Pan

[tropem_misia1]

Smutek:

Smutek zbliżał się małymi kroczkami.
Był drobny i niepozorny.
Założył buty przygnębienia ,bo wiedział ,że idealnie pasują
do garnituru apatii.
Postanowił dzisiaj założyć ten garnitur.Był nowy.
Nie wiadomo skąd przyszło na smutek przeświadczenie ,że już nigdy nie będzie
mu sie chciało go zdjąć.
Mimo ,że szedł ze zwieszoną głową ,nie zauważył ,że coś leży na drodze i
potknął sie .
To zmusiło go do skupienia wzroku na przeszkodzie.
Nadzieja?
Westchnął głęboko.
No tak,zawsze przeszkadzała mu w drodze.
Tym razem nie zawróci

Mimo ,że drobny miał świadomość swojej mocy.
Wiedział ,że jak dotrze do celu zapanuje tam niepodzielnie i ostatecznie.

[tropem_misia1]

Lęk:

Przyszedł do niej w odwiedziny.
Dzisiaj . Właśnie dzisiaj.Sobota.
Kiedy wolny od kieratu człowiek może wreszcie sie zatrzymać by odnaleźć własne
współrzędne.

Oczywiście wkradł się niespostrzeżenie ,jak to on.
Jak zwykle blady ,spocony mamlał coś nie mogąc się do końca określić.
Próbowała go wyprosić...bezskutecznie.
Nie pomagały żadne argumenty.Próbowała zebrać myśli by móc znaleźć broń
przeciwko niemu.
Żałosne próby.Jak walczyć z czymś czego do końca nie można nazwać?
Podszedł do fotela by sflaczale się na niego osunąć.
Bezsilna przycupnęła koło niego.Automatycznie przyjęła jego postawę garbiąc
ramiona i skuliła się wewnętrznie.


Siedział koło niej z tą spoconą grzywką ,wyblakłymi oczyma i oślizgłym grymasem
na ustach.
Czuła jak skutecznie ,pomalutku jego obecność wpływa na nią.
Czuła ciężar żołądka.
Czuła ,że nie może przełknąć śliny.
Szum w głowie ,chaos myśli,spocone ręce.
On poruszył się ,chrząknął-zostanę.
Dobrze-szepnęła zrezygnowana.Poddała się ,a On ,jak to lęk objął ja całkowicie w
swoje posiadanie.

[zpoznania2]

rewelacyjny ten o smutku

[fantka]

Tropiąca, ładne Twoje wiersze
... i pasują do forum...