Dodaj do ulubionych

Pomocy! czy grozi mi anoreksja?

01.02.06, 15:57
Witam! Problemy z jedzeniem pojawiły się u mnie jakieś pół roku temu. Zawsze
byłam szczupłą dziewczyną, ale nagle zauważyłam że przytyłam trochę, więc
postanowilam schudnąć. Najpierw kombinowałam, rezygnowałam z kolacji i
jedzenia słodyczy, potem przeprowadziłam głodówke, jednak kilkogramy
powróciły. Teraz mam 160 cm i ważę 50 kg. Wyglądam dobrze, i myślę że
mogłabym ważyć zawsze tyle, co teraz, lub może np. 2 kg mniej. Ale na pewno
nie chce przytyć. Teraz boję się jedzenia. Gdy w ciągu dnia zjem bardzo mało,
to patrząc do lustra wydaje mi sie że schudłam. Ale gdy zjem już coś
słodkiego, mam wrażenie że od razu przytyję. Wydaje mi się, że gdy będę jeść
normalnie, doprowadzi to do otylości. Nie wiem czemu ale tak mi sie
ubzdurało. Mieszkam z mamą, ona nie pracuje i mnie ciągle pilnuje, dlatego
musze jeść wszystko. Ale jem z myślą o tym, jak będę mogła to spalić. Czasami
mam dni kiedy o tym wogóle nie myślę i moge jeść wszystko. Ale czasem, gdy
popatrze w lustro, chciałabym wogóle nie jeść. Gdy coś zjem to zaraz mam
wyrzuty sumienia "po co ja to zjadłam". Nie moge jeść normalnie, zawsze we
mnie sprzeczają sie dwie myśli: "zjedz to bo jest dobre" i druga "nie jedz bo
przytyjesz". Która myśl wygrywa - to różnie bywa. Chciałabym żeby opuściły
mnie te myśli.Czy to już jest choroba?
Obserwuj wątek
    • poziomka35 Re: Pomocy! czy grozi mi anoreksja? 02.02.06, 13:02
      tak, to są początki anoreksji. Idź do lekarza i psychologa.
    • artur.kalinski Re: Pomocy! czy grozi mi anoreksja? 03.02.06, 10:28
      Jak sama nazwa choroby wskazuje-anoreksja psychiczna jest chorobą, która
      najczęściej (choć nie zawsze) ma swoje początki w psychice. Umysł to potężna
      siła, która potrafi zagłuszyć nawet podstawowe potrzeby fizjologiczne organizmu,
      w tym także potrzebę głodu. Sposób rozumowania, który opisałaś wskazuje na
      zburzony obraz własnej osoby, a to może być czynnikiem wywołującym anoreksję.
      Pozytywnym aspektem w Twojej sytuacji jest fakt, iż dostrzegasz, że to co się z
      Tobą dzieje nie jest normalne. Szybki kontakt z psychologiem jest jak
      najbardziej potrzebny!
      • iwona_1989 Re: Pomocy! czy grozi mi anoreksja? 03.02.06, 14:24
        Dziękuje za odpowiedzi. Na razie chyba jednak nie skorzystam z pomocy tych
        lekarzy. Akurat teraz od kilku dni jest dobrze, tzn. jem wszystko i nie mam
        wyrzutów sumienia. Jednak to sie może zmienić w każdej chwili, np jak popatrze
        w lustro i uznam że jestem za gruba :( Czasami mam wrażenie że naprawde jestem
        chora, i nic na to nie moge poradzić, ale teraz jest OK.
        • brenya Re: Pomocy! czy grozi mi anoreksja? 03.02.06, 17:06
          Wydaje mi sie, ze od czasu do czasu kazdy lapie sie na takim mysleniu. Po duzym
          posilku wielu ludzi powie "po co ja to zjadlem", od czasu do czasu spojrzysz w
          lustro i powiesz "musisz przestac tyle jesc, bo Ci tylek rosnie". Wydaje mi
          sie, ze to zupelnie naturalne, bo w koncu czlowiek musi miec jakies psychiczne
          hamulce, aby sie po prostu nie roztyc. Przeciez nie chcielibysmy sie pewnego
          dnia obudzic z reka w nocniku in waga 150 kg, bo wczesniej nie dostalismy z
          mozgu zadnego ostrzezenia.

          Takze, mysle, ze wszystko z Toba dobrze. Musisz tylko pracowac nad tym, aby to
          myslenie nie stalo sie norma, aby nie uruchamialo sie zbyt czesto, w
          sytuacjach, w ktorych nie jest uzasadnione. Aby nie wpasc w kompulsywne
          myslenie moze powinnas nauczyc sie mowic sobie w takiej chwili cos, co
          sprowadzi Cie na ziemie np. "e, tam, zjadlam duzo, ale przeciez jestem
          szczupla", "wcale nie utyje od tego batonu", "znowu zaczynam wymyslac bzdury",
          albo inne tego typu "mantry".
    • owszem Re: Pomocy! czy grozi mi anoreksja? 03.02.06, 21:49
      Moje myślenie wyglada dokładnie tak samo i tak jak u Ciebie atakuje "rzutami"
      Ja schudłam ok 40kg i ewentualne przytycie jawi mi się jako ogromna porażka.
      Również wygladam dobrzei też mam wrażenie, że za chwilę przytyję. Strach przed
      jedzeniem i mnie nie jest obcy. Podloże psychiczne - jasna sprawa..
      Jeśli Ci to pomoże, mnie pomaga - dowartościowanie siebie samej, sama wiesz jak
      to może wyglądać w Twoim wypadku. Słowa faceta "jesteś za chuda", a jeśli Go
      nie ma..patrzę w lustro i mówię.."cholera..piękna dziś wstałam jak
      nic"..delikatne prowokowanie komplementow ze strony otoczenia...itd to kwestia
      treningu i czasu, niczego nie zmienimy z dnia na dzień. Zwłaszcza w kwestii
      psychiki.
      Wytrwałości życzę i wybaczam sobie dość banalne (ale skuteczne!!!) rady :)

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka