Polecam

[Gość: smakosz]

Polecam ciasto na niedzielę

Składniki:
1 kostka masła,
2 szklanka cukru,
1 łyżeczka soli,
4 jajka,
1 szklanka suszonych owoców,
1 szklanka orzechów,
sok cytrynowy,
proszek do pieczenia,
3-4 szklanki dobrej whisky

Sposób przygotowania:

Przed rozpoczęciem mieszania składników, sprawdź czy whisky jest dobrej jakości.
Dobra... prawda? Przygotuj teraz dużą miskę, szklankę itp. utensylia
kuchenne.
Sprawdź czy na pewno whisky jest taka, jak trzeba ... ,by być tego pewnym>
nalej jedną szklankę i wypij tak szybko, jak to tylko możliwe. Operację powtórz.
Przy użyciu miksera elektrycznego ubij kostkę masła na puszystą masę, dodaj
łyżeszke sukru i ubjaj dalej. W miedzyszasie zprawdź, czy wisky jest na pewno
taka jak czeba.
Najlepiej sklaneczke. Otfórz druga butelkie jeźli czeba. Wszuś do mniski dwa
jajki, obie szlanki z owosami i upijaj je mikserem. Sprawś jakoź wiski żepy
pootem gośie nie mufili sze jest trojnoca.
Wszuś do miszki szyśką sul, jaka masz w domu czy so tam masz,szysko jedno so,
f sumje fsale nie nie ma snaszenia so fszuśisz ! Fypij skok
sytrynnmowy.
Fymjeszaj fszysko z oszehami i sukrem fszystko jedno i frzudź monki ile tam
masz fdomu, osmaruj piesyk masem i wyklej siasto na plache piesyka, usaw ko na
350 stofni, saaaamknij źwiszki. Sprawś jakoś fiski sostanej ot pieszenia siasta...
I iś spaś.

fuj ! :)

[obrotowy]

whisky do slodkiego ciasta?

ni hollery.

tylko koniak.

[Gość: janusznowy]

jeden z naszych kabareciarzy piekł takie ciasto na ekranie tv.
smakowało pysznie.:)

perfekcja jest nieosiągalna

[osv]

"PARYZ"-tårta / nazwa miejscowa ; )) /

200g migdalow
200g masla
200g maki
200g cukru
mala lyzeczka cukru pudru z wanilia


Migdaly sparzyc,obrac,drobno posiekac.
Dodac do maki, masla i cukru/+ wanilia, zagniesc ciasto.
Schlodzic. Podzielone na trzy czesci ciasto, rozwalkowac w formie 3
kol, o srednicy ok 30cm.Piec na zloty kolor na specjalnym pergaminie
w temperaturze 250C, 5-8 min - nie spalic! Wyjac ostroznie, powinno
stwardniec.
/sensu stricto ! ; ))/

I warstwe - przelozyc najlepszym dzemem malinowym
II warstwe - przelozyc kremem waniliowym/ gotowany! z 05l mleka /
ekskluzywny, jest robiony wlasnorecznie!

Ubic smietanke kremowke z odrobina wanili i cukru pudru - mozna
dodac troszke skorki cytrynowej.Pokryc dokladnie boki i gore tortu
kremem ze smietanki.
Udekorowac: phisalis- /suszone kwiaty z pomaranczowym owocem w
srodku/, kiwi-polksiezyce, mandarynki, truskawki + duze czarne
jagody... kreatywnosc indywidualna!

Tort powinien byc schlodzony przez okolo 5 godzin, az
sie "przegryzie" ; )))

kawa + drink: wytrawne martini, dzin, grape tonic, dwa plasterki
cytryny:zolty i zielony, kostki lodu, moga byc z soku z dzikiego
bzu...


Perfekcja jest nieosiagalna...ale przy odrobinie fantazji wszystko
jest mozliwe! ; DD

www.youtube.com/watch?v=mbs64GvGgPU
; DD

[Gość: janusznowy]

kabarety.tworzymyhistorie.pl/053_hrabi_kobieta.php
jutro zabieram się za torcik :)))

perfekcja jest nieosiągalna

[Gość: viviene]

no to ja też chcę torcik:)
poczekam zatem do jutra:)

ok.

[Gość: janusznowy]

ta łza co z oczu twoich spływa
jak ogień pali moją duszę
i wciąz mnie męczy myśl straszliwa
że cię pożegnać dzisiaj muszę...

perfekcja jest nieosiągalna

[dwausmiechy]

whisky jest w ogóle okropna, a koniak nie lepszy :))
chyba , żeby "zabić smak"

[altinka]

Smakoszu :):) Świetne.

Polecam ...

[osv]

...a moze tym razem cos dla ducha...?
/ ooo! widze, ze sie juz ulotnil ??/

polecam znakomitego meksykanskiego pisarza...swietnego styliste,
malujacego z pasja ludzkie charaktery :


" Stoisz przed lustrem.
Patrzysz na swoje odbicie.
Szukasz d´Artagnana skaczacego z balkonu wprost na grzbiet konia,
ktory czeka gdzies w zaulku.
Chcialbys zobaczyc Czarnego Korsarza na maszcie okretu "Folgore"
podczas ataku na Maracaibo. Oczyma wyobrazni widzisz hrabiego Monte
Christo, siebie samego za mlodu, z zastygla fala sztucznej siwizny
na skroniach, i widzisz tez Alejandra Seville, siebie samego z
czasow, gdy kreciles " Siedmiu chlopcow z Ecija", i jestes nimi
wszystkimi, i zdaje ci sie, ze sam jeden mozesz zagrac siedmiu
osiemnastowiecznych bandytow.I jestes rowniez garbatym Henrim de
Lagard`ere, ktory ucieka sie do przebrania, aby zwiesc dwor Ludwika
XIII i ocalic honor Blanki de Nevers.

Tyle, ze teraz Alejandro, nie potrafisz pozbyc sie tego urojonego
kalectwa, garb przyrosl ci do plecow, nie jest juz z gumy, lecz z
kosci, wiec potrzasasz glowa, pragnac, aby szklana tafla pokazala ci
znowu zgrabna sylwetke zamaskowanego Zorro, gotowego bronic
tradycyjnych wartosci Starej Kalifornii.

Juz nim nie jestes.
Chocbys potrzasal glowa nie wiadomo jak dlugo.
Nie wroci Zorro ani hrabia Monte christo, ani kawaler de Lagardére.
Nigdy wiecej nie bedziesz trzecim ani czwartym muszkieterem...
- Alejandro, nie nadajesz sie juz do filmow plaszcza i szpady.

Ugryzles sie w jezyk, choc miales ochote ich spytac, kto tu jest
gwiazda, powiedziec, ze filmy sa zogromnialym odbiciem twojego zycia
i ze Mexigrama ani razu nie zaproponowala ci roli na twoja miare.
Nigdy nie byles popychadlem zadnego producenta czy rezysera.
Nazywasz sie Alejandro Sevilla i jestes najwiekszym amantem w
historii meksykanskiego kina.
Byles nim przez trzydziesci lat.
Podkladales glos za Charles`aBoyera. Miales flirt z Hollywood.
Zdobyles slawe kochanka Marleny Dietrich -
czy zasluzenie, to juz teraz nieistotne.

Za sprawa kina uwierzyles, ze pozostaniesz wiecznie mlody. Tyle, ze
kiedys zadna poczatkujaca aktoreczka nie odmawiala ci
swojej "syreniej pupci", a teraz odrzucaja cie nawet
statystki, /.../ reagujac drwina albo soczystym policzkiem.
A Peggy Silvester powiedziala nawet, ze nie zamierza z toba
pracowac, bo jestes panem has been, relikwia przeszlosci,
i /.../

- Mozemy ci zaproponowac role ojca rodziny. Wiesz, typ nowoczesny i
wyrozumialy. Albo bardziej tradycyjny: niezrozumiany neurotyk.
Zasmiales sie. To wytwornia zalezala od ciebie, a nie na odwrot.


/.../ choc wiesz, ze jestes raczej wielkim oszustem, cieniem bez
wlasnej twarzy i /.../ kiedy w koncu spadasz z masztu i
podejrzewasz, ze sie z ciebie po cichu smieja, idziesz w
ciemnych okularach i szalu do kina, zeby zobaczyc sie na duzym
ekranie, a tam publicznosc smieje sie na glos, krzyczy: daj sobie
spokoj, dziadku, do przytulku, mumio, do ziemi, grzybie, a producent
wszystkich twoich filmow, twoj stary przyjaciel, nie ma oporow, zeby
ci powiedziec:
- Alejandro, aktor musi najpierw umiec zaistniec, a potem zniknac,
zeby nie przestal istniec.

/.../ Powoli zamknely sie za toba wszystkie drzwi. Przestano dawac
ci nawet role typu mai´tre d´hotel.
Umiem nosic frak, przekonywales.
To znajdz prace w luksusowej restauracji, uslyszales w odpowiedzi.
Ale nie ma juz restauracji takich jak dawniej, westchnales w duchu,
bo i tak nikt by cie nie zrozumial.


/.../ miales wszystkie kobiety, Alejandro. Wszystkie.
Ale kochales tylko jedna. Nazywala sie Cielo* de la Mora. /.../
Korzystales z romantycznych scen, zeby " przystawiac jej miecz do
gardla" i obserwowac jej reakcje. Nawet te najbardziej oburzone w
koncu ci ulegaly. A jednak z nieznanych przyczyn Cielo* de la Mora
od poczatku wzbudzala twoj szacunek. Osmieliles sie jedynie
zaspiewac jej na ucho: " Ten pieprzyk, ktory masz, moja gwiazdko z
nieba, nad gorna warga, musi byc moj..."
- Inaczej zgine smiercia marna - dokonczyla.

Jej mroczna, ale przyciagajaca wzrok uroda wydawala sie kryc jakas
tajemnice. Podobnie jak czujne, choc zawsze polprzymkniete oczy.
Spojrzenie, ktorego nie mial odwagi
rozszyfrowac.Inne aktorki, owszem, patrzyly w sposob calkowicie
czytelny. Niektore przyjmowaly twoje awanse z mysla o swoim.
Wykorzystywaly cie i ty o tym wiedziales.
Kazdemu "bzykanku" nadawales jednak szczegolna wartosc. Czy to bylo
szczere, czy nie szczere, jedyne w swoim rodzaju czy zwyczajne - nie
mialo najmniejszego zanczenia.

Umiales wyczuwac kobiety, odgadywac ich slabosci, czytac w nich jak
w otwartych ksiazkach, lekcewazyc je i bezlitosnie porzucac.
To byly twoje " panny", twoje "laski", twoje "dziewczynki"
i "sloneczka" wszystkie w koncu anonimowe, niewarte wspomnienia, bo
przewidywalne.
Tylko Cielo* de la Mora wydala ci sie zagadkowa, tajemnicza. Nie
ludziles sie jednak.
Bo czy w spojrzeniu tej wspanialej kobiety o bardzo czarnych wlosach
i bardzo bialej skorze naprawde cos sie krylo?


/.../ Rzadko, bardzo rzadko trafialy sie spojrzenia obojetne.
Alejandro Sevilla dzialal na kobiety jak magnes. Ba, czasem hold
skladali ci, Alejandro, nawet mezczyzni, nasladujac twoje pozy,
twoje tyrady, sposob w jaki sie ubierales, gdy na chwile
przestawales byc muszkieterem.

" Czemu podsycasz plomien mojej zazdrosci dwuznacznosciami?"
" Szczerze mowiac, najdrozsza, nie zdolalas odcisnac na mojej duszy
pietna."
" Cierpie na dekadencka milosc."
" To bez znaczenia."
" Reszty nie trzeba."


Cielo* de la Mora byla inna. Nie tylko miala w sobie "tajemnice",
ale na dodatek w obliczu twoich zalotow i amatorskich popisow
zachowywala niezmacony spokoj.
Nie zeby traktowala cie z przymruzeniem oka. Albo z ciebie kpila.
Nie, byla twoja " normalnoscia".
Usmiechnieta, warta swojego swietlistego imienia, wydawala sie
promieniowac blekitem.
Przyciagala cie jej kontemplacyjna pogoda, powaga i powsciagliwosc.
Nie znales takiej drugiej.
Dlatego sie w niej zakochales.
Ani jej ani tobie nie zalezalo na malzenstwie.
Cielo* de la Mora stanowila dla ciebie kolorystyczna przeciwage.
Sluchala cie we wszystkim, dajac do zrozumienia, ze miedzy toba i
nia istnieje glebokie porozumienie.

Zblizyl ja do ciebie przemysl filmowy.
I on tez ja od ciebie oddalil.
/.../ na planie filmowym ...wtraciles: " Kochanie, chodzi wlasnie o
to, aby stworzyc wrazenie, ze Meksyk nie jest wcale krajem tropikow,
bananowa republika, ze tu tez bywa zimno, jak w Europie...

Zasmiala sie, odwrocila i wsiadla do taksowki, a ty szepnales:
- Chodzi o to, aby pokazac, ze jestesmy cywilizowani...
- Chodzi o to, aby ukryc, jacy jestesmy naprawde - rzucila przez
okno.



W swoim pozegnalnym liscie Cielo* de la Mora napisala mniej wiecej
tyle. Ze przed laty zakochala sie w zdjeciu. Zanim cie jeszcze
poznala, zanim zobaczyla cie na ekranie.
Ze aktora nalezy podziwiac z daleka. Ze to czysta prawda: slawa
komplikuje codzienne uczucie.

Przypomniales sobie rzeczy, ktore zdazyly ci juz wyleciec z pamieci.
- Zawsze kiedy chce ci powiedziec cos waznego, Alejandro, mowisz, ze
sie spieszysz, wychodzisz, nie sluchasz.
A teraz pisala:

" Jak mam ci wytlumaczyc te moja chec, zeby uciec, zeby przestac byc
osoba, ktora bylam przy tobie, zeby zaczac zycie od nowa?"

I wyjechala.Wolna.Niby ptak, ktory zna jedynie rozklad por roku, zew
cieplych krajow, instynktowna niechec do chlodu.

Oszukiwales sam siebie. Kolejne z nieustannie popelnianych przez
ciebie glupstw, Alejandro. Nawet nie wiesz ile ich masz na koncie.
Sa niczym krzywy kregoslup twoich egzystencji, Wiem, ze nigdy nie
przyjmiesz tego do wiadomosci. Biczujesz sie.
Jak masz sie przyznac, ze twoje zycie jest farsa, ze istnieje
wylacznie w takim wymiarze, w jakim postrzegala cie Cielo* de la
Mora: jako statyczna projekcja slawy.

[osv]

/.../
Plaza de los Arcos de Bele´n w poblizu stacji Salto de Agua
przyciaga te sama publike, ktora odwiedza tak zwane teatrzyki
ogrodkowe w centrum miasta, anonimowe bary,
przybytki wciaz rozbrzmiewajace slowami boler, dansingi, gdzie
przetrwaly tance takie jak danzo´n...

Calkiem niedawno zaczeto urzadzac tu jarmark, jeden z tych, ktore
odbywaja sie w kazdej dzielnicy tego gigantycznego miasta i czesto
stanowia jedyna rozrywke biedakow, czyli znakomitej wiekszosci
mieszkancow.
/.../ Masa ludzi.
Publika.
Jarmark na Plaza de los Arcos de Bele´n oferuje cala game atrakcji,
od osmiornicy po kolo fortuny, od karuzeli z konikami po strzelnice,
od handlarzy medykamentow - przeciwko
dolegliowsciom takim jak ischias, impotencja, koszmary senne,
odciski, zla krew, dobre zycie - po magikow i wrozbiarzy, ktorzy
strecza na rogach ulic ze swoimi szklanymi kulami, przybrani w
spiczaste czapki w gwiazdki, rywalizujac o zainteresowanie
przechodniow.
Tropiciele okazji, niespelnieni tenorzy, brzuchate odaliski,
niewatpliwi weterani rewolucji i watpliwi zolnierze imperium,
deklamatorzy powszechnie znanych wierszy, recytatorzy
konstytucji i ksiazek telefonicznych, halasliwi sprzedawcy losow na
loterie.
Szmer wymienianych nowin, zjadliwe posykiwanie balkonowych
plotkarek, placz bezrobotnych cyrkowych pajacow.
Ludzie zjawiaja sie tu piec razy w tygodniu, przez piec kolejnych
wieczorow, aby pokazac, ze jednak o czyms decyduja. /.../