corka toleruje tylko jezyk polski

[jiajia22]

Witam.Jestesmy malzenstwem mieszanym,moj maz jest chinczykiem.Nasza
corka nie chce sie uczyc jezyka chinskiego.Wiem ze ten jezyk jest
trudny,ale dzieci podobno ucza sie szybciej niz dorosli.Corka ma 5
lat.Moze sa jakies malzenstwa polsko-chinskie ,ktore poradza mi jak
zachecic corke do nauki.Pozdrawiam

[tawananna]

W jaki sposób córka uczy się chińskiego? Czy są to "lekcje", czy też mąż mówi do
córki po chińsku? Jak dobrze córka zna chiński? (Nie zna, czy rozumie, a nie
chce mówić?)

[lenkaaa]

Prawdę mówiąc nie rozumiem...przez 5 lat nie "podłapała" nic z
języka męża...????? Twój mąz wogóle się nie odzywał do córki, czy
też mówił do niej w jakimś innym języku..??

[conejito13]

Tak sie zastanawiam, ze chyba jezyk chinski jest trudny dla
doroslego Polaka, ale nie np.dla niemowlaka, ktory rozumie to samo
po polsku, hiszpansku czy chinsku. Inaczej chinskie dzieci uczylyby
sie mowic w wieku nie wiem, 10 lat? A przeciez rozwijaja sie wg tych
samych rytmow co nasze dzieci. Wiec moze to kwestia tego, ze maz
niezbyt czesto mowi do malej, moze np. duzo podrozuje czy tez
pracuje i nie ma go w domu i mala nie slyszy chinskiego? Moze warto
byloby zachecic ja np. ksiazeczka, filmem czy jakas inna
aktywnoscia? Nie wiem, gdzie mieszkacie i czy mala moglaby miec
jakis kontakt z rowiesnikami chinskimi albo w ogole z dziecmi
chinskimi? a rodzina meza?

[jiajia22]

Witam.Maz czesto mowi do corki po chinsku,codziennie jak wraca z
pracy probuje z nia rozmawiac.Odpowiedz corki jest
nastepujaca:zatyka uszy rekami lub udaje ze nie slyszy.Ewentualnie
odpowie,ale po polsku.Corka nauczyla sie kilku chinskich
piosenek,umie liczyc do 10,ma chinskie bajki i ksiazeczki.Ma kontakt
z dziecmi polsko-chinskimi,porozumiewa sie z nimi w jezyku
polskim,gdyz dzieci przyjaciol tez umieja tylko jezyk
polski.Chcialabym ja poslac do przedszkola polsko-
chinskiego,tylko,ze takiego nie ma.Pozdrawiam

[conejito13]

wydaje mi sie, ale nie jestem absolutnie ekspertka (moj maly jeszcze
nie mowi), ze to chyba z braku cierpliwosci twojego meza, to on
powinien sie starac mowic do corki zawsze i wylacznie (a nie tylko
czesto) po chinsku. inaczej, rzeczywiscie bedzie problem. a powiedz,
czemu maz nie zawsze mowi (mowil) do malej po chinsku? - tak
wnioskuje z twojej wypowiedzi, chyba ze sie myle. to, ze corka mu
odpowiada po polsku, to jeszcze nic takiego. mysle, ze wiele dzieci
tak robi (wybiera sobie jezyk tzw. silniejszy z jakiegos tam powodu
i czesto gesto odpowiadaja w tym wlasnie jezyku nawet do rodzica,
ktory nim sie nie posluguje w ogole). ale z czasem to chyba mija i
przestaja mylic jezyki, przestaja sie buntowac, ukladaja sobie w
glowie dwa swiaty i juz. nie wiem, z czego wynika ten jej bunt. a
wczesniej tez tak bylo? ona w ogole rozumie, co tata do niej mowi
czy nie? a jak jest postrzegany jezyk chinski tam, gdzie mieszkacie?
czesto tez, z tego co czytam, dzieci 'wstydza' sie mowic w jakims
tam jezyku, ze wzgledu na otoczenie. mysle, ze twoj maz jednak
powinien drazyc temat czyli rozmawiac do niej wylacznie po chinsku.
mysle, ze tym sposobem nauczylaby sie, a to jest naprawde bardzo
wazny jezyk i szkoda byloby zaprzepascic taka wspaniala mozliwosc.

[tawananna]

Zgadzam się z Conejito13 - myślę, że ważne, by mąż konsekwentnie mówił do córki
po chińsku. Zatyka uszy? Udaje, że nie słyszy? Bunt minie, a córka będzie dobrze
rozumiała po polsku. Może odpowiadać po polsku - osłucha się z językiem, a
prędzej czy później może będzie chciała zacząć w nim mówić.

Jeśli chodzi o książeczki w języku chińskim, to bez pomocy pomocy taty są pewnie
raczej nie przydatne - w końcu córka sama nie rozszyfruje krzaczków. Stąd warto
by korzystać z chińskich programów tv dla dzieci / animacji i z programów
komputerowych dla dzieci. Warto starać się, by najbardziej atrakcyjne bajki i
gry były właśnie po chińsku.

[lenkaaa]

Czytałaś wątek "bunt dwujęzycznego sześciolatka" z tego forum ? Jest
tam bardzo dużo dobrych rad. Może Twoja córa przechodzi taki sam
bunt tylko o rok wcześniej...?

[lenkaaa]

Jeszcze chciałam zapytać: a wcześniej mówiła bez oporów po chińsku ?
Może stało sie coś co ja zniechęciło do tego języka, może warto
przeanalizować sytuację z mężem, może on cos zauważył..??

[jiajia22]

Witam.Wasze odpowiedzi daly mi do myslenia,byc moze maz za malo do
corki mowil,szybko sie zniechecal.Porozmawiam z nim,aby byl bardziej
konsenkwentny.Dzieki za odpowiedzi.Pozdrawiam

[cairo_2006]

WItam
ja głónie odwiedzam inne forum z powodu problemów córki w ogóle z
mówieniem. Jesteśmy małżenstwem polsko-arabskim, mieszkamy w
Egipcie, porozumiewamy się językiem angielksim. Do czerwca
konsekwentnie stosowaliśmy zasadę jeden rodzic jeden język, a mimo
to córka bardzo mało mówiła. Od września poszła do przedszkola
angielskiego i jej zasób słów powiększył się przez te 3 miesiące o
32 słowa używane w języku angielskim. Niestety nadal po polsku
bardzo słabo mówi, nie tworzy zdań ... W przedszkolu nauczycielki
naciskają na nas (na wszystkich rodziców, nawet tych rodzin tylko
arabskich) żebyśmy rozmawiali z córką po angielsku, mąż ze względu
na jej problem mowy ugiął się i teraz mówi do niej po angielsku, ja
ok 60% po polsku i 40% po angielski, chociaż teraz i tak
stwierdziłam że jednak wróce to wcześniejszego systemu. Byliśmy u
logopedy i stwierdziła, że taki rozkład jest w porządku, od stycznia
rozpoczniemy terapię, jak wykonamy pewne badania. W międzczasie
lecimy do Polski i już również mam poumawianych lekarzy i zapisana
jestem na badania. Czy ktoś miał podobny przypadek?? Do tej pory
pediatrzy twierdzili, żeby dać córce czas , do trzecich urodzin, ale
3 lata minęły i niestety jest źle nadal. Ja z kolei nie chciałabym
również zrezygnować z nauki arabskiego. Niestety i arabski i polski
są trudnymi językami i angielski jest dużo łatwiejszy. Nie
chciałabym pogłebiać problem córki, ale jednocześnie chciałabym,
żeby córka również znała język męża tym bardziej, że mieszkamy tutaj
na stałe. Pozdrawiam

[jan.kran]

Do calkiem niedawna bylo tak ze Junior do mnie po niemiecku a ja po polsku.

Moj niemiecki , mowiony zdecydowanie sie pogorszyl < bierna znajomosc jest nadal
ok >.

Juniora polski jest ok , mowi z tragicznym akcentem ale czyta polsku i ma bardzo
bogate slownictwo.

Jego znajomi w Norwegii skladaja sie w 90 % z Niemcow , reszta to Norwegowie i
ArabowiePPP

Od dluzszego czasu ja mowie do J. po niemiecku a On leci polsku.
Chyba zbyt kategoryczny bylam jak chodzi i OPOL i Mu sie wbilo w mozg ze mama
= polski

O Mlodej nie wspominam bo Ona nie umie ze mna po niemiecku gadac....
Chyba musze sie do Goethe Institut na jakas konwersacje zapisacPP
Kran

Nawiazujac do "niecheci"

[nana_c]

Jestem matka 19- latka w Niemczech, który po polsku rozumie, ale nie mówi.
Z pesperktywy czasu zdaje mi sie, ze kazdy czlowiek, niezaleznie w jakim wieku,
ma jakies ulubione i mniej lubiane jezyki, których sie mniej czy badziej
aktywnie uczy, zaleznie od potrzeby.
Jezyk polski byl dla mojego syna wiecej ciekawostka, nizu koniecznoscia- tu
urodzony, zmuszony jest automatycznie urzywac niemieckiego jako jezyka
"urzedowego". Wiem, wiem, sa cale klany rodzin zureckich, zyjacych tu -dziescia
lat, i ledwie co kaleczacych po niemiecku- ja jednak nigdy nie mieszkalam w
jakims podobnym getcie, niemiecki jest moim równorzednym jezykiem, którym
posluguje sie z taka sama lekkoscia jak polskim. Rodzine i znajomych mam
mieszana, czesc umie po polsku, ale wszyscy mówia po niemiecku.
Jezykiem uroczystosci rodzinnych jest oczywiscie niemiecki, zeby kazdy wiedzial,
o co chodzi
W tym wszystkim mój syn. Jako przedszkolak umial pare polskich, dzieciecych
przebojów, które jednak poszly z wiekiem w zapomnienie.
Niemiecki byl, poprzez kontakty z innymi, szkole, przyjaciól- dominujacy. Kazdy
emigrant w jakis sposób to zna: rodzice siedza przy kawie i bajdorza po polsku,
dzieci gadaja w tym przypadku po niemiecku. Rozumieja swietnie wolania i pytania
po polsku, odpowiadajac po niemiecku. Czasami zaczynaja zdanie po polsku,
konczac je po niemiecku. Nie spotkalam dziecka, urodzonego w Niemczech, majacego
za soba jakakolwiek maluczka kariere szkolna, które by poprawnie mówilo po
polsku. Niby mówia, ale kalecza tak, ze uszy czasami oklapiaja a najslodziej
radebrecha 22- letnia córunia mojej kuzynki )) Po prostu, nie jest to jej
jezyk dominujacy, nie MUSIALA go sie uczyc, zeby sie dogadac. Bo i tak wszyscy
ja rozumieli, jesli mówila po niemiecku.
Faktem jest tez, ze czy ona, czy jej kuzyn- mój syn, maja wieksze powiazania z
Niemcami, niz z Polska. Polska, która znaja ze sporadycznych odwiedzin u jakichs
tam dalszych krewnych- babcie, dziadki, wujki i ciotki zyja w Niemczech, i mówia
po niemiecku- ta Polska jest dla nich jakims tam przezyciem urlopowym, podobnie
jak Hiszpania czy cos w tym sensie. Wiedza, ze jest to kraj, w którym urodzilo
sie któres z rodziców, pochodza dziadkowie, ale nie podchodza do tego z tak
wielkimi emocjami, aby czuc konieczniosc zakuwania jezyka polskiego. Umieja to
czy tamto, sa osluchani, im starcza. Wiecej nie potrzebuja, i to powinno sie tez
w poewien sposób uszanowac. Ich zycie w pewnym sensie zawsze bedzie toczylo sie
w Niemczech, no chyba ze na kontrakt gdzies tam wyjada- jesli któres z tych
dzieci z jakichs osobistych powodów bedzie poprawnie mówic po polsku, to jest to
ok, ale nie mus.
Co innego, jesli rodzice dziecka przebywaja tymczasowo w Niemczech, planuja
powrót do kraju. Chociaz- zdaje mi sie, ze i wtedy spory to stres, utrzymac
polskosc dziecka, aby np i w Polsce za 2,3 lata dalo sobie rade w szkole. Stres
dla rodziców, ale jeszcze wiekszy dla dzieci, skolowacenie.
Mój syn nadal nie mówi po polsku, ale rozumie. Nieprawdopodobne wydawalo mi sie,
ze mozna by bylo prawie 20 lat mimochodem osluchiwac sie polskim, nic nie
"zalapujac" Telefonuje czasami w jezyku polskim, mam paru znajomych, z
którymi lubimy pogadac o starych Polakach, w 75% rozmawiam z wlasnymi rodzicami
po polsku, znaczy wtedy, jesli nie ma obok nikogo, kto by po polsku nie
rozumial, bo to jakos niefachowo wylaczac kogos z rozmowy. I caly czas, miedzy
nami mój syn. Spytalam go sie w koncu kiedys: co ty slyszysz, co ty rozumiesz,
jak ja mówie po polsku? Odpowiedzial mi, ze lwia czesc rozmowy rozumie, juz
poprzez same emocje, które wylapuje poprzez ton, w jakim jest prowadzona. Pomaga
mu to w próbie zrozumienia, jesli nie rozumie wielu slów. Pare flosek po polsku
uzywa, np odbierajac telefon. Mowa mówiona spala na panewce poprzez sama wymowe-
ma problemy z miekkimi spólgloskami i szeleszczacymi sz, cz, to, co i innym
obckkrajowcom w nauce polskiego problemy stwarza. To go zniecheca, a do tego
fakt, ze w sumie- i bez polskiego, w zyciu sobie rade da, no nie?
Pozdrowienia.

[jan.kran]

Moje dzieci urodzily i wychowaly w DE , mieszkaly tam dwanascie lat
< corka > i osiem < syn >.
Oboje mowia po polsku , corka prawie jak nativ , syn niezle ale z akcentem za to
ma bogate slownictwo.
Wychowali sie w srodowisku 99, 5 % niemieckim. Ta polowka procenta to ja i ich
ojciecPPP
Do PL przyjechali po raz pierwszy w zyciu jak mieli rok
< Junior > i cztery i pol lata < Mloda >
Oprocz tego ze mowia po polsku to oboje czytaja , a corka dobrze pisze.
Ponadto wiedza kto to Mickiewicz , Pilsudski , Doda i Michal Wisniewski
Znaja troche polska literature, polska muzyke bo to zawsze bylo obecne w ich zyciu.
Sa tu na forum posty mojej corki ktora opisywala jak bardzo istotne bylo dla
Niej to ze byla wychowywana w polskim jezyku i kulturze.
Moje dzieci sa pokrecone ale raczej pozytywnie
Syn po dziesieciu larach pobytu w Norwegii uwaza sie nadal za NiemcaPPP choc
mowi po polsku chetnie i czasem czyta , intersuje go tez polska polityka.
Corka po siedmiu latach pobytu w Norwegii wyjechala na studia do DE
i konczy trzeci rok.
Uwaza sie za Polke choc ja jestem jedyna osoba z ktora rozmawia regularnie po
polsku))))
Bardzo duzo pracy kosztowalo mnie zeby ich tak wychowac ale nie zaluje bo na
dzis sa czterojezyczni a kazde jeszcze troche rozumie innych jezykow zarowno
skandynawskich jak slowianskich.
Nie sa wyjatkiem.
Kilkoro dzieci moich polskich przyjaciol , teraz sa juz prawie dorosli
wychowane we Francji mowia znakomicie po polsku, czytaja tez.
Mam tez znajoma Czeszke w DE i polska kolezanke we Francji ktore nie nauczyly
swoich dzieci czeskiego i polskiego i zaluja.
Znam tez rodzicow ktorzy nie nauczyli dzieci po polsku i nie maja z tym problemow.
Kazdy powinien wybrac droge jaka uwaza za sluszna.
Ja zmienialam kilkakrotnie kraj zamieszkania i za kazdym razem musialam
pokonywac bariere jezykowa.
Chcialam zeby moja Mlodziez miala latwiej i mi sie udalo.
Oboje w tej chwili potrafia rozmawiac rownoczesnie z trzema osobami w trzech
roznych jezykach i specjalnie ich to nie stresuje a jezykow nie mieszaja
Kran

[turzyca]

Nie mam wlasnych dzieci, ale mam znajomych, ktorzy rodzice wyemigrowali z Polski
w roznych okresach. Mowia po polsku roznie, czesc kaleczy jezyk, czesc mowi tak,
ze trudno wylapac, ze na stale i od wielu lat mieszkaja za granica. I sadzac po
tej grupie zalezy to nie tyle od wieku, kiedy opuscili Polske, czy czasu, jaki
spedzili w niemieckiej szkole, ale od checi i determinacji rodzicow i rodziny.

Mozna sobie radzic bez polskiego. Tak samo jak mozna sobie swietnie poradzic bez
niemieckiego. Ale chyba warto miec wlasne korzenie, a nie byc drewkiem rzucanym
fala.

[nana_c]

Hm, mój syn na pewno nie czuje sie drewkiem, rzucanym na fale