wiela Nos tu je?

[builder]

mom na mys`li tych prawdziwych S`loonzoko`w?,
no tych pool prawdziwych i polskich tysz?,
no wiela?,

dobre...,
kupa!

[misiek001]

A kto to jest "prawdziwy Ślązak"?

[alex.stela]

"Prawdziwy Ślązak" to każdy Ślązak. Bo każdy Ślązak powie o sobie, że to on jest "prawdziwym Ślązakiem".

Ale tak naprawdę prawdziwym Ślązakiem jest ten, kto Śląsk ma w sercu i w duszy. No i w rodowodzie ;-)

[albrecht1]

alex.stela napisał:

> Ale tak naprawdę prawdziwym Ślązakiem jest ten, kto Śląsk ma w sercu i w
duszy.
> No i w rodowodzie ;-)

No wiesz, chyba lepiej nie można było tego napisać. Choc zaakcentowałbym przede
wszystkim te dwie pierwsze cechy. Bywa, że ludzie "nie stela" znajdują tutaj
swoją drugą ojczyznę, chocby tą małą.

[alex.stela]

No i bardzo się z tego cieszę! Zresztą z tym rodowodem to różnie bywa...

[broneknotgeld]

Toż se tyż melduja i pozdrowiom ze stolicy fraszki.

wela nos tu je

[hanys131]

Kurna hynysy suchejcie to nima fto je ''ślązkiem'' yno fto je Hanysym. bo
"Ślązkiem" to może być kożdy jebnynty gorol jak sie na śląsk prziprowdzi. kurna
hanysy piszcie na [e-mail] chopy jo nima póltoń jo jak widza polske
godło to na te hujstwo pluja. "naprowda oplułech już welaśtam razy te gorolske
szmatajstwo.

[faithless_dz]

rodowód to jest jedna sprawa .. ... .. a hanys to hanys .. .. .. .

najwazniejsze by umioł szanować ta ziemia ... i kochać ją jak każdy hanys kocho
... żeby szanowoł ludzi którzy som w porządku do innych a pientnowoł tych co
żadnego szacunku do innych nie majom ... nio i żeby wiedzioł że ślonzk to jego
ojczyzna ...

i tyla wiyncej ni cza ...

:>:>

[eichenau]

Builider Tys je pra syncysko ze Sosnowitz a "Sosnowitz" tysch wedug ciebie
Oberschlesien HE HE HE ! Ja Jaśu Kiepura tysch tak łozprawioł a w duchu był
polok i gorol jak ty!!

[sas12]

Ni wiela nos tu je. Wiela nos je przeca w rajchu.

[sloneczko1]

nos je bardzo wiela,ale niykiere sie bojom to guośno pedzieć

[eichendorff]

sloneczko1 napisała:

> nos je bardzo wiela,ale niykiere sie bojom to guośno pedzieć

Powoli nabierom uodwagi... :-)

[sloneczko1]

niy yno Ty ,ale jeszcze wiela sie boi,ze historia sie obroci i zaś bydzie jak kiedyś

[eichendorff]

sloneczko1 napisała:

> niy yno Ty

Powoli nabierom uodwagi... :-)

W znaczeniu "oni nabiorą", a nie "ja nabieram".
W języku śląskim to słowo akurat, brzmi tak samo w 3 osobie liczby mnogiej
czasu przyszłego i 1 osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego :-)

[sloneczko1]

ja? niy wiedziauach--jak ty szybko odkroues żech je lis farbowany i niy je jo
ślonzaczka--detektyw z Ciebie abo co?odważny z Ciebie karlus widza,no,no

[starzik]

Jo tyż żech je

pyrsk !

[eichendorff]

sloneczko1 napisała:

> jak ty szybko odkroues żech je lis farbowany i niy je jo ślonzaczka--detektyw
> z Ciebie abo co?

Nie interesuje mnie czy ktoś ma rodziców ze Śląska czy nie. Dla mnie liczy się
tylko stosunek danej osoby do kultury śląskiej. Poznałem już Goroli, którzy za
Śląsk daliby się zabić, jak również Ślązaków, którzy w d.pie mieli swoje
pochodzenie i tożsamość.
Nikogo nie osądzamy po czystości krwi! Nie jesteśmy nazistami...

[sloneczko1]

eichendorff napisał:

> sloneczko1 napisała:
>
> > jak ty szybko odkroues żech je lis farbowany i niy je jo ślonzaczka--dete
> ktyw
> > z Ciebie abo co?
>
> Nie interesuje mnie czy ktoś ma rodziców ze Śląska czy nie. Dla mnie liczy się
> tylko stosunek danej osoby do kultury śląskiej. Poznałem już Goroli, którzy za
> Śląsk daliby się zabić, jak również Ślązaków, którzy w d.pie mieli swoje
> pochodzenie i tożsamość.
> Nikogo nie osądzamy po czystości krwi! Nie jesteśmy nazistami...

>przepraszam Cię za ten post ale nie wiedziałam,że Ty zajmujesz się wraz z
innymi kodyfikacją języka śląskiego--pomyślałam ,że chcesz mnie pouczać--a z
resztą Twojej wypowiedzi zgadzam sie w 100 %---ale jeszcze jedno
pytanie---jestem ślązaczką czy nie--jak myślisz?

[stefan_ems]

sloneczko1 napisała:

> >przepraszam Cię za ten post ale nie wiedziałam,że Ty zajmujesz się wraz z
> innymi kodyfikacją języka śląskiego--pomyślałam ,że chcesz mnie pouczać--a z
> resztą Twojej wypowiedzi zgadzam sie w 100 %---ale jeszcze jedno
> pytanie---jestem ślązaczką czy nie--jak myślisz?

Nie ważne co on myśli, ważne jest to, jak Ty na to pytanie sobie odpowiesz, a on może tylko uszanować Twoją wolę, jakakolwiek by ona nie była.
Ale sama deklaracja to tylko puste słowo.
Pzdr.

[sloneczko1]

tak samo myśla

[eichendorff]

sloneczko1 napisała:

> przepraszam Cię za ten post ale nie wiedziałam,że Ty zajmujesz się wraz z
> innymi kodyfikacją języka śląskiego--pomyślałam ,że chcesz mnie pouczać--a z
> resztą Twojej wypowiedzi zgadzam sie w 100 %---

Nie ma za co przepraszać. To ja popełniłem błąd bo mogłem zauważyć, że słowo,
które wpisuję może być odczytane dwuznacznie. Wystarczyło więc, że
przed "nabierom" postawiłbym "uoni"...

> ale jeszcze jedno pytanie---jestem ślązaczką czy nie--jak myślisz?

Nie mam zielonego pojęcia. Abym mógł to stwierdzić, musiolibyśmy się spotkać :-)

[sloneczko1]

a jak by my sie spotkali to po czym byś to poznou,po godce?

[sloneczko1]

Koło w młynie mojego ojca obracało się, wesoło pluszcząc w wodzie. Śnieg
topniał na dachu, a krople wody z narastającą częstotliwością spadały na ziemię.
Wróbelki ćwierkały i jakby wtórowały odgłosom młyńskiego koła.
Siedziałem na progu chałupy i ocierałem oczy z resztek snu. Było mi bardzo
przyjemnie w promieniach wiosennego słońca. Wtedy ojciec wyszedł z domu. On już
od wczesnego
ranka pracował w młynie. Spojrzał na mnie i powiedział: - Ty nicponiu.
Przeciągasz się na słońcu jak kot i nie zważasz na to, ze wszelkie prace muszę
wykonywać sam. Nie będę cię już dłużej karmił. Wiosna puka do drzwi. Idź
wreszcie w świat i zarób sobie sam na chleb.
Wtedy rzekłem - skoro jestem nicponiem, to pójdę w świat, żeby poszukać dla
siebie szczęścia. Od dawna o wędrowaniu rozmyślam. Często też - stojąc w zimowe
dzionki przy oknie - o podróżach i przygodach pośpiewuję.
Wszedłem zatem do domu, by zabrać moje skrzypce, wiszące na ścianie, ojciec dał
mi parę groszy i - w drogę. Otworzył się przede mną szeroki, wolny świat.
Przesłałem ostatnie pozdrowienia zapracowanym w polu gospodarzom i poczułem -
jakby odtąd wszystkie dni tygodnia były niedzielami. Kiedy wreszcie znalazłem
się na otwartym polu, ująłem skrzypce pod brodę i zacząłem grać i śpiewać.

[sloneczko1]

Gdy łaskę komuś Bóg uczyni
wysyła go w daleki świat
Tam mu objawia cuda ziemi
gór, lasów, rzek odwieczny lad.

[sloneczko1]

Kiedy tak idąc - grałem i śpiewałem - to nawet nie spostrzegłem za plecami
jadącego wolno powozu. Odwróciwszy się, ujrzałem w powozowym oknie dwie damskie
głowy. Jedna, niczym kwiatuszek co dopiero zerwany w ogrodzie. Druga równie
piękna, ale jakby nieco starsza. Kiedy zaprzestałem śpiewania, starsza dama
nakazała zatrzymanie powozu. Zagadnęła mnie słowami: wesoły wędrownik z ciebie,
młodzieńcze. Znasz piękne pieśni.
- Łaskawa pani - znam jeszcze dużo piękniejsze.
- Dokąd to droga prowadzi tak wczesnym rankiem?
Zawstydziłem się, bowiem sam nie znalem celu podróży.
- Do Wiednia - odpowiedziałem, bo coś należało powiedzieć.
Wtedy obie damy przemówiły do siebie językiem, który nie był mi znany. Starsza
przemawiała, a młodsza potrząsała głową. Obie śmiały się serdecznie.
- Wskocz na tył powozu - zarządziła starsza dama. My tez do Wiednia podążamy.
Wnet zająłem miejsce z tylu, a kiedy powożący trzasnął z bata i konie ruszyły z
kopyta, poczułem miły powiew wiatru i radośnie zrobiło mi się na duszy.
Zostawiłem za sobą wioski, ogrody, wieże kościelne, a przede mną nowe wioski,
zamki i góry. Zaś pode mną - kępki trawy, łąki kolorowe od kwiecia. Na niebie
dużo skowronków w niebieskawym, przezroczystym powietrzu. Wstydziłem się
krzyczeć głośno, ale w moim wnętrzu grało, huczało i było radośnie.

[sloneczko1]

iedy w południe damy zarządziły przerwę, wtedy w cieniu korony potężnego drzewa,
zobaczyłem oczami wyobraźni moją wieś, ojca, młyn. Ogarnęło mnie dziwne uczucie,
jakby nakazujące powrót do domu. Wetknąłem moje skrzypce pomiędzy kamizelkę i
marynarkę, usiadłem na stopniu powozu i zamyśliwszy się - zasnąłem.
Kiedy się obudziłem, powóz stał w cieniu rozłożystych lip i w pobliżu potężnych
kolumn, pomiędzy którymi były schody, prowadzące do zamku. W prześwicie pomiędzy
drzewami było widać wieże Wiednia. Damy już dawno wysiadły, konie były wyprzęgnięte.
Przestraszyłem się, bo pozostawiono mnie samego. Udałem się na schody,
prowadzące do holu zamku. Z otwartego u góry okna dał się słyszeć głośny śmiech.
Kiedy znalazłem się w holu i począłem się rozglądać - poczułem dotknięcie laską
w ramię. Odwróciwszy się, ujrzałem dostojnego pana w służbowym stroju, zdobnym w
świecidełka i naszywane paski. Wnet zebrało się kilka osób służby obojga płci. Z
ust młodej dziewczyny usłyszałem, iż jestem szarmanckim młodzieńcem. Starszy pan
zapytał - czy nie zechciałbym pomagać ogrodnikowi w jego pracach.
Sięgnąłem do kieszeni. Okazało się, że tych parę groszy, jakie otrzymałem od
ojca - wyskoczyło mi w czasie podróży. Oprócz gry na skrzypcach i śpiewania,
niczego innego nie umiałem. Odpowiedziałem tedy - tak, chcę służyć jako chłopiec
ogrodowy.
Mila była praca w ogrodzie. Zieleń, krzewy, kwiaty, klomby, ciche bzykanie
pszczółek - aż się chciało śpiewać.
Śpiewałem sobie tedy:

[sloneczko1]

Dokąd się udam i spojrzę,
w pole, dolinę, las
z góry w otchłań niebieską
łaskawe panie - widzę was
i po tysiąckroć pozdrawiam.

[sloneczko1]

Aż tu niespodziewanie zza okiennych żaluzji przygląda mi się para błyszczących
oczu. Byłem zmieszany i nie dokończywszy śpiewania, podjąłem ogrodową pracę.
Wieczorem - a była to sobota - podeszła do mnie służąca z butelką wina i słowami:
- Łaskawa pani, dla której pan tak pięknie śpiewał, przesyła butelkę wina, byś
wypił za jej zdrowie. Położywszy flaszkę na parapecie okna altany, zniknęła w
gąszczu niczym zwinna jaszczurka.
Ośmielony tym gestem, ująłem skrzypce brodą i z wielkim uczuciem śpiewałem pieśń
o i dla łaskawej pani. Często grywałem pod oknami z ukrycia w gęstwinie krzewów
i kwiatów.
Pewnego razu w oknie zjawiła się - równie piękna, ale starsza dama. Zdawało mi
się, ze ta młodsza spoziera zza firanek. Udałem się w pobliże ogrodowego stawu.
Podszedłem do lodzi, rozkołysana wprawiała mnie w błogi nastrój. Wsłuchiwałem
się w odgłosy spacerowiczów, dochodzące z różnych stron.
Wnet miejsce w lodzi zajęły damy, pan w okularach i jeszcze ktoś, chwycił za
wiosła. Mój śpiew i granie ścieliło się nad lustrem wody i jakby pochłonięte
przez przybrzeżne krzewy - milkło.
Przybiwszy do brzegu - pan w okularach nie omieszkał zauważyć, że w czasie
śpiewania byłem obiektem obserwacji młodej damy. Kiedy towarzystwo opuściło łódź
i rozeszło się po ogrodzie, uświadomiłem sobie, jak bardzo śpiewałem pod
dyktando serca, płonąc z miłości do młodej damy. Kiedy zostałem sam, rzuciłem
się na trawę i gorzko zapłakałem.

[eichendorff]

sloneczko1 napisała:

> a jak by my sie spotkali to po czym byś to poznou?

To je moja suodko tajymnica :-)

[sloneczko1]

lubia suodkości bo ktoż je niy lubi,a jak jeszcze tajymnica..............

[eichendorff]

sloneczko1 napisała:

> lubia suodkości bo ktoż je niy lubi,a jak jeszcze tajymnica..............

:-))))))))))))))))))))))))))

[sloneczko1]

onephoto.net/uploads/eviva/1120490224_gal_okno0407w_oph.jpg

Jak widzę to niewielu......

[pit-zeolit]