Rodzinne Klejnoty

[reniatoja]

i nie mam wcale na mysli intymnych części ciała waszych synów, hehe, tylko te prawdziwe złota, srebra, brylanty, przekazywane z pokolenia na pokolenie, np jakieś pierścionki po prababci darowane narzeczonej - czy macie cos takiego, dostałyście od matki, babki lub wybranka serca jakieś takie skarby co mają sto pięcdziesiąt lat i do tego są naprawdę cenne i piękne, zarówno w sentymentalnym jak i materialnym znaczeniu?

Ewentualnie inne tego typu pamiątki, jak np recznie przez prababkę haftowane serwety, czy srebrna rzeźbiona łyżeczka w komplecie z takąż podstawką do jajka gotowanego na miekko - ok dwustuletni gadżet w rodzinie mojej znajomej, darowany zawsze pierwszemu w kolejności w kolejnym pokoleniu męskiemu potomkowi po mieczu z okazji narodzin...

U mnie w rodzinie nie ma zbyt wielu takich klejnotów i tradycji, natomiast mój tata jest w posiadaniu wielu bardzo starych (np z 1812 roku metryka urodzenia któregoś z przodków) dokumentów, kontraktów notarialnych, świadectw szkolnych i wszystkich możliwych rodzinnych nekrologów od jego pradziadków poczynając, na mojej Mamie na razie kończąc. No i mój tata ma wielki dar gawędziarski, ja uwielbiam, nawet setny raz słuchać jego opowiesci z dziejów rodziny, często nierozerwalnie powiązanych z historią kraju...

[vandikia]

ja mam legitymację prababci z czasów konspiry podczas II św.
dóbr materialnych nie było, była bieda.

[anus-hka]

złoty pierścionek z rózowym rubinem - pamiątka po babci mojej babci -
to jest najcenniejsze a tak to mam jeszcze pare drobiazgów po
babci, taki spadek dla pierwszej która sie rozwiedzie))w naszej
rodzinie oczywiście)))

[alpepe]

nie, jeszcze rok temu miałam talerzyk deserowy z malunkami dziecięcymi, ale
córka stłukła, talerzyk był gdzieś z końca 19 wieku sadząc po rysunkach zabawek.

[aguszak]

Mamy... bombki choinkowe po mojej prababci z początków XX wieku. To
tyle. Dodam tylko, że te bombki wiszą co roku na choince w domu u
moich rodziców

[glonik]

Dziękuję Ci Reniu za ten wątek, bo sobie przypomniałam, że: posiadam zdjęcie
prapradziadka - początek wieku dziewiętnastego, piękny, w sepii, pradziadka i
dziadka.
Mam to, i doszukuję się u siebie ich rysów.
Mam i bombki z końca tegoż samego dziewiętnastego wieku.
Figurynkę z mosiądzu - pies (jamnik).
Kosztowności - zero.
A, i jeszcze dzbanek z tychże czasów - czyste szkło z namalowanymi owockami. Te
"owocki" to nie efekt mojego zdebilenia, tylko odzwierciedlenie wielkości
malunku: np. truskawka ma rozmiar paznokcia, małego.

[marta.uparta]

na razie nie mam, ale już dogadałam się z siostrą, że jak zostaniemy
sierotami, to ja biorę zegar, a ona srebrną paterkę.
Złota ani takich w rodzinie nie było. Dziadkowie z jednej, jak i z
drugiej strony nie zamożni byli, a mama mojej mamy to w ogóle
sierotka, co się od małego tułała po rodzinie.
Rodzice mojego taty wywodzili się z nawet dośc zamożnych,
mieszczańskich kolejarsko-kupieckich rodzin, ale w czasie wojny
stracili wszystko. Dziadek był naczelnikiem stacji w pewnym dużym
mieście, mieszkał z rodziną w dużej, pięknej willi i z dnia na dzień
przesiedlono ich (z siedmiorgiem dzieci) do obskurnego pokoju w
obskurnej oficynie. Mogli wziąć tylko po jednej sztuce bagażu, to co
wzięli cennego póżniej musieli spieniężyć. Potem po wojnie dziadek
znowu został naczelnikiem, tylko w innym mieście, dostał nawet w
pełni umeblowane i wyposażone mieszkanie po Niemcach, ale to już nie
były pamiątki rodzinne.
Ten zegar i ta paterka, to właśnie te poniemieckie dobra. Oczywiście
tego więcej zostalo po dziadkach, ale dzieci siedmioro to się
podzieliły. A że mój tata najmłodzy był, to dostał to, czym inni
wzgardzili.

[zoofka]

pierścionek zaręczynowy mamy z niebieskim okiem oraz chustę po babci
(taką jak teraz znów modne - malowane kwiaty i frędzle)
babcia dostała ją od dziadka zaraz po ślubie i prawie wcale nie
nosiła. Po jej śmierci uratowałam chustę przed wywaleniem jej. Jest
piękna.

Ale ja mam sentyment do takich rzeczy

A dziś na ejdżbio był I odc. pt. Wyposażony ;]

[morfeusz_1]

Też o klejnocie jednym hihihi