odmiana nazwiska

[zbychu_n]

Mam pytanie dotyczące odmiany nazwiska mojej żony. Nazywa się Bożena
Niewdana. Moje nazwisko brzmi również NIEWDANA. Na oficjalnym dokumencie,
które wydało Kuratorium (żona jest nauczycielką), wpisano: „przyznaje Pani
Bożenie Niewdanej”.
Moim zdaniem, jest to niepoprawna forma odmiany tego nazwiska. W celowniku
powinno brzmieć (komu, czemu) NIEWDANIE, lub w formie nieodmiennej NIEWDANA.
Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, jak powinna brzmieć prawidłowa odmiana mego
nazwiska i jakie zastosować do tego zasady gramatyczne?

[zbigniew_]

L.p. Niewdana, Niewdanę, Niewdanie, Niewdanę, Niewdaną, o Niewdanie.
zarówno dotyczy to Ciebie jak i Żony.
l. mn.
Niewdanowie, Niewdanów, Niewdanom, Niewdanów, Niewdanami, o Niewdanach.

[teresa.kruszona]

Zbigniew ma rację. Nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej
na samogłoskę -a (a także na -e, -o lub na spółgłoskę) odmieniają się według
modelu rzeczownikowego, a nie przymiotnikowego. Nazwiska kobiet zakończone na
-a mają odmianę rzeczownikową analogiczną do odmiany rzeczowników pospolitych
zakończonych na -a.

[sze]

> Moim zdaniem, jest to niepoprawna forma odmiany tego nazwiska. W celowniku
> powinno brzmieć (komu, czemu) NIEWDANIE, lub w formie nieodmiennej NIEWDANA.
> Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, jak powinna brzmieć prawidłowa odmiana mego
> nazwiska i jakie zastosować do tego zasady gramatyczne?

A ja mam inne pytanie, moim zdaniem zasadnicze w tej kwestii: a jak Ty sobie
życzysz?

[zbigniew_]

sze napisał:

> > A ja mam inne pytanie, moim zdaniem zasadnicze w tej kwestii: a jak Ty
sobie
> życzysz?
Jak widzę, dalej próbujesz forsować zasadę wg której nie istnieją ogólne zasady
odmiany nazwisk, jedyną zaś zasadą odmiany nazwiska jest zasada stosowana
przez jego posiadacza.
Zauważ, że zdarzenie opisane przez p. Niewdanę, doskonale ilustruje przydatność
takich zasad. Błąd popełniony przez kuratorium (znowu ci nauczyciele) nie
zostałby popełniony, gdyby w świadomości powszechnej zasady odmiany były, tak
jak kiedyś, ugruntowane.
Gdyby sprawę stawiać tak jak ty, niepodobna by używać w rozmowie czy
korespondencji czyjegoś nazwiska bez obawy popełnienia błędu. Brak stosowania
zasad prowadzi też coraz częściej do takich żenujących sytuacji jak np.
ostatnio w słuchanej przeze mnie w radiu dyskusji red. Janina Paradowska
została napomniana przez mec. Dzidę (ten od Leppera), że jego nazwisko się nie
odmienia. Pani redaktor skonfundowana przeprosiła p. mecenasa. Pytam się , za
co?
Zjawisko braku odmiany nazwisk, obce polszczyźnie, w czasach mojego
dzieciństwa (lata sześćdziesiąte) nie występowało. Zacząłem je odnotowywać na
początku lat siedemdziesiątych, gdy prace podjęli niedouczeni, wykształceni w
czasach PRL-u nauczyciele i dziennikarze. Znaczenia nabierali tez różnego
szczebla działacze pochodzący z gminu, którzy zwyczajnie wstydząc się swoich
nazwisk, często pochodzących od rzeczowników pospolitych, przez brak odmiany
usiłowali nadać im, w ich mniemaniu, powagi.
Uroczyście ślubuję, iż walczył będę z tym rakiem , póki mi sil starczy. Zresztą
mając sporo znajomych w ze środowiska nauczycielskiego staram się ich edukować.
Mam nadzieje, iż przemyślisz jeszcze raz ten problem i będziesz mnie wspierał a
nie unosząc się być może ambicją trwał przy swoich poglądach, a co gorsza je
propagował.
Pozdrawiam