień i go
odzyskam? Bo co to za osiołek bez własnego ogonka?

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

> Puchatku! - krzyknąl Prosiaczek - tu ogonek "odpuchł", a ty o miodku znowu! A
> Kałapouhy gdzieś w czeluściach Stumilowego Lasu błąka się poszukując swoje go
> ogonka!
> Ze zwieszonym do ziemi łbem, rozmyślał - Jak wyglądał mój ogonek, gdy jeszcze
> był moim ogonkiem? - Co sie z nim stało? To nie jest mój najlepszy dzień, bo
> ja bury osioł nie mogę mieć dobrych dni...
>
> Czy mój ogonek, który się zgubił, jest moim ogonkiem, czy też nie jest? -
> rozmyślał Kałapouchy - czy ktoś go znalazł? Czy będę miał dobry dzień i go
> odzyskam? Bo co to za osiołek bez własnego ogonka?
>
Nie dosyć, że mam się źle, to bez ogonka nie jestem osłem- pomyślał Kłapouchy
Może ktoś mój ogonek znajdzie, może nie...A tymczasem...:)))

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Czy mój ogonek, który się zgubił, jest moim ogonkiem, czy też nie jest? -
rozmyślał Kałapouchy - czy ktoś go znalazł? Czy będę miał dobry dzień i go
odzyskam? Bo co to za osiołek bez własnego ogonka?

Nie dosyć, że mam się źle, to bez ogonka nie jestem osłem- pomyślał Kłapouchy
Może ktoś mój ogonek znajdzie, może nie...A tymczasem...:)))

A tymczasem Kubuś Puchatek z Prosiaczkiem wyszli z domku Prosiaczka i poszli w
głąb Stumilowego Lasu, by szukać pierwszej połowy ogonka :-)
Puchatku - zapytał się Prosiaczek - czy aby na pewno się nie boisz zapuszczać
się tak głęboko w ten ciemny las?

[elzbieta28]

ka_27 napisał:
>
> Nie dosyć, że mam się źle, to bez ogonka nie jestem osłem- pomyślał Kłapouchy
> Może ktoś mój ogonek znajdzie, może nie...A tymczasem...:)))
>
> A tymczasem Kubuś Puchatek z Prosiaczkiem wyszli z domku Prosiaczka i poszli
w
> głąb Stumilowego Lasu, by szukać pierwszej połowy ogonka :-)
> Puchatku - zapytał się Prosiaczek - czy aby na pewno się nie boisz zapuszczać
> się tak głęboko w ten ciemny las?
Prosiaczek bardzo pragnął być gdzie indziej niż w tym czarnym lesie, cały
drżał, ale wiedział, że trzeba znaleźć początek, albo koniec ogonka, że
Kłapouchy mając ogonek chociaż przez chwilę nie będzie rozmyślał o tym, że
bardzo się czymś martwi...Zebrał w sobie całą Prosiaczkową malutką odwagę i
szedł dzielnie z Puchatkiem w głąb lasu...

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

A tymczasem Kubuś Puchatek z Prosiaczkiem wyszli z domku Prosiaczka i poszli
w głąb Stumilowego Lasu, by szukać pierwszej połowy ogonka :-)
Puchatku - zapytał się Prosiaczek - czy aby na pewno się nie boisz zapuszczać
się tak głęboko w ten ciemny las?

Prosiaczek bardzo pragnął być gdzie indziej niż w tym czarnym lesie, cały
drżał, ale wiedział, że trzeba znaleźć początek, albo koniec ogonka, że
Kłapouchy mając ogonek chociaż przez chwilę nie będzie rozmyślał o tym, że
bardzo się czymś martwi...Zebrał w sobie całą Prosiaczkową malutką odwagę i
szedł dzielnie z Puchatkiem w głąb lasu...

Puchatku - zapytał Prosiaczek - ja wiem, ze musimy znaleźć początek ogonka,
albo koniec, któremu brakuje ogonka, czyli Kłapouchego, ale w tym lesie jest
tak ciemno i szumią drzewa, boje się, ja jestem tylko małym Prosiaczkiem!

Ależ Prosiaczku - powiedział Puchatek - nie mamy się co bać, w końcu idziemy z
ogonkiem, który mamy zwrócić jego właścicielowi :-) A tak swoją drogą, to już
mi w brzuszku zaczyna burczeć, czy słyszysz to brzęczenie pszczół, tam z lewej
strony?

[elzbieta28]

ka_27 napisał:

>
> Prosiaczek bardzo pragnął być gdzie indziej niż w tym czarnym lesie, cały
> drżał, ale wiedział, że trzeba znaleźć początek, albo koniec ogonka, że
> Kłapouchy mając ogonek chociaż przez chwilę nie będzie rozmyślał o tym, że
> bardzo się czymś martwi...Zebrał w sobie całą Prosiaczkową malutką odwagę i
> szedł dzielnie z Puchatkiem w głąb lasu...
>
> Puchatku - zapytał Prosiaczek - ja wiem, ze musimy znaleźć początek ogonka,
> albo koniec, któremu brakuje ogonka, czyli Kłapouchego, ale w tym lesie jest
> tak ciemno i szumią drzewa, boje się, ja jestem tylko małym Prosiaczkiem!
>
> Ależ Prosiaczku - powiedział Puchatek - nie mamy się co bać, w końcu idziemy
z
> ogonkiem, który mamy zwrócić jego właścicielowi :-) A tak swoją drogą, to już
> mi w brzuszku zaczyna burczeć, czy słyszysz to brzęczenie pszczół, tam z
lewej
> strony?
Ojej, Puchatku, ale żeby dostać się do miodku trzeba wejść na drzewo, a a ono
jest taaaaakie ogromne, no ja nie wiem , czy warto tak ryzykować dla pełnego
brzuszka, Puchatku? A co mi tam, ja jestem misiem o małym rozumku, dużym i
wiecznie głodnym brzuszku...Ty mi pomożesz wejśc na to miododajne drzewo..

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Puchatku - zapytał Prosiaczek - ja wiem, ze musimy znaleźć początek ogonka,
albo koniec, któremu brakuje ogonka, czyli Kłapouchego, ale w tym lesie jest
tak ciemno i szumią drzewa, boje się, ja jestem tylko małym Prosiaczkiem!
Ależ Prosiaczku - powiedział Puchatek - nie mamy się co bać, w końcu idzie my
z ogonkiem, który mamy zwrócić jego właścicielowi :-) A tak swoją drogą, to
już mi w brzuszku zaczyna burczeć, czy słyszysz to brzęczenie pszczół, tam z
lewej strony?
Ojej, Puchatku, ale żeby dostać się do miodku trzeba wejść na drzewo, a a ono
jest taaaaakie ogromne, no ja nie wiem , czy warto tak ryzykować dla pełnego
brzuszka, Puchatku? A co mi tam, ja jestem misiem o małym rozumku, dużym i
wiecznie głodnym brzuszku...Ty mi pomożesz wejśc na to miododajne drzewo..

Ja muszę ten miodek zjeść - stwierdził stanowczo Puchatek - bo inaczej nie będe
miał siły, by szukać Kłapouchego :-)

Oj - westchnął Prosiaczek - cóż ja mały strachliwy i różowiutki Prosiaczek mogę
teraz zrobić? Tylko ci pomóc Puchatku w zdobyciu miodu.

[elzbieta28]

ka_27 napisał:
> Ojej, Puchatku, ale żeby dostać się do miodku trzeba wejść na drzewo, a a ono
> jest taaaaakie ogromne, no ja nie wiem , czy warto tak ryzykować dla pełnego
> brzuszka, Puchatku? A co mi tam, ja jestem misiem o małym rozumku, dużym i
> wiecznie głodnym brzuszku...Ty mi pomożesz wejśc na to miododajne drzewo..
>
> Ja muszę ten miodek zjeść - stwierdził stanowczo Puchatek - bo inaczej nie
będe
>
> miał siły, by szukać Kłapouchego :-)
>
> Oj - westchnął Prosiaczek - cóż ja mały strachliwy i różowiutki Prosiaczek
mogę
>
> teraz zrobić? Tylko ci pomóc Puchatku w zdobyciu miodu.
Tylko jak to mam zrobić?- Prosiaczek podrapał się po różowym nosku i myślał,
ojej, jakie to myślenie jest trudne:((

Chatka Puchatka II :)

[ka_27]

Oj - westchnął Prosiaczek - cóż ja mały strachliwy i różowiutki Prosiaczek mogę
teraz zrobić? Tylko ci pomóc Puchatku w zdobyciu miodu.

Tylko jak to mam zrobić?- Prosiaczek podrapał się po różowym nosku i myślał -
ojej, jakie to myślenie jest trudne:((

Ale cóż, Puchatek jest moim przyjacielem, a przyjacielowi się pomaga :-)
Puchatku, czy to na tym drzewie jest ta dziupla z miodem?

[luladelrio1]

white.falcon,
czy Ty poszłaś spać czy nie?!!!:)

pozdr:)

[messja]

luladelrio1 napisała:

> white.falcon,
> czy Ty poszłaś spać czy nie?!!!:)
>
> pozdr:)

ona nie chodzi spac - przeciez moglby ktos w tym czasie ukrasc jej forum:)))

[white.falcon]

messja napisała:
> ona nie chodzi spac - przeciez moglby ktos w tym czasie ukrasc jej forum:)))

Coś takiego. Forum jest dla wszystkich. Gdybym chciała mieć swoje, to
założyłabym prywatne.

Pozdrv.:)
P.S. Kraść nie ładnie. Chyba że uważasz, że ja Ci forum... ukradłam. Zgadłam?
To dlatego mnie nie lubisz, bo tak uważasz. Rozumiem teraz, o co Ci tak
naprawde chodzi.

[messja]

> P.S. Kraść nie ładnie. Chyba że uważasz, że ja Ci forum... ukradłam. Zgadłam?

nie, to nie jest moje forum, tylko publiczne, dlatego nie moglas mi go ukrasc.
ja to rozumiem, dlatego tu nie przesiaduje od rana do nocy:)

> To dlatego mnie nie lubisz, bo tak uważasz.

to za duzo powiedziane, ze cie "nielubie"... raczej zastanawia mnie dlaczego
swojego czasu tak namietnie wypisywalas bzdury na moj temat, mimo, ze mnie tu
nie bylo... moze w koncu powiesz:)))

[maga_]

mmmm...dzień dobry
chatka puchatka może dwa a może setna :)
jeśli chatka to taras, jeśli taras to winogrona, jeśli taras i winogrona, to
ciepła kawa z takim mlekiem,że się wydaje być karmelem, a jeśli kawa to dla
ciebie white.falcon też.
(jeszcze wcale się nie obudziłam, ale się uśmiecham)
chociaż jeśli ktoś już się obudził w jesieni to może być herbata owocowa.
a ja się jeszcze trochę przyczepię do lata i uprę się przy kawie. :)
(bo na wino za wcześnie? ;) )

(a ja teraz zbieram się załatwiać sprawy w Demonicznym Dziekanacie. przy
odrobinie łaskawości pań-z-dziekanatu wrócę tutaj cała i zdrowa.
ale czy ktoś kiedyś widział łaskawe panie-z-dziekantu? ;) )

Czy do chatki mogą wejść Muminki? :)

[white.falcon]

Witam bardzo serdecznie, jesiennie rześko.:)

W chatce można chyba pomieścić Muminki? Będzie bardziej bajkowo. A Tove Jansson
pisała te książeczki na każdą porę roku.

Za niedługo pójdę sobie na taras, owinę się "sierściatym" kocykiem z kubkiem
kawy ze śmietanką i będę zastanawiać się, jak to jest być Włoczykijem lub
Muminkiem.;)

Pozdrv.:)

[messja]

swietnie sie sklada, bo tesz chce napisac ksiazke o muminkach, myszach i inych
dziwnych istotach. bohaterka glowna bylaby pewna dziwna istota z tego forum,
ktora sama o sobie twierdzi, ze zjada zywe myszy...
zastanawialam sie idac, za pomyslem mario2 (alias messjasz), ze jej zachowanie
na tym forum nie jest syndromem "niedojebania" jak to sie uroczo wyrazil jej
adwersarz, ale wtedy pomyslalam sobie:


Nie za bardzo - hmmm - spłycasz temat pracy? To nie jest określenie, którego
> można użyć wobec jakiejkolwiek osoby, bo ktoś o cos takiego posądzony może
> jeszcze chcieć Ci osobiście udowodnić, że tak nie jest.
>
> Z takim słownictwem to nikt Ci pracy nie przyjmie. Jeżeli już prowadzić
> rozważania to to, co nasuwa się jako pierwsze do głowy, należy odrzucić, by
> bardziej zgłębić tematykę poznawczą.
>
> Pozdrv.:)
>

[maga_]

być muminkiem zawsze. byleby nie zimą. (zimą bycie muminkiem jest smutne,
zdziwione porządkiem, w którym taki muminek się nie mieści. i straszne trochę)
ale bardziej od muminków- mieć w chatce szafę, przez którą można dostać się do
Narni.(jeszcze z żadną szafą mi się nie udało. ale tu wszystko możliwe)

Tajemnicza szafa. :)

[white.falcon]

maga_ napisała:

> być muminkiem zawsze. byleby nie zimą. (zimą bycie muminkiem jest smutne,
> zdziwione porządkiem, w którym taki muminek się nie mieści. i straszne trochę)
> ale bardziej od muminków- mieć w chatce szafę, przez którą można dostać się
do Narni.(jeszcze z żadną szafą mi się nie udało. ale tu wszystko możliwe)

Ja chyba widziałam taką, ale nie mogłam do niej zajrzeć, bo była zamknięta na
kluczyk, który został zgubiony paredziesiąt lat temu. Szafa jest przedwojenna z
pięknego drzewa - taka, na której widać słoje drzewa, układające się według
wyobraźni - w bajki, scenki. Cudo - nie szafa. Nikt nie chce "na siłę" otworzyć
jej drzwiczek, bo zostałaby zniszczona i ona i zameczek, a jest ozdobny,
srebrny. I tak stoi, i nikt nie wie w mojej rodzinie, co tak naprawdę w niej
jest, ale cos jest, bo podczas przesuwania cos tam szeleści. Może balowa suknia
mojej Prababci? :)

Pozdrv.:)

[messja]

Nikt nie chce "na siłę" otworzyć
>
> jej drzwiczek, bo zostałaby zniszczona i ona i zameczek, a jest ozdobny,
> srebrny. I tak stoi, i nikt nie wie w mojej rodzinie, co tak naprawdę w niej
> jest, ale cos jest, bo podczas przesuwania cos tam szeleści.


to pewnie myszy. otworz, to bedziesz miala swierze miesko:))))))

[maga_]

jeśli mają się znaleźć szafy z przejściem do Narni, to chyba właśnie takie :)
i chyba nawet lepiej, że nie można jej otworzyć, w ten sposób wszystkie
możliwości są bardziej otwarte, znajduje się w niej dużo więcej rzeczy niż
rzeczywiście, bo dużo więcej można sobie wyobrażać :)
(i może naprawdę można przejść na drugą stornę, do Narni,w której zdarzają się
bajki? :) )
a ja widziałam kiedyś Drzwi w Przestrzeń, jechałam autobusem,widziałam z okna
budynek, te drzwi znajdowały się w ścianie, na poziomie drugiego piętra
budynku i rzeczywiście- prowadziły w powietrze.
dziwne, bo przejeżdżam tamtędy prawie codziennie,a już nigdy nie udało mi się
zobaczyć tych drzwi.
(teoria- to drzwi, które pojawiają się raz na jakiś czas w różnych miejscach, i
tymi drzwiami można dostać się wszędzie)

[white.falcon]

Dlatego sądzę, że moja rodzinna szafa może być właśnie taka szafą, która
jest "bramą" do Narni. Czasem, gdy słoneczko ją "nagrzeje", pachnie lasem i...
czasem "płacze" kropelkami żywicy z takiej jednej plamy po sęku,
przypominającej twarz smutnej kobiety. Zawsze tak jest, gdy zdarza się coś
złego w rodzinie. My wszyscy jesteśmy rozproszeni po całym świecie, ale
gdy "plama" zaczyna płakać, to Babcia obdzwania wszystkich, by się dowiedzieć,
co się stało. Nigdy nie było pomyłki. W rodzinie to właściwie hasło: ""Plama"
płacze". ...

Natomiast co dotyczy drzwi. Podobno pojawiają się dla tych, którzy są wrażliwi
na piękno, jako sygnał, albo nagroda - za to, że istniejesz. :)

Pozdrv.:)

[maga_]

ale dziwne to, że właśnie szafy potrafią być najbardziej niesamowitymi
przedmiotami. może dlatego, że nie do końca wiadomo, co może się chować w
środku :)
(albo pytanie co się dzieje w każdej szafie kiedy jest zamknięta? :) )

[white.falcon]

maga_ napisała:

>
> ale dziwne to, że właśnie szafy potrafią być najbardziej niesamowitymi
> przedmiotami. może dlatego, że nie do końca wiadomo, co może się chować w
> środku :)
> (albo pytanie co się dzieje w każdej szafie kiedy jest zamknięta? :) )

To pytanie jest z rodzaju: "Co dzieje się z lustrem, gdy nikt w nie nie
patrzy?"

A moja rodzinna szafa jest bardzo tajemnicza. Gdy miałam pięć lat, to
nacisnęłam jeden ozdobny "zawichruszek" i wysunęła się szufladka, w której
były... medale Prapradziadka z wojny japońsko-rosyjskiej i gruby stos
rosyjskich banknotów - rubli z czasów cara Aleksandra. Po przeliczeniu wyszło,
że za nie - w tamtych czasach - można było "żyć i się uśmiechać". Taka
historyczna szafa. "Zawichruszki" potem wszystkie sprawdzaliśmy, ale żadnych
szufladek nie było. A ostatnio było tak, że moja Mama, oparła się plecami o
szafę i wyjechała inna "tajemna" szufladka, w której był welon (bardzo dobrze
zachowany) i para białych rękawiczek. Do kogo należał - nie wiemy. :)

Pozdrv.:)

[maga_]

> To pytanie jest z rodzaju: "Co dzieje się z lustrem, gdy nikt w nie nie
> patrzy?"

co się dzieje z lustrem gdy się w nie nie patrzy napisał kiedyś Borges. i od
czasu tego wyjaśnienia- boję się spojrzeć w lustro, żeby nie zobaczyć gdzieś za
swoim odbiciem mignięcia ryby ;)
(według Borgesa jeśli się zobaczy w lustre rybę, to znak, że zaraz wszystkie
stworzenia zamknięte za karę w lustrach wyjdą i postnowią pokazać światu jak
bardzo są złe, na to, że je w lustrach zamknięto. brr...)



> A moja rodzinna szafa jest bardzo tajemnicza. Gdy miałam pięć lat, to
> nacisnęłam jeden ozdobny "zawichruszek" i wysunęła się szufladka, w której
> były... medale Prapradziadka z wojny japońsko-rosyjskiej i gruby stos
> rosyjskich banknotów - rubli z czasów cara Aleksandra. Po przeliczeniu
wyszło,
> że za nie - w tamtych czasach - można było "żyć i się uśmiechać". Taka
> historyczna szafa. "Zawichruszki" potem wszystkie sprawdzaliśmy, ale żadnych
> szufladek nie było. A ostatnio było tak, że moja Mama, oparła się plecami o
> szafę i wyjechała inna "tajemna" szufladka, w której był welon (bardzo dobrze
> zachowany) i para białych rękawiczek. Do kogo należał - nie wiemy. :)

więc okazuje się, że tajemnice szafy odkrywają się tylko przypadkiem. może ta
szafa lubi po prostu robić prezenty, sama z siebie? :)

(a dzisiaj tyle wiatru w powietrzu. taki dzień na kocyk, książkę i kubek mate.
i ciepłe puchate skarpetki i sweter wielki i wełnisty, że prawie siebie w nim
znaleźć nie można. i tak chyba będzie wyglądało moje Dzisiaj :) )

[white.falcon]

A co dzieje się, gdy oba lustra postawić naprzeciwko siebie? Powstaje
korytarz: "lustro w lustrze lustra w lustrze...". I Ci, co "czają" się w
lustrze nie są groźni. Oni już polubili swój świat, choć mogą nas straszyć,
n.p. pokazując sie pod postacią takiej ryby lub prezentując się pod postaciami
jak na obrazach Boscha. Ale oni nas nie straszą specjalnie. Oni chcą, byśmy ich
zauważyli, chcą nam pokazać, jacy są sympatyczni i ładni (choć my ich możemy
widzieć inaczej), chcą przyjaźni.

Podobają mi sie stare lustra z "patynką". Może kiedyś, kącikiem oka zobaczę
iluzję odbicia kogoś, kto w nim się przeglądał?:) Lubię rzeczy z "historią".

Pozdrv.:)

lustrzaki

[maga_]

white.falcon napisała:

> A co dzieje się, gdy oba lustra postawić naprzeciwko siebie? Powstaje
> korytarz: "lustro w lustrze lustra w lustrze...". I Ci, co "czają" się w
> lustrze nie są groźni. Oni już polubili swój świat, choć mogą nas straszyć,
> n.p. pokazując sie pod postacią takiej ryby lub prezentując się pod
postaciami
> jak na obrazach Boscha. Ale oni nas nie straszą specjalnie. Oni chcą, byśmy
ich
>
> zauważyli, chcą nam pokazać, jacy są sympatyczni i ładni (choć my ich możemy
> widzieć inaczej), chcą przyjaźni.
>
> Podobają mi sie stare lustra z "patynką". Może kiedyś, kącikiem oka zobaczę
> iluzję odbicia kogoś, kto w nim się przeglądał?:) Lubię rzeczy z "historią".
>
> Pozdrv.:)

twoja teoria podoba mi się bardziej niż ta Borgesowa. i może wyglądanie ryby
nie będzie już taką obsesją ;)

kiedy byłam mała na strychu znajdowało się Lustro. właściwie była to mała
komódka z trzema lustrami nad sobą, tworzącymi coś w rodzaju wachlarza. często
z wystraszoną fascynacją gramoliłam się na strych, żeby zobaczyć jak się
odbijam w trzech egzemplarzach. i zawsze próbowałam jedno z tych luster
przyłapać na błędzie ;)
(ale nam się Przedmiotowy wątek zrobił ;) )

[white.falcon]

Przedmioty tworzą w pewnym stopniu nasze życie, a my je tworzymy. W nich tkwi
tajemnica, a my jesteśmy jej ciekawi.:)

A Lustrzaki (czytałam książkę kiedyś o Lustrzakach, ale nie pamietam tytułu)?
One są nam przyjazne, lubią nas i czasem machają łapusią, albo kwiatkiem do
nas. Może warto wziąć jakiś kwiatek do ręki i też im pomachać?

Pozdrv.:)

[sunrise1]

white.falcon napisała:

> Przedmioty tworzą w pewnym stopniu nasze życie, a my je tworzymy. W nich tkwi
> tajemnica, a my jesteśmy jej ciekawi.:)

Uwielbiam MOJE przedmioty, ale też przedmioty INNYCH.
Historia przedmiotów powoduje jakiś zdrowy dreszcz emocji, jakieś
bezpardonowe poszukiwanie tajemnicy, podniecenie...

Przyznam, ze nie bardzo lubię zmieniać bycie_niektórych_z_nich
>
> A Lustrzaki (czytałam książkę kiedyś o Lustrzakach, ale nie pamietam tytułu)?
> One są nam przyjazne, lubią nas i czasem machają łapusią, albo kwiatkiem do
> nas. Może warto wziąć jakiś kwiatek do ręki i też im pomachać?

Macham i macham...i......czsami odmachują :)

Też czytałam i też zapomniałam tytuł...:)


z:))
>
> Pozdrv.:)

[maga_]

ja jestem uwięziona przez przedmioty. uwielbiam znajdować niby niepotrzebne już
rzeczy (połamane parasole, porzucone zabawki itd.), znosić do domu i
zatrzymywać (coś jak Pippi Langstrumpf, która uwielbiała zabawę w poszukiwacza
rzeczy ;) ). poza tym zbieram wszystko, co uznam za chociaż odrobinę magiczne
albo pozytywne.
najbardziej- Anioły (większość z nich zrobili dla mnie moi przyjaciele w
prezencie)
dołóżmy do tego nieopanowany zachwyt nad zwiewnymi chustami i każdym
drobiazgiem. i może dlatego osoby, które odwiedzają mnie po raz pierwszy-
szeroko otwierają oczy, widząc pokój pełen Wszystkiego :)

ale ja po prostu strasznie żałuję przedmiotów, które są 'niepotrzebne'. wydaje
mi się to straszliwie smutne. i po prostu nie potrafię odrzucać przedmiotów.
ich przeznaczeniem jest bycie potrzebnym. ich magia to garnięcie się do ludzi i
ich światów. i ja nie umiem im tego odmówić.
(niedawno znalazłam na chodniku porzuconą maskotkę misia Paddingtona. i jak
można czegoś takiego nie zabrać do domu??? :) )

[ainil]

maga_ napisała:

> co się dzieje z lustrem gdy się w nie nie patrzy napisał kiedyś Borges. i od
> czasu tego wyjaśnienia- boję się spojrzeć w lustro, żeby nie zobaczyć gdzieś
za
>
> swoim odbiciem mignięcia ryby ;)
> (według Borgesa jeśli się zobaczy w lustre rybę, to znak, że zaraz wszystkie
> stworzenia zamknięte za karę w lustrach wyjdą i postnowią pokazać światu jak
> bardzo są złe, na to, że je w lustrach zamknięto. brr...)
>

O jejku jej, maga, maga, aleś mnie teraz przestraszyła, przez Ciebie, to ja się
teraz też boję w lustro spojrzeć, bo mi ostatnio się wydawało, że mi nad głową
motyl lata, ale kiedy się obróciłam, to tam żadnego motyla nie było, i się
wystraszyłam, a teraz jeszcze bardziej...

maga, nie strasz :)

[ainil]

maga_ napisała:

>
> ale dziwne to, że właśnie szafy potrafią być najbardziej niesamowitymi
> przedmiotami. może dlatego, że nie do końca wiadomo, co może się chować w
> środku :)
> (albo pytanie co się dzieje w każdej szafie kiedy jest zamknięta? :) )

Kiedyś u mojego dziadka stała taka wieeelka dębowa szafa. Byłam dość niesfornym
dzieckiem, więc, kiedy zaczynałam rozrabiać, to mnie dziadek straszył, że jak
będę niegrzeczna, to z niej wyjdzie licho i mnie zje. A mała ainil była naiwnym
dzieckiem i wierzyła, i się strasznie wtedy bała tego licha, które ma wyjść z
szafy - choć właściwie nie wiedziała, co to takiego licho jest, i co to znaczy,
że ma ją zjeść. ale się bała tak na wszelki wypadek.
:)

Tajemnicze rupiecie. :)

[white.falcon]

ainil napisała:

> maga_ napisała:
>
> >
> > ale dziwne to, że właśnie szafy potrafią być najbardziej niesamowitymi
> > przedmiotami. może dlatego, że nie do końca wiadomo, co może się chować w
> > środku :)
> > (albo pytanie co się dzieje w każdej szafie kiedy jest zamknięta? :) )
>
> Kiedyś u mojego dziadka stała taka wieeelka dębowa szafa. Byłam dość
niesfornym
>
> dzieckiem, więc, kiedy zaczynałam rozrabiać, to mnie dziadek straszył, że jak
> będę niegrzeczna, to z niej wyjdzie licho i mnie zje. A mała ainil była
naiwnym
>
> dzieckiem i wierzyła, i się strasznie wtedy bała tego licha, które ma wyjść z
> szafy - choć właściwie nie wiedziała, co to takiego licho jest, i co to
znaczy,
>
> że ma ją zjeść. ale się bała tak na wszelki wypadek.
> :)

To tak, jak mając 4 latka bałam się flakonika perfum, do którego ozdobnie były
przyczepione dwa listki dębu. Dotąd nie wiem, co mnie tak przerażało, ale bałam
się tego flakonika i ... darzyłam go szacunkiem w pewny dziecięcy sposób. Po
latach odnalazłam go wśród rupieci na strychu domu i stwierdziłam, że nie wiem,
czego się bałam.

A tego, co się widzi w lustrze, nie warto się bać. Chyba z nas wychodzi wtedy
dziecko, które zagrzebaliśmy w swojej duszy.

Pozdrv.:)
P.S. Czy ktoś jeszcze odnalazł takie fajne rupiecie, które mu przypominają
czasy dzieciństwa? :)

[ainil]

white.falcon napisała:
>
>To tak, jak mając 4 latka bałam się flakonika perfum, do którego ozdobnie
>były przyczepione dwa listki dębu. Dotąd nie wiem, co mnie tak przerażało, ale
>bałam się tego flakonika i ... darzyłam go szacunkiem w pewny dziecięcy
>sposób. Po latach odnalazłam go wśród rupieci na strychu domu i stwierdziłam,
>że nie wiem, czego się bałam.
>

Ja kiedy byłam mała bałam się tylko tej szafy i pająków. Byłam generalnie mało
strachliwym kotem, łaziłam po drzewach, dachach i wszędzie, gdzie się dało,
wierząc, że wcale nie jestem małą dziewczynką, ale kotem, co to zawsze spada na
cztery łapy. Później to się niestety zmieniło, heh :).

> A tego, co się widzi w lustrze, nie warto się bać. Chyba z nas wychodzi wtedy
> dziecko, które zagrzebaliśmy w swojej duszy.
>

Ja w ogóle odkrywam w sobie pełno zachowań typowo dziecięcych. Na przykład w
jednej z niedawnych notek blogowego znajomego przeczytałam o tym, jak jego mały
siostrzeniec chowa się pod kołdrę, kiedy słyszy bzyczące komary nad głową. I
zdałam sobie sprawę, że ja też tak robię. Jak słyszę bzyczące i latające coś w
ciemnościach nad moją głową, to się cała w sobie kulę i zagrzebuję się w koc,
czy kołdrę, tak że nawet czubka głowy nie widać :).

> Pozdrv.:)
> P.S. Czy ktoś jeszcze odnalazł takie fajne rupiecie, które mu przypominają
> czasy dzieciństwa? :)
>

Hmmm... Ja mam takiego misia. Nigdy go nie zgubiłam, ale wciąż siedzi na mojej
półce. Jest stareńki, wypłowiały i nieco wyliniały, ale jest. Mój misiak z
dzieciństwa, jeden z niewielu, jakie miałam i jedyny, który zachował się do
czasów dzisiejszych. Lubię sobie od czasu do czasu na niego popatrzeć. Jest
jednym z niewielu typowo dziecięcych elementów mojego dzieciństwa :).

[messja]

> a ja widziałam kiedyś Drzwi w Przestrzeń, jechałam autobusem,widziałam z okna
> budynek, te drzwi znajdowały się w ścianie, na poziomie drugiego piętra
> budynku i rzeczywiście- prowadziły w powietrze.
> dziwne, bo przejeżdżam tamtędy prawie codziennie,a już nigdy nie udało mi się
> zobaczyć tych drzwi.
> (teoria- to drzwi, które pojawiają się raz na jakiś czas w różnych miejscach,
i
>
> tymi drzwiami można dostać się wszędzie)

to bardzo intrygujaca historia... mozna by nawet napisac ksiazke w ktorych
pojawialyby sie takie drzwi prowadzace w miejsca normalnie niedostepne...

a wiesz co sie znajduje w tym budynku?

[maga_]

budynek o ile wiem to normalny budynek mieszkalny, to było na osiedlu, które
jest pełne takich samych domów, które wyglądają jak poprzewracane bloki.
taki koszmarek urbanistyczny. :)

[messja]

maga_ napisała:

> budynek o ile wiem to normalny budynek mieszkalny, to było na osiedlu, które
> jest pełne takich samych domów, które wyglądają jak poprzewracane bloki.
> taki koszmarek urbanistyczny. :)

w takim razie moze tamte drzwi to byl poprostu jakis znak niebios, o
otwierajacych sie nowych mozliwosciach, albo o wyjsciu z jakiejs trudnej
sytuacji... kto wie... sa rzeczy na ziemi i niebie o ktorym filozofom sie nie
snilo:)

[maga_]

to mogła być też odmiana białych myszek ;)
tak czy siak Miasto to dla mnie tajemniczy labirynt. niedawno odkryłam
studzienkę, która podobno jest wejściem do średniowiecznych tuneli ciągnących
się pod całą powierzchnią starego miasta. i kusi, żeby trochę wejść i
pobłądzić. znaleźć skarb albo kolonię szczurów. ale coś znaleźć :)

[messja]

> (a ja teraz zbieram się załatwiać sprawy w Demonicznym Dziekanacie. przy
> odrobinie łaskawości pań-z-dziekanatu wrócę tutaj cała i zdrowa.
> ale czy ktoś kiedyś widział łaskawe panie-z-dziekantu? ;) )

kiedys bardzo dawno byla taka pani, ale to bylo tak dawno, ze pewno juz nie
prawda:(

[maga_]

messja

> > (a ja teraz zbieram się załatwiać sprawy w Demonicznym Dziekanacie. przy
> > odrobinie łaskawości pań-z-dziekanatu wrócę tutaj cała i zdrowa.
> > ale czy ktoś kiedyś widział łaskawe panie-z-dziekantu? ;) )
>
> kiedys bardzo dawno byla taka pani, ale to bylo tak dawno, ze pewno juz nie
> prawda:(
>

messja, to musiało być jeszcze zanim panie-z-dziekanatu wykształciły sobie w
drodze ewolucji umiejętność walki o czas na wypicie kawy. niezależnie od
wszystkiego. na przykłąd wykopując interesantki 15minut przed zamknięciem zanim
jeszcze zdążą otworzyć usta. na przykład mnie. dzisiaj.
(w sumie ładnie ta ich kawa pachniała, więc nie będę się dziwić ;) )

[messja]

> messja, to musiało być jeszcze zanim panie-z-dziekanatu wykształciły sobie w
> drodze ewolucji umiejętność walki o czas na wypicie kawy. niezależnie od
> wszystkiego. na przykłąd wykopując interesantki 15minut przed zamknięciem
zanim
>
> jeszcze zdążą otworzyć usta. na przykład mnie. dzisiaj.
> (w sumie ładnie ta ich kawa pachniała, więc nie będę się dziwić ;) )

tak, to bylo bardzo dawno i prawde mowiac, nawet nie pamietam do konca czy to
prawda, czy raczej marzenie senne:)

poniewaz zagladalam kilka razy na wydzial juz po okresie studiow i za kazdym
razem wychodzilam od pan z dziekanatu z trzesacymi sie rekoma, bliska zlamania
nerwowego... to jak potrafia potraktowac petenta, to sie poprostu nie miesci w
glowie...
ale pewno jest tak w calej Polsce:(

(po pworocie do Polski czeka mnie pewno jeszcze jedna wizyta i juz zaczynam sie
bac:)

[maga_]

ja wierzę, że wszystkich da się oswoić uśmiechem i właśnie uśmiechając się-
można jakoś z każdym się porozumieć.
oczywiście jedyne miejsce, w którym ta teoria nie sprawdza się zupełnie to
właśnie dziekanat.
a ja straciłam złudzenia od czasu jak kazano mi czekać kiedyś tam pod drzwiami
dziekanatu 3 i pół godziny. na podstemplowanie legitymacji. (czynność zaiste
czasochłonna...)
i fakt- trzęsące się dłonie to objaw typowy ;)
ktoś mi opowiadał, że na jego uczelni można na panie z dziekanatu skutecznie
pokrzyczeć jeśli nie są miłe. i, że to skutkuje. ale jakoś nie potrafię w to
uwierzyć.
(zresztą nie sądzę, żebym odważyła się spróbować ;) )

[messja]

maga_ napisała:

>
> ja wierzę, że wszystkich da się oswoić uśmiechem i właśnie uśmiechając się-
> można jakoś z każdym się porozumieć.

staram sie, ale czasami niektorzy tak spojrza na twoj usmiech, ze ci przymarza
do warg...


moja ostatnia wizyta w dziekanacie nie nalezala tez do zbyt milych. panie w
dziekanacie przekonywaly mnie, ze sprawa ktore chce zalatwic jest nie do
zlatwienia i wogle dawaly mi do zrozumienia, ze sa bardzo zajete, a ja im tylko
glowe zawracam. nastepnie spotkalam sie z pewna pani profesor w tej samej
sprawie i ta okazala sie rzeczowa, kompetentna i sympatyczna. wskazala jaka
jest procedura w takich sprawach jak moje...
czasami poprostu nie mozna zachowania tych pan brac do siebie i robic swoje...

[ainil]

maga_ napisała:

>
> ja wierzę, że wszystkich da się oswoić uśmiechem i właśnie uśmiechając się-
> można jakoś z każdym się porozumieć.
> oczywiście jedyne miejsce, w którym ta teoria nie sprawdza się zupełnie to
> właśnie dziekanat.

Ja Ci powiem, że nie tylko. Znam jeszcze dwie osoby, na które nawet
najpiękniejsze uśmiechy nie działają: pan Tomek i Luśka oraz panie sprzątaczki.
Pan Tomek, Wielki Rejestrator, który jest Wszechmogący i wie o tym, bo to on
odpowiada za plan, może pozmieniać, może w ogóle się obrazić i nie
zarejestrować, wtedy zostaje się bez planu zajęć i ma się problem.
Luśka to moja (była juz na szczęście) chemica, która jest zimna jak skała,
uśmiech ma tak twardy i zimny, że na jego widok każdy uczeń mojej szkoły się
kuli w sobie i ucieka, gdzie pieprz rośnie. A jak - nie daj Boże - Luśka
przyjdzie do szkoły na kacu, to już w ogóle żadne uśmiechy na nic, tylko pod
ławkami się chować, żeby Cię nie zobaczyły jej podkrążone oczy.
Panie sprzątaczki zaś mają władzę nad całym sprzętem szkolnym, nad wszelakimi
akcesoriami, i wszystko trzeba negocjować, z pokornym uśmiechem, a i tak
jeszcze można dostać po uszach, bo pani woźna nakrzyczy i spojrzy złym okiem,
to się człowiek ma ochotę zamknąć w mysiej dziurze...

do ainil

[maga_]

ainil, ty wiesz co? w moim dawnym liceum sprzątaczki miały zasadniczo dobre
humory. z powodu małych flaszek ukrytych w fartuchach.
i to były miłe sprzątaczki. ich świat był radośnie kolorowy ;)
ale szatniarki. szatniarki na mojej uczelni. reagują na uśmiech powoli.
przez rok uczyłam je odpowiadać na "dzień dobry", "proszę", "dziękuję" czymś
wiecej niż krzykiem. i poskutkowało. przynajmniej częściowo ;)
może wszystko tkwi w cierpliwości? ;)

sprzątaczki

[ainil]

maga_ napisała:

>
> ainil, ty wiesz co? w moim dawnym liceum sprzątaczki miały zasadniczo dobre
> humory. z powodu małych flaszek ukrytych w fartuchach.
> i to były miłe sprzątaczki. ich świat był radośnie kolorowy ;)
> ale szatniarki. szatniarki na mojej uczelni. reagują na uśmiech powoli.
> przez rok uczyłam je odpowiadać na "dzień dobry", "proszę", "dziękuję" czymś
> wiecej niż krzykiem. i poskutkowało. przynajmniej częściowo ;)
> może wszystko tkwi w cierpliwości? ;)

Ja tam się ich, maga, boję. Bo ostatnio mnie pani woźna zrugała strasznie,
krzyczała na mnie i tak patrzyła złym spojrzeniem, i machała rękami i wielkimi
grabkami, które trzymała w ręce, i w ogóle.
ale była taka jedna pani sprzątaczka, przekochana kobieta, strasznie lubiłam z
nią rozmawiać, a jak opowiadała o tym, jak w Barcelonie była i jej się tak oczy
świeciły, to uwielbiałam jej słuchać i sobie z nią żartować i w ogóle przefajny
stworek z niej był. Teraz już jej nie widuję, podobno się strasznie
rozchorowała... nie wiem :(.

[maga_]

ainil napisała:

> maga_ napisała:
>
> >
> > ainil, ty wiesz co? w moim dawnym liceum sprzątaczki miały zasadniczo dobr
> e
> > humory. z powodu małych flaszek ukrytych w fartuchach.
> > i to były miłe sprzątaczki. ich świat był radośnie kolorowy ;)
> > ale szatniarki. szatniarki na mojej uczelni. reagują na uśmiech powoli.
> > przez rok uczyłam je odpowiadać na "dzień dobry", "proszę", "dziękuję" czy
> mś
> > wiecej niż krzykiem. i poskutkowało. przynajmniej częściowo ;)
> > może wszystko tkwi w cierpliwości? ;)
>
> Ja tam się ich, maga, boję. Bo ostatnio mnie pani woźna zrugała strasznie,
> krzyczała na mnie i tak patrzyła złym spojrzeniem, i machała rękami i
wielkimi
> grabkami, które trzymała w ręce, i w ogóle.
> ale była taka jedna pani sprzątaczka, przekochana kobieta, strasznie lubiłam
z
> nią rozmawiać, a jak opowiadała o tym, jak w Barcelonie była i jej się tak
oczy
>
> świeciły, to uwielbiałam jej słuchać i sobie z nią żartować i w ogóle
przefajny
>
> stworek z niej był. Teraz już jej nie widuję, podobno się strasznie
> rozchorowała... nie wiem :(.

podrzuć im flaszeczki do fartuchów ;)

co takiego?

[cal-ineczka]

> poniewaz zagladalam kilka razy na wydzial juz po okresie studiow i za kazdym
> razem wychodzilam od pan z dziekanatu z trzesacymi sie rekoma, bliska
zlamania > nerwowego... to jak potrafia potraktowac petenta, to sie poprostu
nie miesci w > glowie...
> ale pewno jest tak w calej Polsce:(

Co Ty, nie te czasy. Teraz sa wszyscy mili i uprzejmi i z usmiechem na twarzy
stawiaja lufy. A panie? Panie z dziekanatu robia przeciez wszystko zgodnie z
procedura. pieczatki, przekreslenia w indexie i inne bajery
- nawet kolejek juz nie ma.....

[maga_]

to ja chyba mam zupełnie niedzisiejszy dziekanat. bo moje panie z dziekanatu
utrudniają życie bez uprzejmości.
ale moje studia są w ogóle niedzisiejsze. to ja się nie będę dziwić ;)

[kowalski19945]

Ja remontuje dom w końcu mam czas. Jeżeli też planujecie remont domu i wymianę starych drzwi to polecam wam tego producenta drzwi zewnętrznych

drzwimartom.pl/ Ja jestem bardzo zadowolony, ponieważ mają bardzo dobrą jakość w atrakcyjnej cenie.