W obronie Śląska

[arnold17]

Na ręce wnuka Wojciecha Korfantego, Feliksa prezydent Kwaśniewski złożył
przyznany pośmiertnie Order Orła Białego. Feliks Korfanty przybył na tę
uroczystość ze Stanów Zjednoczonych. Dziękując w imieniu rodziny za to
najwyższe odznaczenie, stwierdził, że żałuje, iż chwili tej nie doczekał jego
ojciec Zbigniew, syn Korfantego. Feliks Korfanty widział dziadka po raz
ostatni, kiedy miał dwa lata, więc nie pamięta go. Wie jednak, że całe swe
życie poświęcił sprawie Polski. Z rodzinnych przekazów wie też, iż
najszczęśliwszym dniem w życiu Wojciecha Korfantego był dzień wkroczenia
wojsk polskich na Śląsk.

arch.rzeczpospolita.pl/a/rz/1997/06/19970623/199706230015.html?k=on;t=1993040420030504

Przeciw odrębnej narodowości śląskiej

[arnold17]

Siedemdziesięciu członków zwyczajnych i osiemdziesięciu wspierających liczy
dziś Ruch Obywatelski "Polski Śląsk", obliczono po sobotnim I Walnym Zjeździe.
Utworzyli go studenci trzech śląskich uczelni. Jest reakcją na próby tworzenia
Związku Ludności Narodowości Śląskiej , które określają jako "nieodpowiedzialne
i destrukcyjne". Zamierzają stać się ośrodkiem opiniotwórczym łączącym
regionalizm z polskością. Sympatykiem Ruchu jest stryjeczny wnuk Wojciecha
Korfantego.

W czasie I Walnego Zjazdu, jaki odbywał się w sobotę do późnych godzin nocnych,
wybrano władze Ruchu. Przewodniczącym jest Piotr Spyra, doktor filozofii,
absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, dzisiaj nauczyciel w katowickim Liceum
Społecznym. Przyznaje się do śląskich korzeni, Ślązakami są też pozostali
członkowie zarządu. Głównym celem ich działalności jest przekonywanie Ślązaków,
że są Polakami, że Śląsk jest i powinien być częścią Polski.

Są zdecydowanie przeciwni próbom tworzenia Związku Ludności Narodowości
Śląskiej, ponieważ w przyszłości grozi to utworzeniem odrębnego państwa
śląskiego, dowodzili na sobotniej konferencji prasowej

arch.rzeczpospolita.pl/a/rz/1997/12/19971222/199712220089.html?k=on;t=1993040420030504

[arnold17]

Czym była dla Górnoślązaków Polska, o którą się tak przez wieki dobijali?

Owym zamkiem z baśni, może trochę stawianym na wodzie, czy może, jak powiedział
stary Wyględa swojej córce: ich Matką Boską.

Po wielkiej wojnie rozpadały się mocarstwa, a tu, na tym maleńkim skrawku
ziemi, wyglądającym na szkolnym globusie jak główka szpilki, wybuchają wielkie
powstania. I po co? Po to, by przynależeć do państwa, którego jeszcze kilka lat
temu nie było.

I kiedy nadszedł ów dzień i wojska polskie weszły na Śląsk, Górnoślązacy
otworzyli swoje serca i bramy domostw. I jakby chcąc, aby to otwarcie było
jeszcze większe, wybudowali na całym Śląsku dziesiątki bram powitalnych. Tak
było od Szopienic aż po Rybnik.

Ksiądz Emil Szramek tak wspominał tamte dni:

"Generał Szeptycki, po obsadzeniu całego terenu przyznanego Polsce, udał się do
Tychów, by uczcić osobno siedzibę delegata biskupiego. Po defiladzie wojskowej
rozeszli się wszyscy na obiad i zaproszeni goście na plebanię, żołnierze do
parku browarowego. Toastom i wiwatom nie było końcaSpełniony marzeń wielki cud,

Niewoli spadły z rąk kajdany,

Zmartwychwstał górnośląski lud,

Z Polską na wieki już związany


"Taki będzie los Śląska, jakim będzie ten pierwszy sejm. - Tymi właśnie słowami
zwracał się w odezwie do swoich wyborców blok narodowy, na którego czele stał
Wojciech Korfanty. - Sprawa polska na Śląsku może być zaprzepaszczona, jeśli
nad ideą narodową weźmie górę partyjność i prywata, a w sejmie zasiądą warchoły
i nieuki


Nie czas i na walkę klasową, gdy głód zagraża robotnikom, jak i inteligentom.

Nasz program jest jasny: Żądamy wprowadzenia języka polskiego w przynależne mu
prawa w życiu publicznym i urzędzie.

Od Niemców zamieszkujących wśród nas domagać się będziemy pełnej lojalności
wobec Polski, za co uznamy ich prawa obywatelskie.

Żądamy najszybszego wprowadzenia polskiego szkolnictwa.

Kandydatów naszych zobowiązujemy, aby w sejmie czuwali nad spłaceniem długu
wdzięczności powstańcom, uchodźcom, i pracownikom plebiscytowym.

Wdowom powstańców - pensje wdowie, dzieciom poległych - wykształcenie na koszt
kraju, uchodźcom - pomoc w osadzeniu, a nie jałmużna lub obóz uchodźczy
Szanowni Państwo! Chwila, którą obecnie przeżywamy, jest tak wielka i tak
doniosłego znaczenia , że na uwypuklenie jej nie potrzeba słów, gdyż byłyby one
zawsze blade wobec doniosłości tej chwili. Ustać powinny wszelkie rozterki
między nami, obyż ustały. Obyż serca nasze przepełnione były duchem zgody ,
może nawet jeśli trzeba będzie duchem ofiary i zrzeczenia się, a to dlatego,
ażeby prace tego Sejmu Śląskiego były jak najobfitsze w owoce dla ludności,
którą reprezentujemy dla dobra krainy, tej naszej ciaśniejszej Ojczyzny, którą
przedstawiamy i dla chwały i dobra naszej szerszej Ojczyzny Polski. W tej myśli
wznoszę okrzyk: niech żyje lud górnośląski, niech żyje Najjaśniejsza
Rzeczypospolita Polska.

(Wtedy posłowie wstali i wznieśli trzykrotny okrzyk: niech żyje!)

Szanowni Państwo! proszę jeszcze, aby przez powstanie uczcić pamięć tych
wszystkich wielkich duchów, które przez ciąg wieków pracą swoją cichą i ofiarną
podtrzymywały poczucie narodowe w ludzie tutejszym, podtrzymywały niby tę
ostatnią iskierkę w popiele Znicza świętego, aż do chwili, gdy ta wybuchła w
płomień jasny i gorący. A dalej proszę o uczczenie przez powstanie tych
wszystkich, którzy ofiarą mienia i życia przyczynili się do tego, że tę wielką
chwilę przeżywamy. Tym wszystkim ofiarnikom i pracownikom naszego dzisiejszego
szczęścia i lepszej przyszłości im wszystkim Cześć!

(Posłowie ponownie wstali i wznieśli okrzyki.)

arch.rzeczpospolita.pl/a/rz/1997/06/19970621/199706210002.html?k=on;t=1993040420030504

[arnold17]

WOJCIECH KORFANTY:

Wysoki Sejmie! Przemawianie dziś w Sejmie Śląskim musi budzić uczucie
zadowolenia, uczucie zwycięstwa dążeń ludowych, bo ten Śląsk dziś złączony z
Polską przez siedem wieków oderwany był od macierzy, przeszedł niewolę czeską,
austriacką i najcięższą pruską. Jeżeli granica na Górnym Śląsku tak została
przeciągnięta, że 2/3 wielkiego przemysłu przypadło Rzeczypospolitej, to mamy
to do zawdzięczenia ofiarom krwi naszych rodaków - powstańców. Śmiało i
otwarcie to dzisiaj nawet wobec świata międzynarodowego powiedzieć możemy, że
powstańcy słuszność mieli, gdyż decyzja pierwotna co do granic była krzywdą
wyrządzoną temu ludowi śląskiemu.

(W tym momencie przerwał mu z sali poseł Szczeponik, który jak już wiemy
reprezentował Niemców i zawołał: Czy to należy do porządku dziennego?)

Nie Pan mnie będzie uczył jak się mam zachowywać. Może Panom być nieprzyjemne
to co mówię, ale nie zapominajcie Panowie, że jesteśmy w polskim Sejmie, mamy
prawo dawać wyraz naszym uczuciom polskim. Panie pośle Szczeponik, proszę nie
przywłaszczać sobie przysługujących mi praw.

Zanim przystąpię do właściwych swoich wywodów, pragnąłbym z tego miejsca
zaznaczyć, że wiele trudności sprawiać będzie rozgraniczenie kompetencji
Województwa Śląskiego i Rządu Centralnego.W imieniu klubu naszego oświadczam,
że zawsze będziemy się trzymali w tych granicach, które ustawa autonomiczna nam
zakreśla.

Jeżeli chodzi o nasz stosunek do rodaków, którzy przybyli z innych dzielnic, to
stoimy na stanowisku, że potępiamy wszelkie antagonizmy dzielnicowe, napadanie
na innych Polaków li tylko dlatego, że z innych pochodzą dzielnic.

(Z sali, widocznie któryś z takich rodaków na cały głos zawołał: słusznie!)

Jeżeli chodzi o Polaków mojżeszowego wyznania, którzy w tak wielkiej ilości po
zniesieniu dawnej granicy na Śląsk zaczęli napływać, to oświadczamy, że o ile
żyd uczciwej pracy tutaj się będzie imał, to nie będzie miał w nas wrogów.
Jeżeli chodzi o nasz stosunek do naszych współobywateli narodowości
niemieckiej, to mimo wszelkich dowodzeń Niemców, że Niemcom uczyniono gwałt
przez to, że część Górnego Śląska przydzielono do Polski, żądamy, aby się z tym
faktem dokonanym pogodzili, bo wybory do Sejmu Śląskiego wykazały najdobitniej,
że olbrzymia większość mieszkańców stoi na gruncie państwowości polskiej i
przyznaje się do narodowości polskiej. Panowie! Na 48 posłów zyskaliście tylko
14, jesteście więc w znikomej mniejszości. Rozróżniamy Niemców dwojakich, tych
Niemców, którzy tu od wieków siedzą i Niemców, którzy zniemczeli, w żyłach
których płynie ta sama krew, co i w naszych. O tych mamy przekonanie, że oni i
duchowo i kulturalnie wnet wrócą na łono Ojczyzny. Przypatrzmy się teraz życiu
gospodarczemu na Górnym Śląsku od chwili przejęcia go przez Polskę.

[Gość: 007]

arnold17 napisał:

> WOJCIECH KORFANTY:
>
> Wysoki Sejmie! Przemawianie dziś w Sejmie Śląskim musi budzić uczucie
> zadowolenia, uczucie zwycięstwa dążeń ludowych, bo ten Śląsk dziś złączony z
> Polską przez siedem wieków oderwany był od macierzy, przeszedł niewolę
czeską,
> austriacką i najcięższą pruską. Jeżeli granica na Górnym Śląsku tak została
> przeciągnięta, że 2/3 wielkiego przemysłu przypadło Rzeczypospolitej, to
mamy
> to do zawdzięczenia ofiarom krwi naszych rodaków - powstańców. Śmiało i
> otwarcie to dzisiaj nawet wobec świata międzynarodowego powiedzieć możemy,
że
> powstańcy słuszność mieli, gdyż decyzja pierwotna co do granic była krzywdą
> wyrządzoną temu ludowi śląskiemu.
>
> (W tym momencie przerwał mu z sali poseł Szczeponik, który jak już wiemy
> reprezentował Niemców i zawołał: Czy to należy do porządku dziennego?)
>
> Nie Pan mnie będzie uczył jak się mam zachowywać. Może Panom być
nieprzyjemne
> to co mówię, ale nie zapominajcie Panowie, że jesteśmy w polskim Sejmie,
mamy
> prawo dawać wyraz naszym uczuciom polskim. Panie pośle Szczeponik, proszę
nie
> przywłaszczać sobie przysługujących mi praw.
>
> Zanim przystąpię do właściwych swoich wywodów, pragnąłbym z tego miejsca
> zaznaczyć, że wiele trudności sprawiać będzie rozgraniczenie kompetencji
> Województwa Śląskiego i Rządu Centralnego.W imieniu klubu naszego
oświadczam,
> że zawsze będziemy się trzymali w tych granicach, które ustawa autonomiczna
nam
>
> zakreśla.
>
> Jeżeli chodzi o nasz stosunek do rodaków, którzy przybyli z innych dzielnic,
to
>
> stoimy na stanowisku, że potępiamy wszelkie antagonizmy dzielnicowe,
napadanie
> na innych Polaków li tylko dlatego, że z innych pochodzą dzielnic.
>
> (Z sali, widocznie któryś z takich rodaków na cały głos zawołał: słusznie!)
>
> Jeżeli chodzi o Polaków mojżeszowego wyznania, którzy w tak wielkiej ilości
po
> zniesieniu dawnej granicy na Śląsk zaczęli napływać, to oświadczamy, że o
ile
> żyd uczciwej pracy tutaj się będzie imał, to nie będzie miał w nas wrogów.
> Jeżeli chodzi o nasz stosunek do naszych współobywateli narodowości
> niemieckiej, to mimo wszelkich dowodzeń Niemców, że Niemcom uczyniono gwałt
> przez to, że część Górnego Śląska przydzielono do Polski, żądamy, aby się z
tym
>
> faktem dokonanym pogodzili, bo wybory do Sejmu Śląskiego wykazały
najdobitniej,
>
> że olbrzymia większość mieszkańców stoi na gruncie państwowości polskiej i
> przyznaje się do narodowości polskiej. Panowie! Na 48 posłów zyskaliście
tylko
> 14, jesteście więc w znikomej mniejszości. Rozróżniamy Niemców dwojakich,
tych
> Niemców, którzy tu od wieków siedzą i Niemców, którzy zniemczeli, w żyłach
> których płynie ta sama krew, co i w naszych. O tych mamy przekonanie, że oni
i
> duchowo i kulturalnie wnet wrócą na łono Ojczyzny. Przypatrzmy się teraz
życiu
> gospodarczemu na Górnym Śląsku od chwili przejęcia go przez Polskę.
____________________________________________________________

Zdrajcy !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
>

Budziciel polskości na Śląsku

[arnold17]

Wojciech Korfanty, rówieśnik Romana Dmowskiego, Władysława Grabskiego i
Wincentego Witosa, o kilka lat młodszy od Józefa Piłsudskiego, Ignacego
Paderewskiego i Ignacego Daszyńskiego, należał do najwybitniejszych twórców
Polski Odrodzonej.

Profesor Roman Wapiński w rozprawie o elitach politycznych II Rzeczypospolitej
zaliczył Wojciecha Korfantego do pierwszej dziesiątki mężów stanu; oprócz już
wymienionych należeli do niej także Maciej Rataj, Władysław Sikorski i Wojciech
Trąmpczyński.

Z tych dziesięciu tylko dwaj, Korfanty i Trąmpczyński, pochodzili z terenów
dawnego zaboru pruskiego; udział polityków z tego regionu we władzach
naczelnych II RP nie przekraczał 10 procent.

Ślązak, który ukochał Polskę

To chyba nie przypadek, że wśród darów ofiarowanych papieżowi znalazły się dwie
pamiątki związane z tymi właśnie mężami stanu: kopia laski marszałka Sejmu
Ustawodawczego Wojciecha Trąmpczyńskiego i replika pomnika Wojciecha
Korfantego, odsłoniętego w sobotę w Katowicach. Sprawiedliwość i pojednanie, do
jakich wzywa Jan Paweł II, rozciąga się także na historię, a ta nie oddała
jeszcze Korfantemu należnych mu zasług.

Jego droga do polityki i na szczyty władzy w II RP nie była łatwa. Syn
górnośląskiego górnika, z rodziny o zdecydowanie religijnym i polskim obliczu,
wybijał się z nizin społecznych. Tuż przed maturą za udział w organizacjach
polskich i podkreślanie polskości został relegowany z wilczym biletem ze
wszystkich szkół w cesarstwie niemieckim; egzamin złożył jako ekstern.
Studiował w Berlinie i we Wrocławiu.

Związał się z tajną polską Ligą Narodową, ale pozostawał też pod wpływem
socjalizmu; jako publicysta debiutował głośną broszurą "Baczność! Chleb
drożeje", i zawsze odznaczał się wrażliwością na kwestie ekonomiczne i
socjalne.

W 1902 roku został uwięziony; spędził 4 miesiące we Wronkach. Powrócił na Śląsk
opromieniony chwałą męczennika za sprawę polską. Głosił radykalny program
narodowy i społeczny, przez co wszedł w konflikt z działaczami polskimi na
Śląsku, lojalnymi wobec Niemiec, i z niemiecką hierarchią Kościoła katolickiego
za jej germanizacyjną postawę. Kilkakrotnie wybierano go do ogólnoniemieckiego
Reichstagu i sejmu pruskiego. Nazywano go budzicielem polskości na Śląsku.

W 1918 roku pojawił się w Warszawie jako rzecznik Górnego Śląska i
Wielkopolski, bojownik o przesunięcie jak najdalej na zachód granic Polski, a
także zagorzały przeciwnik Piłsudskiego. Jako komisarz wielkopolskiej Naczelnej
Rady Ludowej i polskiego komisariatu plebiscytowego na Śląsku nie uznawał
metody faktów dokonanych; uważał, że rozstrzygnięcia dotyczące granic należą do
międzynarodowej konferencji pokojowej. Będąc dyktatorem trzeciego powstania
śląskiego, wstrzymał polską ofensywę; nie wybaczyli mu tego nigdy powstańcy,
uważając, że z winy Korfantego Polska nie wywalczyła większych zdobyczy
terytorialnych.

Przeciwnik sanacji

Był przywódcą śląskiej Chrześcijańskiej Demokracji, wieloletnim posłem na Sejm
RP i sejm śląski, zawsze w opozycji do Józefa Piłsudskiego. W 1930 roku został
aresztowany wraz z przywódcami Centrolewu. Gdy siedział w twierdzy brzeskiej,
zwyciężył na Śląsku w wyborach do Senatu. Po czterech miesiącach odzyskał
wolność. Wrócił do Katowic, gdzie wojewodą był jego przeciwnik Michał
Grażyński, piłsudczyk, prezes związku powstańców śląskich. Wrogość, jaka
dzieliła obu tych polityków, była niemal patologiczna. Korfanty był zacięty,
nie miał łatwego charakteru, zawiązywał na przykład dziwaczne koalicje, lecz
był niestałym sojusznikiem, za to jako przeciwnik mógłby być przykładem
wytrwałości i nieprzejednania. Niestety, w dużej mierze uniemożliwiło mu to
pełne wyzyskanie jego olbrzymiego potencjału politycznego dla dobra wspólnego.

W trzydziestolecie swej pracy parlamentarnej Korfanty mówił do zwolenników w
Siemianowicach:

[Gość: 007]

ZDRAJCY !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!