Fiodor Dostojewski

[rita100]

nie mo żodnego zwiójzku z noju Warnijó. Chiba ni mo. Choć jek by sia tak
człoziek uper to i nojdzie sia nić, chtóra łónczy. Ano, tak jek Dostojewski
Fiodor tak ji niechtóre Warnijoki wycióngli na katorge.

A tamój żucie bziegnie jinaczyj

[rita100]

"Wspomnienia z domu umarłych" z katorgi - Fiodor Dostojewski

Pieśń zesłańca, na śliczną nutę, tęskna i ckliwa.

Mój wzrok nie ujrzy tej krainy,
Gdzie mnie powiła matka;
Już taki los mój, że bez winy
Mam cierpieć do ostatka.
Na strzesze huknie puszczyk smutny,
Aż się rozlegnie wszędzie;
Poczuję w sercu żal okrutny,
Bo mnie już tam nie będzie.

[rita100]

"Drażni podwładnego wszelkie pomiatanie nim, wszelkie lekceważenie. Niektórzy
sądzą na przykład, że wystarczy dobrze żywić, dobrze utrzymywać więźnia,
wykonywać wszelkie przepisy regulaminu.
Każdy człowiek, kimkolwiek by był, poniżony, żąda - chociażby instynktownie
tylko, chociażby bezwiednie - poszanowania swej ludzkiej godności. Więzień sam
wie, ze jest więźniem, wyrzutkiem i zna swoje miejsce wobec naczelnika; żadne
jednak piętna, żadne kajdany nie sprawią, by zapomniał, ze jest człowiekiem. A
ponieważ istotnie jest człowiekiem, należy się nim zatem obchodzić po ludzku.
Boże drogi! Przecież ludzkie traktowanie może uczłowieczyć nawet takiego, w
którym dawno się już zatarło podobieństwo boże. Właśnie tych "nieszczęśników"
trzeba traktować najbardziej po ludzku. W tym ich ocalenie i radość. Kilka
dobrotliwych słów - i więźniowie prawie że zmartwychwstali moralnie."

[rita100]

Na katordze w święta więźniowie wystawili swój teatr. Za oglądanie pobierali
pieniądze co kto może, chociażby grosz na talerz, ale poniektórym rezerwowano
lepsze miejsca.
"Lecz jeśli mnie puszczano naprzód i poniekąd z powodu pieniędzy,
przypuszczając, ze dam więcej niż inni, to ileż i w tym także było poczucia
godności! "Bogatszyś ode mnie, ruszaj więc naprzód i chociaż tutaj wszyscy
jesteśmy równi, ty położysz więcej: zatem taki gość jak ty jesteś aktorom
milszy; bierz więc pierwsze miejsce, ponieważ jesteśmy tu wszyscy nie za
pieniądze tylko z uszanowania, więc też segregować siebie powinniśmy już sami"
Ileż w tym prawdziwej, szlachetnej dumy! To nie szacunek do pieniędzy, lecz
szacunek dla samego siebie."

[lelo58]

Ziysz to co Dostojewski przeżuł na katordze to je mały psikuś do ty
katorgi jakó bolszewiki i Stalin zafundowały ludziom.Pocytoj sobzie
lepsi Szałamowa abo Achmatową abo Mandelsztama,carskie
katorgi,zsyłki to buła szkółka niedzielna.


Osip Mnadelsztam

Żyjemy tu, nie czując pod stopami ziemi,
Nie słychać i na dziesięć kroków, co szepczemy,
A w półsłówkach, półrozmówkach naszych
Cień górala kremlowskiego straszy.
Palce tłuste jak czerwie, w grubą pięść układa,
Słowo mu z ust pudowym ciężarem upada.
Śmieją się karalusze wąsiska
I cholewa jak słońce rozbłyska.

Wokół niego hałastra cienkoszyich wodzów:
Bawi go tych usłużnych półludzików mozół.
Jeden łka, drugi czka, trzeci skrzeczy,
A on sam szturcha ich i złorzeczy.
I ukaz za ukazem kuje jak podkowę –
Temu w pysk, temu w kark, temu w brzuch, temu w głowę.
Miodem kapie każda nowa śmierć
Na szeroką osetyńską pierś.

[rita100]

Nie, dziankuje, to rychtyczno droga bez manka. Ciajżko ma bnadzie na syrcku.
Lepsi ni. To je łokrutne na samo myśl. Potam śpik tlo bi buł łokrutny. Nie chce,
jo i tak boja sia wojny, boja sia krziwd. Nie lubuja sia w takich ksiójżkach.
Cytała am Sołżeńcyna ło głodzie ukrainskam, to mi już styknie.

[rita100]

Był to dla katorżników dzień niezwykły, jeden z takich co się czeka cały rok, bo
po teatrze wszyscy się bawią, tańczą i improwizują na swoją rękę i umęczeni
więźniowie rozchodzą się. Szczęśliwi, weseli, zadowoleni zasypiają nie tak jak
zawsze, lecz prawie ze spokojem w sercu.
" - Spytacie dlaczego ?
A jednak to nie urojenie mojej wyobraźni. To prawda, szczera prawda. Odrobinę
tylko pozwolono tym biedakom pożyć po swojemu, zabawić się po ludzku, bodaj
godzinę spędzić nie po więziennemu - i czlowiek odmienia się moralnie, chociażby
na kilka minut zaledwie.... Lecz oto już głęboka noc. Wzdrygam się, przypominam
sobie, że przed zaśnięciem śmialiśmy się wszyscy wspominając teatr,
gaworzyliśmy. Podnoszę głowę i oglądam śpiących towarzyszy. Patrzę na ich biedne
twarze, na ich biedne posłania, na całą tę bezdenną nędzę i biedę....
.... "Jezus Chryste Panie, zmiłuj się nad nami!..."

[rita100]

"A miłość bliźniego, życzliwość, braterskie współczucie są może niekiedy
potrzebniejsze choremu niż wszelkie lekarstwa."

[rita100]

"Człowiek to istota, ktora się do wszystkiego przyzwyczaja i sądzę, ze to
najtrafniejsze określenie człowieka"

[rita100]

"Postradawszy cel, nadzieję, człowiek ze zgryzoty zamienia się nieraz w
potwora..... "

[rita100]

"Rzeczywistość dąży do różnorodności. Każdy ma odrębne życie, takie czy owakie,
ale ma i nie tylko to urzędowe, lecz i wewnętrzne, swoje, własne życie."