Witam wszystkich

[olaah]

Tak naprawdę nie wiem co napisać. Od kilku dni zamierzałam się z napisaniem
czegoś ale w głowie taki mętlik. Przeczytałam wszystkie wasze posty...i nadal
będę to robic. Jedyna na co się zdobyłam to wpisanie się na "mapie".
Poprostu "cieszę" się że jesteście

[inseg]

A ja się ciesze że zdobyłaś się na pierwszy krok, teraz już będzie z górki
Howgh siądz przy ognisku:)

[zeng]

Witamy Cię,

niestety...

nic nie musisz pisać, jeżeli wolisz czytać to zapraszamy do
lektury "popieprzone życie, część 2" :)

Pozdrawiamy,
Daniel i Piotruś

[tomaszl35]

Twój optymizm poprostu powala, szkoda pisać na ten temat

[dusia75]

Witaj wśród nas. Dobrze że tu trafiłaś mając tak przykre doświadczenia. Razem
zawsze raźniej. Ja nie wyobrażam sobie dnia bez "zajrzenia" na to forum.
Pozdrawiam Edyta

[zeng]

Wiesz Tomek, jeżeli takie życie by mi odpowiadało to bym tryskał optymizmem.
Niestety nie był to szczyt moich marzeń, więc nie jestem optymistą ? A czy Ty
jesteś optymistą, patrzysz optymistycznie na świat ? Nie uważam wcale, że to
męskie chować się za zasłoną i udawać, że wszystko jest ok. Nie emanuję
optymizmem bo nie jestem optymistą, mam lepsze momenty i gorsze chwile jak
każdy tutaj, ale nie jestem optymistą po tym co mnie spotkało. Poza tym to
forum nie powstało raczej głównie po to żeby się śmiać, bawić, poznawać nowych
ludzi. Wiele można powiedzieć, można powiedzieć, że jest tutaj nadzieja, ale
żeby szukać tutaj optymizmu... ?

Pozdrawiam,
Daniel

[manuskrypt]

Daniel i znów się nie mogę z Tobą zgodzić ;-). Można na tym forum znaleźć
optymizm. Czytając posty wielu osób widzę jaką przechodzą metamorfozę w
żałobie. Niektóre z nich bardzo podziwiam za hart ducha i umiejętność
przystosowania się do nowej sytuacji. Wiele z nich próbuje tchnąć w nas
optymizm np. Hanka czy Magda (pozdrawiam podróżniczki :-) i pokazać, że życie
mimo wszystko płynie dalej i należy z niego czerpać to co najlepsze dla nas i
dla dzieci. Mylisz się też co do poznawania tu ludzi. Ja poznałam już kilka
osób właśnie poprzez forum. Poznałam w sensie dosłownym, czyli osobiście i
bardzo mnie to cieszy. Z niektórymi wymieniamy maile, ale też planujemy
spotkanie. Mam nadzieję, że te znajomości przerodzą się w przyjaźnie. Gdyby nie
to forum i sytuacja w której się znalazłam, nigdy te osoby nie stanęły by na
mej drodze. I znów wypada wierzyć w przeznaczenie. Przyjąłeś rolę bohatera
romantycznego (tak to kiedyś ktoś tu to ładnie nazwał) i skoro Ci ona odpowiada
to ją graj (z całym szacunkiem dla Ciebie), ale daj szansę innym na szukanie tu
nie tylko nadziei, ale i optymizmu, którego i Tobie życzę.
Anna

[dryfujacabezcelu]

Witaj Olu.... przykro mi, że musiałaś do nas trafic ale cieszę się, że
trafiłaś...
Mimo, że łączy nas wszystkich tragedia i smutek to jednak można odnaleźc tu
nadzieję i optymizm (jednak Danielu).... bo skoro inni potrafią i żyją dalej -
to my też będziemy... choc nie jest to takie życie jakiego pragnęliśmy i nie
jest łatwe.....
Ściskam Cię Olu mocno i ze zrozumieniem.... Monika

[vesper.lynd]

Witaj Olu!
dobrze, ze tu trafilas. "Wizyty" na tym forum bardzo pomagaja, jest tu wsparcie
ktore czasami trudno znalezc u naszych realnych przyjaciol. Ja przynajmniej tak
mam. Mam nadzieje, że dajesz sobie rade i jestes dzielna. Dawaj znac jak sobie
radzisz.
Ania

[bardzosmutnabb]

Witajcie! Od miesiąca codziennie czytam to forum, dobrze,że jesteście,bo tylko
my jesteśmy w stanie zrozumieć co nas spotkało. Nie mogę się jeszcze zebrać do
napisania choć mam tyle do wyrzucenia z siebie. To już 9 miesięcy odkąd
cierpię,cierpię i cierpię, a wszystko to widzi synuś - kochany cudowny
tegoroczny maturzysta, ten rok szkolny miał być tylko dla niego, a we wrześniu
zaczął się taką nagłą (i wg mnie bezmyślną) tragedią. Jutro byłyby taty
imieniny, pójdziemy sami na cmentarz.To będzie straszny dzień.

[agama30]

Witaj i nie przejmuj się że nie jesteś w stanie jeszcze aktywnie uczestniczyć w
forum. Każdy pisze wtedy gdy ma potrzebę. Ja przez kilka miesięcy miałam dołek
psychiczny, który spowodował moją absencję na forum. Ale codziennie czytałam i
czułam wsparcie. Teraz czuję się lepiej więc piszę. Pozdrawiam Cię mocno,
trzymaj się i uwierz mi kiedyś nadejdzie dzień, że zobaczysz jeszcze świateło w
tunelu, to będzie przyszłość, przyszłość Twoja i Twojego syna. I co ważne to
światełko będzie miało kolor słońca i zapach nadzieji. Ja to wiem. Aga

[violag]

Jestem tu. Znalazła mnie dryfujacabezcelu. Jednak nie wiem co pisać. Gdzieś już
wpisałam, że 33 dni temu odszedł mój mąż. Miał 33 lata, przegraliśmy z rakiem
/chłoniakiem/ po 5 m-cach walki. Byliśmy 9 m-cy i 15 dni po ślubie.
Przeżywam podobnie jak Wy, jednak każdy z nas inaczej.
Byłeś uśmiechem,
Byłeś oddechem,
Byłeś miłością,
Byłeś przyszłością.
Teraz nie ma nic,
tak trudno żyć

[dryfujacabezcelu]

Wiolu... ściskam Cię mocno.. pisz zawsze kiedy tylko będziesz czuła potrzebę...
jesteśmy tu wszyscy dla siebie i dla Was...

[aniawdowa]

Bardzo Ci współczuje i sciskam gorąco.
Ania