Odczarowac Carving II

[makaz]

Witam,

Po przeczytaniu wspanialego postu Slawka z watku
Szal nowrgo sprzetu [246] z dnia 16 grudnia 2002
nie moglem sie oprzec pokusie otwozenia nowgo watku
pod powyzaszym tytulem. Glownie chodzi o to zeby skupic
istotne wypowiedzi w jednym miejscu i pod jednym
tytulem. Pozowoli to na unikniecie rozproszenia
wypowiedzi opini i kometarzy w sprawie wspolczesngo
narciarstwa.

Bardzo mi sie podoba w/w wypowiedz Slawka mysle ze jest
ona istotna w podejsciu do carvingu. Szczegolne
sobie cenie jej fachowsci i uczciwosc.
Generalnie zgadzam sie z tym co pisze Slawek.
Carving technika, ktora ulatwia wspolczesny sprzet
pozwala znacznie szybciej poczatkujacym narciarzom
posiasc sztuke jazdy ronoleglej.

O swoich spostrzezeniach napisze juz niedlugo a tym
czasem zapraszam wszytkich do podzielenia sie swoimi
doswiadczeniami i opiniami na temat techniki, sprzetu
( npjak ostrzyc narty carvingowe i dlaczego,
jakie buty do jazdy carvingiem i codalej )

Pozdrowienia KM.

[krzysztof.kuzaniak]

hey Panie/Pani makaz:) jesli jako laik nie zorientowany we wspolczesnym
sprzecie, znajacy sie jedynie na nartach "polkarwingowych" moge cos napisac to
bedzie mi milo:

ostrzenie nart taliowanych powiino roznic sie w zasadzie eliminacja tepienia
krawedzii w czubie oraz przy pietkach nart. stare "sosenki"tepilo sie po to by
umozliwialy lepszy zeslizg technika klasyczna. nowe deseczki powinny byc ostre
jak brzytwy na calej dlugosci. wtedy zapewnia nam - to tez zalezy od
konkretnego modelu narty - nawet fenomenalne trzymanie na lodzie.

mysle takze ze nowa techika narciarska ma duzo wspolnego z lyzwami. slyszalem
od lyzwiazy ktorzy wsiedli na karwingi ze czuja sie bardzo podobnie a i ja
ktory zawsze lyzew unikalem jak ognia, gdy w zeszlym roku 1szy raz w zyciu
stanalem na lodowisku szybko zaadaptowalem sie dzieki temu podobienstwu.

sugeruje (czego nie podaja w filmach autorzy ntnu ze sportxxi) by oswajac sie
z karwingiem probujac jezdzci lyzwa. czyli odpychac sie mocno z krawedzi,
probowac podjezdzac pod gore w ten sposob...
a potem juz prosta droga do jezdzenia w taki sposob jaki tylko chcemy:)))
- z obciazeniem gornej narty (dostokowej)
- z obciazeniem dolnej narty (odstokowej)
- z obciazeniem obydwu nart
- tylko na narcie dostokowej
-..
-...
...co komu przyjdzie do glowy

milo mi bylo gdy z weszlym roku jechalem trasa FIS w szczyrku i mijajac grupe
trenujacych gigant juniorow, uslyszalem : "ludzie! dajcie mi funcarvery!"

[slawek.banaszak]

Dzięki za miłe słowa to dla nmie bardzo ważna (i jedyna) gratyfikacja za udział
we wspólnej dyskusji. Przepraszam, że nie odpowiadam "od razu" ale zajmuję się
wieloma sprawami a rzetelna, poparta argumentami, odpowiedź wymaga często dość
sporo czasu.
Twoj pomysł pociągnięcia dalej wątku nr 264, a nie 246 jak omyłkowo napisałeś,
pt."szał nowego sprzętu" z 16 grudnia też mi się podoba. Poszedłem nawet dalej
i napisałem krótki artykuł na ten temat. Nie wiem jeszcze kiedy (i czy) ukaże
się on w Gazecie Wyborczej w dodatku weekendowym, więc zamieszczam go tutaj i
namawiam wszystkich do dalszych wypowiedzi na temat carvingu.


„Carving”- nowy sprzęt czy nowa technika jazdy?
Opracowanie: Sławomir Banaszak, instruktor narciarstwa PZN

Słowo „carving”, najmodniejsze chyba obecnie określenie w środowisku
narciarskim, słychać już od kilku lat na stokach Alp, Tatr, Sudetów i wszędzie
tam gdzie uprawia się białe szaleństwo. Długie i gorące dyskusje zwolenników i
przeciwników „nowego” prowadzone m.in. na forum dyskusyjnym Gazety Wyborczej,
przekonały mnie o ciągłej aktualności tego tematu i istniejącym niedoborze
informacyjnym.
Czym jest więc „carving”? Wiele nieporozumień wynika z braku jednoznacznego
zdefiniowania tego pojęcia, ale zacznijmy od początku. Pierwsze eksperymenty z
nartami mocno taliowanymi, tj. szerszymi o kilka centymetrów w dziobie i piętce
w stosunku do części środkowej tzw. talii, prowadził już w latach 70-tych
Reinhard Fischer z Dolnej Austrii. Producenci sprzętu nie byli jednak wówczas
zainteresowani zmianami konstrukcyjnymi ponieważ „tradycyjne” narty dobrze się
sprzedawały. Pod koniec lat 80-tych niektórzy zawodnicy zaczęli używać nieco
bardziej taliowanych nart w slalomie gigancie. Eksperymentował z nimi m.in.
słynny szwedzki alpejczyk z lat 80-tych Ingemar Stenmark.
Tak na dobre jednak, wszystko zaczęło się w firmie Kneissl, której
konstruktorzy w sezonie 1991/92 zaproponowali wprowadzenie na rynek krótkich
mocno taliowanych nart w większej ilości. Przeznaczenie tych nart i możliwości
ich zastosowania nie były wówczas dobrze zdefiniowane jednak narciarze
doświadczalnie odkryli łatwość skręcania i poruszania się na nich. Zaraz po
Kneisslu, w 1992 r., firma Elan wprowadziła na rynek swoje narty „Parabolic”, a
ślad za nią kolejni producenci. Na przełomie lat 1994/95 w USA pojawił się
prawdziwy boom na mocno taliowane narty, który dotarł następnie do Europy.

Co powoduje taką popularność nart mocniej taliowanych czyli tzw. „carvingów”,
czy nie jest to kolejny chwyt reklamowy producentów? Tym razem nie. Zmiany w
geometrii i konstrukcji nart wprowadzone przez konstruktorów nart, wpłynęły w
bardzo istotny sposób na ich właściwości skrętne i jezdne. Główna zmiana to
wspomniane już większe ich taliowanie. Efekt tej zmiany jest rewelacyjny,
wystarczy narty postawić na krawędziach a one same skręcają, a właściwie jadą
po łuku i to jak - śladem ciętym! Niedoścignione dotychczas marzenie wielu
ambitnych amatorów - „wycinanie” skrętów na krawędziach nart - stało się
relatywnie łatwe. Głębokość i kształt taliowania nart, najważniejszy obecnie
temat badawczy dla konstruktorów nart, decydują o promieniu skrętu, im szersze
są dzioby i piętki nart w stosunku do talii tym krótszy jest promień skrętu.
Od szerokości i sztywności dziobów zależy rozpoczęcie skrętu. Kształt i
sztywność piętki wpływa na sterowanie i wykończenie skrętu.
Druga najistotniejsza zmiana to wzrost sztywności poprzecznej nart. Dzięki
nowym materiałom i technologiom produkcji, narty podczas wykonywania skrętu nie
skręcają się w płaszczyźnie strzałkowej (nie robi się tzw. śmigło) lecz
narta „wcina się” w śnieg (lód) i w efekcie bardzo dobrze „trzyma” i co jest z
tym związane nie musi być już tak długa. Do niedawna najlepszych narciarzy
można było poznać w kolejce po najdłuższych nartach, dzisiaj długość
zastąpiona jest przez sztywność poprzeczną, nie wszyscy chcą się z tym
pogodzić, ale to już aspekt psychologiczny.
Narty nowej konstrukcji pozwalają nie tylko szybciej uczyć się jazdy na nich
ale również otwierają przed uprawiającymi ten sport od dawna, nowe możliwości
wykonywania skrętów w sposób zbliżony technicznie do jazdy zawodniczej i
delektowanie się nowymi doznaniami związanymi z jazdą na krawędziach przy
ekstremalnym pochyleniu ciała do wewnątrz skrętu. Narciarze nie muszą już
zazdrościć snowboardzistom, kładącym się niemal całym ciałem na śniegu. Narty
funcarvingowe pozwalają na podobne wyczyny. Można chyba zaryzykować
stwierdzenie, że zmiany konstrukcyjne w sprzęcie narciarskim mają charakter
rewolucyjny. Szczególnie widoczne są one w narciarstwie wyczynowym. Jeszcze
niedawno, w sezonie narciarskim 98/99 większość slalomistów używała nart o
promieniu skrętu ponad 30 m (dłuższym niż w nartach do slalomu giganta), aż tu
nagle w trakcie sezonu 2000/2001 zdecydowana większość zawodników przesiadła
się na krótkie narty slalomowe o promieniu o blisko połowę krótszym i co
najważniejsze zaczęli wygrywać. Również w slalomie gigancie trwa jeszcze proces
poszukiwania optymalnego promienia skrętu narty, od kilku lat co sezon
producenci proponują narty do tej konkurencji o coraz krótszym promieniu
skrętu. Pozytywne doświadczenia sportu wyczynowego w wolniejszym tempie lecz
nieodwołalnie przenoszone są do narciarstwa amatorskiego, dlatego należy
spodziewać się, że w najbliższych latach wszyscy ci którzy jeszcze tego nie
zrobili, przesiądą się na krótkie mocniej taliowane deski, a nasze zdjęcia
sprzed dwóch, trzech lat z przewyższającymi nas o głowę, wąskimi nartami należy
dobrze schować w albumie bo nie będzie więcej okazji na zrobienie podobnych.
Powyższe informacje wskazują, że „carving” to nowy sprzęt, a co z techniką
jazdy?
Technika jazdy uległa również zmianie, dostosowana została do nowego sprzętu.
Najistotniejsze jej cechy to:
- Szersze prowadzenie nart umożliwiające głębsze wychylenie się do wewnątrz
skrętu (narta wewnętrzna musi być na tyle odsunięta do wewnątrz aby można było
swobodnie pochylać but zewnętrzny do płaszczyzny śniegu). Pozycja poszerzona
(narty ustawione na szerokość bioder lub szerzej) stwarza też szersze pole
podstawy i umożliwia szybszą tzw. „zmianę krawędzi” - impuls skrętny
polegający na przestawieniu nart z krawędzi wewnętrznych kończonego skrętu na
krawędzie wewnętrzne rozpoczynanego skrętu;
- Prowadzenie nart od początku skrętu na krawędziach i brak „skrętnego ruchu
stóp” w momencie zapoczątkowania skrętu. Związane jest to ze wspomnianym
impulsem skrętnym „zmianą krawędzi”, który w nowoczesnej technice jazdy
zastąpił dotychczas stosowane impulsy skrętne (rotacja nóg poprzedzona
odciążeniem nart, mająca nadal zastosowanie np. w jeździe pozatrasowej);
- jazda na dwóch nartach, nadal w większym stopniu obciążamy nartę zewnętrzną,
jednak wyraźnie obciążamy też nartę wewnętrzną, którą prowadzimy nieco
wysuniętą do przodu, pełni ona ważną rolę sterowania skrętem. Sytuacyjnie narta
wewnętrzna może być bardziej obciążona. W technice snow(patrz wyjaśnienie na
końcu) mocniejsze obciążenie narty wewnętrznej jest częstsze a nawet w
niektórych skrętach zalecane.
- Ograniczone ruchy środka ciężkości w górę i w dół (brak wyjścia w górę w
momencie zapoczątkowania skrętu). Dociążanie nart do linii spadku stoku przez
prostowanie nóg (technika kompensacyjna);
- Zwiększona amplituda ruchów tułowia w płaszczyźnie czołowej czyli mocniejsze
pochylanie tułowia do wewnątrz skrętu (w wersji FUN dotykamy rękoma lub nawet
tułowiem do śniegu).
- Mniejsza rola kijków narciarskich, można jeździć bez kijków.

Wymienione powyżej cechy nowej techniki są, moim zdaniem, najważniejsze. Trzeba
jednak powiedzieć, że zmi

[fibin]

Uprzejmie proszę o resztę, bo chyba nie wszystko weszło:)

[slawek.banaszak]

Przesyłam jeszcze raz moje "wypracowanie" nt. sprzętu i techniki carvingowej
ponieważ poprzednio nie przeszło w całości. Zapraszam do dalszej dyskusji na
ten temat. Wszystkich zainteresowanych kwestiami doboru nart i ich długości
zapraszam na stronę www.SKI-ELITA. prv.pl gdzie zamieściłem obszerny, ale chyba
ciekawy, materiał na ten temat. Chciałemm to zamieścić tutaj ale ze względów
technicznych się nie dało (tabelki się rozsypywały).

Ponieważ moje życzenia do Was, które były na końcu, też nie przeszły więc piszę
je teraz na początku:
wszystkim Uczestnikom tej dyskusji życzę Wesołych Świąt i śnieżnego Nowego
Roku, abyśmy mogli zweryfikować swoje rozważania teoretyczne w praktyce !

Sławek



„Carving”- nowy sprzęt czy nowa technika jazdy?
Opracowanie: Sławomir Banaszak, instruktor narciarstwa PZN

Słowo „carving”, najmodniejsze chyba obecnie określenie w środowisku
narciarskim, słychać już od kilku lat na stokach Alp, Tatr, Sudetów i wszędzie
tam gdzie uprawia się białe szaleństwo. Długie i gorące dyskusje zwolenników i
przeciwników „nowego” prowadzone m.in. na forum dyskusyjnym Gazety Wyborczej,
przekonały mnie o ciągłej aktualności tego tematu i istniejącym niedoborze
informacyjnym.
Czym jest więc „carving”? Wiele nieporozumień wynika z braku jednoznacznego
zdefiniowania tego pojęcia, ale zacznijmy od początku. Pierwsze eksperymenty z
nartami mocno taliowanymi, tj. szerszymi o kilka centymetrów w dziobie i piętce
w stosunku do części środkowej tzw. talii, prowadził już w latach 70-tych
Reinhard Fischer z Dolnej Austrii. Producenci sprzętu nie byli jednak wówczas
zainteresowani zmianami konstrukcyjnymi ponieważ „tradycyjne” narty dobrze się
sprzedawały. Pod koniec lat 80-tych niektórzy zawodnicy zaczęli używać nieco
bardziej taliowanych nart w slalomie gigancie. Eksperymentował z nimi m.in.
słynny szwedzki alpejczyk z lat 80-tych Ingemar Stenmark.
Tak na dobre jednak, wszystko zaczęło się w firmie Kneissl, której
konstruktorzy w sezonie 1991/92 zaproponowali wprowadzenie na rynek krótkich
mocno taliowanych nart w większej ilości. Przeznaczenie tych nart i możliwości
ich zastosowania nie były wówczas dobrze zdefiniowane jednak narciarze
doświadczalnie odkryli łatwość skręcania i poruszania się na nich. Zaraz po
Kneisslu, w 1992 r., firma Elan wprowadziła na rynek swoje narty „Parabolic”, a
ślad za nią kolejni producenci. Na przełomie lat 1994/95 w USA pojawił się
prawdziwy boom na mocno taliowane narty, który dotarł następnie do Europy.

Co powoduje taką popularność nart mocniej taliowanych czyli tzw. „carvingów”,
czy nie jest to kolejny chwyt reklamowy producentów? Tym razem nie. Zmiany w
geometrii i konstrukcji nart wprowadzone przez konstruktorów nart, wpłynęły w
bardzo istotny sposób na ich właściwości skrętne i jezdne. Główna zmiana to
wspomniane już większe ich taliowanie. Efekt tej zmiany jest rewelacyjny,
wystarczy narty postawić na krawędziach a one same skręcają, a właściwie jadą
po łuku i to jak - śladem ciętym! Niedoścignione dotychczas marzenie wielu
ambitnych amatorów - „wycinanie” skrętów na krawędziach nart - stało się
relatywnie łatwe. Głębokość i kształt taliowania nart, najważniejszy obecnie
temat badawczy dla konstruktorów nart, decydują o promieniu skrętu, im szersze
są dzioby i piętki nart w stosunku do talii tym krótszy jest promień skrętu.
Od szerokości i sztywności dziobów zależy rozpoczęcie skrętu. Kształt i
sztywność piętki wpływa na sterowanie i wykończenie skrętu.
Druga najistotniejsza zmiana to wzrost sztywności poprzecznej nart. Dzięki
nowym materiałom i technologiom produkcji, narty podczas wykonywania skrętu nie
skręcają się w płaszczyźnie strzałkowej (nie robi się tzw. śmigło) lecz
narta „wcina się” w śnieg (lód) i w efekcie bardzo dobrze „trzyma” i co jest z
tym związane nie musi być już tak długa. Do niedawna najlepszych narciarzy
można było poznać w kolejce po najdłuższych nartach, dzisiaj długość
zastąpiona jest przez sztywność poprzeczną, nie wszyscy chcą się z tym
pogodzić, ale to już aspekt psychologiczny.
Narty nowej konstrukcji pozwalają nie tylko szybciej uczyć się jazdy na nich
ale również otwierają przed uprawiającymi ten sport od dawna, nowe możliwości
wykonywania skrętów w sposób zbliżony technicznie do jazdy zawodniczej i
delektowanie się nowymi doznaniami związanymi z jazdą na krawędziach przy
ekstremalnym pochyleniu ciała do wewnątrz skrętu. Narciarze nie muszą już
zazdrościć snowboardzistom, kładącym się niemal całym ciałem na śniegu. Narty
funcarvingowe pozwalają na podobne wyczyny. Można chyba zaryzykować
stwierdzenie, że zmiany konstrukcyjne w sprzęcie narciarskim mają charakter
rewolucyjny. Szczególnie widoczne są one w narciarstwie wyczynowym. Jeszcze
niedawno, w sezonie narciarskim 98/99 większość slalomistów używała nart o
promieniu skrętu ponad 30 m (dłuższym niż w nartach do slalomu giganta), aż tu
nagle w trakcie sezonu 2000/2001 zdecydowana większość zawodników przesiadła
się na krótkie narty slalomowe o promieniu o blisko połowę krótszym i co
najważniejsze zaczęli wygrywać. Również w slalomie gigancie trwa jeszcze proces
poszukiwania optymalnego promienia skrętu narty, od kilku lat co sezon
producenci proponują narty do tej konkurencji o coraz krótszym promieniu
skrętu. Pozytywne doświadczenia sportu wyczynowego w wolniejszym tempie lecz
nieodwołalnie przenoszone są do narciarstwa amatorskiego, dlatego należy
spodziewać się, że w najbliższych latach wszyscy ci którzy jeszcze tego nie
zrobili, przesiądą się na krótkie mocniej taliowane deski, a nasze zdjęcia
sprzed dwóch, trzech lat z przewyższającymi nas o głowę, wąskimi nartami należy
dobrze schować w albumie bo nie będzie więcej okazji na zrobienie podobnych.
Powyższe informacje wskazują, że „carving” to nowy sprzęt, a co z techniką
jazdy?
Technika jazdy uległa również zmianie, dostosowana została do nowego sprzętu.
Najistotniejsze jej cechy to:
- Szersze prowadzenie nart umożliwiające głębsze wychylenie się do wewnątrz
skrętu (narta wewnętrzna musi być na tyle odsunięta do wewnątrz aby można było
swobodnie pochylać but zewnętrzny do płaszczyzny śniegu). Pozycja poszerzona
(narty ustawione na szerokość bioder lub szerzej) stwarza też szersze pole
podstawy i umożliwia szybszą tzw. „zmianę krawędzi” - impuls skrętny
polegający na przestawieniu nart z krawędzi wewnętrznych kończonego skrętu na
krawędzie wewnętrzne rozpoczynanego skrętu;
- Prowadzenie nart od początku skrętu na krawędziach i brak „skrętnego ruchu
stóp” w momencie zapoczątkowania skrętu. Związane jest to ze wspomnianym
impulsem skrętnym „zmianą krawędzi”, który w nowoczesnej technice jazdy
zastąpił dotychczas stosowane impulsy skrętne (rotacja nóg poprzedzona
odciążeniem nart, mająca nadal zastosowanie np. w jeździe pozatrasowej);
- jazda na dwóch nartach, nadal w większym stopniu obciążamy nartę zewnętrzną,
jednak wyraźnie obciążamy też nartę wewnętrzną, którą prowadzimy nieco
wysuniętą do przodu, pełni ona ważną rolę sterowania skrętem. Sytuacyjnie narta
wewnętrzna może być bardziej obciążona. W technice snow(patrz wyjaśnienie na
końcu) mocniejsze obciążenie narty wewnętrznej jest częstsze a nawet w
niektórych skrętach zalecane.
- Ograniczone ruchy środka ciężkości w górę i w dół (brak wyjścia w górę w
momencie zapoczątkowania skrętu). Dociążanie nart do linii spadku stoku przez
prostowanie nóg (technika kompensacyjna);
- Zwiększona amplituda ruchów tułowia w płaszczyźnie czołowej czyli mocniejsze
pochylanie tułowia do wewnątrz skrętu (w wersji FUN dotykamy rękoma lub nawet
tułowiem do śniegu).
- Mniejsza rola kijków narciarskich, można jeździć bez kijków.

Wymienione powyżej cechy n

[maryszka]

No dobrze.. To ja jeszcze trochę powałkuję, skoro już tak namieszałam. Wszystko
o czym tu piszesz odnosi się (takie odnoszę wrażenie) raczej do dobrze
utrzymanych stoków. Tam jazda szerokimi i ciętymi łukami funkcjonuje pewnie
lepiej niż na tradycyjnych dechach.
Ale co jeśli warunki nie są optymalne? Mam na myśli np. wąskie, strome stoki,
na których optymalny jest (był?) śmig hamujący z mocnym hamowaniem poprzez
ześlizg, zakrawędziowanie i przeciwskręt? Co jest w przypadku muld, gdzie jazda
cięta też (chyba) nie na wiele się zdaje a tak ważna (przynajmniej w moim
wypadku) jest możliwość hamowania poprzez ześlizg i szybka zmiana promienia
wirażu? Co jest w głębokim albo nierównym śniegu (część przejechana, część
nietknięta i może z wierzchu zmarznięta?
I jak zachowują się carvingi na na prawde twardym lodzie, gdzie tak przydatny
(przynajmniej w moim wypadku) bywa ostre, krótkie (ale za to w miarę
kontrolowane) zakrawędziowanie w celu wywołania przeciwskrętu lub wyhamowania?

[slawek.banaszak]

Po pierwsze wkleję końcówkę mojego tekstu o carvingu ponieważ po raz drugi nie
przeszedł w całości (być może na forum są jakieś ograniczenia objętości
wypowiedzi o których nie wiem)
".....
Wymienione powyżej cechy nowej techniki są, moim zdaniem, najważniejsze. Trzeba
jednak powiedzieć, że zmiany te nie są tak radykalne jak zmiany w sprzęcie.
Narciarz jeżdżący techniką „tradycyjną” może z powodzeniem używać nart
carvingowych (raczej o dłuższych promieniach), może też stosunkowo łatwo
opanować nową technikę.
Cały dotychczasowy mój wywód to w zasadzie opis zalet nowego sprzętu i nowej
techniki. Aby czytelnik nie nabrał przekonania, że carving pozbawiony jest wad
wypada mi choć wspomnieć o nich. Największą, moim zdaniem, wadą carvingu,
szczególnie w wersji ekstremalnej czyli „fun” jest brak odpowiednio szerokich
lub wręcz wydzielonych tras do uprawiania tej fascynującej odmiany
narciarstwa. „Wycinanie podkręconych” skrętów aż do skrętu o 360º to wspaniała
zabawa, lecz niesie ze sobą duże ryzyko kolizji z innymi użytkownikami
nartostrad. Coraz częściej słyszymy o czołowych zderzeniach funcarvingowców lub
najechaniu przez jadącego z góry na jadącego w poprzek nartostrady. Nie ulega
wątpliwości że carving potrzebuje więcej miejsca, którego obecnie brakuje,
szczególnie w Polsce. W krajach alpejskich pojawiają się już specjalnie
ogrodzone tzw. „pola carvingowe”, na które wjeżdża się przez bramkę startową.
Rozwiązanie takie gwarantuje, że w danym momencie obok nas nie pojawi się żaden
inny narciarz, skręcający akurat w naszą stronę. Jest ich zdecydowanie za mało,
a nart carvingowych używamy na wszystkich trasach. Apeluję do sympatyków jazdy
fun o szczególną ostrożność i przezorne spojrzenie przez ramię do góry, podczas
wykonywania „podkręconych” skrętów, ponieważ wielu narciarzy nie zna lub nie
stosuje się do obowiązującej wszystkich użytkowników nartostrad zasady FIS
(mogącej mieć konsekwencje prawne) mówiącej o tym, że narciarz nadjeżdżający z
tyłu (z góry) musi wybrać taki tor jazdy aby nie spowodować kolizji z
narciarzami jadącymi przed nim.
Drugą wadą carvingu jest zwiększone obciążenie stawów kolanowych. Mając na
względzie zdrowie zawodników Międzynarodowa Federacja Narciarska ograniczyła w
sporcie wyczynowym minimalne promienie nart w poszczególnych konkurencjach
alpejskich oraz dopuszczalną wysokość płyty podwyższającej wiązanie, ponieważ
te dwa czynniki mają wpływ na wielkość sił działających na nasze kolana. W
narciarstwie amatorskim wybór należy do nas. Pozostawiam specjalistom ocenę jak
dużym zagrożeniem dla naszych kolan jest carving ale odradzam zdecydowanie
stosowanie wysokich płyt pod wiązanie narciarzom początkującym. Do nart o
krótkim promieniu (slalomowe, funcarvingowe) płyta jest niezbędna ale nie
polecam stosowania podwójnych płyt tzw. „XXL” podwyższających nas o 10 cm.
Powracając do pytania zawartego w tytule niniejszego artykułu można
odpowiedzieć, że carving to nowy sprzęt, to także nowa technika jazdy, a przede
wszystkim wspaniała zabawa na nartach i większy luz.

Przypis (wyjaśnienie pojęcia techniki fun (snow) W nowoczesnej technice jazdy
rozróżnia się jej dwa typy: fun (snow -board) charakteryzujący się pochyleniem
całego ciała do wewnątrz skrętu bez załamania w pasie biodrowym, stosowany w
jeździe fun oraz typ race stosowany przez zawodników charakteryzujący się
wyraźnym załamaniem w pasie biodrowym (skierowaniem bioder do stoku),podczas
gdy górna część ciała jest mniej pochylona do stoku niż nogi."

Powracam teraz do Twoich pytań. Stosowanie nowej techniki nie eliminuje
oczywiście stosowania technik dotychczasowych. Słusznie sugerujesz, że na
stromym wąskim stoku najlepszym rozwiązaniem może być zjazd śmigiem hamujacym,
z tym że pod pod pojęciem wąskiego stoku mam raczej na myśli stromą drogę
leśną, przecinkę w lesie lub żleb. Jeśli chodzi o jazdę po muldach (wspaniała
zabawa)to oczywiście również nie wykonujemy tu pełnych skrętów ciętych lecz
wykorzystujemy głównie garby, tj. moment w którym narty znajdują się na i
szczycie, podparte są tylko pod butem i wystarczy wbicie kijka
powodujące "przyhamowanie" i mamy zmianę kierunku jazdy. Dominuje tutaj
technika kompensacyjna, tj. musimy uginać nogi najeżdżając a garb
(skompensować "uderzenie" podłoża)z kolei w muldach czyli dołkach prostujemy
nogi aby utrzymać kontakt z podłożem. W jeździe po muldach najważniejszy jest
luz, nasze ciało musi być jak guma, gdy się usztywnimy to kolejny
garb "wyrzuci" nas w powietrze i wybije z rytmu jazdy i nie wiadomo na czym
wylądujemy. Moja druga rada to nie uciekać od linii spadku stoku i trzymać
rytm. Zobacz jak jeżdżą zawodnicy w tej konkurencji, jadą prościutko w dół i
wykorzystują każdy garb do na swej drodze do skrętu i lekkiego przyhamowania.
Trochę się zagalopowałem, mieliśmy dyskutować o carvingu. Wracając do tematu,
moim zdaniem, narty carvingowe nie są ani gorsze ani lepsze od nart
tradycyjnych w jeździe po muldach. Nie wykorzystuje się tutaj ich właściwości
skrętnych, atutem jest ich na ogół mniejsza długość. W jeździe po muldach narty
powinny być krótsze (zawodnicy startujący w tej konkurencji maja narty dość
krótkie).
W śniegu głębokim też nie jeździmy śladem ciętym, a więc nie wykorzystujemy
taliowania nart. W śniegu głębokim powinniśmy zwęzić prowadzenie nart, nie
należy też gwałtownie obciążać jednej z nart (spowoduje to rozjechanie się nart)
raczej jedziemy na dwóch nartach, w ciężkim śniegu w zapoczątkowaniu skrętu
pomaga energiczne wbicie kijka, które powoduje rotację ciała przenoszoną na
narty.O jeździe po muldach pisałem, że to wspaniała zabawa, jazdę w kopnym
śniegu uważam natomiast za największą ucztę narciarską!
Jeśli chodzi o narty carvingowe mają tutaj też zaletę, są szersze mają więc
lepsze "noszenie", tj. do wyjeżdżania dziobami z głębokiego sniegu.
W przypadku jazdy po lodzie,przewaga nart mocno taliowanych o dużej sztywności
poprzecznej jest bezdyskusyjna, jazda śladem ciętym jest tutaj najwłaściwszym
rozwiązaniem. Kształt nowych nart (szersze dzioby i piętki) powoduje, że
postawione na krawędzi narty lepiej wgryzają się w lód. W austriackim
podręczniku dla instruktorów "Carven. Skilaufperfekt" wśród zalet carvingów
autorzy podaja m.in. taką: "trzymanie" na lodzie tych krótszych nart jest lepsze
( gdy zmniejszymy powierzchnię to zwiększy się nacisk. Nacisk= Siła przez
powierzchnię) krótsze krawędzie wywwieraja większy nacisk"

Pozdrawiam
Sławek

[maryszka]

Hmm.. No dobrze. Wybieram się za dwa tygodnie na narty i wypożyczę sobie te
carwingi na dzień lub dwa. Rzeczywiście warto przynajmniej spróbować.
Mam jeszcze dwa pytania nie należące całkiem do tematu.
Na muldach radzę sobie jako tako dopóty nie rozpędzę się za bardzo. Wtedy jest
po zabawie. Zaczyna mną rzucć I jestem szczęśliwa, jeśli się nie wyłożę.
Piszesz, żeby nie odchodzić za bardzo od linii spadku. Ale co robić, gdy
szybkość za bardzo wzrośnie? Czubek muldy wykorzystuję do wykonania łatwego
przeciwskrętu (parę razy udało mi się nawet coś na kształt połknięcia :o) ale
hamuję ześlizgiem za czubkiem a nie na nim. A może to błąd? Jeśli miałabym
hamować na czubku to musi to też być chyba coś w rodzaju mocnego zejścia i
ostrego kantowania (tyłami). Ale jak sam piszesz narty dotykją wtedy śniegu
tylko tuż pod stopami. Dzioby i zwłaszcza tyły nie mają kontaktu ze śniegiem.
Czym tu wyhamować?
Bywają też ekstremalnie twarde gatunki lodu, na których żadna krawędź nawet ta
najostrzejsza nie trzyma. Jakoś sobie radzę na lodzie bo daję się “nieść” w
takich sytuacjach. Jeśli krawędzie mnie nie trzymają i jadąc w skos stoku (mimo
nawisu) zaczynam dryfować to się nie przejmuję. Ostre, krótkie zakantowanie
tyłami nawet mimo słabego trzymania i poślizgu zawsze mi wystarczy, żeby
wykonać przeciwskręt i wyhamować.
Często wolę to dryfowanie (jazda na wprost z równoczesnym ześlizgiem w bok) niż
wgryzanie się na siłę w lód za wszelką cenę. Nieprzyjemne bywają sytuacje, gdy
na krótkim odcinku takiego lodu najpierw uciekają przody (tyły jeszcze
trzymają) a w chwilę potem przody łapią kontakt (z miększym np. nawianym
śniegiem) a tyły gwałtownie sciąga w dół na lodzie.
W takich sytuacjach (przynajmniej z mojego doświadczenia) lepiej czasami unikać
ostrego kantowania i sytuacja jest łatwiej do opanowania, jeśli się jedzie na
bardziej płaskich nartach, po części ześlizgiem w bok. Przynajmniej ja czuję
się wtedy znacznie bezpieczniej.
Co robić w takich sytuacjach jadąc na carvingach?

[slawek.banaszak]

Ad1. Wypożycz sobie mocno taliowane narty z grupy fun lub slalom na średnio
wysokiej płycie. Sprawdź czy są naostrzone to warunek jazdy na krawędziach.

Ad2. Na czubku garbu wykonujemy skręt, hanowanie natomiast odbywa sie moment
wcześniej gdy wjeżdżamy na garb czyli mały przeciwstok uginamy wówczas nogi
pochłaniając część energii kinetycznej. Niezwykle ważne jest zachowanie rytmu,
wystarczy że odpuścimy jeden skręt to prędkość wzrośnie i na kolejnym garbie
nie damy rady już wyhamować.

Ad.3 Odkąd używam nart nowej generacji, praktycznie nie spotykam tak śliskich
nartostrad żebym nie mógł po nich jeździć śladem ciętym. Moje narty sa zawsze
ostre (ostrzę je ręcznie średnio co dwa, trzy dni jazdy)ale głównie jest to
kwestia techniki jazdy, tj. odpowiednio mocnego pochylenia kolan i bioder w
przód w skos, w kierunku środka zamierzonego skrętu. Szczególnie ważny (trudny)
jest moment zapoczątkowania skrętu, kończąc poprzedni skręt,
musimy "przerzucić" swoje ciało, a szczególnie kolana i biodra, w dół od stoku,
w kierunku środka zamierzonego skrętu. Konsekwencją takiego ruchu jest zmiana
krawędzi i wówczas nasze narty (carvingi) zaczynają skręcać.
Zdarzają się oczywiście sytuacje np. jakieś placki lodu lub np. zamarznięty
strumyk, na które wjeżdżam nieprzygotowany i moje narty wpadają w ześlizg,
wówczas rozluźniam napięcie mięśni nóg,pozwalam jechać nartom ześlizgiem do
końca "lodowego placka" starając się jak najszybciej w ześlizgu powrócić do
utraconej na moment równowagi.

Sławek

[krzysztof.kuzaniak]

fajny artykul! jest bardzo podobny w tresci i wymowie do tego co lansuje sportXXI w swoim NTNie ale
przeciez o nowej szkole mozna mowic tylko w superlatywach.
przyznam szczerze ze z nowych technik najbardziej lubie Reuele (roayale) czyli skrety na narcie
dostokowej z odstokowa uniesiona ponad snieg. W szkolce NTNu przedstawiaja to jako wstep do
funcarvingu a wedlug mnie jest to prawie szczyt przyjemnosci i finezji narciarskiej.
Inna sprawa ze z takich royali dosyc latwo przejsc do bodycarvingu, szczegolnie na stromym stoku.
Gdy tylko mam kawalek dosyc plaskiego stoku jade niespiesznie krecac wlasnie reuele - nie potrafie
tego opisac...to jest po prostu jak balet na sniegu! mozna podniesiona narte zawijac za ta noge ktora ma
kontakt ze sniegiem, podnosic wyzej, nizej, mozna regulowac szybkosc i amplitude
wychylen....CUDOWNE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! po prostu cudowne. nie jest to ekstremalny funcarving ale wrazenia
estetyczne niezapomniane
Slawek Banaszak - co w temacie reueli powie ekspert???

[maryszka]

Serdeczne dzięki za wszystkie porady, zwłaszcza te dotyczące jazdy na muldach i
lodzie.
Mimo, że jazda na moich wiekowych dechach satysfakcjonuje mnie już wystarczyąco
i stanowi ciągle dla mnie ciągle nowe wyzwanie, wypożczę sobie carvingi choćby
na dzień lub dwa.
Mam jeszcze inne pytanie ale to na innym, nowym wątku. Myślę, że w równej
mierze może być ciekawe dla wszystkich.

[makaz]

W ramach odpowiedzi z watku 358
wracam do tego tematu bo wybor narty o to [ varving ]tez
sie ociera.

No wiec tak mam trzy a moze nawet wicej par nart.
Kupuje czesto bo z racji, racji mamy roane okazje kupowac
sprzet po znacznie obnizonych cenach.
Ale to juz inna sprawa.

Tak czy inaczej moje 3 grosze na ten temat sprowadzaja
sie do tego co juz nie raz pisalem.
Nie dajmy sie oszolomic, oczywiscie ze nowa technologia
wprowadza wiele udogodnien, ulatwia wiele.
Jest to zmiana ewolucyjna a nie jak marketingowcy
staraj sie nam wcisnac rewolucyjna.
Z ta ewolucja to tak jak w zyciu:
zawsze jest cos za cos.

Np latwosc skretu za obnizenie stabilnosci
zwiekszenie wagi no i oczywiscie zwikszenie ceny co
jest podstawa tego calebo przedsiewziecia
czyli propagandy carvingu.

Niby waga nie jest tak istotna no ale czasami ma to
znaczenie. Zwlaszcza przy np wedrowkach z nartami po
terenach oddalonych od gwarnych i przepelnionych
nartostrad no Okolice Ornaku, Chocholowskiej np na Rakon,
itp ale kto by sie tam drapal i po co(?)

Co do stabilnosci to stoja w garazu moje stare volkle
P10 o nich mozna powiedziec ze byly stabilne moglem je
skierowac prosto w dol i jechalo sie jak po szynach.
Ale to juz historia.

Hej Ispa piszesz :
Masz 3 pary nart? i co heady najbardziej rajcujace? :)))
Yeap ma niezlego kopa.

Tak to swietna narta ale tez bardzo wymagajaca musisz byc
caly czas aktywny i czuje sie ja w stawach po dluzszej
jezdzie np dzien w dzien po 8 godzin.
Daltego tez cenie sobie rowniez Rossi Viper STX
ma carvingowy profile ale cowazniejsz to daje
duzy relax duza frajda maja tez kopa ale bardziej
relaksowego. No a tegoroczne RPM to nowsza wersja
znanego Bandit XX i to juz inna historia na nieco
powaniejsze zjazdy.


Rozumiem ze wiekszosc z forumowiczow jezdzi amoatorsko
2-3 tygodnie w sezonie. W takim przypadku wybor narty
jest bardzo wazny jako ze wybieramy narte podstawowa
na dluzszy czas jako jedyna i do wszystkiego.

Carving nie za krotki lub allmoutain z seri dla expertow
powinien byc OK Nie szedl bym w kierunku nart
zawodniczych nie schodzil bym ponizej advanced.


Wiadomo nalepiej przejechac sie na demo ale, czy to jest
wszedzie mozliwe nie mam pojecia

Carving czy allmoutain - to zalzezy od indywidualnych
preferencji i kierunku w ktorym sie chce isc.

Wszystkie sa tljowane mniej lub wiecej na wszystkich
jezdzi sie latwo.

Mysle ze wazniejsza sprawa jest dobranie odpowiednich
i wygodnych butow ale o tym sza na forum a jakze to wazne
w narciarstwie !!!!?

Pozdrowienia KM.

[ispa]

hey,
watki i odpowiedzi autorstwa karkass to moje (zmiana nicka) i dalej podtrzymuje ze carving to najlepszy
wynalazek od kiedy zaczalem jezdzic na nartach, czyli od 25 lat :)))

Mam dwie pary desek: Atomic 9.20 Race (grupa racecarve) 190 cm i Head XTI (funcarve)160 cm i oto
krotka charakterystyka (na obydwu jezdze bez kijow)

Atomic: Swietne, bombowe, czadowe, dobre do slalomu i do giganta, jada jak po szynach, na lodzie jak
po szynach, sa PRAWIE jak funcarvery, sila, ciag, stabilnosc - najwyzsza klasa, wykop czyli przyspieszenie
przy wyjsciu ze skretu - fenomenalne.

Head: zywe, skretne, czadowe, niesamowicie przyspieszajace i rajcujace, jako slalomowki duzo lepsze
od Atomica, jako gigantowki tylko do sredniej predkosci, jako funcarvery wzorcowe

Generalnie czesciej uzywam Headow bo sprawiaja naprawde mnostwo frajdy, to jest jak taniec, jak balet
na stoku, nie moge tego opisac.

Jesli jednak chodzi o pojecie ":dobrych nart" w starym znaczeniu moj wybor padlby na Atomiki - oferuja
mniej zabawy niz Heady i nie sa tak zwawe i chetne do tanca ale ten ciag, ta pewnosc robia swoje.

Tak wiec ocenilbym w skali 0-10:

skretnosc - H 10, A 8
funfactor - H10, A 8
szybkosc, stabilnosc, slalom gigant - H 7, A 10