Czy BPD kochają naprawdę?

[no_illusion]

Zerwałam, żeby ratować siebie.
Jeżeli jeszcze jest co ratować... bilans mojego związku z osobą z
BPD? Rozpad emocjonalny, ogromne koszty dot. zdrowia fizycznego,
obniżenie własnej wartości, poczucie winy... A jeszcze rok temu
byłam wesołą, otwartą, pewną siebie kobietą. Oczywiście nikt mnie
nie zmuszał, oczywiście można zarzucić mi masochizm, potrzebę
silnych wrażeń, dla tego związku zerwałam swoją poprzednią
wieloletnią znajomość i poleciałam jak ta ćma. Ciąg dalszy mniej
więcej pokrywa się z opisywanymi przez Was przeżyciami. Osoba, z
którą byłam związana, fundowała mi na przemian raj i piekło,
stopniowo przestawałam być partnerem, a stawałam się zmanipulowaną
ofarą. Tylko prosiłam i przepraszałam, a ona trafiała w moje
najczulsze punkty z ogromną sadystyczną siłą rażenia. Cios od osoby,
która mówi, że kocha, nie tylko mówi, ale której miłość czułam całą
sobą, która potrafiła dać z siebie bardzo wiele, a niedługo później
z nienawiścią znęcać się nad każdą moją słabością, taki cios zabija.
Musiało dojść prawie do tragedii, żebym się opamiętała.
Z mojej strony było prawdziwe uczucie, głębokie zaangażowanie,
ciepło, bliskość.. co dostałam w zamian? Kij i marchewkę,ciągłą
szarpaninę, ciosy, niekończące się wątpliwości, pretensje wynikające
z paranoidalnego myślenia, potworną agresję, niszczenie. Nie
poddawałam się, bo zawsze udawało mi się coś postawić na tej drugiej
szali, bo bardzo kochałam. Ciekawe tylko, gdzie ja w tym wszystkim
byłam? Coraz bardziej traciłam siebie, doszło do tego, że zaczęłam
czuć się jak wciągnięta przez jakąś sektę. Nie mogłam się wyzwolić.
Zaczęłam się bać reakcji drugiej strony, które potrafiły być
kompletnie nieprzewidywalne, jej pragnienia, marzenia, uczucia,
myślenie itp. zmieniały się skrajnie z ciągu kilku minut. Jakby z
mózgu przeskakiwał jakiś pstryczek i "wchodziła" druga osobowość. A
wszystko to rozkwitało hojnie podlewane alkoholem.
Zerwałam, bo jeszcze trochę i sama skończyłabym w psychiatryku. Ile
serca można dawać i ciągle słyszeć, że się jest oszustem
emocjonalnym, kłamcą, zdrajcą?

Czy osoby z BPD potrafią w ogóle kochać? Moim zdaniem one nie
kochają nikogo, a najmniej siebie. To jest niestety pułapka, w którą
wpadłam, chciałam pomóc, a tylko leciałam w dół.

CZy osoby z BPD potrafią kochać? Przecież nie czują niczego "stale",
są tylko chwile. A może nie czują tak naprawdę nic poza chorymi
emocjami? Patologiczne silne emocje niewiele mają wspólnego z
głębokim uczuciem do kogokolwiek.

Czuję się teraz zupełnie bez pancerza ochronnego, totalnie słaba. Aż
przykro patrzeć, co pozwoliłam ze sobą zrobić w tym związku, jak
pozwoliłam siebie niszczyć i jeszcze za to przepraszałam.

Chętnie nawiążę kontakt z osobami, które mają za sobą podobne
doświadcznia, ponieważ boję się, że teraz odlecę w totalną
samotność.

Nejgorsze jest to, że nadal kocham tę osobę. Chyba wyjadę z kraju,
by od niej uciec raz na zawsze. Dlaczego nie umiem od niej uciec w
sercu?

[mkmarzena]

W Twojej wypowiedzi jest dokładnie to samo co przeżywam w tej chwili
ja. Od początku do końca . Wiesz, nie wiem Ludzie z tym zaburzeniem
kochają naprawde ale myśle że w jakimkolwiek związku dwojga ludzi
najpierw jest miłość a potem powoli na nią składają sie jeszcze inne
czynniki, stabilizacja i oparcie w partnerze, przezwyczajenie ,
wspólne plany i ich realizacje i wiele innych mniej lub bardziej
ważnych elementów życia dzięki którym związek trwa.
Niestety im dłużej trwasz w związku z osobą z zaburzeniem
emocjonalnym tym mniej jesteś sobą. Ja przestałam sypiać, każdy mój
dzień zaczynał się od myśli o nim i kończył się na nim. Tez
przepraszałam , też dawałam się poniżać, i trwałam, walczyłam z nim
a właściwie z tym którego nienawidziłam wiedząc że gdzies skryty
głęboko w jego sercu siedzi ten wrażliwy, ujmujący facet i zyłam
nadzieją.. że moze właśnie dziś..może od teraz. Też najpierw
myślałam że żeby od niego odejść muszę opuścić kraj, pozbyć się
wszelkich marzeń które zaczęliśmy razem realizować ale w pewnym
momencie doszłam do wniosku że nie. Że z nim czy bez niego ja
marzenia zrealizuję do końca, już nie czekam na gest z jego strony,
widujemy się codziennie w pracy i zauważyłam że jak zauważa że
jestem smutna to staje się bardzo wesoły, itp reakcje. Wiesz..
ogromnie to wszystko boli, rani, upokarza .. ale pamiętaj co Cie nie
zabije to cię wzmocni.. im dłużej to trwa tym mniej boli.. robię
postępy , małe, samotne kroczki by emocjonalnie odejść od kogoś kto
nie zasługuje na to co mu ofiaruję. I już nie tłumaczę sama sobie że
on jest chory i dlatego..... albo że za dwa dni wszystko się
zmieni... bo to nie prawda. Prawda jest taka że jeśli komuś naprawde
na czymś lub na kimś zależy to czy on ma zdrowe czy chore emocje..
serce ma na tyle gorące że ono nie pozwoli mu na to by tak
krzywdzić. Ja stanęłam twardo nogami na ziemi, przestałam użalać się
nad sobą, nie boję się samotności wręcz zaczynam się nią cieszyć..
jeśli polubisz te chwile ciszy w domu, te samotne wekendy i docenisz
ich wartość jako relax dla Twoich skołatanych nerwów,zobaczysz
wszystko troszkę inaczej. Siebie o wiele wartościowszą niż do tej
pory. Myślisz że na świecie nie ma facetów ktorzy pragną pokochać
kobietę która chce dać im ciepło, czułość, miłość i ... aż nas
śmierć nie rozłączy ? Uwierz są.. jednak napewno żaden nie dostrzeże
w Tobie kobiety jeśli będiesz się trzęsła i uciekała. Przechodzę to
samo co TY jednak zaczynam nabierać dystansu do tego co czuję do
mojego byłego partnera i pomalutku... uwalniam się z tej pajęczyny
na której siedzi caly czas pająk. Niestety jestem za słaba by pomóc
komuś kto się świetnie czuje ze swoją dolegliwością.
Zyczę dużo sił i polecam kupić spory zapas chusteczek.. jeszcze
trochę minie zanim łzy obeschną.

[kasienka345]

Dwa miesiace zdiagnozowano u mnie borderline. Nawet nikt sobie nie wyobraza jaka jest to ciezkie zaburzenie. Jaka masa emocji we mnie walczy. . Z borderline sie nie rodzi, borderline sie nabywa w wyniki przeżytej traumy, braku relacji z najblizszymi w mlodych latach oraz wielu innych skutkow, tkre sa badanie do dzisiaj przez naukowcow. Zycie z borderlinie, w dodatku na przemian przepleciona z anoreksjami jak to bylo w moim przypadku. Urywane kontakty, prac to nie pamietam nawet ile utracilam. Jednak trafilam na dobrego psychoterapeute, ktory mam nadzieje mi pomoze. Notabene odszedl ode mnie chlopak, ktory mi powiedzial, ze zycie byloby ze mna udreka. Jestem w postrzasku, stracilam kolejna prace. Mam wysokie kwalifikacje studia w Anglii i w Polsce, a prostej pracy w administracji ne moge utrzymac max niz 3 miesiace od jakiegos czasu. Mam 36 lat, i zastnawiam sie kiedy ten koszmar sie wreszcie skonczy, a odsunelam juz od siebie prawie wszytskich lacznie z rodzina. Nie moge funkcjonowac bez farmakologii, ale mam nadzzieje, ze terapia mi pomoze, i moje zycie zacznie sie pozniej.

[brz_a_sk]

Jak reagować na przemoc wobec dzieci. Opowiadają Lucyna Kicińska i Danuta Wieczorkiewicz
audycje.tokfm.pl/odcinek/19769
jak pozornie błahe sprawy ważą na całym życiu
kiedy dziecko widzi swoją samotność w przemocy dorosłych, pozostaje skazane na osobność uczuć na zawsze
silne emocje kodują nas na zawsze, jeśli to jest dobra miłość rodziców mamy raj zagwarantowany, jeśli to jest poniżenie, przemoc mamy piekielne potrzeby, wszystko wymieszane i zagwarantowane cierpienie
co najgorsze skazani jesteśmy na krzywdzenie nawet własnych dzieci
czy wiedza o tym wystarczy, by przerwać łańcuchy pokoleń? - wielu borderów mówi, że nie da się i nie podejmuje terapii, czy przerywa terapię;
są tacy, którzy zamykają się w swoim cierpieniu ale są i tacy, którzy usprawiedliwiają się złymi doświadczeniami i brną w krzywdzenie jakby wierzyli w klątwę zamiast zrywać - szukając wiedzy o przyczynach i skutkach
to dramatycznie trudne ale wyjścia nie ma; krzywdzisz albo wyrywasz z siebie ten ból dziecka upokorzonego i skrzywdzonego
borderzy po pierwszych doświadczeniach orientują się, że coś jest nie tak, czasem latami nie maja pojęcia o BPD, albo o SWOIM BPD - tak to bywa bardzo często, że wypieramy to co oczywiste a podpinamy się pod każde inne argumenty;

wydaje mi się, że diagnoza choć brzmi jak wyrok jest szansą
to prawda diagnoza zrzuca odpowiedzialność na pacjenta/klienta - ale jakie jest wyjście???

nie ma mowy by dało się oszukać siebie i świat - krzywdzenie drugiego człowieka jest krzywdzeniem i siebie - chyba, że jest się psychopatą - o tej konsekwencji warto pamiętać
cierpienie borderów często bierze się z krzywdzenie najbliższych - bo to taka kancerogenna paramiłość; wiem, ze można na mnie fuknąć z oburzeniem tylko co to da; border potwornie cierpi i tylko sam może sobie pomóc, nie ma żadnej innej drogi; wsparcia jest bardzo dużo, szans na wyręczenie nie ma - to nie rak nawet naświetlić się nie da, wypalić się nie da;
ale są ludzie, którzy osiągnęli bardzo wiele

[basia_from_oslo]

Tylko wrażliwy i ujmujący facet nie jest tym prawdziwym. Potwór też jest tym prawdziwym.

Border da Ci dużo miłości bo nie jest to głębokie uczucie. Ty się chwytasz na jego chwilowe emocje a nie uczucia. Border daje Ci to co chcesz otrzymać ale tak naprawdę skoncentrowany jest głównie na sobie samym i swoim teatrze. Ty jesteś przedmiotem.

[cpun-i-narkoman]

Bzdura.
Sama kochasz powierzchownie bordera, jeśli nie odróżniasz tego co czuje od tego co okazuje.

A wiesz czemu tak okazuje? Bo kocha.
Border Ci krzywdy nie zrobi jak mu nie zależy.

[dimar7]

Wiem doskonale, o czym mówisz no_illusion -
niestety jestem chyba w jeszcze gorszej sytuacji,
bo na tym drugim miejscu: ranię osobę, którą kocham,
w jakkolwiek w niedojrzały i pokrętny sposób,
bo innego nie znam i innego mnie nie nauczono,
i coraz trudniej mi trwać w tym związku mając
świadomość, że wyrządzam bliskiej osobie krzywdę.
Razem jest źle, ale bez siebie chyba równie źle.
Nie wiem zupełnie, co robić. Nie potrafię jeszcze
podjąć decyzji. To duży dylemat, głównie moralny.
Jest nam tym trudniej, że żadne nie chce zostawić
drugiego. Ale chyba tylko ja wiem, jak relacja ze mną
może być krzywdząca... I dlatego tak trudno jest
wziąć na siebie ten ciężar, tę odpowiedzialność:(...

[liczby-11]

Oczywiscie, ze kochaja i to bardziej niz zdrowi ludzie. Oni przybieraja maske,
bo nie chca, aby inni ludzie wiedzieli o ich cierpieniu....Zachowuja sie tak jak
umieja. Czuja tak jak nikt inny. Gdybys weszla w stan duszy osoby chorej na
bpd/gdyby bylo Ci to dane/, to dopiero zrozumialabys, ze Ci ludzie nic nie chca
prowokowac, udawac, tylko nie znaja innego zachowania. To uklad limbiczny tak
krzyczy, cialo migdalowate jest w pogotowiu u nich bez przerwy. Bo oni wiecznie
czegos sie boja. I dlatego psychiatria chce zmienic im chemie mozgu poprzez
leki, bo nie ma innej drogi. To jest organiczne uszkodzenie
mozgu................Tylko, zeby on to zrozumial, wtedy juz wszystko byloby
latwe dla niego i dla innych...Zycze Ci abys odpoczela od takiej osoby, ktora
nie chce sie leczyc. Odejdz, a za pol roku zapytaj sie siebie czy go dalej
kochasz......bo milosc jest silniejsza od smierci.... Pozdrawiam Cie serdecznie
i jestem z Toba.

[ch-w1990]

U mnie musiało wiele lat minąć żebym zrozumiał że żadna kobieta mnie nie pokocha tak jakbym tego chciał póki sam siebie nie pokocham . Ostatnio znów mnie te cholerstwo dopadło we autobusie jak wracałem z pracy . Doszedłem do wniosku że muszę przestać myśleć wszystko albo nic tym bardziej że sam sobie robię krzywdę z tym myśleniem jednokierunkowym . Na szczęście mam motywację , która jest mój 5letni bratanek .

[basia_from_oslo]

Sorry, skąd wiesz jak kocha osoba bez zaburzenia żeby porównywać. Twoja opinia że bordery kochają mocniej jest mocno krzywdząca i przede wszystkim nieprawdziwa.
Nie trzeba być borderą czy borderem żeby mieć ciągle w pogotowiu ciało migdałowate. To jest obecne najbardziej w PTSD a nie u borderów więc nie szerz dezinformacj.

[no_illusion]

Dzięki Wam za wpisy.

Tym razem, po ostatnim strasznym wybuchu, mój Border milczy. To coś
nowego, bo zwykle było bombardowanie emocjonalne. I dobrze. Mam
nadzieję, że się nie zjawi u mnie w domu i nie zacznie znów
manipulować. Nie chcę już go oglądać, niepokoi mnie tylko, że nie
czuję do niego złości, nie ma we mnie agresji itp., chciałabym być
na niego wściekła, byłoby mi łatwiej.

Przyciąganie i odpychanie mnie wykończyło. Rano zaklinał się, że
mnie kocha, jestem jego jedynym szczęściem, chce, bym nigdy go nie
opuszczała, a już godzinę później, że mnie nienawidzi i nigdy nie
pokocha, że jestem.... i.... (nie tyle wulgarne, ile bolesne do
granic wytrzymałości)i opowiadał o swoich nowych pomysłach na życie
i ludziach, którzy go fascynują i z którymi ma ochotę na seks, i
wreszcie to zrobi. Bo ja i tak kłamię, oszukuję... i odejdę.

[liczby-11]

Jezeli tak zaaragowal, tzn. ze jest teraz w fazie lekowej..... A za niedlugo
wejdzie w depresje........Nic nie napisalas, czy proponowalas mu kiedykolwiek
leczenie w formie psychoterapii?

[no_illusion]

Tak, na wmiankę o leczeniu reagował alergicznie. Że jestem jego
wrogiem, który go sprzeda lekarzom. Że gdyby szczekał i udawał psa,
powinnam to robić razem z nim, współodczuwać (tak się oczywiście nie
wyraził, ale mniej więcej o to chodziło), a nie nasyłać lekarzy. Że
czego ja chcę, by go otumanili lekami, by nic już nie czuł? Że ja
sobie mogę być martwa, ale on nie chce być martwy za życia. Itd.
itp.

Tak, teraz zamilkł. Oczywiście niepokoję się, ale staram się mieć to
gdzieś.. bo sama się teraz rozchorowałam przez to wszystko, organizm
osłabiony i się stało. Czy on to wie? Że było pogotownie, że
gorączka, że to, że tamto... Nie. To znowu ja martwię się o niego.
Przecież to nie ja krzywdzę, a najlepsze, że jemu się wydaje, że to
on jest ofiarą.

[szklanka.do.polowy.pelna]

Ja mam ten problem, że nie umiem sobie radzić z zazdrością. Jestem bardzo
nieufna i podejrzliwa. Przez co tracę wszystkie bliskie mi osoby.

[aesther]

Tak, BPD potrafią kochać naprawdę.
Życie ze świadomością, że rani się kogoś, na czyim szczęściu zależy staje się w końcu nie do zniesienia. Ja jakiś czas temu podjęłam decyzję, że nie będę się już z nikim wiązać ani nie pozwolę nikomu zbliżyć się do siebie. Mam dosyć tych katastrof i dramatów. Życie w takiej emocjonalnej ascezie może nie będzie łatwe, ale lepsze niż życie w poczuciu winy, z piętnem "strasznego borderline'a". Kiedyś w końcu trzeba przerwać to błędne koło.

[basia_from_oslo]

Idź się może lecz po prostu.

Moim zdaniem oczywiście ze się pozwolisz zbliżyć komuś bo nie panujesz nad sobą i karmisz się uwagą innych.

[alprazolamum]

tak, kochają naprawdę.
chociaż napisanie tego przyszło mi z olbrzymim trudem, chociaż płakałam czytając
to, co napisałaś. jestem po tej drugiej stronie i zastanawiam się, czy dla dobra
Niego nie powinnam go zostawić.

[basia_from_oslo]

Nie kochasz. Nie znasz tego. Myślisz że kochasz. To co czujesz to są oderwane od twojego ja emocje.

[cpun-i-narkoman]

Ej sorry ale jesteś nie fair.

Wyżej pisałaś że border nie może oceniać jak kocha nie border a tu się w najlepsze produkujesz jak border kocha nie bordera.

[emenezuela]

Basiu, niewiele niestety wiesz o tym zaburzeniu, a duzo chcesz powiedziec i przy okazji zabłysnac, moze wylac swoj żal. Jestem osoba z BPD, z tym ze dostalam diagnoze jak bylam jeszcze dosc mloda, co pomoglo mi wczesnie uswiadomic swoje zle nawyki i w jakis sposob je kontrolowac, a nawet stlumic. Dobrze wiem o moich sklonnosciach do manipulacji i potencjalnym stosowaniu przemocy wobec mojego partnera. Dlatego tez szybko podjelam sie intensywnej terapii i długiej hospitalizacji, aby ratowac siebie i moj zwiazek. Wiem, ze to co czuje do partnera jest szczere. Nie wiem czy kocham bardziej niz osoba bez Borderline, ale wiem, ze odczuwam milosc i jestem w stanie ja okazywac, nie zawsze robie to w zdrowy sposob, poniewaz takiego jezyka milosci zostalam nauczona niestety w domu. Wiem tez, ze mimo mojego zaburzenia i licznych wad jestem czlowiekiem jak ty i tak samo jak kazdy zasluguje na milosc. Niezaleznie od naszych przekonan, ani ty, ani ja nie jestesmy w stanie stwierdzic kto bardziej kocha, bo nie istnieje miarodajna skala milosci danej jednostki, ale ty chyba jestes przekonana, ze pozjadalas wszystkie rozumy. Twoj osad jest falszywy i krzywdzacy. Doinformuj sie, zanim zaczniesz sie upokarzac w internecie i szerzyc dezinformacje, szczegolnie jesli wymagasz tego od innych. Przy okazji moze sama sie przebadaj, skoro czujesz taka potrzebe wyzycia sie na osobach z zaburzeniem czesciowo genetycznym, czesciowo uwarunkowanym wczesnymi doswiadczeniami z dziecinstwa, na ktore nie ma sie wpływu :) Zycze szybkiego powrotu do zdrowych zmyslow

[brightsun]

A z ciekawości to czemu akurat w tym wątku i na ten wpis Basi postanowiłaś zaregowac?

Przy okazji, piszesz o dużej świadomości ale wiesz że drobne borderowe zagrania są w Twoim poście?

Żeby nie było też uważam że Basia tu pieprzy no ale nie ona jedna, nie tylko w tym wątku są takie rzeczy

[c3por2d2]

hej, Wydaje mi się ,że miałem podobny problem. Zresztą osoba z którą byłem była
po konsultacjach psychologicznych , gdzie podejrzewano elementy właśnie
borderline. Ogólnie, często bardzo czuła "miłość po grób" ("jestem z tobą tak
szczęśliwa ,że mogłabym tego dnia umrzeć"!) i nienawistne, agresywne kłótnie a
wszystko w odstępie nawet kilku godzin. Raz nawet wyciągnąłem ją z ubikacji z
żyletką w ręce i ranami na przedramieniu. Dziwne , przykre z mojej wtedy
perspektywy, irracjonalne rozstania i gorące , pełne miłości powroty. I tak 3,5
roku. Ciągła huśtawka, skrajne emocje i ..z mojej strony przynajmniej ...miłość.
Potem się rozpadło , kolejny jej partner miał mniej szczęścia i ...nie żyje
(samobójstwo )- to nie są jak widać żarty.
Moje obserwacje po czasie są m.in. takie (nie wiem na ile mogę je uogólniać-
sami porównajcie):
- są to osoby dość inteligentne i często atrakcyjne fizycznie, podejrzewam że to
pierwsze (inteligencja, błyskotliwość etc) prowadzi często do rodzaju kryzysu
egzystencjalnego (" no i co z tego że wszystko rozumiem , i tak nic mi to w
życiu nie pomaga", albo po prostu " wszystko chuj!" , albo "zasady to bzdury",
wersją postmodernistycznego kryzysu egzystencjalnego jest też " grzeczne
dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne tam gdzie chcą" itp). To drugie
natomiast(atrakcyjność fizyczna) powoduje że odreagowują swe problemu dość łatwo
na partnerach (często obu płci) i manipulują nimi.Łatwo i często ich zmieniają
itp.
- takie osoby szukają być może nieświadomie partnerów też do końca niestabilnych
lub z problemem (ja miałem okres intensywnego imprezowania i brak sensownych
perspektyw, pracy etc. ...w momencie kiedy to się zmieniło : skończyłem studia ,
zacząłem wykonywać wolny zawód pojawiła się możliwość stabilizacji i etap
planowania wspólnej przyszłości ...dla niej sytuacja przestała być atrakcyjna,
stała się w jakimś sensie opresyjna),
- takie osoby szukają huśtawki emocjonalnej , w którą wikłają drugą stronę. Te
skrajne, naprzemienne emocje, mechanistyczne przywyknięcie do nich, jest
powodem tego ,że tych osób nam potem brakuje. Umysł , psychika etc, przyzwyczaja
się do takiego typu funkcjonowania jak nałogowiec...to jest naturalna właściwość
naszych głów. Problem po rozstaniu polega więc głównie na tym jak spowodować
żeby to emocjonalne "wahadło" zmniejszyło zasięg swoich wychyleń i nieco się
uspokoiło (wróciło do normy, stanu sprzed..). Sposoby pewnie są różne , dobry
psycholog pewnie zna ich masę. Ja załatwiłem to dość sprawnie (pewnie mogło być
gorzej :)) Technikami buddyzmu zen , które doradził mi znajomy psycholog. Tak
jak na początku , po rozstaniu czułem się fatalnie, tak po ok roku było ok.

[nrose]

jestem takim potworem. ale nie mam nikogo i chyba raczej tak zostanie. to
strasznie boli, bycie takim "czymś". od dziecka marzyłam, zeby miec męża,
jedynego przyjaciela, i to moje największe marzenie nigdy się nie spełni.nigdy
nie mialam nawet zwyklej kolezanki. moi rodzice nauczyli mnie kochac i
nienawidziec naraz. zdiagnozowali mnie niedawno, czuje sie jakbym byla
trędowata. nie mam mysli samobojczych skonczyly sie po hospitalizacji, nikogo
nie straszę niczym..nauczylam się milczec. moja mama mnie kocha. ale ona tez
kiedys umrze, nie wiem co zrobię w tej pustce.nie będę nikogo raniła.

Wiesz c3por2d2, że "rozgryzłeś" Twoją dziewczynę

[cipiciunka]

z borderline i na szczęście nie połamałeś zębów :)
To co opisałeś oddaje dokładnie ten "typ". Nie zgodziłabym się tylko
z tym "szukaniem być może nieświadomie partnerów niestabilnych
emocjonalnie". Może nieświadomie tylko testujemy czy ten partner -
nie ważne czasem jakiej płci - jest na tyle silny emocjonalnie, żeby
nie zrobić Jemu/Jej krzywdy. Mnie napewno wewnętrzna wrażliwość tej
drugiej strony - z powodu empatii, której w/g niektórych tu nam
brak - wycofywała z brnięcia dalej.

[bpd_friend]

cipiciunka napisała:

> Mnie napewno wewnętrzna wrażliwość tej
> drugiej strony - z powodu empatii, której w/g niektórych tu nam
> brak - wycofywała z brnięcia dalej.

To może ciebie. W moim przypadku brak okazywania wrażliwości wobec dziewczyny bpd, powodował, że ona wręcz WYMUSZAŁA :| ode mnie okazywanie uczuć. Rozkochała, po czym raz za razem uderzała w najczulsze punkty.

[bpd_friend]

cipiciunka napisała:

> Mnie napewno wewnętrzna wrażliwość tej
> drugiej strony - z powodu empatii, której w/g niektórych tu nam
> brak - wycofywała z brnięcia dalej.

To może ciebie. W moim przypadku brak okazywania wrażliwości wobec dziewczyny bpd, powodował, że ona wręcz WYMUSZAŁA :| ode mnie okazywanie uczuć. Rozkochała, po czym raz za razem uderzała w najczulsze punkty.

[sol_bpd]

c3por2d2 - jesteś niesprawiedliwym i za przeproszeniem skrajnym skórwielem.
Myślisz że bpd szukają huśtawek? My je mamy na okrągło - w kółko jedno i to
samo. Szukając sobie faceta szukałam stabilizacji -takiej prawdziwej. Przyznaję
szukałam aż 54 razy (często gęsto mój partner okazywał się być dupkiem) ale
znalazłam. Mam męża, córkę i spokój w domu o ile przy rocznym dziecku można
mówić o spokoju. Ale wiem że cokolwiek by się nie darzyło mam w moim mężczyźnie
oparcie którego tak bardzo bpd potrzebuje,mam w nim przyjaciela których bpd tak
mało mają, mam w nim kochanka - których bpd tak często zmieniają i choć go nie
kocham bo nie umiem (a może kocham go a o tym nie wiem)to jestem z nim można
powiedzieć szczęśliwa.Mam rodzinę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Nie wiem czy
kocham -nie umiem powiedzieć że kocham. Znam definicję miłości ale nie czuję jej
jak niektórzy ją pięknie opisują. Zrobiłabym wiele dla mojego męża a za córkę
oddałabym własne życie ale przy okazji tego nie czuje tego pięknie opisywanego
uczucia miłości. Czy to znaczy że jestem złym człowiekiem, złą matką, złą żoną?

[basia_from_oslo]

No właśnie wy nie czujecie miłości jak normalni ludzie. Bardziej jak narcyzi i psychopaci.

[cpun-i-narkoman]

Weź kurwa...
Znowu jesteś nie fair.

[cpun-i-narkoman]

No. 🙂

Z ludzi zrobiłaś narzędzia do stabilizowania sobie własnych emocji. 😄

Wykorzystanie mocno borderowe.

To my się mamy prostować sami a nie inni nas.

[basia_from_oslo]

Bordery nie muszą być inteligentne. Znałam głupiego bordera. Nie muszą być atrakcyjne.

Choroba bordera nie wynika z inteligencji ani atrakcyjności tylko z innych czynników.
Łączysz razem rzeczy które się nie łączą.

Prawdopodobnie border umie się łatwo wyidealizować w oczach osoby podatnej na manipulacje i stąd potem zafascynowane ofiary borderów opisują ich atrakcyjność i inteligencję.
Choroba borderline może dotyczyć osoby brzydkiej i głupiej. Ale większość jest przeciętna.

Jeżeli border jest brzydki to człowiek raczej nie tkwi w tym związku i nie szuka wyjaśnienia w sieci tylko wrzuca osobę do szuflady wariat i się odcina.
Ale gdy jest atrakcyjna to zakochany Romeo czy Julia probuje szukać wyjaśnienia czemu ich słoneczko notorycznie kopie ich po tyłku.
Czasem to słoneczko nawet nie jest borderem ale to takie romantyczne… moja biedna cierpiąca księżniczka - chcę ją uratować !
Stąd legendy.

[cpun-i-narkoman]

Border nie choroba ignorantko.

[bpd_friend]

no_illusion napisała:

> Czy osoby z BPD potrafią w ogóle kochać? Moim zdaniem one nie
> kochają nikogo, a najmniej siebie. To jest niestety pułapka, w którą
> wpadłam, chciałam pomóc, a tylko leciałam w dół.

Tak jak praktycznie wszyscy partnerzy bpd. Z mojego doświadczenia i obserwacji mogę Ci powiedzieć, że te osoby nie potrafią kochać. Łatwo się zauraczają, zakochują, ale potem jest tak jak opisałaś. Wyczuwają słabe punkty i walą w nie raz za razem w dosyć inteligentny sposób, tak że człowiek nie zdaje sobie sprawy z tego na początku. Ma się wrażenie, że jest kimś słabym, że musi się coraz bardziej starać, a w niektórych przypadkach dostaje doła, bo widzi jakieś swoje wady w bardzo wyolbrzymiony sposób. Gdy człowiek zaczyna się połapywać w tej grze zazwyczaj jest już za późno. Wtedy jest się już wypranym, zdołowanym, bez chęci do życia i z ekstremalnie obniżonym poczuciem wartości. Jeśli bpd po dłuższym czasie chcą nadal trwać w zwiazku to tylko dlatego, że boją się samotności. Nie zależy im już na człowieku jakotakim...tylko właśnie na ucieczce przed przerażającą samotnością. Jeśli nadarza się okazja na kogoś innego (oczywiście lepszego, bo wtedy prawie każdy inny jest lepszy), to rzucają tą osobę. Jeśli ta osoba rzuci borderline'a pierwsza to wtedy oczywiście zaczynąją się jazdy z wydzwanianiem, dręczeniem, przepraszaniem itp. itd. Obecnie jestem w takim stanie w jakim Ty byłaś. Nadal nie mogę dojść do siebie, a minęły już dwa miesiące "po". Podstawowym błędem jaki popełnilem bylo to, że się otwarłem przed osobą z bpd. Ktoś kto zaczyna wyrażać swoją miłość wobec osoby z bpd staje się słaby. Takie osoby trzeba umieć trzymać na umiarkowanym dystansie, bo inaczej samemu się człowiek wykończy, a osoba bpd zacznie go postrzegać jako kogoś słabego

> Nejgorsze jest to, że nadal kocham tę osobę. Chyba wyjadę z kraju,
> by od niej uciec raz na zawsze. Dlaczego nie umiem od niej uciec w
> sercu?

Czuję się identycznie. Nadal ją kocham. Chyba jedynym sposobem jest usilne zajmowanie mózgu jakimiś zadaniami, a najlepiej innymi ludźmi. Nie myśl ani o tej osobie ani bpd, bo się wykończysz. Ja mam wrażenie, że się tak właśnie jeszcze wykańczam. Obiecywalem sobie już wiele razy, że się nie odezwę do tej osoby i nic z tego nie wyszło. Jest jednak lepiej. Staram się zająć pracą zawodową. Planuję wyrwać się gdzieś na długi weekend ze znajomymi, których całe szczeście jeszcze jakichś mam (ta osoba mnie całkowicie zaabsorbowała i w efekcie odciągnęła od innych), kolejny weekend też zaplanowany. Wyrwij się z tego, bo sama siebie wpędzisz w jeszcze większą paranoję. Zacznij żyć pomiędzy stabilnymi emocjonalnie ludźmi, a przywrócisz w sobie spokój, chociaż wiem że to nie jest łatwe. Sam nadal nie mogę spać, jestem zmęczony i nie mogę spać !!! Mam totalnego doła, samoocenę na poziomie zerowym. Mimo tego że bardzo dużo udało mi się w życiu osiągnąć to nie wierzę że do czegoś dojdę. Wpędziła mnie w bardzo głęboką depresję, z której próbuję się jakoś wydostać o własnych siłach, ale coraz bliżej jestem tego żeby jednak skorzystać z pomocy lekarza :|

[arcoiris1]

hej bpd friend

Ja znasz angielski tu masz grupę wsparcia, niesamowite miejsce. Jest
wiele miejsc do dyskusji, rozmowy, dzielenia sie doswiadczeniami z
partnerami BPD, co robic i jak przetrwac rozstanie, zasada No
Contact, wytłumaczone sa wszystkie mechanizmy jakimi osoby Bpd sie
posługuja po rozstaniu, zasada "hoovering" czyli szukanie kontaktu z
byłym nawet długo po rozstaniu, co to oznacza, zasada "nowy zwiazek"
zanim zamkne jeszcze za soba drzwi na do widzenia, tak zwana
zasada "validate" czyli jak rozmawiac z bpd zeby nie ranic jego
uczuc ale trzymac swoje granice, zasada polegajaca na tym ze jestes
pomalowany na biało albo czarno, historie z życia wziete, niektóre
jeżace włos na głowie. Sa 3 głowne fora :
"Zostaje" "odchodze" "nie zdecydowałem" na kazdym z nim znajdziesz
mase wsparcia. Ja płakałam jak czytałam niekóre historie bo były
identyczne z moimi. Bardzo Ci pomoże, potrzebujesz teraz tego, dwa
miesiace to krótko, jak zaczełam dochodzic do siebie dopiero jakis
miesiac temu, a rzucił mnie na gwiazdke. Pozdrawiam serdecznie

bpdfamily.com/message_board/index.php

[p_takmalowany]

do partnerów i osób z bpd: zaszczują mnie pewnie "moi bracia" za to co powiem
ale co tam...
Piszę to jako osoba z bpd.

Potrzebujemy "tego, który nigdy nas nie opuści, zawsze zrozumie i będzie
akceptował takimi jakimi jesteśmy".A czy nie jesteśmy pełną paletą miłości i
oddania bez granic, empatii do której inni lecą jak pszczoły do miodu; i pełna
paletą głębokiej pogardy dla słabości innych, bezlitosnego, często okrutnego
odtrącania ich, niszczącej, paranoicznej zazdrości i determinacji by "mieć"
drugiego człowieka. To on ma znosić w świętej cierpliwości nasze zmieniające się
jak w kalejdoskopie nastroje i stosunek do swojej osoby. A my? Czego my od
siebie wymagamy? ... Nakładamy na innych ciężary, których sami nie tykamy palcem
do jasnej cholery! Niech coś we mnie strzeli jeśli tak nie jest i każdemu, kto
powie coś innego mogę śmiało zarzucić co najmniej bardzo powierzchowną znajomość
samego siebie.

Sądzę, że człowiek z bpd z założenia nie potrafi kochać naprawdę bo - jest
SKONCENTROWANY GŁÓWNIE NA SOBIE.
Co nie znaczy, że jest w tym zakresie nie wyuczalny. Kluczem jest wychodzenie z
własnego egoizmu i zapatrzenia w siebie i swoje własne potrzeby. Nikogo tu nie
osądzam. Mam bpd i wiem, że to jest już poza zasięgiem naszej dobrej woli i
wszelkich starań ale może warto to po prostu zobaczyć...?

Ktoś wcześniej napisał o kochaniu wyłącznie patologicznymi emocjami i ...ja się
z nim zgadzam. To że czujemy, że kogoś kochamy i dali byśmy się pokroić za to,
że to prawda, nie oznacza, że rzeczywiście kochamy. Bo miłość do cholery NIE
JEST EMOCJĄ - tego się nauczyłam. A mam bpd. Nie jesteśmy nie wyuczalni!
Miłość to wewnętrzna gotowość, dojrzałość do WIDZENIA (kochani z bpd bo z tym
mamy zdaje się problem), AKCEPTOWANIA drugiego człowieka takiego jaki jest - z
jego słabościami i wadami, które nas w jakiś sposób zabijają i ODDAWANIA mu
swojego życia - szczególnie w jego słabościach i wadach. To jest normalna
relacja. Życie to nie bajka a miłość ma być grobem naszego egoizmu. Stąd płynie
jej słodycz i tylko stąd. Wszystko inne to infantylne iluzje o miłości.

I dopóki emocje będą nam się pieprzyć z miłością, a miłość z wysysaniem z
drugiego życia; dopóki nie będzie w nas intencji kochania naszych kochanych
naprawdę bo w końcu za darmo; dopóki nie zaczniemy rozumieć tego, że nasz
wymarzony partner, którego tak potrzebujemy NIE ISTNIEJE a drugi człowiek ma
prawo nie mieć do nas czasem cierpliwości, siły, nie musi umieć nas zawsze
bezwarunkowo rozumieć i co tam jeszcze byśmy sobie od niego życzyli...dopóty
będziemy się tak szamotać w samych sobie i zabijać innych swoimi nierealnymi
oczekiwaniami, manipulacjami, szantażami emocjonalnymi, sprzecznymi
komunikatami, wmawiając sobie, że "przecież kochaliśmy..." tych, którzy po
kontakcie z nami muszą się leczyć...

[cpun-i-narkoman]

Kurde sensowne to.

[basia_from_oslo]

Brawo inteligentny człowieku ze nie dałeś sobie zrobić prania mózgu i widzisz prawidłowo obraz swojej byłej partnerki.

[cytrynka.aaa]

Jestem też po rozstaniu z borderem Odeszłam po 4 latach z powodu zdrad i jego zachowań .Dwa lata już jak odeszłam i nie mogę się wyleczyć z niego .Też go kocham ale to związek bez przyszłości

tyle widzę, tyle wiem...(nie pytajcie skąd)

[aina317]

BPD bardzo pragną kochać...bardzo pragną być kochani...
Tylko czy umieją? Kto miał ich tego nauczyć?
Miłość? Kto im pokazał instrukcję obsługi? z czym to się je? Nie mów proszę że
nie umieją... Oni mają serca, mają wiele pięknych i bardzo silnych uczuć,tylko w
dzieciństwie ktoś założył im na nie blokadę, ktoś mocno ich znieczulił. I
niestety było to zbyt mocne znieczulenie, nieadekwatne do wieku, i pozostawiło
po sobie powikłania. Bardzo poważne powikłania. Na duszy... Uśpiło ich pozytywne
emocje, ich ciepłe uczucia. Boże nie mów tylko że nie ma sposobu aby ich wyrwać
z tej comy, aby ich wyrwać ze szpon demonów przeszłości!!!!

[meonline]

aina317 napisała:

> BPD bardzo pragną kochać...bardzo pragną być kochani...
> Tylko czy umieją? Kto miał ich tego nauczyć?
> Miłość? Kto im pokazał instrukcję obsługi? z czym to się je? Nie mów proszę że
> nie umieją... Oni mają serca, mają wiele pięknych i bardzo silnych uczuć,tylko
> w
> dzieciństwie ktoś założył im na nie blokadę, ktoś mocno ich znieczulił. I
> niestety było to zbyt mocne znieczulenie, nieadekwatne do wieku, i pozostawiło
> po sobie powikłania. Bardzo poważne powikłania. Na duszy... Uśpiło ich pozytywn
> e
> emocje, ich ciepłe uczucia. Boże nie mów tylko że nie ma sposobu aby ich wyrwać
> z tej comy, aby ich wyrwać ze szpon demonów przeszłości!!!!


a jakich sposobow probowalas,zeby z tych 'szpon' sie wyrwac?

[basia_from_oslo]

Też tak mam a nie jestem borderką. Nie trzeba być borderem żeby przeżyć w dzieciństwie piekła i mieć zamknięte serce.

[bpd_friend]

Wiem :( Jest mi cholernie przykro z tego powodu. Ja tą dziewczynę nadal kocham i wiem, że ona jest tak naprawdę dobra.

[basia_from_oslo]

No to żebyś się nie przejechał na swojej idealizacji tej bordery.

[0asiuulaa]

no_illusion witaj
wszystko co napisałas to jakbym czytala o sobie
wiem co czujesz , wiem jak jest cięzko
każdy dzień jest wyzwaniem
spotkało mnie to samo i tez tak cierpie
mój mail [e-mail]

[1michau]

przechodziłem to samo przez ponad 2,5 roku, z pogodnego wesołego chłopaka zrobił
się wystraszony, zakompleksiony, zagubiony, smutny człowiek, nie wiem czy
jeszcze kiedykolwiek będę w stanie komuś zaufać i zbudować nowy związek, rozumie
Cię w 100%

[grow888]

zaufasz. Musi tylko do Ciebie dotrzeć, że innym można zaufać.

[k7-1]

Wiem co czujesz i jeszcze kochasz tą osobę...też mam ten problem staram się nie poddać i nie brać emocji i ataków tej osoby do siebie,choć to trudne!Jest fajna książka,,Uratuj mnie,,o złym życiu i dobrym psychoterapeucie-bardzo pomocna!Trzymaj się i spróbuj się odnależć i nie obwiniać!Mogę być z Tobą w kontakcie...:)

[krem333]

oj,oj, pokrzywdzeni, niekochani, jacy WY biedni jesteście...
Ludzi niby zdrowi psychicznie, to KOCHAĆ potrafią?????? to dlaczego tyle rozwodów? tyle po*ebanych par dookoła?? przecież na bycie razem składa się mnóstwo innych czynników..., ale nie, dla was ZDROWYCH najważniejsze jest obmycie się, wybielenie swoich niedoskonałości, wad itp. w osobowości BPD swojego partnera: tak łatwiej, wygodniej...
ja od dawna mam zdiag. bpd, ale NIE LUBUJE się TYM i NIE HOŁDUJĘ TEMU! wręcz przeciwnie, walczę, walczę z całych sił. Ludzie siłą woli potrafią przesuwać przedmioty, to czemu ja pracą - ciężką, bo ciężką - mam nie pokonać TEGO GÓWNA??? udało mi się i było ok, do momentu, aż pojawił się na mojej drodze człowiek na którym mi cholernie zależy, i wtedy ten ROBAL obudził się, ale wiem, że i tym razem GO pokonam, dlatego nie jestem z tym człowiekiem, by nie krzywdzić. jeżeli jest to coś prawdziwego, to przetrwa, jeśli nie - TRUDNO. dla mnie ważne jest to, iż dzięki tej osobie obudziło się we mnie uczucie KOCHANIA, kochania bez warunku bycia z TĄ osobą za wszelką cenę. może już nigdy się nie zobaczymy, może... ale to bez znaczenia; teraz czuję, że mogę z tym walczyć, bo obudziło się we mnie to piękne uczucie i dzięki temu, gdy za jakiś czas zjawi się człowiek, który będzie mnie interesował nie będzie już LĘKU, STRACHU... myślę, że jest to dojrzałe.
KOCHAJĄ i to bardzo, nasza miłość jest bardziej świadoma...
BPD, przestańcie się umartwiać, lubować się w smutku, żalu...
Pieprzyć farmakologię:zwalcza skutki, a nie przyczyny! zajrzyjcie w głąb siebie i zadajcie sobie pytanie: CO TAKIEGO SIĘ STAŁO?, CO SIĘ WYDARZYŁO? nieświadomi przeszłych zranień, bólu, gniewu... Jest wiele możliwości dotarcia do zakamarków umysłu... to bolesne, sprawi WAM ogromny BÓL, kiedy już wrócą wyparte ZWYRODNIAŁE wspomnienia, wykrzyczcie je... może być ich kilka, może jedno... skonfrontujcie się z oprawcą, niech skrzywdzone dziecko, które jest w WAS wykrzyczy dezolację, lub opiszę gehennę, którą WAM zgotowano. trzeba czasu, sporo, ale czasu połączonego z pracą nad sobą, obserwacji swoich zachowań a jednocześnie myśli i uczuć jakie im towarzyszą.
nie zwalajcie wszystkiego też na bpd; to tylko tłumaczenie swojego lenistwa. nauczcie się żyć dla kogoś, brać odpowiedzialność za swoje słowa, czyny...
uczcie się nowych rzeczy, kształtujcie charakter (nikt nie urodził się z umiejętnością czytania...); sport, wolontariat, podróże... - to bardzo pomaga, otwiera na innych, uczy - wiem to z autopsji.
i nie zapominajmy, że zdrowie psychiczne jest względne. co jest dziwactwem, odstąpieniem od normy w jednym społeczeństwie , nie musi być uważane za takie w innej kulturze...
czy wiecie, że w przypadku Husajna i Kadafiego lekarze rozpoznali narcystyczne zaburzenia osobowości, a nawet psychozę maniakalno-depresyjną? w kontekście systemu totalitarnego Iraku, Libii czyny ich nie są postrzegane jako choroba psychiczna.
A WY partnerzy bpd, nie obwiniajcie za wszystko drugiej połowy, bo w Was też nie ma ideału, tak samo jak nie ma go w nas.
BPD, przestańcie się użalać nad sobą, przestańcie pisać o cierpieniu, piszcie wtedy gdy jest Wam dobrze, ciepło, sielsko... może na 7 dni, jest to 1h, ale WARTO! wspierajcie się wzajemną MIŁOŚCIĄ, RADOŚCIĄ a NIE UDRĘKĄ, MĘKĄ!
znam ludzi, którzy wykorzystali to bardzo twórczo, ale dziś wiedząc, że problem leży w dzieciństwie nigdy by TEGO nie zrobili, bo nie warto. Nie sztuka pisać, ba nawet kręcić filmy, o CIERPIENIU, kiedy wypływa ono z ciebie wszelkimi otworami... trzeba wzrastać ku doskonałości, przez cierpienie ku głębszemu poznaniu, ku miłości na wyższym poziomie...i wtedy, wtedy pisać, tworzyć by budować, a nie stawiać NAM PODOBNYCH na ruchomych piaskach i z nieukrywaną satysfakcją patrzeć jak toną... a później obwiniać za to, niby chorobę, chorą duszę...
Nie wyzbywajmy się tego co w nas dobre, zwalczajmy to co nie buduje, niszczy, sieje zniszczenie, spustoszenie...
czujemy i widzimy więcej, ale to nas nie usprawiedliwia...
Gorąca prośba zwłaszcza do młodych dziewcząt, by nie zapominały, że w ich potrzebie miłości brania i dawania największą rolę pełnią HORMONY, może warto poczekać...
BPD męskie i BPD żeńskie znacznie się różni z wiadomych względów, to też weźmy pod uwagę i nie generalizujmy.
i jeszcze..., mówią że życie jest świętością, skoro tak jest i we mnie, w moim ciele, ta świętość mieszka, to CIAŁO MOJE JEST ŚWIĄTYNIĄ... dbajmy o nią, nie niszczmy...
Jestem tu pierwszy i na pewno ostatni raz; nie chcę śmierci za życia...



"spraw Panie
bym nie tylko szukał wsparcia, lecz wspierał,
bym nie tylko szukał zrozumienia, lecz rozumiał,
bym nie tylko szukał miłości, lecz kochał"

[grow888]

krem333 napisał:

> A WY partnerzy bpd, nie obwiniajcie za wszystko drugiej połowy, bo w Was też ni
> e ma ideału, tak samo jak nie ma go w nas.

O tym akurat każdy wie. Problem jest w tym, że nie każdy potrafi być tak okrutny w tym co robi jak osoby z bpd.

[marciatko84]

Zastanawianie nad tym, kto jest najbardziej okrutny, czy Ci co mają bpd czy Ci,
którzy go nie posiadają wydaje mi się bez sensu.
Mam bpd, a nie zadałam w swoim życiu 1/100 cierpienia, jakie mnie dotknęło. I
nie sądzę abym w tym momencie się nad sobą użalała, ani oceniała subiektywnie to
co się działo w moim życiu. Nieumiejętność komunikacji zarówno ludzi zdrowych
jak i z zaburzeniami jest przyczyną większości konfliktów i nierozumień.

[ninagarcia]

Marciatko84 - masz fajnego nicka, wiec od razu wyszedl mi wołacz.
Wspomnialaś o cierpieniu, jakiego doznalas. Jestem ciekawa o jakim
cierpieniu mowisz? czy moglabys podac jakis przyklad? Prosze.
Powiem Ci, dlaczego pytam.
Bo sama to czesto slyszalam, i w ustach mojego partnera oraz matki
to nabieralo jakiegos apokaliptyczngeo ksztaltu oraz on byl
przekonany, ze skoro tyle zaznal, to teraz ma prawo do bycia mniej
wrazliwym. Albo mniej sie liczyc. Wiec dokladnie w takim kontekscie
jak Ty, mam wrazenie.
Jak zaczelam sie wglebiac w literature, to okazuje sie ze jest to
jedna z cech BPD. Co wiecej, i akurat mi sie to pokrylo, osoby z
BPD - ze wzgledu na swoje uwarunkowanie powiedzmy "limbiczne"
naprawde szczerze i obiektywnie zapominaja o tym, ze robia krzywde.
Przyklad: zona upokarzala meza, wyrzucala, wyprowadzala sie itd
przez lata. W koncu maz uznal, ze zamieszka osobno na powaznie, po
kilku latach ozenil sie z sekretarka. Teraz zona opowiada - że maz
ja porzucil dla tej dziwki. W moim zyciu tez zreszta podobnie sie
ulozylo. Moj byly facet kiedys opowiedzial mi o traumie, jaka mial -
kiedy na poczatku swojego malzenstwa (poczatek lat 90ych) nie stac
ich bylo na soki w kartonie. On byl tym przerazony, na samo
wspomnienie. WIELKA BIEDA. Czasy te doskonale pamietam, dla 90%
ludzi soki w kartonie to byl rarytas (mi sie nawet nie snilo, zeby
je kupowac za stypendium). To tak jakby dzis powiedziec, ze cierpie,
bo nie stac mnie na łyskacza. Wtedy zdebialam i zaniemowilam, dzis -
mysle, ze to wlasnie byla oznaka BPD. Jego siostra, lat 54,
notabene - w chwili ogromnego rozzalenia i rozstrojenia, w zlosci -
wykrzyczala mi , jakim jej brat jest zlym czlowiekiem, bo nawet nie
wiem co takiego strasznego jej zrobil! Zniszczyl jej flamastry, jak
mial 10 lat, a ona byla ju zna studiach. I ona krzyczala to rok
temu.. Dlatego nigdy z nim nie rozmawia.

Mam pytanie - o jakim cierpieniu mowisz? Nie chce przywiazywac sie
do tego przedstawionego powyzej obrazu, wydaje mi sie jakis
znieksztalcony. Moze pomozesz mi zrozumiec. Wiem, ze ludzion dzieje
sie naprawde krzywda i rozumiem,ze na trwale odciska sie to na
sposbie radzenia sobie z emocjami. Ale wiem tez, ze tysiace ludzi
przezylo gwalty, holocaust, obozy koncentracyjne i jakos dali rade.
Im dluzej o tym mysle, tym bardziej zastanawiam sie jak.

[marciatko84]

Powiem szczerze, że jeśli się zastanawiam nad swoim życiem to wcale się nie
dziwię skąd u mnie pojawiło się bpd. Że człowiek chyba nie może zareagować
inaczej na tak wiele jakiś niefortunnych zdarzeń w życiu jak zaburzeniem...
Przejdę do konkretów... Zawsze jak ktoś mówi o tym, że znów chciałby stać się
dzieckiem, myślę sobie, że nie chciałabym tego przechodzić drugi raz że to był
jednak najgorszy okres mojego życia... Z pozoru normalna rodzina... bo oboje
rodziców, babcia, ciocia i dziecko. Tylko, że ojciec wiecznie nieobecny w moim
życiu bo pijący i rozmawiający a raczej awanturujący się jedynie po alkoholu.
Totalna niedostępność emocjonalna... do tej pory mam wrażenie, że go nie było
nigdy. Teoretycznie to on się miał mną zajmować, bo mama w pracy utrzymująca
naszą rodzinę, ale raczej nie było go nigdy gdy był potrzebny. Skutki tego braku
opieki drastyczne, bo między 4 a 6 rokiem życia byłam wykorzystywana seksualnie
przez sąsiada u którego spędzałam większość czasu. Nikt się nie domyślił, nikt
mnie nie uratował nie uchronił... A pamiętałam o tym od samego początku nigdy
nie było mechanizmu wyparcia. Żyłam nienawiścią chęcią zemsty i jednoczesnym
pragnieniem śmierci od wtedy. Nie zapomnę nigdy takiej chwili w moim życiu jak w
jakiejś kłótni w domu w wieku 5 lat pewnie powiedziałam, że chcę do dziadka na
cmentarz. I nie chodziło o odwiedzenie grobu a zostanie tam na zawsze. W
odpowiedzi dostałam w twarz od matki, która kompletnie nie radziła sobie w
takich sytuacjach. Nie było mowy o skarżeniu się płakaniu złoszczeniu się. Takie
rzeczy należało ukrywać przed światem bo kara była surowa. A jak to robić gdy
wszystko w Tobie płacze bo nie masz z kim porozmawiać i nikogo tak naprawdę z
Tobą nie ma...
W domu w końcu po za mną jest ciotka, siostra mojej mamy, na której w sumie
koncentruje się cały dom. Jest upośledzona od urodzenia a z wiekiem przychodzą
coraz większe problemy. Mieszkamy w jednym pokoju: rodzice ciotka i ja (już po
śmierci babci), w którym od całe dnie łącznie z nocą jest krzyk. Uciekam z domu
ile mogę gdzieś na podwórko, jedynie uczę się w tym krzyku. Nauczyłam się dzieki
temu spać jak kamień tak, że nie budzę się nawet gdyby obok mnie nie wiem co się
działo. I w sumie jestem nadal z tym sama... nie mogę mówić o tym co dzieje się
w domu: o piciu ojca, o istnym psychiatryku jaki jest w domu, w którym mieszkam,
o tym bólu jaki w sobie mam. Nie ma dnia w którym nie pragnę aby opuścić ten
cholerny świat. Jestem z tym sama. Pierwsza miłość w wieku 16 lat wielki zawód.
Wreszcie komuś mówię prawdę o tym jak jest. Ale zostaję jedynie wykorzystana i
zostawiona z tym sama. I jest mi znacznie gorzej niż przedtem bo teraz
nienawidzę całego świata, mężczyzn. Nie wierzę w miłość.
Nie wierząc w nią spotykam człowieka który ratuje mi życie, bo namawia mnie na
terapię... A na niej powoli uczę się żyć całkiem od nowa i radzić sobie z tym
wszystkim... z różnym skutkiem.

[ninagarcia]

cieszę się, że zareagowałas. Przykro mi,że masz taki obraz
dziecinstwa oraz ze wspomnienia ciagle bola. Przykro mi, bo sprawy o
ktorych napisalas - nie mialas na nie wplywu, byly obiektywnie
bardzo trudne (nawet teraz nie umiem sobie wyobrazic zycia z dorosla
osoba uposledzona pod jednym dachem, nawet ze zdrowym bratem,
potrzebuje prywatnosci, a o sasiedzie nie wspomne) i chyba umiem
sobie wyobrazic, przynajmniej w jakims zakresie, jak teraz moze byc
ciezko. Sama zawsze chcialam do domu dziecka, byle dalej od rodziny,
tez z pozoru normalnej. Powstrzymam sie tutaj od pocieszania.
Dziekuje Ci, ze o tym napisalas. Bardzo szanuje Twoje slowa.

[pomaranczowaksiezniczka]

ja kocham

[cpun-i-narkoman]

Pewnie nie przeczytasz bo to staroć ten wątas, ale...

Nie włączajmy w to somalijskich dzieci.

Pomijając je ja się z Tobą zgadzam. Niektórzy serio doznali krzywd i nie negujmy.
Ale ze swojej perspektywy to ja krzywdy wyolbrzymilem żeby móc się na nie powoływać. Wcale nie były takie jak je odebrałem, czyli dochodzimy do nieadekwatnego odczuwania.

Podkreślam o sobie mówię

[maryska20000]

boniuuu ale pieknie napisane :)))) a szczegolnie budujace slowa", wspierajcie się wzajemną MIŁOŚCIĄ, RADOŚCIĄ a NIE UDRĘKĄ, MĘKĄ! " bo juz z opisow ludzi wynika tak ze z ludzmi bordeline nie da sie zyc ,i wiecie co zazwyczaj prazy kompie siadamy w chwilach zalaman ,piszemy by sie wyzalic ,zdolowac jeszcze bardziej a wiecie ludziska co wam powiem ci co naprawde wychodza z zaburzen psychicznych ,wszelkiego rodzaju nerwic bordeline i wielu innych oni nie siedza na forum i nie wylewaja lez oni codziennie walcza w zyciu nie na kompie ,staraja sie dzialaja, probuja zyc ,zmienic sie na lepsze ...........

[kiwazaru]

Ja kocham. Kocham każdą cząsteczką siebie, tak mocno, że nie
potrafię tego opisać.
Teraz jest mi łatwiej kochać, bo pół roku temu zerwał ze mną
wszystkie kontakty, więc już nie ranię.
Tylko wtedy jeszcze nie wiedziałam, że jestem chora.
Nienawidziłam się za to, że jestem głupia i zła, a byłam po prostu
chora. Ale wtedy przynajmniej wierzyłam, że mogę się zmienić, zawsze
wierzyłam, że to był ostatni raz, że jak się jeszcze bardziej
postaram to już mi się uda być stabilną.
A teraz wiem, że jestem chora. I będę już zawsze. I jeśli chcę być
normalna z nikim nie wolno mi być blisko.
Chyba zaczyna mi się depresja. Ale przynajmniej nie ranię nikogo.

[katha_ko]

To jest cholernie trudne pytanie, bo każdy ma swoją własną definicję miłości -
to po pierwsze, a po drugie - każdemu człowiekowi trudno jest się przyznać przed
sobą samym (a co dopiero przed innymi), że jest się niezdolnym do miłości.

Jak jest ze mną? Przedefiniowałam miłość - a właściwie ta definicja ciągle na
nowo się kształtuje w toku psychoterapii. Wcześniej miłość utożsamiałam w
uczuciem "nie mogę żyć bez niego/bez niego moje życie nie ma sensu/kocham tak
mocno, że moje uczucie mnie i jego przygniata/moje życie obraca się wokół
kochanej osoby" ttp. itd. No i wtedy (a byłam 3 lata w związku) autentycznie
czułam dużą miłość (w takim rozumieniu). Czułam, że kocham cala sobą.
Jednocześnie byłam sadystyczna, miałam wybuchy agresji nienawiści. Typowe dla
BPD "Nienawidzę Cię, ale nie odchodź...". Nie mogłam się w tym połapać, aż
przeczytałam "uratuj mnie" R. Reiland, którą namolnie ciągle polecam ;)

I powiem moje własne zdanie: TAK, BPD KOCHAJĄ, ALE! JEST TO MIŁOŚĆ NIEDOJRZAŁA,
TO JEST MIŁOŚĆ JAK KILKULETNIEGO DZIECKA DO RODZICA (niezależnie od tego, czy
jest aspekt seksualny, czy nie!). To jest typowe dla dziecka, że w jednej chwili
chce mieć całą uwagę swojej mamy/taty, mówi "Kocham cię mamusiu, jestes
najfajnieszą mama na świecie", a za parę minut, jak np. mama nie da na loda
"Nienawidzę Cię!!!". Przypomnijcie sobie zachowania dzieci z "Superniani".
Nienawidzą całymi sobą i kochają całymi sobą. I te uczucia SĄ PRAWDZIWE, tak,
jak nasze, moje. Ale niestety niedojrzałe. W takim sensie to jest miłość.

Natomiast niestety nie jest to wg mnie miłość definiowana jako bezwarunkowe
kochanie kogoś za to, jaki jest (a nie za to, co nam daje, przez pryzmat moich
potrzeb), respektowanie wolności drugiej osoby (a nie przytłaczanie jej całym
sobą i ograniczanie), pełna zaufania (a nie podejrzliwość i pomawianie), wolna
od roszczeń i oczekiwań relacja. Niestety, tak uważam. Dojrzała miłość wyklucza
manipulację i szantaż ("Jak odejdziesz to się zabiję") oraz skrajną ambiwalencję
czy kurczowe trzymanie się drugiej osoby ("Nienawidzę Cię i nigdy nie kochałam,
ale nie odchodź, bo bez Ciebie moje życie nie ma sensu").

Widziałam, jakim wrakiem człowieka stał się po 3 latach mój partner i bardzo Ci
współczuję. Ja m.in. z poczucia winy i wyrzutów sumienia (i wielkim bólem serca)
zerwałam te relację. Ale jeszcze nie umiem kochać inaczej.
Chodzę na terapię od krótkiego czasu.

[sysunia83]

katha_ko powiem szczerze,ze twoje slowa bardzo mnie dotknely,ze wzgledu na
prawde jaka w nich jest.Chodzi o to,ze ja w tej chwili jestem w takim zwiazku.Z
dnia na dzien nienawidze coraz bardziej swojego partnera i nie jestesm w stanie
kompletnie nic zrobic-albo mi sie tak wydaje.Sa momenty,ze gdzies tam wmawiam
sobie,ze bedzie dobrze,a za chwile zaczyna sie wszystko od nowa...Z dnia na
dzien wieksza nienawisc,zero czulosci,drazni mnie jego osoba,a jednoczesnie nie
wyobrazam sobie,ze moze go nie byc.Chcialabym,aby odszedl,a jednoczesnie nie
chce i wiem,ze gdy zostane sama to bedzie ze mna gorzej.Odsunelam sie od
wszystkich,nie kontaktuje sie ze znajomymi,bo nie mam ochoty na
kontakty,zachowuje sie jak odludek-tak jest od ponad roku.Ogolnie od 3 lat,ale
nie bylo to tak nasilone,zebym nie chciala widywac sie z ludzmi do tego
stopnia.Jedyna osoba jaka toleruje jest ON,ale tak gdzies w glebi to i jego
przestaje tolerowac,bo wychodzi to coraz bardziej na wierzch.Dla mnie to jakas
paranoja,boje sie skonczyc ten zwiazek,boje sie,ze nie dam sobie
rady,nienawidze,juz nie kocham,ale czuje sentyment,po prostu wiem,ze nie jestem
sama.On tez juz niema sily byc ze mna,a jednoczesnie nie potrafi odejsc,a ja nie
wiem co zrobic?Zrobilam z niego wrak,stal sie innym czlowiekiem choc tez mial
swoje zagrania,ale jak kazdy.Stal sie bardziej
nerwowy,wybuchowy,ubliza,prowokuje,ale wiem,ze w duzym, stopniu to przeze
mnie.Po za tym jest DDA wiec dobralismy sie jak cholera.To nie takie proste
powiedziec:odejdz!Tak po za tym to jestem egoistka,boje sie z nim rozstac,bo
niedlugo mam powazna operacje kregoslupa i nie wiem co bedzie,wiem,ze w
pierwszych miesiacach nie poradze sobie sama ani finansowo,ani w codziennosci,a
nie mam na kogo liczyc.Wiem,ze nie kocham,juz sobie to uswiadomilam,tylko nie
wiem co z tym dalej zrobic.Polecasz te ksiazke i chyba po nia siegne jesli uda
mi sie gdzies kupic,bo nie daje juz sobie rady ze swoim wlasnym zyciem,przeroslo
mnie to.Przerosla mnie codziennosc,chce sie starac,robie wszystko lecz nadal za
malo.Nagle przychodzi ten moment,jakis impuls i wszystko szlag
trafia.Zlosc,nienawisc,agresja i tak w kolko,z dnia na dzien
mocniej,bardziej,gorzej...Ten zwiazek i tak sam z siebie jest juz na
skraju,nasze psychiki sa na skraju!Przestalam widziec dla nas szanse:(Masz
racje,ze ta milosc jest nie dojrzala.Na swoim przykladzie powiem,ze jest
niedojrzala,chora i bezwartosciowa.Czym,ze jest zwiazek pelen
nienawisci,wmawiania sobie,ze jest sie nikim bez tej drugiej osoby i trzymanie
sie jej na sile?Jakim cudem moglam sie tak uzaleznic od czlowieka???Mnie to
naprwde przerasta,tak zle miedzy nami nie bylo jeszcze nigdy..Niedługo nie
bedzie juz nic...

[katha_ko]

sysunia83 napisała:

> Jakim cudem moglam sie tak uzaleznic od czlowieka???Mnie to
> naprwde przerasta,tak zle miedzy nami nie bylo jeszcze nigdy..Niedługo nie
> bedzie juz nic...

Faktycznie, nie jest to niby powód do chluby u dorosłej osoby - nie kochać
dojrzale i być uzależnionym od drugiej osoby. I mieć poczucie winy, że ktoś
"przez Ciebie" stał się wrakiem człowieka. Ale czy w takim razie jestem dorosłą
osobą? Chyba głównie metrykalnie.
Mi pomagają w tym takie słowa i świadomość, że to wszystko - moje uczucia i
zachowania - pochodzą OD MAŁEGO DZIECKA we mnie, a nie od dorosłej osoby. Od
dziecka, które nigdy nie dostało na tyle mądrej bezwarunkowej miłości, ciepła i
poczucia bezpieczeństwa, aby mogło stać się niezależne emocjonalnie, dorosnąć i
rozwijać się dalej. I samemu kochać dojrzale. Innych tak bolą moje słowa,
manipulacje, szantaże itp. zachowania, bo nie wiedzą, że to wszystko pochodzi od
małego dziecka a nie od dorosłego (A jak można gniewać się na dziecko?)... i tak
będzie dopóki ta potrzeba nie zostanie w odpowiedni sposób rozwiązana, i od tego
jest terapia...

Oczywiście nie jest to powód do usprawiedliwienia się przed innymi (zresztą,
mało kto to zrozumie), ale do zrozumienia siebie i WYBACZENIA sobie. I podjęcia
terapii.

[ninagarcia]

katha_ko - dzięki, że wspomnialaś o tym dziecku. Eureka. Już tak od
roku zabieram sie do tego tematu, bo za kazdym razem, keidy sobie
przypominam o tej teorii - opadam bezwladnie na siedzenie, bedac pod
wrazeniem jak praktyczne jest to podejscie. Ja mam na mysli analize
transakcyjna, z grubsza dziecko, dorosly, rodzic. Mam w jakims
podreczniku do komunikacji rozdzial poswiecony tej teorii i ciagle
czekam, az dojrzeje do tego, aby zajac sie tym blizej. Czy
zglebialas cos na ten temat wiecej? sa jakies warsztaty na ten
temat, oprocz lektur?

[katha_ko]

Tak, znam analizę transakcyjną Berne'a (rodzic krytyczny, rodzic opiekuńczy,
dorosły, dziecko przystosowane, dziecko wolne). Ale to nie ta teoria pomaga mi
najwięcej zrozumieć siebie.

Najwięcej dała mi książka "Uratuj mnie", gdzie oprócz teorii na ten temat jest
pokazana praktyka (to pamiętnik dziewczyny z BPB), a poza tym: teoria Otto
Kernberga oraz teoria Melanie Klein o rozwoju emocjonalnym. Co jeszcze... no na
pewno psychoanaliza także - głównie skupiłam się na niedojrzałych mechanizmach
obronnych, jakie border stosuje (a ma ich w ch*j), i na terapii wyłapuję je u
siebie. Dużo czytałam o mechanizmie rozszczepiania (ang. splitting), czyli
idealizacji ("Kocham Cię!!") i dewaluacji siebie i innych ("Nienawidzę Cię!!"
"Nienawidzę się i zabiję się").
Stąd się głównie biorą nasze wahania nastroju i niestabilny obraz siebie, a nie
z jakichś mikrouszkodzeń mózgu. Ja mam typowe BPD, a miałam kilka razy robione
TK mózgu oraz EEG i zawsze wszystko wychodziło idealnie. Więc nie czytam już
bzdur o jakichś uszkodzeniach czy genetycznych uwarunkowaniach. Już nie.

Ja sporo miałam o tym na studiach, więc miałam materiały, ale w internecie
spokojnie można znaleźć podstawowe info na te tematy (o tych teoriach, o
rozszczepieniu). Chociażby w Wikipedii albo na angielskich stronach. Poza tym
sama dużo czytam i poszukuję, ale nie książki typu: jak radzić sobie z BPD; ale
info, co zrobić, aby się od niego całkiem uwolnić. Wiem, że trzeba dużo
determinacji, odwagi i samozaparcia w przechodzeniu przez ten ból... no, i
niestety każdemu się to udaje. To ciężka walka o siebie :(

Co do psychoterapii to polecam: J. Aleksandrowicz "Psychoterapia. Poradnik dla
pacjenta".

Pozdro!

[urocza_diablica]

Fajnie, że w końcu ktoś wspomniał o tym, że niekoniecznie trzeba mieć te
uszkodzenia żeby mieć bpd. Szkoda tylko, że tak mało osób zna się na tym w
większym stopniu i niestety co po niektórym (takim jak ja:)) pozostaje wierzyć w
to co piszą osoby średnio poinformowane. Ja również miałam dobre wyniki
rezonansu, złe z eeg, ale to może świadczyć o wszystkim jak i o niczym. Ale
przez to co się naczytałam przez długi okres czasu nie wierzyłam w diagnozę
zamiast skupić się na leczeniu. Żaden ze mnie ekspert, ale bardzo podoba mi się
to co piszecie o tych dzieciach. Może warto byłoby się tym zająć, ja często mam
wrażenie, że w moim ciele dorosłej kobiety jest dziecko, a ochłapy racjonalizmu
każą zagłuszać jego głos no bo "to nie wypada". I przez to może powstają te
problemy bo z jednej strony ten głos jest silny, a z drugiej istnieją jakieś
niepisane normy których się staram trzymać. Może więcej osób ma podobne odczucia?

[katha_ko]

urocza_diablica napisała:

> Może warto byłoby się tym zająć, ja często mam
> wrażenie, że w moim ciele dorosłej kobiety jest dziecko, a ochłapy racjonalizmu
> każą zagłuszać jego głos no bo "to nie wypada". I przez to może powstają te
> problemy bo z jednej strony ten głos jest silny, a z drugiej istnieją jakieś
> niepisane normy których się staram trzymać.

Bo, my, dorośli z BPD, mamy mniej więcej w normie rozwój poznawczo-intelektualny
(więc zdajemy sobie sprawę z wielu rzeczy, np. to, że nasze zachowanie "nie
przystaje do wieku"), ale rozwój emocjonalny na poziomie dziecka.
To, co mówi "nie wypada", "źle", "wstyd" to superego i mechanizmy obronne.
Zdajemy sobie sprawę z tego, że to dziecinne i wstydliwe się tak zachowywać i
odczuwać, że nasze zachowania bolą czy nawet śmieszą innych, ale mimo tych
racjonalizacji to dalej w środku jest przerażone małe dziecko, które potrzebuje
bezwarunkowej miłości, uwagi otoczenia, które kocha całym sobą i nienawidzi
całym sobą, które wybucha agresją, gdy nie zostanie zaspokojona jakaś potrzeba.

Ale, że mamy te dwadzieścia- czy trzydzieści parę lat to wiemy, że takie
zachowanie "nie przystoi", "nie wypada", a i inni oczekują od nas dojrzałego
zachowania i adekwatnych uczuć. U dziecka to wszystko jest ok, bo to normalny
etap w rozwoju. Ale to, co jest normą i ochroną dla kilkulatka, jest barierą i
niebezpieczeństwem dla dorosłej osoby... Nasz dziecięcy, np. czarno-biały sposób
odczuwania i zachowania, gwałtowne zmiany, nie jest korzystne dla dorosłej
osoby. Np. w atakach agresji małolatek może zrobić sobie co najwyżej "kuku" lub
rzucić misiem w mamę, a my mamy więcej niebezpiecznych sposobów do
autodestrukcji, alkohol, seks, narkotyki, samobójstwo... A i mama przytuli takie
dziecko i się na nie nie gniewa, a nas, "dorosłych" nikt nie rozumie...
Myślę, że kluczem w terapii jest zrozumienie tego dziecka w sobie, przytulenie
go, zaspokojenie potrzeby bezwarunkowej akceptacji przy terapeucie, i zmiana
zmiana zmiana...

[cpun-i-narkoman]

Ja takie mam.

[ninagarcia]

ej, to fajnie sobie radzisz. Przynajmniej tak mi sie wydaje. Nie
chce Ci tu od razu zbudowac pomnika, ale zuch z Ciebie dziewczyna:)
O splittingu dowiedzialam sie dopiero niedawno, ale moje
dziecinstwo - wlasnie takie bylo. Dobre dziecko - to moj brat, ja -
ta druga. Przez lata tak wlasnie patrzylam na swiat oczami mojej
mamusi.Inni, wszyscy- cacy,ja- be. A jak ja w porzadku - to wobec
tego reszta do bani BYC musi (przeciez matka wyraznie dzielila
rodzine na bialych i czarnych). Zycie takim tokiem myslenia to
jedna wielka udreka, walka, mordęga...

[katha_ko]

ninagarcia napisała:

> ej, to fajnie sobie radzisz. Przynajmniej tak mi sie wydaje. Nie
> chce Ci tu od razu zbudowac pomnika, ale zuch z Ciebie dziewczyna:)

no, po drodze były trzy psychiatryki, elektrowstrząsy, kilogramy leków (do
kilkunastu tabletek dziennie), autoagresja, myśli "s", więc różnie bywało :D
stwierdziłam w końcu, że jak leki, szpitale i ELW mi nie pomogły to widocznie
nie tędy droga, i albo się zabiję albo o siebie powalczę. no i postanowiłam się
doedukować o BPD, o nerwicy (mam lęki) i chodzę na terapię od niedawna. jest
ciężko i bywają kryzysy, poczucie beznadziei, deprecha, ale wiem, że jak siebie
nie zmienię to nie ma bata, nic i nikt mi nie pomoże, wóz albo przewóz... Pomnik
sobie sama postawię prywatny jak mi się uda wyzdrowieć hihi :) Może się porywam
z motyką na Słońce, ale nie mam już nic do stracenia.


> Zycie takim tokiem myslenia to
> jedna wielka udreka, walka, mordęga...

I coś zamierzasz z tym zrobić?

Ps - A jeszcze niedawno tak się na mnie oburzałaś ;)

[ninagarcia]

he, he; a jednak nie cierpie wstawiania cytatow z wypowiedzi
poprzednikow:) (tym samym zdradzilam swoje mysli z innego watku).
Wybacz, wybacz, wybacz. Czuje sie jakby mnie ktos lapal za slowka.
nie pamietam, ze sie oburzalam ale byc moze.

Ta mordega, udreka to bylo przede wszystkim to, ze odczuwalam
przymus, taka wielke sile oceanu plynaca niczym sila wodospadu, zeby
radzic sobie w emocjonujacych sytaucjach : a to dran, a to lobuz,
albo ale ona super, cudowna i NIC Z TEGO NIE WYNIKALO, a zylo mi
sie fatalnie. Choc gdzies tam z boku lapalam sie na tym, ze chyba
tak nie jest, ze cos jest kurcze nie tak. Jak juz tak na amen amen
zaczelam nad tym myslec, analizowac i wczuwac sie w to, to sie
okazalo, ze ja sie tego nauczylam. Ze ja sama, tak szczerze,
intymnie,w srodku - to mam inne zdanie, nie ma ludzi czarnych i
bialych, ze kazdy z nas taki bywa. Ze to poje.. ny , sorry za
slownictwo, sposob percepcji mojej matki. Zaskutkowalo to tym, ze
przestalam z nia rozmawiac, spotykac sie itd. Musze sie nauczyc,
jakie ja osobiscie mam zdanie na wiekszosc tematow. Nadrabiam
wczesne dziecinstwo w budowaniu swoich wartosci i swiatopogladu. Co
nie oznacza, ze zrezygnowalam z dzielenia. O dziwo, ponownie
zaczelam to stosowac, uznajac, ze byc moze jest to najlepszy z
mozliwych dla mnie sposobow radzenia sobie z trudnosciami, ale teraz
juz wiem, ze czuje tak W TEJ CHWILI. Albo ze nachodza mnie TAKIE
MYSLI , w tej chwilli.Albo jestem tak zdenerwowana, ze musze ja
nazwac glupia krowa, ale to tylko ze zdenerwowania. Ale to nie sa
FAKTY. I nic nie jest na zawsze i w ogole. Zdecydowanie czesciej
teraz tez czegos nie wiem. Czasem mi sie udaje zlapac, ze moja glowa
juz mi podpowiada jakis imprintowany banal od matki, i wtedy wole
zamilknac i poczuc, co ja mysle, z brzucha. To bywa fajne, ale i
okropne. Coraz mniej wiem. Fajnie byloby miec takie bezpieczne
wzorce komunikacji/zachowan od swoich rodzicow, ktore przynosza
spelnienie w zyciu - ale ja takich nie mam. I chyba coraz blizej mi
do pogodzenia sie z ta kwestia. Poki co, nie chce byc obiektywna, i
w tych najtrudnijeszych dla siebie sprawach, celowo stawiam sobie
wyzwanie - ze to nie moje, to wbudowane przez matke, ojca. Odczuwam
to jako autentyczna kwestie mojego przetrwania. To troche jak wybor -
albo nowa ja, wg wlasnych wartosci i pogladow, bardziej wyobcowana
i samotna w okresie przejsciowym albo stara ja, niby bezpieczna, ale
raczej na rowni pochylej. Co wiecej, wykruszaja mi sie tez znajomi,
bo coraz mniej znajduje z nimi wspolnego jezyka. Ale o dziwo,
zaczeli sie pojawiac tez nowi. Zwracam uwage na calkiem inne rzeczy
Jak to zauwazylam, to jeszcze bardziej nabralam pewnosci, ze to
chyba wlasciwa poki co sciezka. Ale doznaje wielu smutkow i dolów na
codzien, rowniez. Choc mam do nich juz inny, wlasny stosunek. I
szczesliwie dla siebie, nie oczekuje tez, ze ktorego dnia cos sie
zakonczy. Albo spotka mnie kara. Albo nagroda. Teraz rozsmakowuje
sie raczej w kazdej godzinie. I trcohe zlapalam sie ostatnio na
mysli, ze gdyby nie moj zwiazek z facetm z BPD - zylabym dalej jak
dawniej, uwiklana w siec niekoniecznie dobrych, autodestrukcyjnych
dla mnie przekonan i wzorcow. Gdzie ja sie wtedy zapedzilam, przez
jak dramatyczne wydarzenia musialam przejsc, zeby to zrozumiec..
Dlatego identyfikuje sie z Twoim pogladem, ze istota walki wtym
przypadku lezy w wyborze, decyzji woli, a nie w budowie ciala,
lekach, itp. Tutaj absolutnie, na tym etapie, sie z Toba zgadzam.

[p_takmalowany]

do partnerów i osób z bpd: zaszczują mnie pewnie "moi bracia" za to co powiem
ale co tam...
Piszę to jako osoba z bpd.

Potrzebujemy "tego, który nigdy nas nie opuści, zawsze zrozumie i będzie
akceptował takimi jakimi jesteśmy".A czy nie jesteśmy pełną paletą miłości i
oddania bez granic, empatii do której inni lecą jak pszczoły do miodu; i pełna
paletą głębokiej pogardy dla słabości innych, bezlitosnego, często okrutnego
odtrącania ich, niszczącej, paranoicznej zazdrości i determinacji by "mieć"
drugiego człowieka. To on ma znosić w świętej cierpliwości nasze zmieniające się
jak w kalejdoskopie nastroje i stosunek do swojej osoby. A my? Czego my od
siebie wymagamy? ... Nakładamy na innych ciężary, których sami nie tykamy palcem
do jasnej cholery! Niech coś we mnie strzeli jeśli tak nie jest i każdemu, kto
powie coś innego mogę śmiało zarzucić co najmniej bardzo powierzchowną znajomość
samego siebie.

Sądzę, że człowiek z bpd z założenia nie potrafi kochać naprawdę bo - jest
SKONCENTROWANY GŁÓWNIE NA SOBIE.
Co nie znaczy, że jest w tym zakresie nie wyuczalny. Kluczem jest wychodzenie z
własnego egoizmu i zapatrzenia w siebie i swoje własne potrzeby. Nikogo tu nie
osądzam. Mam bpd i wiem, że to jest już poza zasięgiem naszej dobrej woli i
wszelkich starań ale może warto to po prostu zobaczyć...?

Ktoś wcześniej napisał o kochaniu wyłącznie patologicznymi emocjami i ...ja się
z nim zgadzam. To że czujemy, że kogoś kochamy i dali byśmy się pokroić za to,
że to prawda, nie oznacza, że rzeczywiście kochamy. Bo miłość do cholery NIE
JEST EMOCJĄ - tego się nauczyłam. A mam bpd. Nie jesteśmy nie wyuczalni!
Miłość to wewnętrzna gotowość, dojrzałość do WIDZENIA (kochani z bpd bo z tym
mamy zdaje się problem), AKCEPTOWANIA drugiego człowieka takiego jaki jest - z
jego słabościami i wadami, które nas w jakiś sposób zabijają i ODDAWANIA mu
swojego życia - szczególnie w jego słabościach i wadach. To jest normalna
relacja. Życie to nie bajka a miłość ma być grobem naszego egoizmu. Stąd płynie
jej słodycz i tylko stąd. Wszystko inne to infantylne iluzje o miłości.

I dopóki emocje będą nam się pieprzyć z miłością, a miłość z wysysaniem z
drugiego życia; dopóki nie będzie w nas intencji kochania naszych kochanych
naprawdę bo w końcu za darmo; dopóki nie zaczniemy rozumieć tego, że nasz
wymarzony partner, którego tak potrzebujemy NIE ISTNIEJE a drugi człowiek ma
prawo nie mieć do nas czasem cierpliwości, siły, nie musi umieć nas zawsze
bezwarunkowo rozumieć i co tam jeszcze byśmy sobie od niego życzyli...dopóty
będziemy się tak szamotać w samych sobie i zabijać innych swoimi nierealnymi
oczekiwaniami, manipulacjami, szantażami emocjonalnymi, sprzecznymi
komunikatami, wmawiając sobie, że "przecież kochaliśmy..." tych, którzy po
kontakcie z nami muszą się leczyć...

[p_takmalowany]

sorry z dubla :(

[ninagarcia]

Brawo za slowa, ze miłosc nie jest emocja. Komplementuje Twoj kawal
dobrej roboty w tej wypowiedzi. Mnie ujales.

[cpun-i-narkoman]

I dlatego że to nie powód do usprawiedliwiania się usadzilas kilkanaście linijek o skrzywdzacym dzieciątku? 😂

Daruj sobie

[cpun-i-narkoman]

Fajne z tym porównaniem do dziecka, ma sens

[driadea]

Kochają, kochają bardziej nią to możliwe, bardziej, niż inni, bardziej, niż
potrafią. I to jest najstraszliwsze w tym wszystkim - niemoc. I kochających i
kochanych.


> przykro patrzeć, co pozwoliłam ze sobą zrobić w tym związku, jak
> pozwoliłam siebie niszczyć i jeszcze za to przepraszałam.

Miłość jest ślepa, nawet na BPD. A może zwłaszcza.

[katha_ko]

driadea napisała:

> Kochają, kochają bardziej nią to możliwe, bardziej, niż inni, bardziej, niż
> potrafią.

To zależy, jak rozumieć miłość. Ja uważam (jako bpd), że osoba z bpd nie potrafi
kochać dojrzale. Że ona czuje, że kocha całą sobą, ale... to nie jest miłość. To
bardziej potrzeba BYCIA kochaną, niż kochania. Pewnie się oburzysz :P

driadea napisała:
> Miłość jest ślepa, nawet na BPD. A może zwłaszcza.

Powiem za de Mello (przemyślane kilka razy i zrozumiane dopiero niedawno): "Nie
ma na świecie nic bardziej wyraźnie i jasno patrzącego, niż miłość."
Inaczej nie jest to miłość, tylko jakieś bardzo silne uczucie naszpikowane
oczekiwaniami, potrzebami, przywiązanie, uzależnienie, mylone z miłością.

[driadea]

Kochana, patrzeć to jeszcze nie znaczy widzieć.

[katha_ko]

driadea napisała:

> Kochana, patrzeć to jeszcze nie znaczy widzieć.

Widzi się to, co się chce zobaczyć. Jak się patrzy na coś to się obserwuje jakim
coś jest. W tym znaczeniu.

[driadea]

katha_ko napisała:
> Widzi się to, co się chce zobaczyć.

Tak? A ja myslałam, że raczej to, co jest. No, ale skoro tak, to tym bardziej
miłośc jest ślepa :D

Wiem o co ci chodziło, ale nie zgadzam sie z ta opinią. Widać bpd są jak każdy
inny - jedni widzą, inni tylko patrzą, jeszcze inni nawet oczu nie otworzyli.

Pozdrawiam.
Pozdrawiam.

[katha_ko]

driadea napisała:

> Wiem o co ci chodziło, ale nie zgadzam sie z ta opinią. Widać bpd są jak każdy
> inny - jedni widzą, inni tylko patrzą, jeszcze inni nawet oczu nie otworzyli.

BPD nie są jak "każdy inni". W porównaniu z innymi osobami, tzw. normalsami,
mamy o wiele bardziej skrzywiony ogląd na świat, życie, siebie. Skrzywiony przez
całą chmarę mechanizmów obronnych, które stosujemy w nadmiarze:
- rozszczepianie (idealizowanie/dewaluowanie)
- silne projekcje
- inne
Tak silnie projektując i rozszczepiając, nie da się mieć w miarę obiektywnego
(adekwatnego) oglądu. Na tym m.in. polega ZABURZENIE borderline. Jest
ZABURZENIEM w postrzeganiu i odczuwaniu, patrzenie na świat bardziej w krzywym,
nieprawdziwym zwierciadle niż inne, zdrowsze, osoby. Niestety dotyczy to także
"miłości"...

[p_takmalowany]

Podpisuję się. To jest fakt - a trzeba być idiotą, żeby zaprzeczać faktom.

[katha_ko]

Już nawet samo rozszczepianie - czołowy mechanizm w BPD - łączy się z
FRAGMENTACJĄ obrazu drugiej osoby (+ obrazu siebie, świata, itd.).
Rozszczepianie wiąże się z tym, że osoba z BPD nie potrafi CAŁOŚCIOWO patrzeć na
drugą osobę, a tylko fragmentarycznie - najczęściej pod takim kątem, aby mogła
ona zaspokoić nasze aktualne potrzeby. To jest z reszta ISTOTA borderline:
kiepska umiejętność syntezy + i - danej osoby w jednej chwili. Aby się na nią
pozłościć trzeba nagle zrobić z nią złą osobę (bo jak można się złościć na
dobrą?). Aby znowu się zbliżyć, to "trzeba" zparzeczyć jej minusom, przestają
być ważne. Lęk, że jak się zezłościmy to zostawi nas na zawsze - a więc nie
można do jej obrazu dodać za wielu minusów na raz.
I to ma być dojrzała miłość...?
Prawda boli?

[cpun-i-narkoman]

Ale nie gadamy czy miłość bpd jest dojrzała tylko czy w ogóle jest.

Samo to co piszesz o tym świadczy- czy to ma być miłość dojrzała. Dojrzała nie jest, ale JEST miłością

[katha_ko]

p_takmalowany napisała:

> Podpisuję się. To jest fakt - a trzeba być idiotą, żeby zaprzeczać faktom.

Ja nie powiedziałabym, że idiotą. Tylko osobą nie znającą przyczyn i istoty BPD.
Sama kiedyś myślałam, że "po prostu" mam silniejsze emocje niż inni i jestem
bardziej wrażliwa :P Teraz wiem, że te silne emocje nie są "po prostu", nie są
to jakieś wytrącenia mózgu czy tylko zaburzenia serotoniny (Redukcjonizm!),
tylko wiążą się z mechanizmami obronnymi, a więc ze skrzywionym oglądem świata,
obrazu innych ludzi, siebie.

Czy mając tak skrzywiony (na masę) obraz drugiej osoby można ją kochać na
prawdę...?
Czy raczej jest to przywiązanie, fanatyczne uzależnienie (="Bez Ciebie nie mogę
żyć", "Życie bez Ciebie nie ma sensu")?

Jeśli nie mogę bez Ciebie żyć, to będę tak ograniczała Twoją wolność, abyś był
do mnie przykuty, nie pozwolę Ci odejść i będę reagować szantażami, gdy będziesz
chciał mnie opuścić.
A czy miłość jest ograniczaniem wolności drugiej osoby?

To trudne pytania, a jeszcze boleśniejsze odpowiedzi...

[p_takmalowany]

rękami i nogami podpisana pod tym co pisze katha_ko

[driadea]

Rany, nie czytasz ze zrozumieniem.
Nie twierdzę, że bpd są jak inni, tylko jak wśród każdych innych - zdrowych,
chorych, ładnych, brzydkich, małych, dużych, mądrych, głupich itd. - są tacy,
którzy potrafią, jak i tacy, którzy nie. Czyli ci, którzy widzą, ci, którzy
tylko patrza i w koncu ci, którzy nawet oczu nie otworzyli.
Wiem na czym polega bpd, nie musisz mi tłumaczyć.

[nena100]

wszystkim zainteresowanym miłością:) polecam książkę Irvinga Yaloma "Kat
miłości". I teraz zacytuję nie Yaloma ale równie okrutnego głosiciela prawdy:)
"Droga ku lepszemu wiedzie przez najgorsze".

[katha_ko]

Czytałam, bardzo lubię Yaloma :)
Z tym, że on w tej książce nie miał w terapii osoby z BPD :D

Ja polecam a propos tematu nieustannie "Uratuj mnie". Tam jest dużo o miłości, w
różnych jej wymiarach. I przede wszystkim pisane przez osobę z BPD.

[nena100]

Czytałam Uratuj mnie, bardzo mi się podobała:)
Jeśli chodzi o Yaloma, to rodzaj zaburzeń chyba nie jest tak istotny, gdyż w
swoich książkach mierzy się z problemami, które dotyczą wszystkich, nie tylko
BPD, jeśli w ogóle tacy istnieją:) Myślę, że niezależnie od tego co nam jest,
zasada jest podobna: "szaleństwo" zawsze czemuś służy i jest najlepszym
rozwiązaniem jakie w danej chwili znamy, i które stosujemy. „Płaszcz szaleństwa"
chroni nas przed życiem, gdyż doświadczenie i wrażliwość wyolbrzymia jego smutne
i trudne aspekty. Zatem stajemy się zombi:)przestajemy czuć żeby nie narażać się
na kolejny ból, bo ten pojemnik jest już po brzegi wypełniony. Jednak chroniąc
się przed smutkiem życia, automatycznie zamykamy się na jego piękno, choć tak
bardzo go pragniemy. I niezależnie od tego na co chorujemy Yalom twierdzi, że,
żeby zacząć żyć czytaj kochać, angażować się, cieszyć trzeba najpierw pozwolić
sobie na ból, smutek i wszystkie normalne, choć bardzo trudne, uczucia jakie są
w nas. Czasami może nam w tym pomóc terapeuta. To taki przewodnik po naszej
krainie cieni.
Jedno z pierwszych pytań jakie zadał mi mój terapeuta, kiedy opowiedziałam mu o
swoim cierpieniu to znaczy lękach i schizmach było” co Pani to daje?” oczywiście
się wściekłam bo co to za k…wa idiotyczne pytanie, znowu ktoś chce mnie
sprowokować, na szczęście przetrwałam pytanie, więcej znalazłam odpowiedz,
dzięki bogu:)
A powracając do kwestii miłości to jestem pewna, że BPD, jeśli takie są:)
potrafią i są zdolne do miłości. Jednak w niej ujawnia się to co najtrudniejsze,
dlatego tak trudno jest kochać ale nie tylko nam wariatom, bo inaczej by nas aż
tylu nie było:)

[katha_ko]

nena100 napisała:

> BPD, jeśli w ogóle tacy istnieją:) Myślę, że niezależnie od tego co nam jest,
> zasada jest podobna: "szaleństwo" zawsze czemuś służy i jest najlepszym
> rozwiązaniem jakie w danej chwili znamy, i które stosujemy.

Taka świadomość to podstawa do wyjścia z choroby :)


> A powracając do kwestii miłości to jestem pewna, że BPD, jeśli takie są:)
> potrafią i są zdolne do miłości.

Po pierwsze: jakoś mnie zastanowiło, że parę razy powtórzyłaś "BPD, jeśli takie
są;)". Tak, istnieje taka etykietka i ludzie, którzy do niej pasują. Ale
wiadomo, diagnoza to tylko wskazówka i nas do końca nie definiuje (chociaż
czasem staje się wręcz tożsamością...).

BPD są potencjalnie zdolni do dojrzałej miłości, po wyleczeniu, ale nie są do
niej zdolni w okresie trwania choroby, czarno-białego myślenia i rozszczepiania
co krok.

Poza tym pytanie: co to jest miłość??

Ktoś powie "Nie umiem bez niej żyć i bez niej moje życie nie ma sensu. Kocham
ją" - i dla niego to jest miłość; dla mnie to nieporozumienie i brak miłości
(dojrzałej).

[nena100]

Powtarzam, bo nie ufam etykietom. Choć bywają pomocne ale również szkodliwe,
pewnie zależy, kto ich używa:). Za to kocham otwarte pytania.

Co to jest miłość? Nie wiem ale nie umiem bez niej żyć i bez niej moje życie nie
ma sensu:)

[basia_from_oslo]

Fajnie to napisałaś ale bordery i ich zakochane Romea będą bredzić dalej jacy są wyjątkowi.
Partnerzy czasem nie chcą zrozumieć że dali się komuś kopać po głowie kto ich nawet nie kochał i ta wielka wiara w miłość bordera trzyma ich razem bo by nie znieśli tego że tak bardzo dali się wykorzystać komuś kto zawsze myślał tylko o sobie.

[cpun-i-narkoman]

To prawda. Bardziej niż kochać chcemy być kochani. To przez to inni stają się naszymi narzędziami, bo o nas chodzi, dla siebie to robimy.

[basia_from_oslo]

Jasne bordero bardziej niż inni. Poczytaj czym jest miłość bo pieprzysz głupoty.

[vbs]

kochają i to najmocniej na świecie:)

[wojtek_w1]

nie kochają

[fokreses]

NIE KOCHAJĄ!
MNIE WYPEŁNIA NIENAWIŚĆ I MAM OCHOTĘ KOMUŚ ZAJ..

[scofield42]

Tak kochają, jestem w związku z dziewczyną z BPD od ponad dwóch miesięcy i czuje
jej miłość, widujemy się prawie codziennie, poświęca mi mnóstwo czasu i daje mi
wiele szczęścia i radości, ale są momenty kiedy nagle nie chce mnie widzieć
kiedy nienawidzi siebie i innych, kiedy nie chce się z nikim spotkać, wmawia
sobie że jest najgorsza, że boi się ludzi :( Ma rany po cięciach na obu rękach,
wiele razy próbowałem ją przekonać że jest cudowną i wspaniałą dziewczyną żeby
nic sobie nie robiła i obiecywała że się postara bo kocha mnie najmocniej na
świecie i jestem dla niej wszystkim, ale później się okazywało że to jest
silniejsze od niej, tłumaczy to tym że te myśli same przychodzą, w jednej chwili
potrafi myśleć o mnie i jest ok, a w drugiej nienawidzić siebie i wszystkich.
Moja dziewczyna przejmuje się wszystkim, wszyscy mogą ją lubić ale wystarczy że
jedna osoba powie jej coś przykrego a będzie się czuła nieakceptowana i zacznie
nienawidzić siebie, staram się ją chronić, dawać poczucie bezpieczeństwa, ale
nie zawsze przy niej jestem. Pewnego dnia byłem u niej i powiedziała że idzie do
wc, długo nie wracała więc zapukałem i ona powiedziała że zaraz wyjdzie, wyszła
ubrana w bluze i sprawdziłem jej ręce, miała podrapane do krwi, chciała się
ukarać za to że żyje, a że nie miała nic ostrego to podrapała się paznokciami.
Kocham ją bardzo mocno i wszystkie złe chwile są dla mnie smutne, ale później
ona daje mi raj, w jednej chwili gotuje mi piekło, a później raj. Może to trudne
tak jak dzisiaj kiedy nie chciała się ze mną spotkać, kiedy groziła mi że mnie
rzuci i ja płakałem i błagałem żeby tego nie robiła, ale za to później potrafi
mi dać tyle szczęścia że ta godzina cierpienia blednie przy tym jak bardzo
szczęśliwy jestem przez reszte dnia. Może ktoś powie że to chory związek, ale ja
to widze inaczej, wiem że ona mnie kocha i to bardzo, udowodniła to wiele razy,
ufam jej i widze jej miłość, kiedy sprawia mi ból i widzi mój smutek bardzo się
tym przejmuje i mówi żebym nie był smutny i robi wszystko żebym mnie
uszczęśliwić, ma zmienne nastroje to prawda ale i tak ją kocham i chcę by
została moją żoną, spędziliśmy wiele wspaniałych momentów i wspieram ją we
wszystkim, staram się pokazywać że zawsze może na mnie liczyć, ale i tak czasami
jest ciężko. Wiem że warto, bo to najwspanialsza dziewczyna na świecie, ona
odmieniła mi życie, dała mi sens i wiare że warto żyć, wiem że nie jeden raz
będe cierpiał ale warto pocierpieć tą chwile i później się cieszyć szczęściem z
ukochaną przez dużo dłuższy czas. Moja dziewczyna bierze leki i niedługo zaczyna
terapie, może to coś zmieni. Ja wiem tyle że nigdy jej nie zostawie, boje się
tylko jednego że ona może mnie zostawić :(

[grow888]

jesteś już przegrany

[scofield42]

Może i tak ale wierze że BPD można wyleczyć i nie zawsze będzie chora, po drugie
w każdej chwili mogę zginąć wpadając pod samochód lub w inny sposób, więc chyba
warto przeżyć te chwile z Ukochaną osobą, nawet jeżeli nie zawsze będzie
idealnie to lepiej żyć z dziewczyną którą kocham niż żyć samotnie. Niech każdy/a
z was się zastanowi czy nie warto żyć dla miłości? Ja byłem ponad rok samotny po
tym jak była dziewczyna mnie zostawiła i to bardzo mnie bolało i przeżywałem to
wiele miesięcy, wiem jak to jest kiedy brakuje tej drugiej połówki, więc wole
cieszyć sie każdą chwilą spędzoną z moją dziewczyną nawet jeżeli nie jest
czasami dobrze bo i tak zawsze ona sprawia że złe chwile są mi wynagradzane po
stokroć a nawet więcej.

[annarchia]

Ja jestem przekonana, że BPD wyklucza istnienie dojrzałej prawdziwej miłości. No
niestety, to bolesny fakt... Nie mówię tylko o sobie, ale również i
teoretycznie: mechanizmy stosowane przez bordera uniemożliwiają całościowy ogląd
drugiej osoby, a więc kochanie jej taką, jaka jest. Myślę, że dotyczy to każdego
bordera bez wyjątku. Uważam, że wiele osób nazywa miłością uczucie, które w
istocie miłością nie jest.

[scofield42]

Ja to czuje inaczej, jak jestem z dziewczyną to widzę jak jej zależy, ona się
cieszy tak samo jak ja naszymi spotkaniami, czuje to kiedy mnie namiętnie
całuje,jak chcę bym ją masował dotykał, potrzebuje mojej bliskości i ja też jej
potrzebuje. Ona potrzebuje akceptacji, poczucia bezpieczeństwa, stabilizacji i
miłości, próbuje jej to wszystko zapewnić, ale ona twierdzi że czasami
potrzebuje dni beze mnie żeby pobyć w spokoju, a mnie to boli trochę bo kocham
ją tak bardzo że chcę ją widywać codziennie cieszyć się wspólnymi chwilami.
Czasami mi obiecuje że się spotkamy o tej godzinie a później przekłada spotkanie
na później bo mówi że w jednej chwili myśli tak a w drugiej inaczej, ale cieszę
się że poświęca mi dużo czasu, wiem że chciałaby czasami mieć troche odpoczynku
ode mnie, ale mi jest smutno jak jej przy mnie nie ma, czuje pustke i brakuje mi
jej. Oboje mieliśmy trudne chwile w życiu, ja tez wiele wycierpiałem z ojcem
alkoholikiem który przepijał większość wypłaty, awanturował się i bił mamę kiedy
byłem mały i nie mogłem nic zrobić poza płaczem i proszeniem by jej nie bił,
wiele lat się budziłem w nocy z krzykiem, opowiadałem o tym dziewczynie i tylko
Ona mnie rozumie doskonale, oboje się o siebie martwimy i tęsknimy za sobą, nie
wierze w to że moja dziewczyna mnie naprawdę nie kocha, ja czuje jej miłość,
widze kiedy to mnie głaszcze po ręce, kiedy się pyta mnie jak się czuje, czy
jestem głodny? Naprawde jej zależy tylko że jest chora na BPD i musi z tym żyć,
to nie jest od niej zależne że nagle potrafi powiedzieć mi coś niemiłego, wiem
że później tego żałuje i przeprasza mnie za to, a ja Kocham ją tak bardzo że
wytrzymuje te huśtawki nastrojów.

[cpun-i-narkoman]

Aaa, dwójka porypanych

[marciatko84]

Czasami się też zastanawiam czy ktoś kto ma bpd jest naprawdę zdolny do miłości...
Ale najgorsze jest to, że nawet Ci "normalni" rzadko doświadczają tej dojrzałej
miłości. Bo jeśli by było inaczej to skąd tyle zdrad, rozwodów i innych
nieszczęść. Przecież chyba nie wszyscy są zaburzeni.
A czy tak naprawdę ktokolwiek ma wgląd w drugą osobę. Zazwyczaj wiemy o niej
tyle ile ona nam powie. Prawdziwe myśli i uczucia są dla nas niedostępne dopóki
ktoś się nimi z nami nie podzieli.

[scofield42]

Nigdy nie wiemy co dokładnie inna osoba myśli, ale oceniając jej zachowanie i
jej/ego czyny wobec nas możemy stwierdzić czy jej/emu na nas zależy, to widać
jak okazuje się uczucia, ja wiem to że to nie jest mój wymysł, czuje że moja
dziewczyna mnie kocha, jest chora ale mówi mi wszystko co czuje i nawet kiedy
jest jej źle opowiada mi o tym co w danej chwili odczuwa, dzieli się ze mną
szczęściem i smutkiem, ufam jej i wiem że pomimo choroby damy sobie rade, zawsze
będę ją wspierał.

[annarchia]

Prawda jest taka, że większość ludzi jest jakoś tam zaburzona ;) Ale w tytule
wątku jest "Czy BPD...".

Jak dla mnie BPD wyklucza miłość - dojrzałą i prawdziwą. Wiadomo: większość z
Was się nie zgodzi... Bo to cholernie trudno przyznać przed sobą: ja jako BPD
nie kocham, ja jako partner osoby z BPD nie jestem kochany...

Bo pytanie, CZYM jest prawdziwa miłość?

Jeśli miłość NIE jest:
- uzależnianiem swojego sensu życia i szczęścia od drugiej osoby ("Bez Ciebie
moje życia nie ma sensu")
- zabieraniem wolności drugiej osobie ("Nie zostawiaj mnie!! Nie idź!!)
- manipulowaniem
- szantażami
- stapianiem się z drugą osobą
- myleniem potrzeby ciepła z kochaniem
- wybiórczym patrzeniem na osobę zależnie od aktualnej potrzeby (np. potrzeby
czułość), co DOTYCZY borderów, kórzy nagminnie używają rozszczepiania osoby (nie
patrzą całościowo na osobę - to ISTOTA borderline)
- kochaniem warunkowym: "Jak jesteś czuły to cię kocham, a jak mam zły nastój to
Cię nienawidzę"

...to czy borderline potrafi kochać?
Pamiętajmy, że osoba z BPD tkwi ciągle w DZIECIĘCEJ fazie emocjonalnej. Ona
"kocha" tak, jak DZIECKO kilkuletnie. Tak, jak te kilkulatki, które w jednej
minucie krzyczą "Nienawidzę Cię mamo", a za 5 minut "Jesteś najukochańszą mamą
na świecie". Te uczucia dziecka są prawdziwe i autentyczne, ale nie są dojrzałe,
bo dziecko kocha matkę nie za to , że jest matką, ale za to, że zaspokaja jego
potrzeby. Border odczuwa podobnie. Czy to jest miłość?

To, że ktoś jest czuły, delikatny, ciepły, patrzący kochającymi oczami, stara
się, czy to wystarczy do definicji miłości?

Czy osoba z BPD ze względnym spokojem przyjmie wiadomość partnera o
przeprowadzce do innego miasta, bo tam chce spełnić swoje marzenia zawodowe? Czy
- bez szantażu, manipulacji, cięcia się, histerii - da mu prawo do wolności..?
Miłość jest dla mnie dawaniem wolności, między innymi i szacunkiem dla rozwoju
drugiej osoby i jej wyborów.

Chyba, że ktoś ma inną definicję miłości.

[scofield42]

Dla mnie miłość to czerpanie przyjemności z każdej chwili spędzonej z Ukochaną
osobą, jestem szczęśliwy kiedy budzę się przy Ukochanej i kiedy się kładzie w
moich ramionach, kiedy czuje jej odddech i wiem że zrobiłaby dla mnie wszystko i
ja dla niej, nie czuje się ograniczony w żadnym stopniu, moja dziewczyna daje mi
wszystko czego potrzebuje czyli miłość i nie zgodze się że ona nie potrafi
kochać, nie zabiera mi wolności, to raczej ja zabieram jej wolność bo ona chcę
czasami odpocząć a ja się tak zakochałem w niej że nie potrafie już bez niej
nawet jednego dnia być zadowolony, bez niej odczuwam pustke i brak mi jej,
dzisiaj spędziliśmy kolejny cudowny wieczór, przyjechała do mnie, zrobiłem
chamburgery, oglądaliśmy film, kochaliśmy się, przytulaliśmy i mówiliśmy jak
bardzo się kochamy, czyż nie na tym polega miłość? na okazywaniu uczuć? Nie
wierze że osoby z BPD są bez uczuć i kłamią, jakby moja dziewczyna mnie nie
kochała to by ze mną nie była i by jej tak na mnie nie zależało.

[grow888]

> Może to trudne tak jak dzisiaj kiedy nie chciała się ze mną
> spotkać, kiedy groziła mi że mnie rzuci i ja płakałem i błagałem
> żeby tego nie robiła, ale za to później potrafi mi dać tyle
> szczęścia że ta godzina cierpienia blednie przy tym jak bardzo
> szczęśliwy jestem przez reszte dnia

Wybacz za bezpośredniość bo najwyraźniej moje 3 proste słowa nie skłoniły Cię zupełnie do refleksji. Piszesz jak obłąkany narkoman, który cierpi na głodzie, ale z nadzieją, że sobie w końcu da w żyłę. Jesteś już rozbity.

Jesteś niedojrzały bo zabierasz się za związek z osobą z bpd (samego w sobie tego faktu nie krytykuję), twierdzisz po 2 miesiącach, że ją kochasz, a jednocześnie tym co wypisujesz udowadniasz, że nie masz pojęcia najzieleńszego czym jest BPD.

[cpun-i-narkoman]

I czym miłość a nie haj w okolicach genitaliow.

[annarchia]

Scofield, tak, jak opisujesz swój związek z dziewczyną ot ja w tym miłości nie
widzę :( (w moim jej pojęciu)

scofield42 napisał:

> Dla mnie miłość to czerpanie przyjemności z każdej chwili spędzonej z Ukochaną
> osobą

Aha, to ja mam inną definicję... To co innego niż czerpanie przyjemności,
czerpanie ciepła... Bycie kochanym i czerpanie ciepła to co innego niż kochanie...

> kochać, nie zabiera mi wolności, to raczej ja zabieram jej wolność

I to jest miłość?

> czasami odpocząć a ja się tak zakochałem w niej że nie potrafie już bez niej
> nawet jednego dnia być zadowolony, bez niej odczuwam pustke

To też nie miłość... tylko uzależnienie od ciepła. A skoro nie potrafisz bez
niego funkcjonować to będziesz dążyć do osaczania sobą, nie dawać odejść, tyle,
że to już jak dla mnie zaprzeczenie miłości...

Ale najważniejsze i tak jest to, że Wy we dwoje się dobrze czujecie w takim związku.

[grow888]

annarchia napisała:

> Ale najważniejsze i tak jest to, że Wy we dwoje się dobrze czujecie w takim zwi
> ązku.

nie to jest najważniejsze

[scofield42]

Napisałem to skrótowo, może źle to ująłem, wiem co to BPD, wiem że moja
dziewczyna może zmienić zdanie w każdej chwili że nigdy nie mogę być pewny tego
co się stanie, ale oceniam nasz związek taki jak jest teraz i wiem że oboje
jesteśmy zakochani i szczęśliwi, nie kłócimy się, spotykamy się codziennie,
kiedy się nie widzimy to dzwonimy albo esemesujemy i spędzamy razem wspaniałe
chwile. To fakt że nie mam poczucia tej stabilności i nie wiem co będzie jutro,
ale byłem w trzech innych związkach z dziewczynami bez BPD i żadna z nich nawet
w połowie nie okazywała mi swoich uczuć i nie kochała mnie tak bardzo, widze
codziennie różne pary i nie wszystkim się tak dobrze układa jak mi i mojej
dziewczynie dlatego staram się nie poddawać i moja dziewczyna od tego tygodnia
zaczyna terapie, bierze lekarstwa przez co potrafi się troche hamować i nie
wyzywa mnie. Jedyne co mnie martwi to fakt że często mówi jak nienawidzi siebie
i ma chęć umrzeć i jednocześnie boi się ludzi. Dzisiaj z rana wysłała mi smsa że
jest w szkole ale panicznie boi się ludzi i że nie wie czy wytrzyma do końca
lekcji, rozmawialiśmy aż napisała że spróbuje sama sobie z tym poradzić i udało
jej się. Czytałem wypowiedzi osób które były w związku z borderem i musze
stwierdzić że mam niewiarygodne szczęście bo narazie ja nie doświadczyłem
poniżania i wykorzystywania moich słabych punktów, mojej dziewczynie naprawde na
mnie zależy np: dzisiaj przyjechała do mnie odrazu po szkole pomogła mi
sprzątać, dała mi w prezencie nowe spodnie, oglądaliśmy film i cały czas
okazywała mi jak mnie kocha. Warto walczyć o taki związek nawet jeżeli nie
bedzie łatwo, lepsze to niż żyć samotnie bez miłości.

[annarchia]

Scofield, widzę, że Ty miłość utożsamiasz z okazywaniem (i otrzymywaniem)
ciepła, czułości, radości, zaangażowania.

Dla mnie to nie jest z miłością jednoznaczne.

[scofield42]

annarchia napisała:

> Scofield, widzę, że Ty miłość utożsamiasz z okazywaniem (i otrzymywaniem)
> ciepła, czułości, radości, zaangażowania.
>
> Dla mnie to nie jest z miłością jednoznaczne

Mylisz się wcale tak miłości nie utożsamiam, w mojej dziewczynie zakochałem się
po jakimś czasie, na początku jeszcze nie czułem tej chemii, ale z czasem
poczułem coś więcej i o to chodzi o uczucie czy się coś czuje do drugiej osoby
czy nie, jeżeli mi zależy na dziewczynie a jej na mnie i te uczucie widać nie
tylko poprzez czyny czy sposób w jaki patrzy na mnie, każdy gest, dotyk, słowo
skierowane do mnie pokazuje mi że nie jestem jej obojętny, ja nie uznaje
definicji, liczy się tylko to co się czuje do drugiej osoby i to jest miłość.
Moim zdaniem BPD potrafią kochać i to czasami bardzo mocno.

[annarchia]

A słyszałeś coś o tym, że dla bordera człowiek = zaspokojenie potrzeby? Nie
człowiek jako całość (BPD nie potrafią zobaczyć całościowego obrazu człowieka),
ale człowiek jako źródło potrzeby, a potrzeby mogą być różne.

W tej chwili, jak zaspokajasz potrzebę jesteś "kochany", cudowny, idealny,
boski. Ale tylko w tej chwili. Wtedy jesteś całym światem. Ale border ma
trudności kochać kogoś takim, jaki ktoś po prostu jest, bo widzi drugą osobę pod
kątem zaspokajania jej potrzeb. Potrzeby bezpieczeństwa, czułości, bliskości,
seksu, zrozumienia - różnie. A jak nie zaspokajasz potrzeby to jesteś
beznadziejny i nara. I oczywiście nie z premedytacją, ale nieświadomie (do czasu
podjęcia terapii lub pracy nad sobą).

Może Twoja dziewczyna nie ma BPD?
Bo wiesz, w definicji bpd to trochę nie bardzo jest miejsce na dojrzałą miłość.
Raczej manipulowanie ludźmi, szantaże bliskich osóbb i bardzo bardzo zaburzony
(skrzywiony) obraz druiej osoby (i siebie, i świata).

[annarchia]

Ogólnie chodzi o to, że im bardziej zaburzona jest osoba, tym bardziej kogoś
"kocha" za to, czy mu zaspokaja potrzeby (np. potrzebę czułości, bezpieczeństwa,
stabilizacji), a mniej za to, jaki ktoś jest sam w sobie, np. cudownie
niedoskonały, bałaganiarz, empatyczny, zdolny językowo, uzdolniony technicznie,
wyrozumiały, lubiący zwierzęta. I wtedy to już nie jest "za coś", ale dlatego bo
ktoś jest jaki jest. Im bardziej człowiek zdrowy tym ta tendencja się odwraca.

[cpun-i-narkoman]

Z akcentem na NA RAZIE 😆

[annarchia]

grow888 napisał:

> annarchia napisała:
>
> > Ale najważniejsze i tak jest to, że Wy we dwoje się dobrze czujecie w tak
> im zwi
> > ązku.
>
> nie to jest najważniejsze

No jak to nie? A co? Jeśli siebie nawzajem nie ranią (oraz innych) i jest im
dobrze to w czym problem?
A inna rzecz, czy można taki związek (opisywany przez scofi) nazwać związkiem
opartym na miłości. Według mnie nie, bo ja inaczej pojmuję miłość. Ale może
każdy ma swoją własną definicję?

[cpun-i-narkoman]

Aleś poryty Koleś

[cpun-i-narkoman]

Hehe, jesteś albo raczej byłeś jej zabawką terapeutyczną.

[adamek890]

Kolego..inaczej bedziesz mowil-pisal za pare miesiecy jak dotrwasz..

Co jak Ci powie Twoja Kochana..przykladowo..
1.Ze tak naprawde kocha Twojego brata i dlatego spotyka sie z Toba
zbey byc blizej?
2.Co zrobisz jak bedzie uwodzic wzrokiem, tancem i cyzm tylko sie
da..Twojego kolege na oczach wszystkich(jakis bal czy cos)..bo...bo
musi czuc sie atrakcujna..wiem o tym rozumiem..ale kto to
zniesie..jak Ukochana oblizuje usta przed innym..chodz nie mam
zadnych wapliwosci ze mnie kocha

Czytajac Twoj post przypomnialy mi sie moje pierwsze
miesiace..czlowieku..widze po tym co piszesz ze nie ma dla Ciebie
odwrotu..szkoda..powinienes sie modlic zeby Cie zostawila..ale teraz
tego nei zrozumiesz..

Pozdrawiam

[my_love7]

Dzięki za szczere słowa, ale jeszcze niedawno też byłeś optymistą i
już nie jesteś ?.
Ja dam sobie radę, bo już mam mały sposób na problem "mojej
miłości". Ja się BPD nie boję. Bałem się gdy nie wiedziałem z czym
mam do czynienia. Myślałem że jest opętana. Teraz SPOKO !

[adamek890]

Polecam moj watek..zobacz..chcesz miec rodzine?szanse zeby zyc z
nimi do konca swoich dni?

forum.gazeta.pl/forum/w,35861,102460331,102478515,Re_Pozytywne_przyzycia_zwiazki.html

zobacz co ludzie pisza..max 12..czego?ciaglej wojny ..jak bedziesz
chcial pogadac na gg to smialo

[cpun-i-narkoman]

Ciekawe czy u Ciebie wszystko dobrze pod deklem

[mefisto1001]

chciałabym wytlumaczyc swiatu was, smiertelnikow (okreslenie pozbawione cienia
wyzszosci, wrecz przeciwnie!!), co wlasciwie przezywam. a najbardziej mojemu
ukochanemu,ktoremu powolutku niszcze zycie. Tak bardzo nienawidze siebie, ze nie
rozumiem jak ktos moze mnie kochac. oczywisice do czasu, kiedy nadejdzie mania.
bo wtedy on nie jest mi juz do niczego potrzebny.. a ja moge wszystko i to bez
niego! od 2 miesiecy jestem na lekach, niezbyt konsekwentnie jednak
przyjmowanych, z pobudek czysto ideologicznych (leki jako dowod mojej slabosci i
nienormalnosci, a takze rozterki typu: czy normalnosc po lekach i wasza
normalnosc- ludzie zdrowi, jest bardziej normalna niz moj stan, tylko dlatego ze
wiekszosc definiuje te standardy?). Boze ,posiadam wiedze jak niejedna
encyklopedia, pasje (tu zapewne mania ma duzy udzial) i ambicje na wyrost,ktore
jednakze wciaz popychaja mnie do przodu a przeblyski zdrowego rozsadku i ludzie
na ulicy mowia mi ze jestem piekna kobieta. Psychlogowie na nic sie nie zdali-
zmienialam ich, niczym inne borderline'y partenrow ;], trafilam do psychiatry i
po 2 tygodniach lekowej terapii mialam wrazenie, ze ktos mnie ogluszyl i ze
otępialam (doswiadczajac cale zycie hustawki nastrojow mozna odebrac to w ten
sposob). Z tytana pasji i pracy (a takze niewolnicy depresji i prawdziwie
glebokiego smutku) zmienilam sie w zwyklego czlowieczka, ale czy nie tego
chcialam? A moj ukochany? Tak zle i tak nie dobrze.. W tej chwili nawet nie mam
pewnosci czy wciaz jestesmy razem, odkad dowiedzial sie, ze szpieguje jego
mejle, ograniczyl kontakt ze mna do minimum a ja jestem przerazona, ze tym razem
juz na zawsze sie wycofa. A wiec znow wrocilam do lekow, o dziwo za kazdym razem
pomagaja tak samo- moze to placebo, moze postac mojego bpd jest lagodna, ale nie
wiem czy on jest w stanie po raz kolejny wejsc do tej rzeki. Kocham go, ale on
juz nie chce tego sluchac.

Zastanawiam sie, czy ta dolegliwosc nie jest jakims takim swoistym znakiem
naszych czasow- mozna posiadac wszystko i nie miec jednoczesnie nic- nic ze
stabilnosci uczuc, prawdziwego zwiazku, ZAUFANIA (jest to dla mnie najbardziej
magiczne slowo jakie w zyciu slyszalam, chyle z szacunkiem i podziwem czoła
przed tymi, ktorzy naprawde potrafia zaufac). Skupiam sie na sobie, swojej
beznadziejnosci, lub zajebistosci, swojej niedoli lub niezwyklym szczesciu, na
mysleniu o przyszlosci w barwach pieknych jak na kwasie,lub na tym co bliscy
czuliby gdybym umarła. Skupiam sie na sobie,jakbym byla tylko ja i tego nie moge
sobie wybaczyc..
Chce go bardziej rozumiec, chce sobie zapracowac na jego zaufanie, zbudowac
cegielka po cegielce nasz zwiazek. I to jest jedyna rzecz, ktora towarzyszy mi
zawsze- w depresji czy uniesieniu- swiadomosc, ze stalosc jest czyms pieknym i
nieosiągalnym.

Nie zostawiajcie swoich bpd drodzy smiertelnicy, namawiajcie ich na terapie
lekową i badzcie twardzi,wspierajcie swoich chorych partnerow w tej lekoterapii.
Nie zasiewajcie ziarna watpliwosci, co do tego czy leki sa jedyna sluszna droga.
bo niestety sa! I zapomnijcie o psychologach.. Ktos juz wyzej wspomnial, ze to
choroba o podlozu fizycznym- nie znam sie na tym i nie chce sie w to wglebiac-
bo jak mi powiedzial moj psychiatra, bpd wiaze sie z duza inteligencja i na
zadnego z nas nie podziala psychoterapia, walkowanie w kolko problemow, durne
coachingi i inne feng shui(kiedy przed jedna z moich psychologow, ktora wydala
mi sie wreszcie calkiem kumata,odwazylam sie odkryc z egzystencjonalnymi
przemysleniami, to w pewnym momencie przestala nadąząc :<) Wyrzucilam z siebie
co mi lezy na watrobie, choc to nawet nie promil tego gorzkiego alkoholu.. Mamy
chaos w glowach, lęk w serduszkach i wiele chęci, więc nie odsuwajcie się od nas!

[evunia5]

Tak, nie chciałabym odsuwać się od swojego partnera z BPD -
niestety, po 12 latach po prostu muszę. Wiem o czym piszesz z tym
zaufaniem - mój kochany nie ufa mi nawet na jotę. Najlepsze to, że
nigdy nic nie zrobiłam przeciwko niemu - on i tak wyszukiwał się we
mnie zdrady, kłamstwa, podstępu. Już nie wiedziałam jak tłumaczyć -
i tak nie wierzyła. Później już nawet nie reagowałam na jego
zarzuty - to samo. Najgorsze to własnie brak zaufania, te zmienne
nastroje (któe mnie rozwalają) oraz sposób wyrażania złości - te
straszne wyzwiska, te oskarżania bezpodstawne. Ja już bałam się jego
reakcji na cokolwiek, bo raz jedna rzecz była super, a za chwilę ta
sama rzecz to najgorsze świństwo jakie robiłam w stosunku do niego.

Myślicie, że nie chciałabym być z nim - strasznie chciałabym, ale w
końcu (jeśli okres 12 lat tak można nazwać) już nie wytrzymałam,
konskewkentnie niszczył moje uczucie do niego, aż w końcu
zrezygnowałam. Nie będę już walczyć, ścierać się - za dużą cenę
tracę. Moja psychika została za dużo zniszczona - i tak mnie dziwi,
że w końcu podjęłam tę decyzję, pomimo, że tak strasznie boli i nie
widze już swojej przyszłości, bo on był moim życiem, moją
najwspanialszą miłością - bo BPD kochają jak nikt inny.

[evunia5]

Tak, nie chciałabym odsuwać się od swojego partnera z BPD -
niestety, po 12 latach po prostu muszę. Wiem o czym piszesz z tym
zaufaniem - mój kochany nie ufa mi nawet na jotę. Najlepsze to, że
nigdy nic nie zrobiłam przeciwko niemu - on i tak wyszukiwał się we
mnie zdrady, kłamstwa, podstępu. Już nie wiedziałam jak tłumaczyć -
i tak nie wierzył. Później już nawet nie reagowałam na jego zarzuty -
to samo. Najgorsze to własnie brak zaufania, te zmienne nastroje
(któe mnie rozwalają) oraz sposób wyrażania złości - te straszne
wyzwiska, te oskarżania bezpodstawne. Ja już bałam się jego reakcji
na cokolwiek, bo raz jedna rzecz była super, a za chwilę ta sama
rzecz to najgorsze świństwo jakie robiłam w stosunku do niego.

Myślicie, że nie chciałabym być z nim - strasznie chciałabym, ale w
końcu (jeśli okres 12 lat tak można nazwać) już nie wytrzymałam,
konskewkentnie niszczył moje uczucie do niego, aż w końcu
zrezygnowałam. Nie będę już walczyć, ścierać się - za dużą cenę
tracę. Moja psychika została za dużo zniszczona - i tak mnie dziwi,
że w końcu podjęłam tę decyzję, pomimo, że tak strasznie boli i nie
widze już swojej przyszłości, bo on był moim życiem, moją
najwspanialszą miłością - bo BPD kochają jak nikt inny.

[latoya90]

a ja w takim razie mam pytanie.
czy to jest miłość jeśli on mówi że Cie nienawidzi?
mówi że Cie kocha a jednoceśnie że Cie nieznosi...?
czy to miłość jeśli on Cie nie szanuje?
albo jeśli nie interesuje się Tobą?
czy to miłość jeśli on pozwala Ci odejść?
czy to jest miłość jeśli w jednej chwili jest cudownie a w kolejnej
sekundzie jesteś dla niego poprostu śmieciem??

[evunia5]

Już nie wiem.
Wiem, że kochał mnie bardzo, ale przez BPD tak ranił. Musiałam
wyrzec się wszystkiego co lubiłam, a w czym jego nie było. Byłam
chyba już u trzech psychologów, bo jestem uzależnioną od mojego
osobą. Pomagało na chwilę. Chciałam mu pomagać, a tym samym i siebie
nie niszczyć czy też nie pozwalać mu niszczyć siebie.
I w końcu stało się - gdy po raz kolejny mnie "rzucił" już
postanowiłam - nie ma odwrotu. Za dużo cierpień, a miłości niestety
ubywa.

[latoya90]

i co on na to?
na to że już nie wróciłaś?

[evunia5]

Nie wiem co on na to, rozstaliśmy się 2 tyg temu. Napisał mi tylko,
że daje mi ultimatum do piątku, że albo wybieram normalne życie,
wyrzekam się wszystkich rozrywek i z nim tylko jestem albo on zrywa
całkowicie kontakt. No dopisał jeszcze wiele przykrych słów, że jak
to go oszukiwałam przez 12 lat, jak to się cieszy, że nie ma ze mną,
z tak puszczalską kobietą dziecka, bo tylko dziecko by cierpiało
itd... Szkoda rozpisywać się. Bolało jak cholera, łzy płyneły
strumieniami za takie słowa. Wiecie jak to rani, jak człowiek nie ma
nic sobie do zarzucenia, a tu słyszy takie oskarżenia? Bardzo boli.
Dlatego już mam dosyć. Nie chcę więcej. Myślę, że jeszcze nie raz
się odezwie z wyrzutami i obwinianiem mnie i nawet może będzie
wymuszał na mnie jakieś przysięgi, będzie próbował mnie obwiniać za
wszelkie zło jakie w życiu doznał (zawsze przecież jest moja wina),
ale już się nie poddam, po prostu muszę zacząć się ratować.

[ewela-28]

Musimy kochac my zdrowi was,zebyscie wy tez zaznali choc odrobine tego szczescia. Bo to jest nasz wybór i wiemy co robimy,wiemy na co idziemy i nie mozemy obwiniac BPD,bo przeciez nikt na siłe nam nie kazał kochać.

[mkmarzena]

Wiesz w tym tkwi błąd że " musimy naszego BDB kochać mocniej niż zwyczajną osobę " . od roku próbuje odejść od człowieka z tym zaburzeniem i odejść jest równie ciężko jak zostać. Zostać - oznacza wyrzec się siebie, własnej tożsamości co i tak w efekcie będzie odebrane niewłaściwie przez osobę z BDB. Odejść oznacza nie widzieć oczu ktore kochamy a które potrafią skruszyć w nas postanowienie o rozstaniu. Zostajemy, odchodzimy kochamy za mocno w chory sposób ludzi chorych emocjonalnie. Musimy ich kochać żeby poczuli że sa kochani.. ? A co z nami.. z naszymi zwyczajnymi nie upośledzonymi BDB uczuciami ? Świadomie dokonujemy wyboru " bo nikt nam ich nie kazał kochać " - nie prawda. Kochamy te ich wspaniałą część, nienawidząc jednocześnie tej ciemniejszej strony naszpikowanej chamstwem, ignorancją, agresją. Udany związek opiera się na dawaniu i braniu. My dajemy komuś uśmiech otrzymujemy ciepło ramion. To dawanie i otrzymywanie nigdy się nie kończy. W związku z BDB my dajemy z siebie więcej niż wymagał by tego zwyczajny związek i ciągle dajemy i dajemy.. a w zamian no cóż.. emocjonalnie dostajemy kopa w tyłek.
To jest moje zdanie, mój przypadek , moja codzienność.

[latoya90]

zgadzam sie z Tobą w 100% ja jestem właśnie na etapie podejmowania
decyzji..już ja prawie podjęłam ale zwątpiłam..nie potrafie go
zostawic..

[cpun-i-narkoman]

Jeżeli jesteś skonna wyrzec się swojej tożsamości dla kogoś to pytanie czy ją masz.

Wałkujemy partnerów bdp, a jak czytam te poematy poranionych to ja się zastanawiam kto w tych związkach ma większe problemy ze sobą, kto tak naprawdę zawsze zwala winę na drugą stronę.

[cpun-i-narkoman]

Super!

[basia_from_oslo]

Oj bordery bordery jak tak pieprzycie swoim partnerom ze kochacie jak nikt inny jak nawet nie macie pojęcia jaką głębię uczuć ma osoba zdrowa to potem oni mówią : moja bordera bardzo mnie kochała ! Ale lubiła mnie dręczyć bo podniecało ją cierpienie.

Idź się lecz. A nie pieprz głupot. Na forum.
Ja polecam partnerom border kopnięcie ich w d***** i tyle. I normalne życie. A nie nabieranie się na manipulacje.

[cytrynka.aaa]

Nie da się z wami żyć ani wytrzymać .skoro sami nie możecie ze sobą .Nie jesteśmy żeby was naprawiać....bo to zepsuli wasi rodzice. Ile można dawać z siebie żeby was zadowolić ? Całe życie i waraz beidze szukać tej idealnej miłości .

[cpun-i-narkoman]

Mądre. Związek bdp może mieć sens tylko jak partner bdp nie będzie jego zabawka.
A do tego trudno dojść jak się wymaga bezwarunkowej miłości jak samemu nie umie się jej dać

[jgpk2]

> CZy osoby z BPD potrafią kochać? Przecież nie czują
niczego "stale",
> są tylko chwile. A może nie czują tak naprawdę nic poza chorymi
> emocjami? Patologiczne silne emocje niewiele mają wspólnego z
> głębokim uczuciem do kogokolwiek.
>

Tak borderzy tez potrafia kochać całym sobą, każda namniejszą swoja
częścią - nie chodzi mi tu tylko o ciało ale i duszę. Niestety
jestem po tej drugiej stronie i jest mi cholernie ciężko że
jestem "naznaczona"-nie prosiłam się o to - samo mnie wybrało.
Potrafię kochać jak mało kto- a wiem to od najbliższej mi osoby, na
którą zawsze mogłam liczyć- nawet wtedy gdy raniłam. Rozumiem Was-
partnerów czy przyjaciół borderów- jesteście po tej drugiej, zdrowej
stronie i nigdy tak naprawdę nie będziecie wiedzieli co się w nas w
środku dzieje. Ja kocham tak bardzo, że jak widzę że ranię
najbliższą mi osobę to mam ochote po prostu przestać życ aby uwolnić
ten swiat od siebie i moich chorych emocji i wiecie co - wiele razy
próbowałam ale cholera nie udało mi sie - tylko nie wiem czy to
dobrze czy źle. Co by było lepsze-żyć z chorobą, czy uwolnić bliskie
mi osoby ode mnie raz na zawsze. Ciągłe zakładanie maski aby
pokazywać światu że jest ze mną wszystko ok- żeby móc normalnie
funkcjonować- w szkole, pracy, rodzinie- uwierzcie mi to jest
okropnie męczace- ale robie to po to by przysparzać jak najmniej
bólu i cierpienia moim bliskim. Jest mi bardzo smutno jak słysze
rożne wypowiedzi na nasz temat- oczywiście każdy ma prawo do swojego
pogladu- wypowiedzi typu "uciekaj gdzi epieprz rośnie od niego itp."
To jest naprawdę przykre chociaż wiem że wielu z Was zostało
ogromnie przez nas skrzywdzonych- tylko że my nie krzywdzimy bo tego
chcemy- to krzywdzi nas i Was nasza choroba.

Powiem Wam jeszcze jedno - dzieki wsparciu moich znajomych i
bliskich mi osób wiele zrozumiałam i staram się walczyć z chorobą-
chociaż jestem na straconej pozycji ale dzięki wsparciu nie poddaję
się i każdego dnia podejmuję walkę o lepsze jutro dla siebie i moich
bliskich. Pozdrawiam wszystkich Was i nas borderów :) :(

[ewela-28]

Powiem tak, ja jestem DDA i mam podobny problem z utrzymywaniem dłuzszej znajomosci-bycia z kims, raz sie ciesze,ze on jest,a raz mam ochote go wykurzyc z mojego zycia,patrze na niego i mysle, z kim ja jestem,czego on ode mnie chce,a raz jesuu jak super,ze on jest. Kuźwa niewiem co jest ..

[jgpk2]

ewela-28- niestety oprócz bordera też jestem DDA- i jest to bardzo
trudny orzech do zgryzienia. Spróbuj udać sie na terapię DDA. Wejdź
na forum DDA i zapytaj sie ludzi gdzie u Ciebie w rejonie sa takie
tarepie.

[cpun-i-narkoman]

Związek to jest 😄

[mkmarzena]

jgpk2 ten podział na " my" i "wy" jest trochę nie własciwy. Która miłość rani ? Choroba jest chorobą i w grunie rzeczy nie wiele nią można wytłumaczyć chyba że chcesz usprawiedliwić nią swoje zachowania i poczuć się przez to ciut lepiej - a człowiekowi ktoś dał rozum i serce. Rozum po to by móc przemyśleć swoje zachowania a serce po to by kochać. Nie Twierdze że ludzie z niestabilnymi emocjami są z gruntu źli, wiem jak wspaniała bywa ich dobra strona człowieka, wiem jaki ładunek pozytywnych emocji potrafią dać innym ludziom tylko to się nie równoważy z tym ile te pokręcone emocje przynoszą szkód. Z tego co piszesz nie tylko partnerom z bdb ale im samym. Cieszę się że pozwoliłaś na pomoc sobie, cieszę się że pozwoliłaś by ktoś dał ci wsparcie, jak dla mnie odnosisz zwycięstwo i tak trzymaj !

[jgpk2]

cześć mkmarzena- może i podział jest niewłaściwy - ale w ten sposób
chciałam wyodrębnić nasz świat. Nie jest tak że wszystko
usprawiedliwiam chorobą- bo tak nie jest - staram sie być
odpowiedzialna i ponosić konsekwencje swoich zachowań. Problem w
tym, że ja czASAMI sama nie mam pojęcia co się ze mną dzieje i
dlatego potem nie jestem w stanie się odnieść do tego co zrobiłam.
Nie twierdze że wszyscy borderzy tak mają- ale ja niestety tak i
cieszę sie, że bliskie mi osoby maja jeszcze do mnie cierpliwość i
wyrozumiałość mimo krzywd jakie im funduję. A co do tłumaczenia tego
że jestem border i chwiejna jak choragiewka- to jest mi cholernie z
tym cięzko i tylko "wybrane" osoby wiedzą co mi jest. przy innich po
prostu zakładam maske i niby wszystko jest ok po to by było mi
łatwiej egzystowac wśród ludzi- którzy w większości mnie nie
rozumieja. i wierz mi na słowo- ani raz nie poczułam się lepiej i
nigdy nie usprawiedliwiałam sie że jestem chora dlatego tak robię-
wręcz przeciwnie- zawsze byłam aż za brdzo chyba dla siebie surowa. :
(

Ale i tak dzieki za wsparcie :)- chociaż powiem szczerze, że
pierwsze Twoje zdania ostatniego postu sprawiły mi przykrość

[cpun-i-narkoman]

Żadnego zwycięstwa nie ma. Pieści borderka jakby to był siersciaty collie. 🐕‍🦺

Usprawiedliwia się odłączając się od bordera jakby nie miała na niego wpływu. Wstyd!

[cpun-i-narkoman]

Ojej ojej to TYLKO nasza choroba Was krzywdzi. 🤦‍♂️

Ku.., jak w przedszkolu psze pani to nie ja.

Nasza choroba tak w ogóle zaburzenie jest nasze. To nie osobny byt którym można się zasłaniać.

Brzydzi mnie to usprawiedliwianie się.🤮

[latoya90]

on ma bpd.
podobno.
wszystko było pięknie.
na początku rzecz jasna.ale potem on przestal o mnie dbac przestal
zabiegac.ciągle miałam wrażenie że mnie nie potrzebuje.
myślałam że jak mu postawie ultimatum to wybierze mnie.
zostawiłam go.ale zdałam sobie sprawę że nie potrafie bez niego
żyć.że jest dla mnie wszystkim.prosiłam żeby wrócił.powiedział że
nie.nie bo złamałam mu serce.zawiodłam go.
nie wiem czy powinnam mieć poczucie winy ale im więcej czasu tym
bardziej czuje się winna.
chciałabym żeby do mnie wrócił ale nie wiem jak to zrobić.
jak odzyskać bordera?

[marciatko84]

Hmmm... odzyskać bordera tak naprawdę chyba nie jest łatwo... ale tak
całkowicie. Mówię to wyłącznie ze swojego doświadczenia, bo sama mam borderline.
Czasem border wraca tak po prostu, jak się go zapyta tak po prostu czy nie można
by zacząć od nowa. Ale chyba gdy kocha kogoś naprawdę i nie postrzega tego co
się stało jako, czegoś co trudno wybaczyć. Ale wtedy i tak czeka on na ponowne
odrzucenie, bo skoro ktoś raz opuszcza prawdopodobnie zostawi raz jeszcze.
Zaburzenie osobowości i tak cechuje częsty lęk przed opuszczeniem. A jeśli mamy
z tym jakieś doświadczenia, wszystko się zmaga... Bo pamięta się co się czuło po
tym jak zostało się opuszczonym... a to jest straszne, nie do zniesienia
niejednokrotnie.
Ale odzyskiwanie bordera nie jest chyba sprawą beznadziejną... potrzeba wiele
czułości cierpliwości do tego... bo po wielu miesiącach można usłyszeć na nowo
pretensje o to, że opuściło się taką osobę. Ja tak miałam jak we wcześniejszym
związku mój facet rozstał się ze mną na parę dni, bo coś mu odbiło i stwierdził,
że od dziś chce się bawić i nie dla niego stały związek. Później prosił o to by
móc wrócić. Pozwoliłam na to, ale zawsze pamiętałam o tym. Gdy byłam wściekła na
niego zawsze o tym myślałam, a nawet mu wypominałam. Nie umiałam zapomnieć...
Bałam się gdzieś w środku, że ponownie mnie zostawi...

[mkmarzena]

Latoya90 nie wiem czy powinnam w ogóle odpowiadać na Twój post bo bardziej
jestem zainteresowana odpowiedzią na pytanie "jak odejść żeby już nie wracać "
lub " czy rozstanie bardziej boli mnie czy jego" . Myślę że zanim kogokolwiek
będziesz chciała odzyskać zastanów się czy ten związek ma sens, ma przyszłość i
czy warto . Jeśli uznasz że warto ( ja tak kochałam mimo wszystko jeszcze kilka
miesięcy temu) walcz ale spodziewaj się że za tydzień usłyszysz kolejne przykre
słowa. Dziś z perspektywy czasu widzę jak bardzo się to rozkręca, im więcej
rozstań i powrotów tym spirala bardziej się kręci, coraz mocniej rani, coraz
dobitniej dokucza, teraz przekroczone są już wszystkie granice, mój partner
musiał by mnie chyba zabić żeby przekroczyć kolejną. Chcesz tego ? Chcesz się
tak upodlić jak ja że przestajesz mieć własną tożsamość bo kochasz za mocno ? Bo
chcesz być - tłumacząc sobie że przecież on cie potrzebuje ? Ty się nie
zastanawiaj jak odzyskać osobę która cię rani - Ty się zastanów kiedy w tym
wszystkim Ty będziesz potrzebowała pomocy psychologa lub psychiatry i czy on
wtedy przy tobie będzie.
Przy mnie nie ma nikogo, rozmawiam z panią psycholog od dłuższego czasu i jak by
nie ona nie wiem czy dziś bym mogła spokojnie pisać tego posta. I wierzcie mi
nie chcę ani urazić Was jak to się zwiecie Borderami, nie generalizuję tematu bo
co człowiek to inne zachowania, zawsze pisząc tu - piszę z perspektywy własnego
życia, doświadczeń z nim związanych. Tak samo mocno tęsknię za ciepłem jego
ramion jak rok temu i oddała bym wszystko by móc patrzeć w jego niebieskie oczy.
Ale czym mam przez swoje uczucia,pragnienia i chęć pomocy wylądować na oddziale
psychiatrycznym ? To są za mocne huśtawki za duże dawki agresji i za okrutne jak
na człowieka zachowania. Latoya90 - tylko dlatego piszę - przemyśl.

[grow888]

To jest to. Kiedyś ktoś z bdp zdziwił się jak napisałem, że to czy się kocha nie jest najważniejsze. Piszecie, że "zdrowi" ludzie powinni o was walczyć, ale to jest wyniszczające do granic ludzkich możliwości. To nie są przelewki.

[bogusiamaria]

Odeszłam od bordera po 25 latach małżeństwa, przez które cały czas myślałam jak
pomóc jemu a nie sobie i dzieciom.
Załuję straconych lat i czuję się winna za to co zgotowałam dzieciom ,z których
jedno ma dziś OCD.
To ,między innymi jest cena jaką się płaci za takie związki nie licząc kosztów
osobistych.
Zadne z dzieci nie chce znać ojca a on niestety ich!
Został sam-twierdzi że jest chory na raka i od kilku miesięcy idzie na operację
tegoż raka.
Z upływem czasu w naszym małzenstwie stać go było jedynie na nienawiść do
wszystkich i to uczucie zdominowało wszystkie inne.
Badania psychologiczne zaś potwierdziły że nie ma on zdolności do
uczuć wyższych i wchodzenia w trwałe związki,także wobec dzieci.
I PO CHOLERĘ SIĘ TAK MĘCZYŁAM I MĘCZYŁAM DZIECI.
Walcząc z wiatrakami zawiązałam kolejny węzeł:moje dzieci mogą utworzyć
toksyczne związki.
PO CO?
A MOŻE TEZ NABIERAŁAM SIĘ GDY MÓWIŁ ZE KOCHA?
GDY TYLKO BAŁ SIĘ ZOSTAĆ SAM- TAK Z EGOIZMU?

[adulta]

Bardzo Ci współczuję tych 25lat, bo to szmat czasu i milion zmarnowanych szans na lepsze życie. Nie możesz się jednak obwiniać i brać na barki odpowiedzialności za przyszłe związki własnych dzieci. Skoro udało Ci się odejść to jednak jest szansa na to lepsze. Ja byłam po tej drugiej stronie. Mąż odszedł i wylał mi przy tej okazji kubeł zimnej wody na głowę. Zostałam z dziećmi pełna nienawiści i bólu, choć z tyłu głowy kołatało przekonanie o własnej winie, co nie przeszkadzało w oskarżeniach i przyjmowaniu roli ofiary. Mąż przybrał jednak skuteczną technikę uników, dystansu i całkowitego spokoju. Wypalałam się i wypalałam, aż przeszło. Boli ale wiem, że on ma nowe życie i muszę to szanować. Czuję do niego wielką sympatię, myślę, że to była miłość mojego życia (zmarnowana skutecznie). Jest szczęśliwy, ma dobry kontakt z dziećmi a ja dostałam to na co sobie zapracowałam. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że nie obwiniam już siebie tak bardzo wiedząc, że to skutek trudnego dzieciństwa, trauma, której nie byłam świadoma kierowała moim zachowaniem. Myślę, że nie spotkam już nikogo, kogo tak bardzo pokocham, ale dzięki temu nie będę aż tak "szalona".
Ci zdrowi mogą odejść i być szczęśliwi, my jesteśmy na siebie skazani. Ciesz się więc mimo wszystko :)
Czy ja kochałam naprawdę? - myślę, że tak i to bardzo, bardzo mocno - choć była to miłość skażona strachem porzucenia ze wszystkimi tego konsekwencjami. Strach minął, ziściło się najgorsze, uwolniona od paniki kocham nadal, nie obwiniam i nie atakuje, wiem, że byłam kochana, że miałam coś cennego czego nikt mi nie odbierze, żyję w cieniu przeszłości. Smutne? Może.

[bogusiamaria]

No cóż -nawet wśród WAS każdy może być inny.Nie zaprzeczam.A czuję się winna choroby syna bo mam świadomość że powinnam uciec od exa wczesniej.Przed zachorowaniem syna na OCD.
A tzw jazdy to była toksyczność którą może znieść tylko świadomy dorosły a nie dziecko!
Pisze o tym ze nie byłam dostatecznym oparciem dla moich dzieci i to nie podlega kwestii.
Przeprosiłam już swoje dzieci za to.
Chcę żyć samotnie- nie zwiążę się z nikim.Nie odważe się
więcej na żaden związek.
Zawsze byłam dobrze zorganizowana i zaradna i naprawdę nie potrzebuję
już mężczyzny u swojego boku aby czuć się lepiej.
Dziekuję za szczerą wypowiedź> Pozdrawiam.
Jeśli kochasz dzieci nie zapomnij o mnie i staraj się tak działać aby
nie odczuwały Twoich jazd...są jeszcze poduszki.
I długie uparte terapie.

[grow888]

bogusiamaria napisała:

> No cóż -nawet wśród WAS każdy może być inny.Nie zaprzeczam.A czuję się winna ch
> oroby syna bo mam świadomość że powinnam uciec od exa wczesniej.

A wcześniej miałaś taką świadomość ? Pewnie nie. Nie żyj tylko w wiecznej pokucie za ten błąd.

> Przed zachorowa
> niem syna na OCD.
> A tzw jazdy to była toksyczność którą może znieść tylko świadomy dorosły a nie
> dziecko!
> Pisze o tym ze nie byłam dostatecznym oparciem dla moich dzieci i to nie podlega kwestii.
> Przeprosiłam już swoje dzieci za to.

> Chcę żyć samotnie- nie zwiążę się z nikim.Nie odważe się
> więcej na żaden związek.

Daj sobie narazie odpocząć, ale uwierz mi że można stworzyć z kimś związek, w którym będziecie razem przeciwko wspólnym problemom. Prawdopodobnie wasze małżeństwo kręciło się jedynie wokół niego i jego problemów. Tak nie musi być.... Ja po rozstaniu też miałem wrażenie takie jak Ty teraz. Wiem, że moja sytuacja jest inna bo nie przeżylem z osobą z bpd 25 lat i nie mam z nią dzieci, ale wydaje mi się że dasz radę wyjść na prostą. Jeśli przeżyłaś 25 lat z osobą z bpd to musisz być bardzo silna psychicznie. To jest tylko kwestia odzyskania wiary w siebie. Skup uwagę tylko na sobie i dzieciach. Zerwij całkowicie kontakt z tym człowiekiem, bo do niego i tak nic nie dociera. Może jak zostanie sam jak palec to sobie zda sprawę z tego co robi, a jeśli nie to jego strata. Odetchnij i wszystko się ułoży. Dostrzeżesz inne problemy których wcześniej nie dostrzegałaś, ale to będą problemy które będzie można rozwiązać, z którymi będzie można walczyć skutecznie, które nawet jak Cię przerosną to nie będą ranić.

> Zawsze byłam dobrze zorganizowana i zaradna i naprawdę nie potrzebuję
> już mężczyzny u swojego boku aby czuć się lepiej.

...i dobrze, tak powinno być zawsze. Dobrze jest jednak iść przez życie z kimś...bo może się zdarzyć, że to Ty będziesz potrzebowała pomocy. Mój związek z bpd wyglądał tak, że to jej problemy były numer 1. Jeśli ja miałem problem to "przejęcie" się nim z jej strony występowało tylko wtedy gdy o nim wspomniałem. Napisałem w cudzysłowie bo miałem wrażenie, że to przejęcie się jest udawane lub jest wynikiem strachu przed opuszczeniem. Bardzo szybko dla niej temat znikał i ostatecznie zostawałem sam. To jej gigantyczne JA przysłaniało wszystko. Teraz jednak widzę że można żyć z kimś kto zwróci na mnie uwagę gdy będę potrzebował pomocy, wsparcia, choćby przez prostą rozmowę). Sam wygrzebalem się z bagna w którym zostałem po związku z osobą z bpd. Wiem, że jestem w stanie sobie samemu dać radę(w życiu byłem/jestem raczej samotnikiem), ale wolałbym jednak mieć kogoś blilskiego z kim mógłbym porozmawiać o wszystkim. Jest już trochę późno i sam nie wiem do końca co napisałem, ale chyba meritum jest w miarę zrozumiałe.

[bogusiamaria]

Jedyną świadomość jaką miałam to- to że muszę doprowadzić dzieci do bezpiecznego portu i tak patrząc w przyszłość zatraciłam teraźniejszość.
Co do przyszłości: znasz wiersz W.Szymborskiej "Miłość od pierwszego wejrzenia"?
Ze słowami:"a księga zdarzeń zawsze otwarta ... w połowie"?
Zyczę CI takiej normalnej(trochę nudnej, bez zjazdowej) miłości- spotkasz ją.
Nie przegap!!
Czytając Twój post -czytałam siebie.I doświadczenia z ego ..też.
Dziękuję.

[bogusiamaria]

No cóż -nawet wśród WAS każdy może być inny.Nie zaprzeczam.A czuję się winna
choroby syna bo mam świadomość że powinnam uciec od exa wczesniej.Przed
zachorowaniem syna na OCD.
A tzw jazdy to była toksyczność którą może znieść tylko świadomy dorosły a nie
dziecko!
Pisze o tym ze nie byłam dostatecznym oparciem dla moich dzieci i to nie podlega
kwestii.
Przeprosiłam już swoje dzieci za to.
Chcę żyć samotnie- nie zwiążę się z nikim.Nie odważe się
więcej na żaden związek.
Zawsze byłam dobrze zorganizowana i zaradna i naprawdę nie potrzebuję
już mężczyzny u swojego boku aby czuć się lepiej.
Dziekuję za szczerą wypowiedź> Pozdrawiam.
Jeśli kochasz dzieci nie zapomnij o mnie i staraj się tak działać aby
nie odczuwały Twoich jazd...są jeszcze poduszki.
I długie uparte terapie.

[cpun-i-narkoman]

Daj spokój, nikt zdrowy na umyśle kto dostał po dupie od poparańca by nie wracał.
Swój do swego.

Fajnie by było gdyby ci tak teskniecy, kochający prawdziwie się sami podiagnozowali

[cpun-i-narkoman]

Bardzo sensownie

[grow888]

wykończysz się. Z każdym powrotem będzie gorzej....nie warto, bo calkiem prawdopodobne, że on i tak tego nie doceni. Będzie widział tylko minusy. Pamiętaj, życie jest jedno, a czas leci.

[evunia5]

Tak, z każdym powrotem nic nie idzie ku lepszemu, a wręcz przeciwnie. Po 12
latach mój partner z BPD "znowu" mnie zostawił - tym razem nie wrócę. Piszę
znowu, bo zostawiał mnie co 2-3 m-ce, ale potem wracalismy do siebie. tym razem
ja juz nie mam siły. Za dużo straciłam, sama byłam kilka razy na terapiach,
bliska byłam wykończeniu. Mój związek trwał 12 lat. Niestety mam nadzieję, że
już nigdy go nie spotkam na swojej drodze. Bardzo mi jest ciężko, bo jak to w
toksycznym związku bywa, był i jest on dla mnie jak narkotyk. Serce strasznie
ciagnie do niego, ale rozum chyba tym razem zwycięży.

[bogusiamaria]

evuniu! -uczucie, czy uzależnienie od adrenaliny?
Te dwie sprawy rozchodzą się jak nożyczki!
X X X- i nie mają z sobą wiele wspólnego zdaje się...

[cpun-i-narkoman]

Jak wracasz do bordera to przyznajesz mu rację, karmisz chore ego.

To plachta na byka.

[scofield42]

Ja codziennie nad tym się zastanawiam jak odzyskać BPD, jak zapewne czytaliście
byłem zakochany na maxa w mojej dziewczynie Ani (ona ma boderline) i nie
chciałem nikogo słuchać że to się źle skończy, liczyła się tylko ona, kochałem
ją z całego serca i nadal kocham, każdy dzień spędzaliśmy razem, każdą chwile
poświęcałem jej a ona mi, nawet nie miała czasu dla przyjaciół, spędziliśmy
cudowne 3 miesiące i wspólne wakacje u moich rodziców. Ania codziennie mi mówiła
że kocha mnie najmocniej na świecie i że nigdy mnie nie opuści że zawsze będe
dla niej najważniejszy i że zawsze będę mógł na nią liczyć i codziennie mi to
udowadniała, jak ją odprowadzałem do domu z reguły o 1:00 w nocy to nasze
pożegnanie trwało nawe ponad pół godziny, staliśmy pod jej bramą przytuleni,
patrzeliśmy sobie w oczy i żadne z nas nie chciało iść, chcieliśmy być zawsze
razem. Mieliśmy plany i marzenia, Ania miał ze mną zamieszkać jak tylko skończy
18 lat czyli w styczniu, zamieszkała u mnie na kilka dni ale rodzice ją
przekonali by wróciła do domu, dalej się widywaliśmy a jej rodzina mnie bardzo
lubiła, jej siostry i brat, poznałem nawet jej dziadka, moi rodzice też bardzo
polubili Anie i się cieszyli że razem jesteśmy. Zawsze wszystko razem robiliśmy,
wspólne spacery, wyjścia do kina, wycieczki rowerowe nad wisłą w nocy, targi
turystyczne, zawsze mogłem na nią liczyć pomagała mi a ja jej, jeżeli chodzi o
sfere uczuciową i cielesną to w łóżku było nam rewelacyjnie, prawie codziennie
się kochaliśmy po wile razy i była ze mnie zadowolona. Przyszedł wrzesień i
zaczeła poświęcać troche więcej czasu koleżankom ze szkoły, które zaczely ją
buntować przeciwko mnie, ale o wszystkim mi mówiła i pokazywała smsy i mówiła z
kim pisze i było ok, ale pewnego dnia zaczeła pisać z takim Mariuszem z Radomia,
powiedziała że zna go ze szpitala i że to tylko przyjaciel że ma 35 lat i że ma
dwójke dzieci i rozwodzi się z żoną, dzwonił do niej często w nocy i rozmawiali
nawet kilka godzin i wkońcu się z nim umówiła na spotkanie w Radomiu, mi
powiedziała że chce tylko z nim porozmawiać i że jedzie też do rodziny i że
będzie się odzywać i że nie bedzie szła do niego do domu, odprowadziłem ją na
pociąg i pożegnałem się z nią, przez cały dzięń nie mogłem się do niej
dodzwonić, a wieczorem on odebrał i powiedział że bierze u niego prysznic i się
rozłączył, wróciła późno w nocy i z rana do niej pojechałem to powiedziała mi że
jest już jego dziewczyną a mnie rzuca, prosiłem ją żeb mnie nie zostawiała ale
nic nie mogłem poradzić zostawiła mnie po jednym spotkaniu z nim, przekreśliła
cały nasz związek, 3 miesiące pełne miłości, rozkochała mnie i ja jej uwierzyłem
że mnie kocha najmocniej na świecie, raz mi napisała smsa że jestem miłością jej
życia i kiedy mnie rzuciła to wiele dni płakałem, czułem się nic nie warty i
czułem że straciłem wszystko że moje życie nie ma sensu, straciłem wiare w
siebie i poczucie własnej wartości i zaufanie do ludzi, myślałem że umre z
tęsknoty, każdego dnia chciałem by wróciła, przez pewien czas jeszcze się
widywaliśmy, ona twierdziła że możemy być przyjaciółmi i nawet zaproponowała mi
układ że będzie się ze mną kochać bez zobowiązań i uczuć i zgodziłem się na to
bo chciałem mieć chociaż jej ciało jeżeli nie mogłem mieć już jej miłości,
niestety układ przetrwał tylko jeden dzień,ale widywaliśmy się jeszcze czasami,
ale oddalała się ode mnie coraz bardziej, nie chciała ze mną rozmawiać, nie
chciała się spotykać aż w końcu zerwała kontakt, w zeszłym tygodniu oddałem jej
rzeczy i się ze mną pożegnała i powiedziała że jest z ni a ze mną już się nigdy
nie będzie widywać :( Ja ją nadal kocham, próbuje żyć ale każdego dnia marze by
wróciła, nieraz mi się nawet śniła że śpi przy mnie ale budziłem się i jej nie
było i wtedy płakałem bo czuje totalną pustke bez niej, jakby mi ktoś zabrał to
co najcenniejsze, każdego dnia przypominam sobie nasze wspólne chwile. Wszystko
mi się z nią kojarzy, całe powiśle, centrum, galeria mokotów, arkadia, byliśmy w
iwelu miejscach, nawet jak w radiu leci jakaś piosenka którą Ania lubiła to mi
się przypomina, nie potrafie o niej zapomnieć, bardzo tęsknie i cierpie bo wiem
że już do mnie nigdy nie wróci :( czasami mam ochote pojechać pod jej dom i
poczekać na nią i ją chociaż na chwile zobaczyć, strasznie mi ciężko :( pewnie
wielu z was pomyśli co za nieudacznik, facet a nie potrafi się podnieść po tym,
ale nie wiecie jak bardzo ją kochałem i kocham, dała mi raj i jednocześnie
piekło, ale nie żałuje żadnej chwili którą z nią spędziłem. Ania dała mi
najwspanialsze 3 miesiące mojego życia i wspomnienia które zachowam do
śmierci,nigdy bardziej szczęśliwy nie byłem, gdybym miał znowu to samo przeżyć
miłość i ból to chciałbym :(

[grow888]

standardzik

[cpun-i-narkoman]

Kurde ależ bym się chciał dowiedzieć po jakim czasie od tego chlip chlip sam dostałeś jakąś diagnozę 🙂

[cytrynka.aaa]

Jestem tu nowa i też byłam z borderem .4 lata .Odeszłam bo niszczył mnie psychicznie,miałam ciągły Rollercoaster.Zdradzsl z kim popadnie a tego nie mogłam już wybaczyć .Były rozstania i powroty.Tez cierpiałam ale wybrałam siebie i swoje zdrowie .Dziś się naprswiam po nim i niegdy nie wrócę .Tego też ci nie radzę .

[chocolate_dog123]

Jak można tak zdradzać na prawo i lewo, to Die nie nudzi kiedyś?

[cpun-i-narkoman]

A sama się doagnozowalaś? Polecam 😁

[cpun-i-narkoman]

Jakie zaburzenie osobowości dąży do odzyskania zaburzenia osobowości?🤷‍♂️

[1.weteran]

jestem też borderem i mogę zrozumieć zarówno innego bordera jak i
jego partnera
czytając to co napisałaś jestem nieco zdziwiony że chcesz do tego
wrócić-dobrze wiesz że taka huśtawka się powtórzy a może byc jeszcze
gorzej,jeśli nie jesteś na tyle silna psychicznie by normalnie żyć
za niego i za siebie to taki związek ciebie zniszczy
podobno BPD to 2% społeczeństwa,reszta jest raczej bez takiej skazy-
poszukaj pośród nich-pozdrawiam i zyczę szczęścia z innym...

[borderline2009]

Powiem jedno: nikt nie będzie Cię kochał nigdy tak jak borderline! ... ale
wystarczy chwila, kiedy zawiedzie się na Tobie i wtedy następuje totalna
dewaluacja i w jednej chwili zapomni o Tobie. Ze względu na to, że tak dużo
ładuje miłości na raz, oczekuje tego samego w zamian (nigdy nie dostaje!!!) ...
i tak właśnie wyglądają uczucia borderline, są na maxa i w rezultacie nikt nie
jest w stanie temu sprostać, dlatego borderline zawsze się zawodzi i cierpi.

[my_love7]

To nie jest miłość tylko emocje. Gdybyście kochali na prawde nie
szukalibyście przygód z innymi przygodnymi partnerami. To nie ma nic
wspólnego z oddaniem drugiej osobie, bo to jest Wam obce i tego sie
boicie. Miłości zresztą też sie boicie.

[dolna1]

my_love7 napisał:

> To nie jest miłość tylko emocje.

masz racje. Zdrowi ludzie w chwilach kryzysu rozmawiają, szukają rozwiązań i
przede wszystkim dają sobie szansę. A my uciekamy...

To nie ma nic
> wspólnego z oddaniem drugiej osobie, bo to jest Wam obce i tego sie
> boicie. Miłości zresztą też sie boicie.

myślę, ze za daleko posunięte wnioski. I uogólnienie wpisane w etykietę
borderline. Owszem boimy sie miłosci, przywiązania, bliskości oraz odrzucenia.
Owszem mamy chore relacje z ludzmi, ale potrafimy kochać i potrafimy się związać.

[my_love7]

To czemu tak strasznie obrzucacie przyjaciół "błotem". Moja chyba
największa miłość, która po raz setny się obraziła o nic, zrównała z
ziemią mnie moją rodzinę i wszystko co nas łączyło. Bardzo
romantyczne....

[borderline2009]

to prawda, że uciekamy.
... tylko, że ja później cierpię z tego powodu! (?)

[dolna1]

borderline2009 napisała:

> to prawda, że uciekamy.
> ... tylko, że ja później cierpię z tego powodu! (?)

popatrz jaki egoizm z Ciebie bije.
Myslisz, że tylko Ty cierpisz?
Jak wyzywamy, manipulujemy, odrzucamy innych, najczęściej najbliższych myślisz,
że oni nie cierpią?

[borderline2009]

To akurat zależy od osobistej moralności tak mi się wydaje.
Mnie się nie zdażyło nigdy nikogo zdradzić, chociaż długo już żyję i mam
zdiagnozowane zaburzenie borderline. Za to wszyscy "zdrowi" wokół mnie tak się
zachowują - przypadkowy sex i zdrady (nawet namawiają mnie, ale moja moralność
wewnętrzna nigdy mi na to nie pozwoliła)
Często bardzo cierpię przez tych "zdrowych" ludzi z inną niż moja moralnością.
?

my_love7 napisał:

> Gdybyście kochali na prawde nie
> szukalibyście przygód z innymi przygodnymi partnerami.

[borderline2009]

Niewiem jak inni borderline, ale ja wiem czego się boję: stabilności, (sytuacji
na zawsze). Oczywiście ten lęk przekreśla prawdziwą miłość - taką na zawsze.
:(


my_love7 napisał:

> Miłości zresztą też sie boicie.

[dolna1]

borderline2009 napisała:

> Niewiem jak inni borderline, ale ja wiem czego się boję: stabilności, (sytuacji
> na zawsze). Oczywiście ten lęk przekreśla prawdziwą miłość - taką na zawsze.
> :(
>
I widzisz dowód na to, że jesteśmy jednak inni, mimo postawionej tej samej diagnozy.
Mnie miłość na zawsze nie przeraża. Przeraża mnie moja zmienność w związku, moje
wybuchy złości, agresji której nie jestem w stanie kontrolować. Boli mnie
manipulowanie, perfekcyjne manipulowanie drugą stroną. I bolą mnie jej łzy kiedy
sprawiam jej ból. Nie boję się miłości, związku na zawsze. Nie chcę tylko
krzywdzić osoby którą kocham, a niestety nieustannie to robię.
>

[scofield42]

Moja była szukała stabilności, namawiała mnie na zmiane pracy, chciała żebym
sobie lepiej radził, chciała ze mną mieszkać, ale najbardziej boli mnie fakt że
zostawiła mnie tak odrazu, nie dała żadnej szansy, chciałem spróbować zacząć
wszystko na nowo, żeby się nam układało, chciałem naprawić swoje błędy i
starałem się, prosiłem, błagałem ale nic to nie dało powiedziała że "dwa razy do
tej samej rzeki nie wchodzi", a przecież oddałem jej całego siebie, moją miłość,
kochałem i nadal ją kocham, nie ma dnia żebym o niej nie myślał ale powiedziała
że nigdy już do mnie nie wróci :(
Satarałem się być dla niej jak najlepszy i moje błędy wynikały z faktu że
chciałem dla niej jak najlepiej i myślałem że będzie szczęśliwa. Wiem że mnie
kochała i to bardzo bo to prawda że BPD potrafią kochać tylko że są bardzo
zmienne i wystarczy jedna chwila by wszystko się zmieniło.

[borderline2009]

Nie mogę zrozumieć dlaczego tak źle się o sobie ciągle wpowiadasz? Czy terapia
nie pomogła Ci choć odrobinę pobłażliwiej i z miłością popatrzeć na siebie?
zaakceptować swoją osobowość? Jeżeli rzeczywiście tak bardzo nie kontrolujesz
agresji, manipulujesz innymi (jak piszesz), to może przejść na jakiś czas na
leki i choć odrobinę zharmonizować się? Ja zupełnie nie mam skłonności do
manipulacji innymi, jestem za szczera i za otwarta (za co często obrywam od
manipulatorów), ale rzeczywiście na agresję leki mi pomogły.
A czy Tobie inni ludzie nie sprawiają bólu?
Czemu tak strasznie oskarżasz się, że krzywdzisz kogoś?
Przepraszam, ale nie popieram tak złego myślenia o sobie samym, bo wiem, że to
do niczego nie prowadzi, pogłębia tylko wyrzuty sumienia i inne negatywne
uczucia, a w rezultacie powoduje powtarzanie negatywnych schematów.

[dolna1]

borderline2009 napisała:

> Nie mogę zrozumieć dlaczego tak źle się o sobie ciągle wpowiadasz?

Piszę prawdę. Czy jet sens wypisywania wzniosłych haseł? Czy jest sens
idealizowania? Jestem na tyle świadoma swoich zaburzeń, że jestem w stanie o
nich napisać. A taka jestem, w taki więc sposób o sobie piszę.

>Czy terapia
> nie pomogła Ci choć odrobinę pobłażliwiej i z miłością popatrzeć na siebie?

jeszcze nie :)

> Jeżeli rzeczywiście tak bardzo nie kontrolujesz
> agresji, manipulujesz innymi (jak piszesz), to może przejść na jakiś czas na
> leki i choć odrobinę zharmonizować się?

od długiego czasu jestem pod kontrolą psychiatry. Biorę antydepresanty,
stabilizatory nastroju i neuroleptyki.

Ja zupełnie nie mam skłonności do
> manipulacji innymi, jestem za szczera i za otwarta (za co często obrywam od
> manipulatorów), ale rzeczywiście na agresję leki mi pomogły.

Mogłabyś/mógłbyś napisać coś o sobie. Kto i w jaki sposób zdiagnozował u Ciebie
borderline? Szczerze to jednak nie widzę u Ciebie żadnych cech borderline. Może
jakaś pochopna diagnoza? A może dzięki pracy nad sobą potrafiłaś/potrafiłeś
pokonać schematy. Jeśli tak gratulacje. Wdzięczna będę jednak gdy coś o sobie
napiszesz.

> A czy Tobie inni ludzie nie sprawiają bólu?

sprawiali...kiedyś.
Obecnie ja przejęłam ten schamat i kieruje go na najbliższe mi osoby.
Ja sprawiam im ból.

> Czemu tak strasznie oskarżasz się, że krzywdzisz kogoś?

świadome spojrzenie na siebie i życie.

[my_love7]

Moim skromnym zdaniem borderline2009 ma zdiagnozowane BPD. Ma ten
sam problem co moja przyjaciołka. Wydaje się jej że jest
manipulowana przez innych, nie mając świadomości że to ona ich
krzywdzi i poniża. Straszne jest u tych osób brak poczucia winy i
bezkarność.
Dziękuję Ci dolna1 za dojrzałość i świadomość tego co robisz. Życzę
powodzenia.

[dolna1]

my_love7 napisał:

> Moim skromnym zdaniem borderline2009 ma zdiagnozowane BPD. Ma ten
> sam problem co moja przyjaciołka. Wydaje się jej że jest
> manipulowana przez innych, nie mając świadomości że to ona ich
> krzywdzi i poniża. Straszne jest u tych osób brak poczucia winy i
> bezkarność.

Jest i taka opcja. Nieświadomość, iż sprawia się innym krzywdę, używa
manipulacji to jednak bardzo daleka droga od "wyzdrowienia" Aby podjąć kroki ku
zmianie swoich zachowań i schematów trzeba je dostrzec i zrozumieć ich źródła.

> Dziękuję Ci dolna1 za dojrzałość i świadomość tego co robisz. Życzę
> powodzenia.

dziękuję :)

[borderline2009]

Kochany, ja już dawno temu dostrzegłam swoje schematy zachowań, leczę się od
dawna. Nikogo nie krzywdzę i nie poniżam, lata terapii pozwoliły mi radzić sobie
z wieloma moimi stanami. To nie zmienia faktu, że je nadal mam w sobie (i
dlatego tylko zaczełam pisać na forum niestety ludzi najwyraźniej bez
doświadczenia, wiedzy i świadomości)

[dolna1]

borderline2009 napisała:

> Kochany, ja już dawno temu dostrzegłam swoje schematy zachowań, leczę się od
> dawna. Nikogo nie krzywdzę i nie poniżam, lata terapii pozwoliły mi radzić sobi
> e
> z wieloma moimi stanami. To nie zmienia faktu, że je nadal mam w sobie (i
> dlatego tylko zaczełam pisać na forum niestety ludzi najwyraźniej bez
> doświadczenia, wiedzy i świadomości)

Popatrz jak różny jest Twoj punkt spojrzenia na siebie, a nasz na Twoja osobę.
Piszesz, ze nie krzywdzisz innych a ja czuję sie urazona Twoimi słowami.
Nazwałas mnie i innych tu, ludzmi bez doświadczenia, wiedzy i świadomości.
Uważasz, że był to komplement? Skrytykowałas nasza pracę nad sobą nazywając nas
ludzmi bez świadomości.
Krzywdzisz innych, mimo tak wielu lat terapii. Mimo doświadczenia i wiedzy. Jak
dla mnie nie "wyzdrowiałaś"

[cpun-i-narkoman]

No z brakiem poczucie winy to pojechane

[cpun-i-narkoman]

Bingo!

[grow888]

borderline2009 napisała:

> Nie mogę zrozumieć dlaczego tak źle się o sobie ciągle wpowiadasz? Czy terapia
> nie pomogła Ci choć odrobinę pobłażliwiej i z miłością popatrzeć na siebie?

to żart ?? a ja widzę, że dolna1 jest jedną z niewielu osób z bpd na forum, które są w stanie na siebie spojrzeć obiektywnie, a to podstawa do tego żeby wyciągnąć się z bagna jakim jest bpd.

> zaakceptować swoją osobowość?

zaakceptować to że się rani najbliższych, to że się nie rozumie innych ludzi, to że się samemu wykańcza depresjami ??............ kto by chciał być takim ? nie wszystko powinno się akceptować

[borderline2009]

A masz inne wyjście skoro bpd jest nieuleczalne?
Ja sobie chwalę swoją psychiatrę, że pomogła mi w radzenie sobie z tym po wielu
latach, ale najpierw nauczyła mnie akceptacji samej siebie (bez tego zapomnijcie
o rozwoju).

[grow888]

po co ci inne wyjście skoro twierdzisz, że bpd to power o którym wszyscy marzą ?

[scofield42]

Pytanie do osób które są po rozstaniu z partnerem/ką z BPD:

" Czy wy po długim okresie od zerwania nadal tęsknicie za ukochaną osobą?" Ja
jestem sam od Października jak mnie Ania zostawiła i nadal czasami wspomnienia
wracają i bardzo tęsknie za nią, brakuje mi jej i dałbym wszystko żeby wróciła,
ale już nie mamy nawet kontaktu, czasami ją widze tylko na gg ale nie odpisała
nawet na życzenia świąteczne. Próbowałem być z innymi dziewczynami, chodziłem na
randki, ale żadna z tych dziewczyn nawet w 10% nie przypomina mi Ani, ona była
tą miłością o której zawsze marzyłem, dzięki niej zrozumiałem co to znaczy
kochać i być kochanym, to znaczy wcześniejsze dziewczyny też kochałem ale
pierwszy raz byłem aż tak szaleńczo zakochany, nigdy nie czułem tego aż tak
mocno.Ja nadal wierze że osoby z Boderline potrafią kochać i to jeszcze mocniej
niż zwykli ludzie dlatego tak mocno je kochamy i tak bardzo później cierpimy po
rozstaniu. Mi Ania dała najwspanialsze wspomnienia których nigdy nie zapomne,
dała mi tak wiele że nie ząłuje ani jednej minuty którą z nią spędziłem, ale BPD
okazało się silniejsze od naszej miłości, ja sądze że ona nie potrafiła sobie z
tym poradzić, ona wie dobrze że mnie skrzywdziła ale nie potrafiła nad tym
panować, właśnie to jest najgorsze, chciałem jej pomóc ale to silniejsze od
niej, ode mnie, może kiedyś wyzdrowieje, wiem że się stara, miała iść na terapie
znowu bo leki jej pomagały tylko troche, chciałbym by wyzdrowiała i znów była
taką kochaną dziewczyną jak w chwili kiedy ze mną była, tylko że to już nierealne :(

[grow888]

zejdź na ziemię

[avoidance]

Kochają ale to są raczej emocje niż miłość. Przez BPD moje małżeństwo legło w gruzach. Po rozpadzie dowiedziałem się, że to właśnie był BPD. Na początku niesamowita miłość, po paru miesiącach zaręczyny, później dwa lata rozłąki, pisała, tęskniła, w końcu ślub, potem było tylko coraz gorzej, ciągły jej perfekcjonizm, nadwrażliwość na prywatność, nie dotykaj tego, to moje, itp. Niby pragnęła bliskości a uciekała ode mnie. W końcu po roku, zmiana miejsca zamieszkania, przez 6 miesięcy nie mogła znaleźć pracy, później depresja, leki psychotropowe, jej natręctwa i huśtawki powodowały u mnie jeszcze gorsze huśtawki emocji i agresji, w końcu zwierzyła się najbliższemu kumplowi i zaczęła mnie z nim zdradzać (czując się w tym strasznie pewna siebie, planując wykorzystanie mnie finansowo i wykończenie psychicznie), odkryłem jej misterny plan, a czas ten był okresem gdy myślałem, że ratuje małżeństwo, przestałem przejmować się jej brakiem pracy, itp. Okłamywała mnie, że chodzi do psychologa.
Przypadkowo odkryłem całą prawdę, że tak naprawdę to całe jej życie, opowieści, zdarzenia, przeróżne choroby na które cierpiała, były w większości wymysłem jej chorej wyobraźni lub faktami ale innych osób. Celowo skłóciła całą swoją rodzinę i tak negatywnie mnie do niej nastawiła bym nie mógł dojść prawdziwej prawdy. Znowu uciekła od siebie, zostawiając mnie dla innego, znowu zmieniła styl życia, była skromną osobą a nagle zaczęła się ordynarnie-wyzywająco ubierać się, itp. Zmieniła numer telefonu, nie wiem gdzie mieszka, nie wiem co się z nią dzieje.

Skonfrontowałem jej całe życie z wieloma ludźmi, psychologami, tak to BPD. Teraz innego omamiła, oczerniła mnie, wmówiła mi, że rozmawiałem o rozwodzie z kumplami. Myśli, że ma depresje ale to nie jest to. Moje zachowanie było tylko normalną reakcję na ciągłe skupianie uwagi na jej samej i jej chorobach, przestałem mieć nadzieje, że kiedykolwiek znajdzie prace bo tak ją cały świat krzywdzi, że założymy rodzinę i będzie nas na to stać.

Czy zmieni się, nie, nienawidzi sama siebie, nie rozumie siebie, ja teraz ją zrozumiałem i tak naprawdę tylko ja potrafiłbym jej pomóc, tylko czy będzie chciała sobie pomóc.
Czy byłbym w stanie żyć z osobą, która tak perfidnie zdradziła mnie i planowała zniszczyć mnie? Nie wiem, chyba nie potrafiłbym jej znowu zaufać.
Zrobiła ze mnie wraka, sam uwierzyłem w wiele moich chorób, schorzeń, depresji, ale dobrze, że dopuściła się zdrady bo tym samym zabiła moją miłość. Potrzebowała bliskości a nie domagała się o nią wcale.

[cpun-i-narkoman]

Chlip chlip

[cpun-i-narkoman]

Dzizas 🤦‍♂️

[cpun-i-narkoman]

👏

[cpun-i-narkoman]

Pudlo!

Nie chodzi żeby mieć pozytywny obraz siebie tylko realistyczny.

[cpun-i-narkoman]

My w nią raczej nie umiemy

[cpun-i-narkoman]

Weźcie się uspokójcie z tym jak nikt inny 🤦‍♂️

[cytrynka.aaa]

To prawda przerabiałam to ze swoim facetem borderem

[katarzyna897]

Nie jestem osobą dotknięta BPD ale na własnej skórze odczułam co to znaczy
osobowość chwiejna emocjonalnie typu boredrline. Spotykałam się z chłopakiem
dotkniętym BPD (o czym dowiedziałam się wczoraj ) przez 2 lata. Na początku
zaczęliśmy się bardzo intensywnie przyjaźnić, świetnie się dogadywaliśmy,
rozumieliśmy się bez słow. Już wtedy wiedziałam ze jest to osoba niezwykle
wrazliwa a z drugiej strony wybuchowa,. Po prawie roku zostaliśmy para. Wtedy
wszytko się zaczęło. Po 2 tygodniach, przyznał mi się do zrady, Co prawda nie
była to najgorsza z możliwych zdrad ale mimo wszystko przeżyłam to bardzo
boleśnie. Rozstaliśmy się. Po 2 tyg zaczely się telefony, błaganie o spotkanie,
tluamczenie ze ta zdrada była spowodowana alkoholem. Wybaczyłam bo kochałam.
Znowu byliśmy razem i byló nam dobrze, aż do kolejnego rostania kiedy to mój
partner stwierdzil, ze mnie nie kocha,żę był ze mną tylko dlatego,że odczuwa
przy mnie poczucie bezpieczeństwa. Byłam załamana, nie rozumiałam jak można w
ciagu kilku godzin tak diametralnie zmienić zdanie. Rozstanie było bardzo
krótkie. Znowu błagał o powrót, obiecywał ze się zmieni, ze ma ze soba problemy,
ze beze mnie nie da sobie rady, ze bardzo kocha ale boi się ze będąc ze mna
nigdy nie ebdzie samodzielny.Takich krótkich rostań spowodowanych jego
chwiejnymi nastrojami było ok. 7 przez dwa lata związku. I zawsze ten sam
schemat. Wracałam, bo ciagle kochałam i wiedziałam,że coś jest nie tak. Mój
partner nie miał tylko problemu ze stabilnością w związku, to dotykało również
innych sfer życia, Podjęcie jakiejkolwiek pracy kończyło się ucieczką po
miesiący z miejsca pracy. Tłumaczył mi,że w każdej pracy czuję się fatalnie,że
nie potrafi nawiązać z nikim kontaktu, że czuję się jak ostani „ lamus”
nieakceptowany przez grupę. Nie rozumiałam tego bo jak gdzieś wspólnie
wychodziliśmy był bardzo otwarty, komunikatywny, czasem bardzo kokieteryjny w
stosunku do innych kobiet co jak pewnie się domyślacie doprowadzało mnie do
szału.Początkowo uznałam, że jest leniem i że nie chce pracować ale to samo było
ze szkołą, zmieniał, rzucał, nie chodził. Gimnastykowałam się jak mogłam, żeby
skończył liceum, bo powinien być tak jak ja na studiach. Ciagle wierzyłam, że mi
się uda.
Po roku naszego związku ponownie mnie zdradził. Tym razem przeżyłam to jeszcze
mocniej, wkońcu byliśmy rok razem, kochałam go i akceptowałam wiele, ale to był
dla mnie szok. Nie doszło do najgorszego, ale dla mnie sam fakt ze całował i
dotykał inna kobiete był starszny i nie chciałam słuchać ze alkohol zrobił
swoję. Rozstaliśmy się , ale i tym razem nie dał za wygraną. Zaangażował moją
koleżankę w odzyskanie mnie. Znowu kwiaty, błaganie, tłumaczenie, przepraszanie.
Wróciliśmy do siebie i było naprawdę cudownie, Odsunął się od ludzi z którymi
ciaglę pił i z którymi jakby to głupio nie brzmiało musiałam rywalizować.Nie
załowałam, że wybaczyłam. Bardzo duzo czasu zaczęliśmy spędzać razem albo z
moimi znajomymi, wspolne wyjazdy itp. Na troche się uspokoiło. Ale po kilku
miesiącach znowu picie i koledzy wrocili a ja dostawałam zajoba nie wiedzac co
robic. I znowu to bagno brak szkoly, brak pracy, upijanie się z kolegami i zabawa.
Po 2 latach rozstaliśmy się na dobre. Dzieki kolezanka zrozumiałam ze związek z
takim człowiekiem nie ma przyszłości, ze on niszczy mnie i siebie, ze potrzebuje
leczenia, Tym razem rozstaliśmy się i nie mielismy pierwszy raz od 3 lat
kontaktu prze ok. 2 miesiące. Zmieniałam numer i nie dopuściłam do sytuacji żeby
mój były partner mógł się do mnie zbliżyć. Zreszta jak już dowiedziałam się że
kogos znalazł byłam spokojniejsza, I wkoncu się spotkaliśmy i było jak
zawsze…przepraszanie, tłamaczenie, chęć powrotu. Zdradził swoją dziewczynę ze
mna bo zapewniał mnie ze jej nie kocha i że zrobi wszytsko żeby do mnie wrocić.
Po 2 tyg zakończyłam to ansze potajemne spotkanie. Minał miesiąc i wszytsko się
powtórzyło i tak 3 razy, Za trzecim razem zdarzyło się coś co zmieniło wszystko.
Zostałam uderzona w twarz przez bylego chłopaka który mnie zapewniał, ze nie
może beze mnie żyć. Doznałam wkońcu olśnienia i raz na zawsze chciałam zakończyć
ta toksyczną znajomość. Na początku maja dostałam telefon, że mój były partner
leży w szpitalu po próbie samobójczej i jest na obserwacji w szpitalu
psychiatrycznym, Dokladnie wczoraj dowiedziałam się co mu olega. Od wczoraj nie
mogę się doerwac od monitora, czytam wszystko co się da o borderline i jestem w
szoku bo czuje się jakbym czytała konkretnie o nim, o naszym związku.Momenatmi
te historie SA tak podobne,że czuje jakby ktos opisując wlasne przezycia
wkraczał w moja intymność.Ciesze się ze mogłam się podzielic z Wami swoja
historia i wiem ze czesc osob uzna ze z mojej strony to było niepoważne być z
kims kto mnie tak ranił, ale jak się kogos kocha i chce mu się naprawde pomoc to
jest się naprawde silnym i wytrwałym. Ciesze się ze jestem wolna bo wiem ze w
innym wypadku zostala by zniszczona cala moja osobosc i to przez kogos kogo
kochałam,Trzeba być naprawde swiaodmym co oznacza bycie w związku z osoba
dotknieta BPD.

[czita88]

Ja cię rozumiem, że wybaczałaś. W końcu go kochasz! Ja wszystkich
zdradzałam i wszyscy wybaczali mimo iż [sic!] nigdy o to nie
prosiłam, nie błagałam. W końcu obiecałam wierność, temu, którego
zdradziłam tyle razy... Dojrzałam? Nie wiem... Na szczęście urwały
się kontakty z ludźmi z którymi piłam, brałam itd... Wtedy naprawdę
trudno jest się kontrolować :(... Wiem że traktujemy (my-bpd)
partnerów jak śmieci... Podziwiam mojego T że tyle zniósł. Strasznie
go kocham i wiem że zasłużył na duuuużo lepszą, bardziej kochającą i
szanującą go, wspierającą partnerkę ;(. A tu dupa! - taka
wariatka... Czasem żałuję że tak go w sobie rozkochałam... Bo to nie
było tak jak ze mną - że zakochał się od razu... Gdy go poznałam
koił świeże rany po 4.5-letnim związku. Wiem że gdyby on traktował
mnie tak jak ja jego pewnie miałabym za sobą już kolejne próby s...
Trzymaj się kasiu, przepraszam w imieniu Twojego faceta :). Jesteśmy
na zmianę kochający do bólu, do dna, i podli jak bezduszne
świnie...

[cytrynka.aaa]

Super .Ja też odeszłam

[cpun-i-narkoman]

Prawda.

Masz bpd, zrób wszystko żeby partner wiedział z czym się je.

nie zgadzam się...

[jemczosnek]

NIE zgadzam się! z tym oddzielaniem ludzi "chorych" od "zdrowych"(u których wielu po przebadaniu stwierdzono by to oraz rozmaite ciekawe zaburzenia w mniejszym lub większym stopniu), z oddzielaniem uczuć od siebie samego, z klasyfikowaniem ich jako mało znaczące, negowaniem ich wartości albo usprawiedliwianiem siebie i swojego postępowania chorobą... Odczłowieczaniem odczuwania z bdl i jego czynów... Z szukaniem w terapii albo lekach wyleczenia i wybawienia... Widocznie tak Wam łatwiej, i "zdrowym", i "chorym", zakręcać się samemu.

[basia_from_oslo]

Dokładnie. Bordery jak widzę lubią brnąc w wyjątkowość gdy tymczasem nie są tak inni i bardziej kochający. Głównie widać egzaltację i podniecenie samą sobą w tych ich komentarzach.

Że to pierze mózg też widać. Normalnie zdradzony człowiek odchodzi a nie opowiada jak kochał swoją partnerkę i jak ona go kochała zdradzając jednocześnie z premedytacją.

[cpun-i-narkoman]

Tu się z Tobą niestety muszę zgodzić.

To smarowanie się tym syfem jest tu oblechą. 🤢

[brz_a_sk]

dobrze by było, żeby i ten watek nie zginał w archwum

[toxic_chick]

.......................................................................

[pogranicza.pl]

Zapraszam na nieoficjalną stronę na temat borderline , DDA itp. Oraz FORUM

pogranicza.pl