W ciszy...

[mroweczka1]

Napisalam ten tekst wczoraj w nocy, ale nie moglam go powiesic. Gdy nadszedl
brzask chcialam wykasowac pomyslalam jednak, ze moze kogos ucieszy te pare
slow rzuconych w przestrzen . O tamtej nocy. A teraz sprobuje zasnac pod ciepla
koldra marzen..
**************************************************************

Siedze zamyslona, zapatrzona w ciemnosc opatulona, ktora otworzyla przede mna
swe ramiona. Dlugie, chlodne, milczace. Spogladam w dol a tam tysiace, nie !
miliony zagubionych, samotnych ziarenek piasku. Zanurzam dlon jak kat
zaciskajacy petle, rujnujayc spokoj ksztaltowany sloncem, wiatrem, poranna
bryza. Jestem znow u siebie, u stop mojej groty. W ciszy, gdy ciemnosc wyostrza
kontury, gdy won wiatru wdziera sie niezauwazenie do krtani dostrzegam ja.
Znowu jest dla mnie. Tamtego dnia, gdy kreslilam na piasku pojedyncze linie
ukladajac je w obraz madrosci i wiary przyszedl On- wedrowiec z miasta Nikad.
Zjadl czastke chleba i kazal patrzec przed siebie. Tyle razy wytezalam wzrok, aby
wzrokiem poczuc wiatr, tyle razy dotykalam, aby dotykiem poczuc swiatlo, tyle
razy szeptalam, aby ustami poczuc muzyke. A potem powiedzial On: Tak, to jest
twoja gwiazda. Wyciagnelam do niej dlonie, wspielam sie na palce aby blizej aby
cieplej aby na zawsze i aby nigdy. Stalam w wodzie. Noc nakrywala moje cialo
niczym plaszczem, biala jedwabna sukienka chlostana wiatrem i kropelkami
krysztalowej morskiej soli tulila sie do mnie jeszcze szczelniej- niczym
zziebniety ptak. Biala przezroczystosc sukni jak druga skora, jak drugie mokre ja,
mokre, gorace, szepczace i podniecone. Poczulam jak chlod przenika me stopy,
uda, brzuch. Chcialam zerwac z siebie biel spopielajaca mysli.
A teraz, po raz drugi znow jest noc. Biel wokolo mnie. Znow stoje bosa w bialej
sukience. Nikt mnie nie widzi . Suknia niczym rozlozony srebrzysty dywan ziemi
zlewa sie w jedna calosc, wlosy moje porywa wiatr. Wprost do gwiazd. Unosze
skostaniale rece go gory. Gdzie jestes moja gwiazdo, moja planeto jedyna? Gdzie
jestes Ty, ktora wskazal moj medrzec?
Tak bardzo jest zimno. Nie, nie zamarzne, poszukam. Stapam powoli i tylko snieg
skrzy pod moimi stopami.

Pomalenku do przodu poszla dziewczyna w bialej sukience i tylko wiatr rozpinal
w nocy jej wlosy niczym czarny zagiel- jej azymut do gwiazd.

[far_side]

mroweczka1 napisał(a):

> Napisalam ten tekst wczoraj w nocy, ale nie moglam go powiesic. Gdy nadszedl
> brzask chcialam wykasowac pomyslalam jednak, ze moze kogos ucieszy te pare
> slow rzuconych w przestrzen . O tamtej nocy. A teraz sprobuje zasnac pod ciepla
>
> koldra marzen..
> **************************************************************
>
> Siedze zamyslona, zapatrzona w ciemnosc opatulona, ktora otworzyla przede mna
> swe ramiona. Dlugie, chlodne, milczace. Spogladam w dol a tam tysiace, nie !
> miliony zagubionych, samotnych ziarenek piasku. Zanurzam dlon jak kat
> zaciskajacy petle, rujnujayc spokoj ksztaltowany sloncem, wiatrem, poranna
> bryza. Jestem znow u siebie, u stop mojej groty. W ciszy, gdy ciemnosc wyostrza
>
> kontury, gdy won wiatru wdziera sie niezauwazenie do krtani dostrzegam ja.
> Znowu jest dla mnie. Tamtego dnia, gdy kreslilam na piasku pojedyncze linie
> ukladajac je w obraz madrosci i wiary przyszedl On- wedrowiec z miasta Nikad.
> Zjadl czastke chleba i kazal patrzec przed siebie. Tyle razy wytezalam wzrok, a
> by
> wzrokiem poczuc wiatr, tyle razy dotykalam, aby dotykiem poczuc swiatlo, tyle
> razy szeptalam, aby ustami poczuc muzyke. A potem powiedzial On: Tak, to jest
>
> twoja gwiazda. Wyciagnelam do niej dlonie, wspielam sie na palce aby blizej aby
>
> cieplej aby na zawsze i aby nigdy. Stalam w wodzie. Noc nakrywala moje cialo
> niczym plaszczem, biala jedwabna sukienka chlostana wiatrem i kropelkami
> krysztalowej morskiej soli tulila sie do mnie jeszcze szczelniej- niczym
> zziebniety ptak. Biala przezroczystosc sukni jak druga skora, jak drugie mokre
> ja,
> mokre, gorace, szepczace i podniecone. Poczulam jak chlod przenika me stopy,
> uda, brzuch. Chcialam zerwac z siebie biel spopielajaca mysli.
> A teraz, po raz drugi znow jest noc. Biel wokolo mnie. Znow stoje bosa w bialej
>
> sukience. Nikt mnie nie widzi . Suknia niczym rozlozony srebrzysty dywan ziemi
> zlewa sie w jedna calosc, wlosy moje porywa wiatr. Wprost do gwiazd. Unosze
> skostaniale rece go gory. Gdzie jestes moja gwiazdo, moja planeto jedyna? Gdzie
>
> jestes Ty, ktora wskazal moj medrzec?
> Tak bardzo jest zimno. Nie, nie zamarzne, poszukam. Stapam powoli i tylko snieg
>
> skrzy pod moimi stopami.
>
> Pomalenku do przodu poszla dziewczyna w bialej sukience i tylko wiatr rozpin
> al
> w nocy jej wlosy niczym czarny zagiel- jej azymut do gwiazd.

Jejku, przeprszam Cię, nie chcę być wredna, ale czy już więcej księżycy, ziaren
piasku, dziewczyn w białych sukniach, gwiazd i kryształów nie mogłaś wrzucić do
tego tekstu? Brakuje tylko gołębi o krwawych skrzydłach w przepastnych głębiach
błękitu oceanu i mielibyśmy poezję roku...
Nie obraź się, ale co za dużo, to niezdrowo...

[mroweczka1]

:))))

far_side pozwol, ze cos Tobie wyjasnie skoro postanowilas napisac komentarz
mimo, ze prosilam aby tego nie robic. Noc ma magiczne oddzialywanie na dusze i
umysl. Tak czulam i tak pisalam . Powiesilam ten tekst rowniez dlatego, zeby w
blasku dziennego swiatla go przeczytac. Infantylny - jak rozumiem- romantyzm
wyrazony w tym liscie byl potrzebny mnie, przede wszystkim mnie.

Naszymi postepkami w zyciu kieruje najczesciej pelna swiadomosc, wybor,
czasami pod wplywem okreslonych wielkich emocji postepujemy irracjonalnie-
niezaleznie czy jestesmy romantykami czy realistami- ale to rzadko. Zatem
dokonujemy okreslonych, swiadomych wyborow - a skoro jestesmy osobami
myslacymi- liczymy sie z konsekwencjami. Konsekwencja napisania mojego listu
do siebie a zamieszczonego publicznie byl Twoj wpis. Konsekwencja Twojego
postepowania jest moja re-akcja. Przeciez to logiczne, uczciwe i latwe do
przewidzenia. W swojej re-akcji nie zamierzam sie jednak ani bronic ani atakowac,
gdyz sytuacja sama w sobie nie wymaga ani obrony ani ataku. Przynajmniej z
mojej perspektywy. i znow mowie co mysle, nie udaje, nie probuje bagatelizowac,
nie-widziec, nie-slyszec, nie-czuc. Przeanalizowalam. Wierze, ze mam do tego
prawo- do wygloszenia swojej opinii, choc tak naprawde niewiele juz mozna
dodac, gdyz wszystko znacznie wczesniej (powyzej) zostalo powiedziane. Zmienila
sie tylko hiper-bola. Mniejsza o to.
Wlasciwie to juz nic wiecej nie moge dolozyc do tego co napisalas...moze tylko
tyle, ze noce maja szczegolna magiczna moc i czasami musimy nie zmruzyc oka,
aby to dostrzec.
Dzisiejszy dzien jest moim ostatnim w wirtualnym swiecie . Jutro rano wyjezdzam,
a tam dokad jade nie ma komputerow -dlatego odpowiadajac na Twoj post
wykorzystam jednoczesnie sytuacje, aby pozegnac sie z tymi, ktorzy czasami ze
mna dyskutowali. Zycze Wam wiec na koniec tego wszystkiego- czego sobie sami
pragnelibyscie zyczyc- beda to wtedy najszczersze zyczenia.
Dziekuje za wspolnie spedzone chwile na necie.

mroweczka1
PS. ja mam imie.

zegnaj mroweczko

[kitek1]

madrze bylo Cie poznanac,

[Gość: :)))))))]

KRAM 2002

[karina07]

Ah , Mroweczko , taka jestem szczesliwa , ze sa jeszcze istoty podobne do
Ciebie .
Zostan soba i nie zwazaj na otoczenie. Ty tez dojrzejesz , rozkwitniesz i wtedy
juz nikt nie powie , ze jest czegos za duzo .
Za duzo to moze byc piasku nad Nilem , albo rozwazan jakie mial Hamlet .
Wtedy robi sie tragedia zamiast ciszy nostalgii kojacej serce .

Szkoda , ze wyjechalas . :-(

[quickly]

Mroweczka pisze, ze pojechala tam gdzie nie ma komputerow.
Jestem bardzo ciekaw gdzie ta mroweczka pojechala?

Mrowka, gdzie jest takie miejsce?

[Gość: sissi26]

że nie skasowałaś.. ja pisałam też tak, jak Ty, ale to było dawno temu. Nie
przejmuj się , z tego się wyrasta... Mija jak koszmarny sen...i ból powiek po
nieprzespanej nocy