diagnoza w późnym wieku

[brz_a_sk]

czy szukanie pomocy i diagnozy wynika z dyskomfortu, cierpienia czy z poczucia krzywdzenia bliskich

jak to się dzieje, że kontakt z psychiatrą kończący się diagnozą zdarza się w zupełnie dojrzałym wieku koło 40 - dopiero wtedy

jest kilka wątków na forum założonych bezpośrednio po diagnozie - o zaskoczeniu osoby dojrzałej

jak to jest, że bardzo długo nie wiemy, że coś bardzo poważnego dotyka nas czy bliskich?
kto pierwszy zgłębia problem bliscy, otoczenie? Czy osoba zaburzona dochodzi do wniosku, ze nie wytrzyma ze sobą czy przeraża ją to jak cierpią jej bliscy?

[conte44]

brz_a_sk napisała:
> czy szukanie pomocy i diagnozy wynika z dyskomfortu, cierpienia czy z poczucia
> krzywdzenia bliskich
> jak to się dzieje, że kontakt z psychiatrą kończący się diagnozą zdarza się w zupełnie dojrzałym wieku koło 40 - dopiero wtedy
> jest kilka wątków na forum założonych bezpośrednio po diagnozie - o zaskoczeniu
> osoby dojrzałej
> jak to jest, że bardzo długo nie wiemy, że coś bardzo poważnego dotyka nas czy
> bliskich?
> kto pierwszy zgłębia problem bliscy, otoczenie? Czy osoba zaburzona dochodzi d
> o wniosku, ze nie wytrzyma ze sobą czy przeraża ją to jak cierpią jej bliscy?

Może czasami dochodzi się do ściany i już wytłumaczenia, że to inni zawsze są winni też nie przekonują.
Do tego kryzys wieku średniego powoduje obejrzenie się wstecz, a tam obraz jak po wojnie.
Być może znalezienie wygodnej opieki na wtórnym rynku matrymonialnym 40-latków też nie jest już takie łatwe i chcąc nie chcąc trzeba się z życiem zacząć mierzyć?
Bliscy i otoczenie to raczej widzą wszystko wcześniej, ale żeby ruszyć problem, to trzeba pewnie głowę boleśnie o mur rozbić, bo egocentryzm i egoizm powodują, że same cierpienia bliskich nic jednak nie zmieniają.

[brz_a_sk]

tak sobie rozmyślałam nad zarzutami, że ktoś za wolno się połapał, że sierota, że naiwniak, że sam sobie winien

ja akurat bardzo powoli łapię na czym polega to wszystko
i pewnie dla tego szukałam odpowiedzi jak to jest po obu stronach

chyba dla nikogo to nie jest proste

pewnie wiele młodych ludzi dostaje diagnozę po próbie samobójczej i tak zaczyna kontakt z terapią i psychiatrią

Wczoraj obejrzałam 50 twarzy Greya - to jest o zaburzeniach osobowości - można więcej rozumieć;
bajka i o tym trzeba pamiętać; ale jeśli ktoś chce jest nad czym pomyśleć

[brz_a_sk]

www.youtube.com/watch?v=bkpq_eQXKXU
ten film prowadzi podobną drogą myślenia jak Ty opisujesz
tak poznawałam osoby z diagnozowanym BPD

czas czasem weryfikował długie znajomości opowieścią jednak o wyrządzonych dramatycznych krzywdach - CZASEM

trudno jest decydować ile ludzie powinni wiedzieć o tym problemie

kiedy zaczyna to dotyczyć bliskich zwłaszcza dzieci - zmienia się wyrozumiałość u najwyrozumialszych

to nie jest proste

nie bez powodu podkreślam, że jest to zaburzenie niebywale ciężkie

czasem gdy widzę do czego zostaje sprowadzone życie ofiary - tak czasem świadomie tak nazywam, to nie dziwię się, że hamulce puszczają

może gdyby ktoś wcześniej i lepiej rozpoczynał terapię? może byłoby mniej dramatów tak dotkliwych

[conte44]

Wg mnie to się różnie objawia. Ale już wcześnie wnioski typu: jestem choleryczką, potrzebuję emocji, lubię jak coś się dzieje, nie lubię ciszy, chcę mieć wianuszek adoratorów, mam wahania nastroju, poszukuję adrenaliny, mam myśli lub skłonności samobójcze, wszystkie związki mam burzliwe, bulimia lub inne zab. odż., predysponują do tezy, że coś jednak jest nie halo. Jak nie mija po 20 latach, to się ludzie dopiero budzą z letargu.

[brz_a_sk]

tak sobie myślę, że czasem środowisko ma niestandardowe zachowania i nie spostrzega do czego prowadzą pewne sytuacje
miewacie tak, że zatyka was na widok jakiejś sytuacji ? że macie ochotę wrzasnąć: poszaleli co oni robią tym dzieciom itd jak można tak żyć ...
czasem ludzie jakby nie wiedzieli, że coś ma szalone konsekwencje
albo, że coś jest niesamowicie wyraźnym sygnałem zaburzeń już

zdarzyło mi się bardzo dziwić, dlatego to napisałam

[conte44]

Osobiscie nie znam nikogo z BPD, kto wychowalby sie w normalnym domu. Za to wszyscy, ktorych znam wychowali sie w domach, gdzie b. wazny byl wizerunek pokazywany na zewnatrz. Jak wtedy wyslac dziecko do lekarza od glowy?

[brz_a_sk]

oj tak
nawet można próbę samobójczą dziecka wyprzeć

wszystko to jest potwornie silne

co gorsza gdy zaczynamy widzieć co nam z życia wychodzi upieramy się, że 'poprawimy' dzieciom podejście do życia - dopiero zaczyna się masakra
pojęcie 'ja już wiem jak lepiej' warto przetrzepać w sobie jak stary dywan i nie nad głowami własnych dzieci

[conte44]

Poprawianie jest tak samo złe, jak i ignorowanie w stylu niech się wychowa same, bo im wcześniej samodzielne, tym lepiej. Swoją drogą zaskakujące jest również to, jak silnie wszelką toksynę dziedziczy się - we krwi i poprzez wychowanie - po rodzicach, szczególnie na linii matka-córka.

[brz_a_sk]

samodzielne super nie z porzucenia, nie z zaniedbania z mądrej miłości :) brzmi pięknie i niestety jest super prawdziwe

tak geny i wychowanie - od rodziców jedno i drugie
najmniejsze znaczenie ma trucie - liczy się przykład

a trucie! tak - fatalnie wpływa, kojarzy się z jadem i faktycznie jak DDT przez pokolenia nie do wydalenia

co do poprawiania zawsze widzę Maleńczuka - www.youtube.com/watch?v=_-clFZFdLQk - wcale nie jest lepiej gdy sie nosi gruby portfel i kołnierzyk
nie ma nic gorszego niż wiedzieć za dorosłe dziecko lepiej
przecież dziś ludzie nie są głupsi i nie mają gąbki zamiast mózgu

czasem rodzice przejmują mózg dziecka, bo wiedzą lepiej jak nie spieprzyć życia - ci najczęściej się mylą po raz drugi, trzeci gdy dorwą wnuki


poprawiać najpierw siebie :) :) :)

[conte44]

Czy starzy noszą podkoszulek, czy krawat - nie ma znaczenia. Wg mnie tzw. zestaw w domu zawsze jest podobny: brak jasnych zasad, brak empatii, ani śladu wyższych uczuć, materializm, egocentryzm, bardzo burzliwe konflikty oraz pasożytnictwo jednych na drugich. To gwarantowany przepis na pokaleczoną głowę dzieciaka na lata. Wracając do tematu, może powodem późnych diagnoz jest też fakt, że panuje jakaś fałszywa opinia co do tego, że po 40-ce to już samo przechodzi. I taka nadzieja jednak pcha do specjalisty. Może i nieco przechodzi, ale wtedy po 40-ce musiałoby znaczyć coś ok. 60-tki. ;)

[brz_a_sk]

że się ludzie nie kochają piszesz?
że są wściekli na swoje życie?
i wiedza jakie dziecko ma BYĆ - świetne

a czasem
dziecko jest jak telewizor - trzeba mieć
i jest fajnie gdy sąsiedzi nie mają lepszego

szkoda, że telewizora nie można wyprowadzać - po wybiegu - ach te brafffa

potem już nuda
coś ekscytującego by się przydało
a nie ten dzieciak i dzieciak łeeeeee

co do 40
kiedyś pisano, że rzadko dożywa do 40

potem, że coś się wycisza po 40

teraz pisze się o zmianach w mózgu
i o dominowaniu problemów uzależnieniowych, chorób ciała
chyba marnieje się wypala, spala
egzystencjalne problemy dochodza, długi, problemy prawne

róznie pewnie bywa
głośno jest o extremalnych sprawach
jeden zostaje despotą biznesmenem inny kloszardem
reszta mniej przyciąga uwagę
chyba cierpi się nadal

może ludzie się usamodzielniają?

oby

[borderlineija]

ta choroba zniszczyła wszystkie moje związki, wszystkie moje relacje z ludzmi, którzy chcieli dla mnie dobrze. wiem, ze ma to podstawy w dziecinstwie i w moich relacjach z babcią, która mnie wychowywała a sama miała i nadal ma problem z emocjami. problemem jest moja zazdrość - najbliższych najchętniej zamknęłabym w złotej klatce. potrzebuję mnóstwo ciepła i zainteresowania a gdy tego nie ma jestem nieszczęśliwa. nieustanne podejrzenia, ze partner robi coś za moimi plecami. bardzo niska samoocena, nieakceptacja swojego wyglądu, mimo ze cieszę się ogromnym zainteresowaniem u mężczyzn. nie wierze również w swoje umiejętnosci, pomimo że wszyscy twierdzą, że mam ogromny talent i że teraz się marnuje. myślę również, że mam fobie społeczną, bo nieraz panicznie boję się wzroku innych ludzi i tego co o mnie myślą ale z drugiej strony bywa, że jestem szczęsliwa i o tym nie myślę. bardzo często zmienia się mój nastroj - rozchwianie emocjonalne. jest problem i ciężko mi go ogarnąć ale wiem, że muszę coś z tym zrobić, pracować nad sobą, tylko czy sama mogę dać radę? jeśli też masz podobny problem napisz: [e-mail]

[ea-0-szarri]

nie odpowiem za wszystkich
gdybologii stosowanej też nie będę uprawiać
napiszę o sobie:
1. że coś jest ze mną "nie tak" było jasne od 10 roku życia - moja rodzina to zignorowała uznając, że "wyrosnę"
2. studia, '95 rok, 3 m-ce w szpitalu psychiatrycznym; diagnoza: borderline; rozmowa ze studencką p. psycholog (chodziło o przyznanie mi urlopu zdrowotnego) "eeetam, nic pani nie jest; lekarze tak piszą, kiedy nie wiedzą, co pacjentowi jest"; uznałam więc, ze nic szczególnego mi nie jest, półtora roku później przerwałam terapię przy aprobacie mojej matki (bardziej ci to szkodzi niż pomaga)
koniec części pierwszej
radziłam sobie sama, ogarniałam jakoś siebie, nigdy nikt nie sugerował mi, że powinnam iść się leczyć, że jestem nienormalna, że ... krzywdzę innych, chociaż moje życie nie było stabilne, a związki udane
3. urodziłam dziecko
i to był moment, kiedy świat zaczął się walić
emocjonalnie zbyt wiele kosztowało mnie wychowywanie dziecka, powroty do własnego dzieciństwa, szukanie takich sposobów, aby moja córka żyła inaczej niż ja...
rok 2009 - depresja, psychiatra, terapie, szpitale, cztery lata później diagnoza: bpd +ChAD
kilka lat wielkiego chaosu a na końcu brak nadziei i gigantyczne zmęczenie

dlaczego tak późno?
ano dlatego, że najbliżsi nie widzieli problemu
nikt nie cierpiał na tyle mocno z mojego powodu, żeby wzywać policję, żaden partner mnie nie porzucił, nikt nie sugerował, że jestem nienormalna... a ja czułam się źle, lecz uważałam, że inni cierpią bardziej niż ja, inni mają gorzej i dają radę, więc i ja powinnam...
i dlatego, że zaburzenia osobowości to nie nerwica, kiedy nagle pojawiają się objawy wywołujące dyskomfort i odczuwane jako coś obcego, zewnętrznego, chorego

decyzja o terapii

[brz_a_sk]

czy bierzesz pod uwagę, że
osoby zaburzone nie chcą iść na terapię, bo boją się, że zbyt wiele stracą
czasem idą, bo COŚ jest już nie do zniesienia

wiele osób zdaje sobie z tego sprawę, gdy ma przedstawić terapeucie oczekiwania i porozmawiać o gotowości do zmian

większość osób, które sobie przypominam w momencie decyzji o starcie do terapii nie pytała rodziców czy partnera o radę

same decydowały

część manipulowała sobą jak i terapeutą to silniejsze od rozumu niestety

[ea-0-szarri]

brz_a_sk napisała:

> czy bierzesz pod uwagę, że
> osoby zaburzone nie chcą iść na terapię, bo boją się, że zbyt wiele stracą

hmmm...
wiesz, zaburzenia osobowości to nie nerwica czy depresja, gdzie pojawia się objaw chorobowy, który swą nieznośnością (np. napadami lęku panicznego) skłania do szukania pomocy
nie ma tak fajnie: byłam zdrowa - jestem chora - chcę być znowu zdrowa (mówię o poziomie motywacji do podjęcia terapii)
przy czym dość zabawne było, że w przypadku mojej poszpitalnej pierwszej terapii od cholery ludzi wysyłało mi komunikat: im dłużej jesteś w terapii, tym mniej fajna jesteś
przerwałam terapię i żyłam w miarę normalnie, więc PO CO miałabym szukać terapii?
tylko dlatego, że moje życie było nieco niestandardowe? ja się w nim czułam nieźle, inni nie zgłaszali do mnie większych pretensji
może Cię to dziwić, ale tak było

> czasem idą, bo COŚ jest już nie do zniesienia

ale to 90% pacjentów tak ma
nerwice, depresje i inne diabły tak samo działają: się człowiek leczyć serio zaczyna, jak dupa od kopniaków boli

> wiele osób zdaje sobie z tego sprawę, gdy ma przedstawić terapeucie oczekiwania
> i porozmawiać o gotowości do zmian

bo czasami może być trudno sprecyzować, jakich zmian się oczekuje
ja podjęłam decyzję, ze zostanę starą panną z grubym pieskiem, bo bycie w związku nigdy nie było sensem mojego życia; pracę miałam nieźle do siebie i swoich wad dostosowaną, grono osób zaprzyjaźnionych, nie byłam od niczego uzależniona, nie cięłam się nałogowo, deprechy nauczyłam się przeczekiwać, miałam mnóstwo zainteresowań - życie było całkiem znośne

> część manipulowała sobą jak i terapeutą to silniejsze od rozumu niestety

mój Boże.... każdy w jakimś stopniu manipuluje innymi
moja córka pierwsze próby manipulacji mną zaliczyła zanim się mówić nauczyła
dlaczego terapeuta miałby być wyjątkiem?
pytanie - co terapeuta z tym zrobi, jak sobie poradzi

[brz_a_sk]

ea-0-szarri napisała:
> ... wiesz, zaburzenia osobowości to nie nerwica czy depresja, gdzie pojawia się objaw chorobowy, który swą nieznośnością (np. napadami lęku panicznego) skłania do szukania pomocy
nie ma tak fajnie: byłam zdrowa - jestem chora - chcę być znowu zdrowa (mówię o poziomie motywacji do podjęcia terapii) <

szczerze mówiąc faktycznie znam BPD od kiepskiej strony, czy dramatycznie złej, jeśli chodzi o samopoczucie osób dotkniętych tym zaburzeniem; wiem, że czasem łapią chwile super i posłuchałam o tym nie raz - by zrozumieć, że tak to jest świetnie i **** czasem w mgnieniu oka zmiany; wiem jak patrzy się na siebie z perspektywy - nie jest lekko; czasem bywa nadmiernie przychylnie z wyparciem by odetchnąć a czasem nie ma się czego uczepić by przestać wyć i znaleźć sens by żyć

wiem jak bywa ciężko podjąć terapię mimo, że aktualny stan jest absolutnie nie do zniesienia - wszystko fruwa, wnętrzności wyrywa a w koło wszyscy podejrzani o fatalne intencje;
ale bywa i decyzja o terapii bardzo świadoma i wcale nie łatwiejsza - wyważona
tak terapia zabiera prawo do pewnych zachowań ułatwiających życie mimo zaburzenia - doraźnie pomaga, generalnie nie
łatwiej położyć się na psychiatrii czasem (mówię o oddziałach dla ludzi chorych nie jakichś mordowniach) niż podjąć decyzję o terapii

rozróżniam terapię za kasę nie swoją, dla świętego spokoju, albo tę pogadamy ze zrozumieniem, a nawet tę gdzie klient (nie lubię tego słowa, ale jest poprawne :) i nie ma innego :( ) terapii uzależnia się od terapeuty i jest bliżej tych terapii gdzie border tyra ciężko i coś osiąga, czegoś się uczy - by żyć, by po pierwsze się nie zabić; by umieć się zaprzyjaźnić ze swoim śmiertelnym smutkiem i pustką; by ... być znośnym po pierwsze dla siebie

nic w rozmowie o BPD dla mnie nie jest proste - raz, że jestem pewna nie da się poczuć borderem tak jaki border nie poczuje się normalsem - nie ma tak wg. mnie; chyba na tym forum jest zgoda na takie zdanie;
dwa po napisaniu powinnam spojrzeć, które elementy mogą utrudnić borderowi czytanie całości - bo niestety tak to jest, że jeden element niejasny czy sporny nie pozwala zaakceptowac reszty, jest brany jako osobisty atak itd
ale próbujmy
wg mnie warto rozmawiać
nawet gdy mamy zupełnie niejasne dla siebie wzajemnie cele (kto i po co je czasem majstruje, podsuwa na forum zostawiam wiatrakopogromcom)

podsumuję tak terapia *może* pomóc - wymaga olbrzymiej determinacji


ea-0-szarri napisała:
> ... i od cholery ludzi wysyłało mi komunikat: im dłużej jesteś w terapii, tym mniej fajna jesteś przerwałam terapię i żyłam w miarę normalnie, więc PO CO miałabym szukać terapii? tylko dlatego, że moje życie było nieco niestandardowe? ja się w nim czułam nie źle, inni nie zgłaszali do mnie większych pretensji może Cię to dziwić, ale tak było <

nie, nie dziwi mnie to
z wielu powodów,
uważam, że bardzo mało jest miejsc do terapii skutecznej - nie bez przyczyny, ludzie wymieniają się pozytywnymi informacjami w tej sprawie; są osoby, które bardzo potrzebują pomocy, nie pozorów czy kawki ze zrozumieniem, czy przepychanki kto kogo

a polecam i ten punkt widzenia, wcale nie błahy, nie bezsensowny - diabli nie wiedzą jak działa to cholerne BPD co przyczyną a co skutkiem, jak się z tym zmierzyć ...
polecam - psychiatria a filozofia i antropologia
forum.gazeta.pl/forum/w,35861,149109105,157224670,psychiatria_a_filozofia_i_amtropologia.htmlcdn

[ea-0-szarri]

brz_a_sk napisała:

> szczerze mówiąc faktycznie znam BPD od kiepskiej strony, czy dramatycznie złej,
> jeśli chodzi o samopoczucie osób dotkniętych tym zaburzeniem; wiem, że czasem
> łapią chwile super i posłuchałam o tym nie raz - by zrozumieć, że tak to jest ś
> wietnie i **** czasem w mgnieniu oka zmiany;

pomiędzy skrajnościami są jeszcze całe światy...

> łatwiej położyć się na psychiatrii czasem (mówię o oddziałach dla ludzi chorych
> nie jakichś mordowniach) niż podjąć decyzję o terapii

a idź do diabła
każda terapia lepsza od najlepszego szpitala
absolutnie KAŻDA
bywałam, wiem - wolę zdechnąć niż znaleźć się tam po raz kolejny

> rozróżniam terapię za kasę nie swoją, dla świętego spokoju, albo tę pogadamy ze
> zrozumieniem, a nawet tę gdzie klient (nie lubię tego słowa, ale jest poprawn
> e :) i nie ma innego :( ) terapii uzależnia się od terapeuty i jest bliżej ty
> ch terapii gdzie border tyra ciężko i coś osiąga, czegoś się uczy - by żyć, by
> po pierwsze się nie zabić; by umieć się zaprzyjaźnić ze swoim śmiertelnym smut
> kiem i pustką; by ... być znośnym po pierwsze dla siebie

piszesz tak, jakby nic od terapeuty nie zależało
jakby tylko klient/pacjent ponosił odpowiedzialność
i ja się z tym zgadzam za co regularnie przez moją t. jestem opierdalana...

> nic w rozmowie o BPD dla mnie nie jest proste - raz, że jestem pewna nie da si
> ę poczuć borderem tak jaki border nie poczuje się normalsem - nie ma tak wg. mn
> ie; chyba na tym forum jest zgoda na takie zdanie;

gorzej
żaden człowiek nie poczuje się innym człowiekiem
czasami tylko kogoś lepiej odczuwamy, rozumiemy, utożsamiamy się
ale i tak jesteśmy samotni w swoim człowieczeństwie
taki laif

> dwa po napisaniu powinnam spojrzeć, które elementy mogą utrudnić borderowi czyt
> anie całości - bo niestety tak to jest, że jeden element niejasny czy sporny ni
> e pozwala zaakceptowac reszty, jest brany jako osobisty atak itd

ja z automatu reaguję źle, kiedy stosuje się uogólnienia: każdy, wszyscy, wy
i nie wiem, czy to kwestia, że ja bpd i bronię siebie
raczej skłonność do bycia adwokatem diabła

> polecam - psychiatria a filozofia i antropologia
> forum.gazeta.pl/forum/w,35861,149109105,157224670,psychiatria_a_filozofia_i_amtropologia.htmlcdn

po niedzieli, bo teraz z doskoku jestem

[brz_a_sk]

cd
brz_a_sk napisała:
> ... osoby zaburzone nie chcą iść na terapię, bo boją się, że zbyt wiele stracą
czasem idą, bo COŚ jest już nie do zniesienia

wiele osób zdaje sobie z tego sprawę, gdy ma przedstawić terapeucie oczekiwania i porozmawiać o gotowości do zmian ... <


ea-0-szarri napisała:
> ... bo czasami może być trudno sprecyzować, jakich zmian się oczekuje ja podjęłam decyzję, ze zostanę starą panną z grubym pieskiem, bo bycie w związku nigdy nie było sensem mojego życia; pracę miałam nieźle do siebie i swoich wad dostosowaną, grono osób zaprzyjaźnionych, nie byłam od niczego uzależniona, nie cięłam się nałogowo, deprechy nauczyłam się przeczekiwać, miałam mnóstwo zainteresowań - życie było całkiem znośne <

jeśli byłaś osobą, 'której życie było całkiem znośne' to oczywiste, ęe decydowałaś na zupełnie innym poziomie
nie wkręcałaś się w związek - wydawało mi się, ze to bardzo długo jest prawie niemożliwe w przypadku BPD, ze czasem ktoś się na to decyduje ale w bardzo dojrzałym borderowym życiu; brak dobrej miłości i akceptacji, niejako źródło zaburzeń, potrzeba głasków i docenienia wydawał mi sie tlenem dla borderów, zmagających się ze swoja niestabilnością i cierpieniem ...

terapia i potem na pewno autoterapia to samodyscyplina i obserwacja - taka przestrzegająca - ratunku odjeżdżam jak w ChADzie , odlatuję, spadam czy korci mnie tak, ze potem swojej głupoty nie zniosę i wkręcę się w spiralę ... mnóstwo problemów nie do zaakceptowania przez zainteresowanego - a nie tylko otoczenie przecież

cdn

[ea-0-szarri]

brz_a_sk napisała:

> potrzeba głasków i docenienia wydawał mi sie tlenem dla borderów, zmagają
> cych się ze swoja niestabilnością i cierpieniem ...

ja się boję samych głasków, samego docenienia, samego "och i ach"
taka relacja mnie śmiertelnie przeraża, bo wietrzę jakąś pułapkę

jeżeli cokolwiek jest mi w życiu niezbędne, to mały cel, pasja, tworzenie czegoś i kiedy deprecha mi to odebrała i nie oddała, to zaczął się dramat - powolny, ale nieustannie postępujący

>
> terapia i potem na pewno autoterapia to samodyscyplina i obserwacja - taka prze
> strzegająca - ratunku odjeżdżam jak w ChADzie , odlatuję, spadam czy korci mni
> e tak, ze potem swojej głupoty nie zniosę i wkręcę się w spiralę ... mnóstwo pr
> oblemów nie do zaakceptowania przez zainteresowanego - a nie tylko otoczenie p
> rzecież

trochę inaczej to widzę
perfekcjonizm samozamordyzmu mnie nie kręci

[brz_a_sk]

brz_a_sk napisała:
> część manipulowała sobą jak i terapeutą to silniejsze od rozumu niestety <


ea-0-szarri napisała:
> mój Boże.... każdy w jakimś stopniu manipuluje innymi
moja córka pierwsze próby manipulacji mną zaliczyła zanim się mówić nauczyła
dlaczego terapeuta miałby być wyjątkiem?
pytanie - co terapeuta z tym zrobi, jak sobie poradzi <

no i tu mnie zaskoczyłaś! poważnie tak postrzegasz cały kosmiczny problem manipulowania, w tym i terapeutami i lekarzami??? no nie wierzę
zgadzam się na ułatwiające dyskusję czasem uznanie, ze można nie nazywac tego manipulacja i kłamstwem ale 'działaniem w desperacji' ale, ze to błahy problem jak kombinowanie malucha jak pokazać mamie , ze jest od niej odrębnym człowiekiem i czemu by nie mial decydowac jak ona o sobie a lepiej o wszystkim; ta motywacja jets na tyle silna, ze gdy nie działaja opanowane techniki dziecko krzyczy ty mnie nie kochasz, aj scię nie kocham, nawet o umieraniu czasem pokrzyczy; labo bardziej ekstremalnie (takie sa extrema użyteczne w tym wieku przed samobójstwem) rzuci się na glebę itd
tez jest to desperacja (i manipulacja :) )

ale chyba wiesz o czym mowa kiedy piszę o utrapieniu obu stron gdy border uwodzi i tak sprawdza kto kogo i gdy border mimo ostrożności zakochuje się w terapeucie i uzależnia się itd itd

- = = = =

ja się tu naprawdę z nikim nie ścigam i choć zdarza mi się, że się wkurzę gdzieś poza forum potwornie i bordera jakiegoś bym w smole posmażyła, a i partnera też bo zdrowszy jakby - ech - to na ogół chyba głupot nie podsuwam pod rozwagę nawet zła nie bez powodu!
nie wchodzę na głowę nikomu, nie narzucam się
nie pytam nigdy o osobiste historie czy zwierzenia
i szczerze powiem - są sprawy, których nawet na pw nie toleruję - jasno daję do zrozumienia - szlaban
nikogo do niczego nie przekonuję w sumie, zawsze podkreślam - moje myśli mogą się komuś przydać, by sobie pomyślał i poszukał rozwiązań, wyjaśnień, sensu życia - czego chce

kto lubi rozmawia, kto nie lubi mógłby uszanować i pozwolić innym być sobą
dziwnie to brzmi w miejscu gdzie o krzywdzeniu innych się gada - takie to forum o krzywdach to i o pretensjach i winach i błędach ...

ostatnio wiele osób umknęło na pw myślę, że jest pora by pomyśleć czy to sukces zrobić tu zamieszanie, za którym hop hop piękne cuda się na forum wydarzyły i zaraz będą same strusie

ale co tam trzeba robić swoje - a ze szkoda, że poza forum się gada - a co zrobić jak nie ma dawnej stabilności i pajaclandia się robi
niestety i ja widzę pozorantów,
szanuję każdego rozmawiającego poważnie, jak mam coś do pogadania piszę
po próżnicy nie gadam raczej
i kiedy się orientuje, że nie ma o czym gadać z kimś, bo to np. Filip z konopi tu pączkuje to zmykam i tyle
kiedyś wystarczyła chwila i było ok
dziś w zamieszaniu tracą wszyscy
bezsensu
to tak przy okazji przedziwnosci co wzeszły tej wiosny na forum korzystając z tradycyjnych zamieszań cyklicznych

szybko widać z kim warto popisac a z kim utrapienie

[marekgazek]

brz_a_sk napisała:


i kiedy się orientuje, że nie ma o czym gadać z kimś, bo to np. Filip z konopi tu pączkuje to zmykam i tyle "

I to jest dobra umiejętność Brzask. Niestety ja wolę publicznie potępić króla klonów pewnie ku jego uciesze czasami bo jednak ma zainteresowanie dla własnej głupoty. Dobrze, że Pan Klon zbiegł do swoich okoliczności będąc fanem borderów do spóły z ruda.suka plus jeszcze paru o których wiem i on wie, że ja wiem też. Szczerze to wolę nawet pożreć się z Toxic, wendd która ostatnio zniknęła czy ea-0-szari niż rozmawiać z klonami. Pozdrowionka. Mareczek Gazeczek.

[brz_a_sk]

jestem pewna, że to zostawię specjalistom
wiem kto co potrafi i wiem jak doskonale
i nie pomyli się

widziałam spektakularne sukcesy w rozpoznawaniu nieszczerych intencji

smutna historia :( i tyle :(

[ea-0-szarri]

brz_a_sk napisała:


> no i tu mnie zaskoczyłaś! poważnie tak postrzegasz cały kosmiczny problem manip
> ulowania, w tym i terapeutami i lekarzami??? no nie wierzę

problem jest cholernie złożony
o wiele bardziej niż "bordy manipulują ludźmi"
i jeżeli rozmowa dotyczyć kwestii "jak bordy strasznie manipulują" to ja się na taką rozmowę nie zgadzam
popatrz na byłych partnerów bordów, którzy tutaj piszą: wedle nich bordy to samo czyste wredne zło...
i co ja mam o nich myśleć?
że wszyscy to przypadki ciężkich debili, którzy zakochali się w kimś kompletnie pozbawionym zalet? z takim zerem totalnym zamieszkali a nawet ślub wzięli?
wolę myśleć, ze są jednak nieco bardziej rozgarnięci, a tylko manipulują (świadomie bądź nie) rzeczywistością
ale oczywiście zaraz dostanę po łbie, że padli oni ofiarami wrednej manipulacji i kłamstwa...

> zgadzam się na ułatwiające dyskusję czasem uznanie, ze można nie nazywac tego m
> anipulacja i kłamstwem ale 'działaniem w desperacji'

to niczego nie ułatwia, co najwyżej zmiękcza na poziomie werbalnym
działanie w desperacji - być może, ale ważniejsze: dlaczego desperacja tak się manifestuje? i: czy można było inaczej?

ale, ze to błahy problem
> jak kombinowanie malucha jak pokazać mamie , ze jest od niej odrębnym człowieki
> em i czemu by nie mial decydowac jak ona o sobie a lepiej o wszystkim; ta motyw

> ale chyba wiesz o czym mowa kiedy piszę o utrapieniu obu stron gdy border uwodz
> i i tak sprawdza kto kogo i gdy border mimo ostrożności zakochuje się w terapeu
> cie i uzależnia się itd itd

będę twarda:
jak terapeuta mądry to i z zakochanym pacjentem sobie umie poradzić
i z uwodzeniem
i z próbami manipulacji
po to się uczył i wykonuje ten zawód

jakby pacjent nie był zaburzony to by się do terapeuty nie zgłaszał

> nie wchodzę na głowę nikomu, nie narzucam się
> nie pytam nigdy o osobiste historie czy zwierzenia

czasami pojawiają się pytania pozornie ogólne, typu: jak to jest jeździć konno
jeździłam konno wiele lat, ale nie wiem, jak to obiektywnie jest
mogę tylko powiedzieć o własnym doświadczeniu
a ktoś może to widzieć zupełnie inaczej
miej to na uwadze, kiedy wydaje Ci się, że nie pytasz o osobiste historie...

> kto lubi rozmawia, kto nie lubi mógłby uszanować i pozwolić innym być sobą
> dziwnie to brzmi w miejscu gdzie o krzywdzeniu innych się gada - takie to forum
> o krzywdach to i o pretensjach i winach i błędach ...

ale rozmowa to nie wymiana monologów
każdy powie swój i się rozejdziemy
czasami trzeba się spierać i to nie jest złe

[brz_a_sk]

ciekawie piszesz

mam takie uwagi
kwestia manipulowania dla jednych jest oczywista w BPD, dla innych termin objaśniający, że desperacja doprowadza do takich zachować i nie można ich uznać za manipulację wydaje się słuszniejszy
co do mojego zdania na ten temat potrafię zrozumieć obie teorie i widzę kiedy skłaniam się zdecydowanie manipulacji a kiedy jestem w stanie zgodzić się, że ktoś nie znajdując innego wyjścia ratuje się i to jest jedynym motywem takich zachowań

wydaje mi sie, że łącznie rozważań o manipulacji w BPD z tym czy partner coś tam jest droga błędna i prowadzi w stronę 'a u was biją murzynów' - wychodzi lipa

co do tego z kim terapeuta czy psychiatra powinien sobie poradzić odpowiedź wydaje się oczywista z każdym albo go odesłać, czasem do diabła pewnie, bo bywają bezradni z różnych powodów;
mam wrażenie, że nie wiele osób idzie po pomoc z założeniem- pościgamy się i do tego pouwodzę - i do tego zakochiwanie w terapeucie bez jego udziału - statystycznie znaczący problem; dla borderów trudny i kłopotliwy, dla terapeutów też bo raz bywa, że obsesyjnie pacjent się zakochuje i sa z tego powane kłopoty i bywa oczywiście, że polegnie terapeuta
na tym forum wszyscy są w jednym zgodni - w sprawie oczarowania i rozkochania border miewa zalety super hiper i turbo - jak kogos wybierze to raczej ustrzeli

i teraz ta ważna i zasadnicza różnica - to że ktoś chce i opowiada coś jest jego autonomiczną decyzją, to jest tak publiczne miejsce, że nie można zapominać iz podejmuje się decyzję wtedy gdy mówi się o sobie i o kimś - trzeba ważyć słowa;
ja i prywatnie nie namawiam nikogo, by mówił wiecej niż sam uzna za wazne czy niezbędne; nie wypytuję - choćby dlatego, ze wcale nie jest lekko nosić cudze tajemnice - niestety taki to ma wymiar również; zdecydowanie uciekam od pewnych tematów; w rozmowie współdecyduje się i ten co mówi i ten co słucha
na forum - hulaj dusza piekła nie ma - co najwyżej można kogoś kopnąć pod stołem by się chwilę zastanowił co plecie - raczej nie pomaga :)

i ostatni drobiazg
"czasami trzeba się spierać" napisałaś

MOŻNA powiedziałabym, jeśli ma się ochotę, wie się po co i znajdzie się partnera do ciekawej dyskusji i temacik pasi, atmosfera sprzyja i MA SIĘ CHĘĆ i sens na horyzoncie widać

miewam wrażenie, że często zamiast sporu lepiej robi chwila przerwy po przeczytaniu czegoś, pomyślenie nad tym co warte i olanie tego co nie warte uwagi
czy wróci się pogadać potem czy wrzuci swoje uwagi tylko - a to już kwestia wyboru i DECYZJI

by wiedzieć więcej czyta się i pyta się a dyskutuje gdy już ma się poukładane trochę - tak ja sobie żyję - wdzięczna gdy ktoś zechce odpowiedzieć i zadowolona gdy do dyskusji z mądrzejszymi ode mnie w temacie się załapię :)

[ea-0-szarri]

brz_a_sk napisała:

> kwestia manipulowania dla jednych jest oczywista w BPD, dla innych termin objaś
> niający, że desperacja doprowadza do takich zachować i nie można ich uznać za m
> anipulację wydaje się słuszniejszy

manipulacja to manipulacja - nic więcej nic mniej
można rozmawiać o przyczynach, dlaczego ktoś ucieka się do manipulacji i czy dałoby się inaczej
można też stawiać pod pręgierzem i oceniać, ale kto jest bez winy, żeby miał do tego prawo?

> wydaje mi sie, że łącznie rozważań o manipulacji w BPD z tym czy partner coś t
> am jest droga błędna i prowadzi w stronę 'a u was biją murzynów' - wychodzi li
> pa

nie, nie o to mi chodzi
nie wydaje mi się, żeby bordery robiły rzeczy nieznane innym ludziom
problem w intensywności, przyczynach i częstotliwości
ale np. manipulują wszyscy ludzie, manipulują sprzedawcy, reklamy; nawet małe dziecko wie, że żeby jego prośba została wysłuchana trzeba mamuśkę pozytywnie do siebie nastawić i mówi "kocham cię", albo "jesteś najlepszą mamą na świecie" albo odkurzy wcześniej dywany...
jasne, możemy się okopać: po jednej sprawiedliwi - po drugiej manipulujące bordy
ale wtedy nie ma rozmowy, nie ma żadnego wspólnego doświadczenia, do którego można byłoby się odwołać

> i do tego zakochiwanie w terapeucie bez jego udziału - statys
> tycznie znaczący problem; dla borderów trudny i kłopotliwy, dla terapeutów też
> bo raz bywa, że obsesyjnie pacjent się zakochuje i sa z tego powane kłopoty i
> bywa oczywiście, że polegnie terapeuta

pacjent zakochujący się w terapeucie to żadne dziwo
od cholery jest opracowań na ten temat i zdaje się, że dominuje pogląd, że zakochanie pacjenta należy traktować jako problem do przepracowania

> na tym forum wszyscy są w jednym zgodni - w sprawie oczarowania i rozkochania
> border miewa zalety super hiper i turbo - jak kogos wybierze to raczej ustrzel
> i

ja nie miewam rzeczonych zalet, więc trudno mi się z Tobą zgodzić
większy jest chyba problem w wypadku histrioników, bo tam seksualność mocno się manifestuje

> i teraz ta ważna i zasadnicza różnica - to że ktoś chce i opowiada coś jest jeg
> o autonomiczną decyzją, to jest tak publiczne miejsce, że nie można zapominać i
> z podejmuje się decyzję wtedy gdy mówi się o sobie i o kimś - trzeba ważyć słow
> a;

jasne, że trzeba uważać
ale też nie da się kompletne o sobie milczeć, bo robi się "starcie dogmatów"
ktoś swoje prywatne dośwadczenia przedstawia jako fakt wszystkich dotyczący. któs ze swoimi odmiennymi doświadczeniami robi to samo i - znowu: nie ma miejsca na rozmowę, nie ma miejsca na: ok, ale moje doświadczenie jest odmienne
mogę współczuć komuś, kogo bord skrzywdził - mogę mu współczuć jego doświadczenia z innym człowiekiem, ale kiedy ktoś zamiast: "ja doświadczyłem" mówi "wszystkie bordy krzywdzą" - to nie umiem ani współczuć, ani patrzeć spokojnie

> ja i prywatnie nie namawiam nikogo, by mówił wiecej niż sam uzna za wazne czy
> niezbędne; nie wypytuję - choćby dlatego, ze wcale nie jest lekko nosić cudze t
> ajemnice - niestety taki to ma wymiar również;

rozumiem pragnienie łatwiejszego życia i siedzenia w wygodnym fotelu, ale czy to zawsze możliwe?
ale ok - to twój wybór i będę go szanować

> "czasami trzeba się spierać" napisałaś
>
> MOŻNA powiedziałabym, jeśli ma się ochotę, wie się po co i znajdzie się partne
> ra do ciekawej dyskusji i temacik pasi, atmosfera sprzyja i MA SIĘ CHĘĆ i sens
> na horyzoncie widać

może inaczej: czasami trzeba głośno powiedzieć: nie zgadzam się z tym, co mówisz
chociaż łatwiej milczeć - wtedy ma się etykietkę osoby miłej, sympatycznej i nie grozi dostanie młotkiem po łbie
ale to mój wybór: milczę, potakuję bezmyślnie, czy wchodzę z polemiką

[brz_a_sk]

> > brz_a_sk napisała:
kwestia manipulowania dla jednych jest oczywista w BPD, dla innych termin objaśniający, że desperacja doprowadza do takich zachować i nie można ich uznać za manipulację wydaje się słuszniejszy <<


>ea-0-szarri napisała:
manipulacja to manipulacja - nic więcej nic mniej można rozmawiać o przyczynach, dlaczego ktoś ucieka się do manipulacji i czy dałoby się inaczej, można też stawiać pod pręgierzem i oceniać, ale kto jest bez winy, żeby miał do tego prawo? <

pewnie mozna by o manipulacji niezła pracę napisać
co więcej lepiej by było przed tym poczytać co już jest - to fajny temat
kiedy manipulacja jets elementem zasadniczym gry - a ponoć wszyscy non stop gramy - brrr
ale czym innym jest manipulowanie ad hoc malucha by dostać od mamy 5 samochodzik dziś, czy żelki w sklepie czy UWAGĘ
czym innym zaloty czym innym uwodzenie Casanowa po pseudoszkółce dla miszczuf
czym innym manipulowanie terorystami przez brygadę; czy samobójca na parapecie, czym innym manipulowanie dzieckiem by było niesamodzielne a jeszcze czym innym manipulowanie ludźmi by nie rozpoznały naszych wad
(wiesz z jakiej ksiazki wzięłam to o nie manipulowaniu ale działaniach z desperacji )

warto Magię kłamstw obejrzeć by wiedzieć jak wiele jest do myślenia przed ocenianiem

wiem, ze to łatwe do atakowania ale ja mam wrażenie nieodparte, że oceniamy non stop i nie ma szans by nie robić tego
każdy wybór poprzedzony jest oceną
czasem zwalamy z siebie odpowiedzialnosc mówiac nie oceniałem nie wybierałaem - spadło z nieba - o znajomosci z nieodpowiednią osobą :) - też temat na niejedna bajkę
Wiem kiedy mówię: ale głupio pani robi ... a tu bach wiedza i szczęka w podłogę jak bardzo - ale w skrajne sytuacji ludzie mówią sobie nie oceniam nie reaguję - pewnie oni wiedzą co robia a nie sa s* i leja tacy dziecko pod okiem całej kamienicy czy bloku! i anioły nie oceniały
no nie jest to proste by dokonac wyboru ludzi do czegokolwiek nie oceniajać ich czasem totalnie


> > brz_a_sk napisała:
wydaje mi sie, że łącznie rozważań o manipulacji w BPD z tym czy partner coś tam jest droga błędna i prowadzi w stronę 'a u was biją murzynów' - wychodzi lipa <<


>ea-0-szarri napisała:
nie, nie o to mi chodzi nie wydaje mi się, żeby bordery robiły rzeczy nieznane innym ludziom
problem w intensywności, przyczynach i częstotliwości, ale np. manipulują wszyscy ludzie, manipulują sprzedawcy, reklamy; nawet małe dziecko wie, że żeby jego prośba została wysłuchana trzeba mamuśkę pozytywnie do siebie nastawić i mówi "kocham cię", albo "jesteś najlepszą mamą na świecie" albo odkurzy wcześniej dywany... jasne, możemy się okopać: po jednej sprawiedliwi - po drugiej manipulujące bordy ale wtedy nie ma rozmowy, nie ma żadnego wspólnego doświadczenia, do którego można byłoby się odwołać >

czy chodzi o to by pokazać paranoję mody/technik na psychologię reklamy i wciskania i ściemniania :(

czy chodzi o to by manipulację osoba najbliższą zrównać z pertraktacjami przy sprzedaży ropy?

ja tam wolę mieć poczucie, że manipulowanie mna się nie opłaci
co więcej wolę pomysleć ocennie - skurwiel - o kimś kto zbliża się do mnie korzysta z mojej uwagi i wkręca mnie w jakieś swoje gówno - to nie takie trudne w końcu zobaczyć po co szuja to robi świadomie i szkodzi, wykorzystuje, zawodzi i krzywdzi
trzeba nazywać sprawy jasno

mam taki sposób patrzenia - zgoda na wkręcanie opiera się na efekcie - gdy wkręcany korzysta więcej niż wkręcający - można to uznać za dopuszczalną dobra praktykę
reszta jest dowodem na WINĘ manipulującego, cwaniactwo czy brak szacunku itd
nie ma niewinnych krzywd - i zbiegów okoliczności - manipulowanie obciąża autora


> > brz_a_sk napisała:
i do tego zakochiwanie w terapeucie bez jego udziału - statystycznie znaczący problem; dla borderów trudny i kłopotliwy, dla terapeutów też bo raz bywa, że obsesyjnie pacjent się zakochuje i sa z tego poważne kłopoty i bywa oczywiście, że polegnie terapeuta <<



>ea-0-szarri napisała:
pacjent zakochujący się w terapeucie to żadne dziwo od cholery jest opracowań na ten temat i zdaje się, że dominuje pogląd, że zakochanie pacjenta należy traktować jako problem do przepracowania >

> > brz_a_sk napisała: na tym forum wszyscy są w jednym zgodni - w sprawie oczarowania i rozkochania: border miewa zalety super hiper i turbo - jak kogoś wybierze to raczej ustrzeli <<


>ea-0-szarri napisała:
ja nie miewam rzeczonych zalet, więc trudno mi się z Tobą zgodzić
większy jest chyba problem w wypadku histrioników, bo tam seksualność mocno się manifestuje <

a ze jak Ty nie to raczej nie masz wrażenia, że inni borderzy tak? hm no nie wynika jedno z drugiego ale może być podniesione jak ważne - swoje doświadczenie w kontrze do tego co widzisz u innych; chyba, ze raczej nie widzisz u borderów problemu 'uwodzenia' - dla hecy czy z ulegania urokowi
mnie się zdaje że jest to problem, nie pojedyncze przypadki
i co ciekawe ma złe skutki i dla terap. lekarzy ... i dla borderów





> > brz_a_sk :
i teraz ta ważna i zasadnicza różnica - to że ktoś chce i opowiada coś jest jego autonomiczną decyzją, to jest tak publiczne miejsce, że nie można zapominać iż podejmuje się decyzję wtedy gdy mówi się o sobie i o kimś - trzeba ważyć słowa; <<


>ea-0-szarri napisała:
jasne, że trzeba uważać ale też nie da się kompletne o sobie milczeć, bo robi się "starcie dogmatów" ktoś swoje prywatne dośwadczenia przedstawia jako fakt wszystkich dotyczący. ktoś ze swoimi odmiennymi doświadczeniami robi to samo i - znowu: nie ma miejsca na rozmowę, nie ma miejsca na: ok, ale moje doświadczenie jest odmienne mogę współczuć komuś, kogo bord skrzywdził - mogę mu współczuć jego doświadczenia z innym człowiekiem, ale kiedy ktoś zamiast: "ja doświadczyłem" mówi "wszystkie bordy krzywdzą" - to nie umiem ani współczuć, ani patrzeć spokojnie <

źle gdy ktoś ze swojej pewności robi dogmat powszechny - oczywiste
dobrze gdy ktoś pisze co sądzi!
każdy może napisać nie zgadzam się z tym i owym! i wspaniale gdy doda i - myślę tak i tak
i siak albo napisze tylko ja myślę to i to i mam swoje zdanie czy tylko podsumie wiedzę - różne inne zdania bez oceny kto najmądrzejszy
przecież najmądrzejszy bywa jeden a reszta się myli cokolwiek :)



> > brz_a_sk :
ja i prywatnie nie namawiam nikogo, by mówił więcej niż sam uzna za ważne czy niezbędne; nie wypytuję - choćby dlatego, ze wcale nie jest lekko nosić cudze tajemnice - niestety taki to ma wymiar również; <<


>ea-0-szarri napisała:
rozumiem pragnienie łatwiejszego życia i siedzenia w wygodnym fotelu, ale czy to zawsze możliwe?
ale ok - to twój wybór i będę go szanować<

załamka! pomieszałaś odpowiedzialność z olaniem
e tu nie chce mi się pisac nawet
albo jakieś zaćmienie albo jakieś dwa rożne kosmosy

tak walnęłaś kulą w płot, że ręce mi opadły
chyba przedziwne uczucia totalnego zaskoczenia i zadumy mnie obsiadły

i próbuję nie widzieć w tym fragm. oceny :) :) :)


> > brz_a_sk :
"czasami trzeba się spierać" napisałaś

> > MOŻNA powiedziałabym, jeśli ma się ochotę, wie się po co i znajdzie się partnera do ciekawej dyskusji i temacik pasi, atmosfera sprzyja i MA SIĘ CHĘĆ i sens na horyzoncie widać



>ea-0-szarri napisała:
może inaczej: czasami trzeba głośno powiedzieć: nie zgadzam się z tym, co mówisz chociaż łatwiej milczeć - wtedy ma się etykietkę osoby miłej, sympatycznej i nie grozi dostanie młotkiem po łbie ale to mój wybór: milczę, potakuję bezmyślnie, czy wchodzę z polemiką <

celem polemiki nie jest polemika
celem polemiki nie jest obrywanie czy nie młotkiem
wchodzenie w polemikę tylko po to by ktoś miał wrażenie, ze mamy prospołeczna postawę itd

to wszystko nie tak jak piszes

[ea-0-szarri]

brz_a_sk napisała:

> pewnie mozna by o manipulacji niezła pracę napisać

nawet doktorat z habilitacją :)

> (wiesz z jakiej ksiazki wzięłam to o nie manipulowaniu ale działaniach z desper
> acji )
>
> warto Magię kłamstw obejrzeć by wiedzieć jak wiele jest do myślenia przed oceni
> aniem

nie kojarzę, szczerze mówiąc

> wiem, ze to łatwe do atakowania ale ja mam wrażenie nieodparte, że oceniamy non
> stop i nie ma szans by nie robić tego

oceniamy, oceniamy: w różnych celach, na różnych poziomach
nawet nieoceniający terapeuta zawodowo ocenia, czy i w jakim stopniu interpretować rewelacje pacjenta na słynnej kozetce (a co on sobie myśli... ha! oto tajemnica prawdziwa :D)

> no nie jest to proste by dokonac wyboru ludzi do czegokolwiek nie oceniajać ich
> czasem totalnie

pytanie: co, w jaki sposób i w jakim celu oceniamy?
znowu: temat - rzeka

> ja tam wolę mieć poczucie, że manipulowanie mna się nie opłaci

jasne- nie opłaci się, o ile wyłapiesz manipulację
moim zdaniem border kiepsko nadaje się dobrego manipulanta i genialnego kłamcę: po prostu z definicji jest zbyt impulsywny, żeby być stałym w kłamstwie i manipulacji (a dobre i fachowo zrobione wytrwałości i konsekwencji wymagają, bo inaczej to co chwila wpadka-monstrum i ogólna dupa)

> a ze jak Ty nie to raczej nie masz wrażenia, że inni borderzy tak?

odpowiem wprost: nie wiem
słyszałam/czytałam o takich przypadkach i nie były one umieszczone w kontekście BPD, a raczej: dlaczego zdarza się, że pacjent zakochuje się w terapeucie i co dalej, jeżeli się tak zdarzy
nie mam też znajomych z BPD - serio
na oddziale zakochała się jedna sztuka - nie BPD
więc brak mi doświadczeń własnych

> załamka! pomieszałaś odpowiedzialność z olaniem

być może
muszę to jeszcze przemyśleć

> i próbuję nie widzieć w tym fragm. oceny :) :) :)

że sparafrazuję Gajosa: a czy je się chwalę, że nie oceniam ;)

[brz_a_sk]

rozmowa ma więcej szans gdy wchodzimy w nią z oczekiwaniem
by czas nam przyniósł coś zastanawiającego :)
myślę, że dobrze nam się rozmawiało