Dyskryminacja kobiet - córek

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Kto ma wątpliwości, czy w polskim społeczeństwie kobiety są dyskryminowane,
niech zajrzy tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=58281754&v=2&s=0 i przeczyta
kilka wpisów o tatusiach dyskryminujących dorosłe córki.

Prawda, prawo chyba już w naszym kraju nie dyskryminuje kobiet. Ale
społeczeństwo - owszem.

[verdana]

Nie dotczytałam, niestety wątku do końca. Ale ten pierwszy przykład nie dotyczy
w najmniejszym stopniu dyskryminacji CÓRKI, tylko dorosłego dziecka zależnego
od rodzicówe. A własciwie nawet nie dyskryminacji, tylko obustronnej głupoty.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Źle, że nie doczytałaś.
Jest tam niżej mowa o kilku sytuacjach w rodzaju:

Córka chce zrobić prawo jazdy, ojciec jej mówi: e, i tak się nie nadajesz. Ona
nie robi. Po jakimś czasie sytuacja się powtarza - i tak w kółko przez kilka lat.

Brat i siostra zrobili prawo jazdy w tym samym terminie. Ojciec daje jeździć
autem synowi - córce nie. Córka jeździ po kryjomu, zamieniając się z bratem, gdy
ojciec nie widzi. W wyjątkowych sytuacjach, gdy córka prowadzi przy ojcu, ten
bez przerwy udziela jej pouczeń, że źle jeździ.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Co do obustronnej głupoty - w sytuacji jawnej dyskryminacji też czasem może być
mowa o głupocie obu stron. Mianowicie, gdy dyskryminowana córka łatwo się na to
godzi i tylko narzeka na forach. Tym niemniej dyskryminacja jest.

[jagandra]

A to ja się mogę teraz wykazać głupotą i poskarżyć na forum :P
Mój brat zrobił prawo jazdy, gdy tylko miał tyle lat, że było to możliwe. Ja jakoś na studiach poprosiłam ojca o pieniądze na prawko. Nie tylko mi ich nie dał, ale stwierdził, że w żadnym wypadku nigdy nie powinnam robić prawa jazdy, bo będę powodowała wypadki. Nie mam prawka do dziś, tak jak moja mama. Problem polega na tym, że faktycznie jestem bardzo roztargniona, mam skłonność do wyłączania się z rzeczywistości w najmniej odpowiednich momentach - i boję się, że klątwa ojca mogłaby się spełnić. Inna sprawa, że mam te cechy właśnie po nim.
No i wyszłam za faceta, który nie ma prawka ani samochodu (z zupełnie innych przyczyn), i nie zapowiada się na to, byśmy kiedykolwiek mieli ten samochód nabyć. Trochę żałuję, bo chciałabym zrobić prawo jazdy i sprawdzić, czy faktycznie się do tego nie nadaję. Ale bez sensu przecież tracić kasę na prawko, skoro się nie ma samochodu, prawda? A może nieprawda? ;)

[sir.vimes]

Ja wywaliłam kasę na kurs i stwierdziłam, ze mam wrodzony antytalent - za
kierownicą nie umiem sie skupić na niczym oprócz wyobrażania sobie własnej
trumienki :(((
Może jeszcze spróbuję.
Też nie mamy samochodu - za to tramwaj pod domem. no, i w ostateczności mogę
wykorzystać siostrę - a ta prowadzi od 12 roku życia, prawko uzyskała
najszybciej jak to było możliwe.
I jest najlepszą kierowca jaką znam - jedyna osoba, której mogłabym wybiec pod
koła na Jerozolimskich i mieć pewność, że nie bedzie ofiar śmiertelnych:))

Poza tym wolałabym by stać mnie było na rozbijanie sie taksówkami niz męćzyć się
z własną maszyną.

[beata2802]

Prawo wciąż dyskryminuje kobiety: np. okrężną drogą, lecz skutecznie nakłania
kobiety do przyjmowania nazwiska mężów przy ślubie.

[verdana]

Prawo czy obyczaj? Moim zdaniem to drugie.

[andziulindzia]

Beata coś ci się chyba pomyliło. Prawo nie zmusza kobiety do przyjmowania
nazwiska po mężu. Przed ślubem ty i twój narzeczony wypełniacie druczek, na
którym wpisujecie jakie nazwisko będziecie nosić po śłubie i jakie nazwisko
dacie swoim dzieciom.

A odnośnie zacytowanego wątku: więcej tam było o nadopiekuńczych rodzicach,
którym trudno pogodzic się z faktem, że dzieci są dorosłe i o upierdliwych
tatusiach, którzy uważają się za najlepszych kierowców na świecie. Mój ojciec
jest pod tym względem okropny: mama ma prawko jakieś 20 lat ale nie jeździ, bo
tata nieustająco sie na nia drze. I tu nie ma żadnej dyskryminacji: to
charakterek choleryka.

[dagmama]

To wszystko jest tylko obyczaj.
Zwyczaj sprawia, że kobieta przyjmuje nazwisko męża, tata nie pozwala córce
prowadzić samochodu.
Co do pierwszej sprawy: wiele kobiet jest przekonanych, że to jest prawo:-(

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Dokładnie o tym mówię. W Polsce dyskryminacja kobiet nie leży w prawie, lecz w
zwyczajach społecznych.

[dagmama]

Wyglada na to, że łatwiej zmienić prawo niż ludziom w mózgach. iestety często
same kobiety są strażniczkami tych zwyczajów.

[falafala]

> Wyglada na to, że łatwiej zmienić prawo niż ludziom w mózgach. iestety często
> same kobiety są strażniczkami tych zwyczajów.
Obawiam sie ze najczesciej kobiety... jak przyjzec sie zwyczajom na swiecie
dyskryminujacym kobiety to wiele jest utrzymywanych przez kobiety, przeciw
kobietom, patrz palenie synowych w Indiach, obrzezanie dziewczynek, w krajach
muzlumanskich tez kobiety chowaja synow do swojej roli.
A kto przoduje w ocenianiu negatywnym postepowania innych kobiet???

[jagandra]

> A kto przoduje w ocenianiu negatywnym postepowania innych kobiet???

A czy Ty właśnie nie robisz tego sama? ;)

[beata2802]

> Beata coś ci się chyba pomyliło. Prawo nie zmusza kobiety do przyjmowania
> nazwiska po mężu.

Nic mi się nie pomyliło. Nie twierdzę, ze prawo zmusza kobietę do przyjmowania
nazwiska męża, ha! gdzie Ty to wyczytałaś? :-)

Każdy by chciał, aby jego dzieci nosiły takie nazwisko jak on/ona.
Prawo jest takie, że dzieci mogą miec nazwisko tylko albo po tacie albo po
mamie. To sprawia, że kobieta musi przyjąć nazwisko męża po to, aby mieć
(przynajmniej częściowo) nazwisko takie, jak dzieci. Alternatywą jest sytuacja,
w której mąż przyjmuje nazwisko żony (znajdź mi w naszym społeczeństwie
mężczyznę, który to zrobi -chłopaki w pracy by mieli temat do żartów do konca
życia).
I tak oto każda kobieta, nawet feministka woli przyjąć nazwisko meża (i miec
dzieki temu takie jak dzieci) niż użerać się z nim o to, zeby przyjał jej
nazwisko, i żeby również dzieci miały nazwisko po niej.
Nie jest możłiwa sytuacja najbardziej symetryczna, czyli: każde z rodziców
pozostaje przy swoim nazwisku, a dzieci do 18 r.ż. noszą podwójne, potem same
decydują, czy zostawiają jak jest, czy ucinają jedno.
Jeśli nie złoży się odpowiedniego oświadczenia, to domyślnie nazwisko jest po
tacie (a powinno być podwójne).

> Przed ślubem ty i twój narzeczony wypełniacie druczek, na
> którym wpisujecie jakie nazwisko będziecie nosić po ślubie i jakie nazwisko
> dacie swoim dzieciom.

Czego to dowodzi? Niczego.

[verdana]

para może przyjąć oba nazwiska (albo kazde zostać przy swoim), dziecko moze
nosić nazwisko podwójne. Wśród moich uczniów coraz wiecej dzieci z podwójnymi
nazwiskami.

[andziulindzia]

Masz rację Beato :) Nie napisałaś o zmuszaniu tylko nakłanianiu do zmiany
nazwiska. Ale ja nadal nie widzę, w którym miejscu PRAWO nakłania kobietę do
przyjęcia nazwiska męża. Obyczaj, tradycja, męskie ego - jak najbardziej ale
nie prawo.

Znam dwa przypadki ze swojego bliskiego otoczenia kiedy mężczyzna przyjął
nazwisko żony. Pierwszy miał miejsce ponad 30 lat temu. Jedna z moich ciotek
wyszła za mąż za faceta o nazwisku, delikatnie mówiąć, o dość obraźliwym
brzmieniu. Ona sam wyszedł z inicjatywą przyjęcia jej nazwiska po ślubie. Nie
spotkał się z żadną krytyką, a raczej ze zrozumieniem wśród znajomych i
rodziny. A drugi przypadek świeżutki sprzed dwóch miesięcy. Mężczyzna miał wg
mnie nazwisko dużo ładniej brzmiące niż kobiety, jednak jego jest typowo
polskie, trudne do wymówienia dla obcokrajowców. A że zdecydowali się na
emigrację, zostali przy nazwisku kobiety.