POLACY W NIEMCZECH JAKO MNIEJSZOSC

[Gość: FRITZ]

Dlaczego w niemczech niema polskiej mniejszosci DLACZEGO ???????????
Odpowiedz BO NIE WOLNO!!!!!!!!!!

[Gość: oli]

Gość portalu: FRITZ napisał(a):

> Dlaczego w niemczech niema polskiej mniejszosci DLACZEGO ???????????
> Odpowiedz BO NIE WOLNO!!!!!!!!!!

jak nie wolno?

[Gość: niemiec]

Nach Kenntnis der Landesregierung ist bisher ein Antrag gestellt worden. Mit
Eingang vom 31. Juli 1996 im Hessischen Ministerium der Justiz und für
Europaangelegenheiten har der Polnische Schulverein OSWIATA in Frankfurt am
Main einen Antrag gestellt auf Unterstützung bei der Einrichtung einer
Beratungsstelle für polnischstämmige Mitbürger in Hessen. Erbeten ist
insbesondere Unterstützung bei der Anmietung von Räumen für diese
Beratungsstelle, bei der Schaffung einer Stelle für einen hauptamtlichen
Mitarbeiter/einer hauptamtlichen Mitarbeiterin und bei der Büroausstattung.
Der Antrag ist noch nicht beschieden worden. Eine Erhebung an einzelnen
Schulen über die dafür zuständigen Schulträger erscheint administrativ
aufwendig.

[Gość: polak]

Deutschland erkennt keine nationalen Minderheiten an!
Neben den 7.5 Millionen Ausländern in Deutschland gibt es etwa 4 Millionen
Pass-Deutsche, die anderen Nationalitäten angehören. In der Statistik wird
aber lediglich von Sorben, Schleswig-Dänen, Sinti Roma und Friesen gesprochen.
Wo sind die eingebürgerten Ausländer (Türken, Kurden, Juden, Russen etc.)
Vorallem aber die Polen, von denen über 300.000 den poln. Pass hat, über
700.000 den Doppelpass und Hunderttausende die deutsche Staatsangehörigkeit
lediglich.
Früher hatten die Ruhrpolen dieses Minderheitenrecht, ich finde, dass auch die
ganze 2 Millionen polnische Volksgruppe dieses Recht haben sollte. Die s.g.
Spätaussiedler aus POlen sind sowieso TRäger der polnischen Kultur. Die 40
Millionen Inlandspolen und 20 Millionen Auslandspolen fordern die Anerkennung
der polnischen Minderheit in Deutschland. Die PDS befürwortet es.
Deutschland mit 80 Millionen Einwohnern wird bereichert von den 15%
Nichdeutschen (bis jetzt heisst es 9%).
Polen und DEutsche sind Christen und wir möchten in Deutschland anständig
behandelt werden, denn wir leben hier und arbeiten und zahlen Steuern.
Polonia

[Gość: oli]

Gość portalu: polak napisał(a):

> Deutschland erkennt keine nationalen Minderheiten an!
> Neben den 7.5 Millionen Ausländern in Deutschland gibt es etwa 4 Millionen
> Pass-Deutsche, die anderen Nationalitäten angehören. In der Statistik wird
> aber lediglich von Sorben, Schleswig-Dänen, Sinti Roma und Friesen gesprochen.
> Wo sind die eingebürgerten Ausländer (Türken, Kurden, Juden, Russen etc.)
> Vorallem aber die Polen, von denen über 300.000 den poln. Pass hat, über
> 700.000 den Doppelpass und Hunderttausende die deutsche Staatsangehörigkeit
> lediglich.
> Früher hatten die Ruhrpolen dieses Minderheitenrecht, ich finde, dass auch
die
> ganze 2 Millionen polnische Volksgruppe dieses Recht haben sollte. Die s.g.
> Spätaussiedler aus POlen sind sowieso TRäger der polnischen Kultur. Die 40
> Millionen Inlandspolen und 20 Millionen Auslandspolen fordern die Anerkennung
> der polnischen Minderheit in Deutschland. Die PDS befürwortet es.
> Deutschland mit 80 Millionen Einwohnern wird bereichert von den 15%
> Nichdeutschen (bis jetzt heisst es 9%).
> Polen und DEutsche sind Christen und wir möchten in Deutschland anständig
> behandelt werden, denn wir leben hier und arbeiten und zahlen Steuern.
> Polonia

moze opiszesz nam tutaj pare przypadkow dyskryminacji Polakow w Niemczech?

tutaj 3 punkty, ktore mi na szybko wpadly do glowy:
1)
harcerstwo polskie w Niemczech: w pare sloncznych sobotnich porankow obudzily
mnie spiewy w jezyku polskim. wygladnalem z okna, a tu oddzial polskich
harcerzy ze spiewem na ustach (ok. 100 osob w centrum Monachium, spiewali chyba
Boze cos Polske) i nikomu to nie przeszkadzalo!

- wyobraz sobie taka grupe niemieckich pfadfinder, ktorzy spiewajac niemieckie
piosenki maszeruja np. ulicami wroclawia (albo co gorzej kielc lub czestochowy)


2)
universytety (nawet w bawarii)
niemieccy studenci po FH (w monachium) lub tacy z czerwonym paszportem ze
slaska aby zrobic drugi fakultet na LMU musza najpierw zrobic uznanie dyplomu
(zdanie wszystkich Hauptdiplomprüfungen i uznanie pracy dyplomowej).

Polacy (nawet po KULu czy innej wiosce) nie musza zdawac nic.


3)
polskie koscioly w Niemczech....

[Gość: fritz]

Polen und DEutsche sind Christen und wir möchten in Deutschland anständig
behandelt werden, denn wir leben hier und arbeiten und zahlen Steuern
www.politikforum.de/forum/showthread.php?threadid=29391

[Gość: frida]

Sorben sind seit Jahrhunderten in deutscher Umgebung, Polen seit Jahrzehnten,
dennoch will man den Polen das Recht nicht geben polnisch zu sein.
Man hat Angst, dass die Öffentlichkeit erfährt, dass es 2 Millionen Polen gibt
(man sollte eine Volkszählung ausserdem machen, und nach Nationalität fragen-
wie in den USA oder PL).
Deutschland ist ein Vielvölkerstaat!

Übrigens, Polen akzeptiert alle MInderheiten, obwohl Polen ein betont
homogenes Land ist in bezug auf die NAtionalitätenstruktur.
Polenanteil in Polen liegt bei mindestens 98.5% (Weltalmanach)bzw.99.8% (poln.
Quellen

[Gość: wert]

znowu sie powtarzam ale:
W RFN statut mniejszosci posiadaja grupy etniczne ktore przed 1 8 7 1 rokiem
zamieszkiwaly terrytorium dzisiejszych Niemiec,posiadaja obywatelstwo
niemieckie,odrozniaja sie mowa, kultura i historia , chca zachowac tozsamosc
narodowa oraz zamieszkuja rodzinne tereny. Z tego powodu sa w RFN tylko 4
mnejszosci narodowe.(Sorbowie, Dunczycy, Sint i Roma ,Fryzowie).w Sierpniu 98
roku RFN ratyfikowala europejski Uklad o ochronie mniejszosci narodowych .
Slonzacy i Polacy niestety albo na szynscie nie zamieszkuja rodzinnych stron z
tego powodu nie otrzymaja n i g d y statutu mniejszosci narodowej!!!

[Gość: Schlesier]

Gość portalu: wert napisał(a):

>> Slonzacy i Polacy niestety albo na szynscie nie
zamieszkuja rodzinnych stron z
> tego powodu nie otrzymaja n i g d y statutu
mniejszosci narodowej!!!

Poza tym - to Slazacy sa Niemcami (§116GG)!

[Gość: prawda]

Den Polen wird nicht gestattet sich als Minderheit in Deutschland offiziell zu
bezeichnen.

[Gość: hilda]

Nasz Dziennik Wtorek 18 lipca 2000
Polacy w Niemczech
Jak równy z równym?
Traktat z 17 czerwca 1991 r. dal Niemcom w Polsce prawa mniejszości narodowej,
natomiast z Polaków w Niemczech zrobił "osoby pochodzenia polskiego,
przyznające się do języka, kultury i tradycji polskich". Dzięki zapisowi
traktatowemu 25 tys. dzieci mniejszości niemieckich uczy się w szkołach
polskich języka ojczystego. W Niemczech natomiast naukę języka ojczystego
umożliwiono około 3 tys. polskich dzieci, a potrzeby są o wiele większe.
Polaków w Niemczech jest od 1,5 do 2 mln osób. To druga co do wielkości, po
tureckiej, "społeczność miejscowa" w RFN. Niemiecki federalny system
ustawodawczy nie przewiduje ustawy dotyczącej mniejszości narodowych. Zdaniem
władz niemieckich, w zupełności wystarczy m.in. Międzynarodowy Pakt Praw
Obywatelskich i Politycznych ONZ oraz niemiecka konstytucja. Natomiast na
szczeblu landów są trzy wyjątki i do nich odnosi się określenie "mniejszość"
(Volksgruppe): Fryzowie i Duńczycy na mocy traktatów dwustronnych, a
Serboluzyczanie na mocy traktatu zjednoczeniowego. Cyganie uważani są za grupę
socjalna, Żydzi zaś za grupę religijna.
Bardzo liczna grupa Polaków w Niemczech jest dość zróżnicowana pod względem
obecnego statusu prawnego, motywacji emigracji, stopnia integracji ze
społeczeństwem niemieckim, czy stopnia uczestnictwa w życiu Polonii. Biorąc
pod uwagę to ostatnie, należy stwierdzić, ze około 100 zarejestrowanych w
Niemczech organizacji polonijnych skupia raptem około 25 tys. Polaków, z czego
aktywnie działa około 2 proc. członków.
- Około 80 tys. Polaków to osoby wywodzące się ze starej emigracji zarobkowej
z okresu przedwojennego, zrzeszonej np. w Związku Polaków w Niemczech spod
znaku Rodło.
- Około 50 tys. osób to robotnicy przymusowi, jeńcy wojenni, więźniowie obozów
koncentracyjnych, którzy po 1945 r. nie wrócili do Polski.
- Około 1,5 mln osób to emigracja po roku 1945, w tym najliczniejsza z lat
1980-90, tzw. postsolidarnosciowa, licząca około 750 tys. osób.
W przeciwieństwie do mniejszości niemieckiej w Polsce, mającej swych posłów,
Polacy w Niemczech nie posiadają stałych przedstawicielstw na szczeblu
federalnym i z rzadka są reprezentowani na szczeblu lokalnym. Wyjątkiem, a
raczej ciekawostka, jest tutaj Witold Kaminski, który został z ramienia SPD
wybrany do Grupy Obywatelskiej, która w ramach Zgromadzenia Narodowego brała
udział w ostatnich wyborach prezydenckich.
Pobieżny wgląd w praktyczne realizowanie traktatu w aspekcie Polonii
niemieckiej pokazuje, ze choć dokument ten stworzył określone możliwości
prawne dla rozwijania tożsamości polskiej grupy w Niemczech, to jednak ich
wykorzystywanie napotyka na szereg istotnych trudności.
Miały być pieniądze
Traktat polsko-niemiecki stworzył warunki finansowego wspierania Polaków w
Niemczech. W pierwszych latach jego obowiązywania dotacje miały charakter
doraźny i pochodziły z funduszy landowych. Federalna pomoc finansowa
uruchomiono w 1994 r. Realizowało ja Federalne Ministerstwo Spraw
Wewnętrznych, któremu podlega opieka nad mniejszością niemiecka za granica,
jak i nad mniejszościami w kraju. Od końca 1998 r. finansowanie projektów
polonijnych zostało przekazane pełnomocnikowi ds. kultury i mediów w
Federalnym Urzędzie Kanclerskim.
Od pewnego czasu można jednak zauważyć stagnacje w stosunkach organizacji
Polaków z niemieckimi władzami federalnymi. Przyczyna takiego stanu rzeczy
jest brak faktycznego uznania przez władze niemieckie naczelnej organizacji
polonijnej - Konwentu Organizacji Polskich, jako reprezentacji zorganizowanej
Polonii. KOP jednoczy około 80 proc. organizacji i jest uznawany przez państwo
polskie za przedstawiciela Polonii w Niemczech. Praktyczna blokada federalnych
środków finansowania działalności polonijnej przejawiała się tym, ze np. w
1998 r. nie można było wykorzystać z przyczyn formalno-prawnych 400 tysięcy
DEM przyznanych na działalność polonijna. Te sama kwotę zaplanowano na rok
1999 i obecny. Nadal problemem pozostaje tez uzyskanie funduszy na potrzeby
instytucjonalne, te bowiem otrzymują uznane przez władze niemieckie
mniejszości narodowe.
I inne obiecanki
Postanowień traktatu nie przelozono na ustawodawstwo wewnętrzne krajów
związkowych RFN. Jest to o tyle istotne, ze odpowiedzialność za sprawy
oświatowe i kulturalne ponoszą właśnie landy. Nadal jednak odnosi się wrażenie
braku częściowej bądź całkowitej znajomości traktatu na szczeblu landowym.
Przyznawane z tych budżetów dotacje finansowe na realizacje przedsięwzięć
kulturalnych organizacji polonijnych pochodzą najczęściej ze środków
przeznaczonych na wspieranie kultury ogółu cudzoziemców i z formalnego punktu
widzenia niewiele maja wspólnego z traktatem.
Istniejące możliwości nauczania nie są adekwatne do potrzeb. Obserwowany w
poszczególnych landach pewien postęp to efekt wysiłku działaczy polonijnych,
często przy aktywnym wsparciu polskich placówek dyplomatycznych i urzędów
konsularnych. Trudno jest w tym dostrzec ofertę landowych władz oświatowych
skierowana do środowisk polonijnych na mocy zobowiązań traktatowych. Władze
niemieckie nadal tez wzbraniają się przed przekazywaniem funduszy na
utrzymywanie zajęć z języka polskiego w systemie pozaszkolnym.
Niemiecka Polonia posiada mniejszy niz. Niemcy w Polsce dostęp do informacji w
języku ojczystym i miejscowych mediów. Tylko w kilku landowych sieciach
kablowych obecny jest, na zasadach komercyjnych, program satelitarny TV
Polonia, jego wprowadzanie do pozostałych krajów związkowych jest utrudnione.
Traktat nie przyczynił się do bezpłatnego lub refundowanego przyznania Polonii
czasu antenowego w ogolnofederalnych programach telewizyjnych lub
częstotliwości radiowych. Kilka istniejących audycji radiowych w języku
polskim ma jedynie zasięg lokalny. Odrębna kwestia jest brak dotacji dla
czasopism polonijnych i biuletynow informacyjnych głównych organizacji
polonijnych.
Daniel Pawlowiec
Autor korzystał z kwietniowego Biuletynu Stowarzyszenia Wspólnota Polska.

[Gość: jojo]

Organizacja immigrantów z Polski w Berlinie
Eigenorganisation der Zuwanderer aus Polen in Berlin
the organization of Polish migrants in Berlin


Witold Kaminski

Mniejszosc Polska w Niemczech
Podstawowa przyczyna trudnosci polskiej mniejszosci w Republice Federalnej
Niemiec jest niemieckie prawodawstwo tworzace spoleczenstwo zbudowane w/g
pewnej hierarchii, przypominajacej indyjskie kasty. Podzialy na Niemców z
pochodzenia i cudzoziemców, uchodzców politycznych i gospodarczych, znajduja
swoje odbicie w statusie prawnym imigrantów. I tak ogromna wiekszosc
zamieszkalych w Niemczech Polaków posiada ograniczone zezwolenie na pobyt.
Duza czesc sposród nich poddana jest dodatkowo dyskryminacyjnym praktykom w
postaci braku prawa do np. zasilku wychowczego. Na szczescie tylko niewielkej
juz grupie odmawia sie prawa do pracy, ale nie brakuje zawodów objetych
zakazem ich wykonywania przez cudzoziemców. Samodzielna dzialalnosc
gospodarcza wymaga z kolei posiadania zezwolen, których nie potrzebuja osoby
posiadajace korzystniejszy status pobytu, lub niemieckie obywatelstwo.

Dla unaocznienia wspomnianej juz kastowosci wymienie tytuly dajace imigrantom
z polski podstawe prawna pobytu w Niemczech:

obywatelstwo z uznanym statusem wysiedlenca (wiaze sie z szeregiem
przywilejów);
obywatelstwo bez wspomnianego statusu;
obywatelstwo z tytulu przyznania (po 10 latach legalnego pobytu, lub po 7
latach w przypadku uznanych uchodzców politycznych i po 5 latach jesli
wspólmalzonek jest Niemcem)
Zezwolenia przyznawane cudzoziemcom:
- Aufenthaltsberechtigung (zezwolenie na pobyt staly)
- unbefristete Aufenthaltserlaubnis (zezwolenie bez ograniczenia)
- befristete Aufenthaltserlaubnis (ograniczone zezwolenie )
- Aufenthaltsbefugnis (ograniczone zezwolenie przyznawane z powodów
humanitarnych)
- Aufenthaltsbewilligung (zezwolenie zwiazane z celem pobytu: praca, nauka)
- do 1990 roku tzw. Duldung (telerancja pobytu) i Aufenthaltsge stattung (na
czas postepowania azylowego).
Szczególowe omówienie wspomnianych tytulów i zwiazanych z nimi przywilejów i
ograniczen rozsadziloby ramy tego referatu.

Dodac tylko nalezy, ze skutkiem wprowadzonej przez prawo hierarchicznej
klasyfikacji jest m. innymi wyjatkowa dezintegracja srodowiska utrudniajaca
realizacje zapisanego w polsko-niemieckich traktatach prawa do: swobodnego
wyrazania, zachowania i rozwijania swej tozsamosci etnicznej, kulturalnej,
jezykowej i religijnej bez jakielkolwiek próby asymilacji wbrew ich woli.

Restrykcje prawne powoduja bezposrednie i wtórne skutki. I tak nieudzielanie
Polakom przez lata zezwolen do pracy spowodowalo rozwój swoistej polskiej
infrastruktury na czarnym rynku pracy, oraz degradacje tych, którzy zmuszeni
byli poruszac sie na marginesie spoleczenstwa - nierzadko poza granicami
legalnosci.

Jeszcze w roku 1990 zaledwie 10,6% sposród zamieszkalych w Berlinie Polaków
pracowalo legalnie.

Osiagneta po latach Normalizacja potwierdzona zezwoleniem na pobyt staly, lub
przyznaniem niemieckiego obywatelstawa nie oznacza automatycznego rozwiazania
wszelkich problemów. Inzynier, który nie majac zezwolenia do pracy przez lata
nie mial kontaktu z zawodem, a jedyna szansa przezycia byla nielegalna praca
na budowie, lub nauczycielka, która przeistoczyc musiala sie w sprzataczke lub
kelnerke, nie maja praktycznie szans na samorealizacje w wybranych i
wyuczonych niegdys zawodach. Przyznane po wielu latach prawa, nie oznaczaja
automatycznie mozliwosci ich realizacji zgodnie z oczekiwaniami i aspiracjami.

W efekcie daje sie zaobserwowac u osiadlych w Niemczech Polaków caly szereg
negatywnych i niepokojacych zjawisk bedacych skutkiem wieloletniej
dyskryminacji i spowodowanej nia alienacji.

Stosunkowo wysoka drobna przestepczosc, prostytucja, alkoholizm, konflikty w
rodzinach i ich rozpad. Nie tylko pierwsza generacja imigrantów cierpi z
powodu dyskryminujacych praw i ich praktycznych skutków. Skutki posrednie
odczuwa równiez druga generacja.

Wysoki procent przerywajacych nauke, uciekajacych z domu, naduzywajacych
alkoholu i narkotyków, wchodzacych w konflikt z prawem, swiadczy o patogennych
warunkach w jakich przyszlo im zyc.

Powyzsze zjawiska sa z kolei jedna z przyczyn negatywnego obrazu "Polaka" w
niemieckich mediach i w spolecznej swiadomosci.

Postepowanie wladz niemieckich w stosunku do cudzoziemców pelne jest
sprzecznosci, lecz nie jest pozbawione swoistej logiki. Wyznacza je cel,
którym jest integracja cudzoziemców, lecz rozumiana na zasadzie ulicy
jednokierunkowej - czyli de facto asymilacja. Jej utrudnianie stanowi niejako
forme filtra odcedzajacego element przydatny - czyli aktywnych zawodowo,
odpornych na przeciwnosci i gotowych do asymilacji. Na marginesie nalezy
dodac, ze ustawa o cudzoziemcach dopuszcza mozliwosc deportacji tych, którzy
nie zdolali spelnic oczekiwan i weszli w konflikt z obowiazujacym prawem,
precyzujac zarazem w/g stopnia akceptacji wyrazonego stemplem w paszporcie,
która ze stworzonych kast posiada wieksze lub mniejsze prawa do wejscia w
konflikt z prawem. Nie rozstrzyga wiec o deportacji sam fakt popelnienia
przestepstwa lub wykroczenia, lecz równiez przynaleznosc do okreslonej ustawa
grupy - kasty.

Kolejnym efektem stworzonych przez niemieckie prawodawstwo uwarunkowan i
bedacej ich rezultatem dezintegracji srodowiska jest ambiwalentna tozsamosc
nader czesto dajaca sie zaobserwowac u imigrantów z Polski - bez wzgledu na
posiadane pochodzenie lub obywatelstwo. Badania przeprowadzone w Bawarii przez
prof.

Dyczewskiego ilustruja ten stan rzeczy:

- 3,4% Polaków w Bawarii uleglo asymilacji,
- zaledwie 6,2% odpowiada pojeciu integracji;
- blisko 30% znajduje sie w stanie alienacji;
- az 60,5% laczy wysoki stopien etnicznosci z niskim stopniem wejscia w
spoleczenstwo niemieckie.
W obliczu takiej sytuacji zadziwiajacy wydaje sie byc stosunek wladz polskich
do polskiej mniejszosci w Niemczech. Mozna odniesc wrazenie, ze nie ulegl on
zmianie od czasów realnego socjalizmu.

Wówczas podejrzliwosc wobec emigrantów oraz próby instrumentalnego ich
traktowania wyznaczaly postepowanie wladz. Polska Ludowa gotowa byla
akceptowac wylacznie na wpól agenturalne zwiazki polonijne. Polonia oscylowac
miala miedzy cepelia i agenda. Jej aspiracje kulturalne nie mogly wykraczac
poza wieczornice i imprezy folklorystyczno-spiewacze. Wszelkie emancypatorskie
tendencje wydawaly sie byc niebezpieczne, bo wylamujace sie spod kontroli.
Rzeczywista aktywnosc spoleczna i kulturalna traktowana byla, jako zagrozenie.
Jedynie sluszny schemat stanowilo pielegnowanie polskosci we wspieranych i
znajdujacych sie pod kontrola stowarzyszeniach i zwiazkach.

Nalezalo oczekiwac, ze zmiany przelomu lat 80-tych i 90-tych spowoduja zmiane
stosunku do emigrantów z bardziej lub mniej solidarnosciowym rodowodem.

Tak sie jednak nie stalo. Bilateralne umowy polsko-niemieckie, juz nie tylko
ignorowaly istnienie tej grupy, lecz byly jednoznacznie przeciw niej
skierowane.

- Umowa o pracownikach kontraktowych podpisana przez ministrów Kuronia i
Blüm'a zbiegla sie z pierwszymi masowymi deportacjami Polaków. Dla polskiego
ministerstwa wazniejsze byly pozorne korzysci z tytulu najemnej pracy
kilkudziesieciu tysiecy polskich pracowników kontraktowych i sezonowych, niz
podstawy egzystencji - wiekszej ilosciowo - osiadlych w Niemczech, lecz nadal
pozbawionych prawa do pracy polskich imigrantów. To ciche przyzwolenie
spowodowac moglo nagly i przymusowy powrót do ojczyzny kilkunastu tysiecy
potencjalnych bezdomnych i bezrobotnych.
- W tym samym czasie wspomniani ministrowie podpisali jeszcze jedna
bilateralna umowe. W/g zebranych przez Polska Rade Spoleczna danych, okollo
150 tys. Polaków w Niemczech utraciloby podstawe egzystencji w Niemczech w
momencie przejscia na emeryture. Umowa odbi

[Gość: kohl]

www.deutsches-polen-institut.de/Projekte/KopernikusGruppe/wersja.polska.dritte.Sitzung.html

[Gość: slazak]

www.politikforum.de/forum/archive/6/2003/04/3/29391

Bo po co?

[Gość: jozrajchu]

Jak ci sie nie podoba to wracaj c..u!