Moje wspomnienie

[julia333]

Dzisiaj mijają dokładnie 3 miesiące od chwili odejścia mojej
kochanej psinki. 14.02. godz. 18:10 na zawsze pozostaną w mojej
pamięci jako najsmutniejszy dzień w moim zyciu. Psinek bardzo
cierpiał... najgorsze jest to, że zabrakło mi odwagi by się z nim
pożegnać. Mam tak wielkie poczucie winy, że byłam złą opiekunką dla
niego (moja choroba nie jest żadnym usprawiedliwieniem), że
zaniedbałam go... Po jego śmierci wpadłam w totalną depresję (dla
wielu to dziwne jak można rozpaczać za psem). Bez psa wytrzymałam 2
miesiące, teraz mam małego okruszka, który sprawił, że wyrwałam się
z tego załamania. Jednakże mój psinek zawsze jest obecny w pamięci,
mam jego zdjęcie na półce. Mineły dopiero 3 miesiące, a mnie się
wydaję, że to cała wieczność. Czasami, gdy teraz przytulam mojego
maluszka mam jakieś durne myśli, że zdradziłam pamięc tamtego
psiaka. Szkoda, że wtedy Was nie znalazłam. Jest odrobinę lżej
widząc, że to nie tylko ja wpadłam w takiego doła, że nie jestem
jakiś dziwolagiem rozpaczajacym za psem. Hmm, nadal jest mi cięzko
pisać o tym wszystkim. Psinek był ze mną ponad 15 lat, to kawał
czasu. Był ze mną przy wszystkich ostatnich zawirowaniach życiowych.
To on był moją ostoją, a nie drugi człowiek.

[mary4]

rozumiem Cię doskonale 31.10.08 musiałam uśpić po ciezkiej chorobie
14letniego psa Morisa, został u moich rodziców i gdyby nie to że w
domu mam u siebie 2koty (4p. w bloku psa nie mogłam zabrac -
strasznie mnie to bolało) to bym dosłownie zwariowała...
poprostu stanał mój świat, wiesz dziś moze nie płacze za nim
codziennie ale wiele bym zrobiła aby był obok mnie... był dla mnie
wszystkim...

[iwa_ja]

Julia, co Ty opowiadasz? !!!! Uważasz, że cierpienie po utracie piesia jest
czymś nagannym? Czasami ludzie nie zasługują na takie cierpienie po ich utracie.
Nikt tego nie zrozumie, kto nie pochował swojego przyjaciela nazywanego psem.

[misio13997]

Ja swoją Bertusie uspałam 6 lat temu i nadal strasznie mi jej
brakuje,już miesiąc po uspaniu wzięłam kundelka bo wariowałam sama w
domu.Berta był zemną 14 lat,czasami šni mi się w nocy.Teraz mam już dwa
pieski tego co wzięłam odrazu po Bertusi i nowy nabytek który znalazłam
na przystanku , są wspaniałe.Pamiętam też jej spojrzenie.....jak
odchodziła i jak byłyśmy na ostatnim spacerku.Mam nadzieję że jest psie
niebo i moja kochana psina tam jest....

[tina544]

Zawwsze patrzyłam z lekkim dystnasem na ludzi rozpaczających po
śmierci zwierzaka. Wczoraj przy mnie umarła moja 16-letnia kotka...
I od wczoraj płaczę, chociaz sama sobie mówię, że to nienormalne tak
płakac po starym kocie, bo sa przecież gorsze nieszczęścia. Mam
wyrzuty sumienia, że moze cos zaniedbałam i mogla jeszcze żyć. W
domu jest jeszcze pełno jej śladów. Tak bym chciała, żeby istnialo
kocie niebo i żeby było jej tam dobrze...

[julia333]

tak dawno mnie tutaj nie było. 14 lutego w sobotę minął rok od śmierci mojego
pieseczka, nadal jest jeszcze troche łez. To już rok, ale nadal tęsknie za nim,
wspominam jak to było dawno, dawno temu gdy jeszcze był z nami. Nadal mam jego
zdjęcie na półce. Niedawno też moj aktualny psinek skonczyl rok. Bardzo kocham
tego łobuza, ale w sercu ciągle mam tamtego. Nadal mam poczucie winy, że go
zaniedbałam,że się z nim nie pożegnałam itd., pocieszam sie tylko tym, ze psinek
juz nie cierpi. Zreszta nawet kilka m-cy po jego smierci snilo mi sie, ze biega
szczesliwy po zielonej trawie. I tego sie trzymam, ze gdzies tam... jest
szczesliwy, nie dusi sie, nie cierpi.