Przygód kilka Gohy-świrka

[goha66]

Jako że latorośl nasza doszła lat studenckich i nie chce (z
wzajemnością) spędzać wakacji z rodzicami oraz ponieważ nie
przepadamy za ciepłym piwem, tłumami, drożyzną i wonią spoconych
ciał zdecydowaliśmy z kolegą małżonkiem, że na „wakacje” ruszymy tuż
to babozlocie oraz, że będzie to „tour de Pologne”.
Nasze pierwotnie dwutygodniowe plany zostały zredukowane najpierw
na końcu (przez datę ślubu Aty i Staszka, którą poprzedziło
piątkowe „czaskanie”), a następnie na początku przez miłą
konieczność opiekowania się Dorotii po jej niezbyt miłym szlifie
oraz datę panieńskiego i kawalerskiego ... suma sumarum zostało nam
w końcu 6 dni do zagospodarowania ...

Dzień –2
Panieńskie i kawalerskie (+ 45 te urodziny małża mego) ... no
coment ...

Dzień – 1
Powinniśmy się pakować i ustalić wreszcie czy jedziemy w prawo czy w
lewo po wyjechaniu z podwórka, ale „zamiast” wybieramy się z Alutką
i Jackiem na całodniową wycieczkę motocyklową ...

c.d.n.

[goha66]

Dzień 0
Pobudka około 8 rano, kawa, śniadanie ...i robi się 11ta , a ja
nadal w piżamie ...
Około 12tej podejmuję kolejną (tym razem udaną) próbę ucywilizowania
się i ogarnięcia tematu pakowania ... już wiem, że z domu pojedziemy
w lewo (więc pierwszy nocleg u teściowej) – w sumie fajnie, bo gdyby
było odwrotnie miałabym tę perspektywę przed sobą przez cały
wyjazd ;)
w okolicach 15tej wsiadamy na motocykle i wyjeżdżamy z podwórka
włączając lewe kierunkowskazy .... nie ma powodu studiować mapy –
ten odcinek mogłabym przejechać z (w przenośni) zamkniętymi oczami.
zatrzymujemy się na krótki postój „obiadowy” za Wrocławiem i tu
spotykają mnie dwie niemiłe niespodzianki ... po pierwsze dwóm
oglądączom zdecydowanie bardziej podoba się motocykl męża, a po
wtóre mąż kategorycznie odmawia jakiejkolwiek formy wizualnej
bliskości ze mną dopóki mam kask na głowie i kurtkę na grzbiecie i
podpiera swój sprzeciw pewną, zasłyszana na Bz-cie, historią
o „dwóch pedałach” ... okaże się później, że jego konsekwencja w tym
względzie jest żelazna – dopóki moja klatka piersiowa jest schowana
pod kurtką nawet nie podchodzi za blisko ;)
...po pierwszych 350 km dojeżdżamy na miejsce noclegowe - krewni
małża przygotowują grilla w ogródku, a ja wyciągam komórkę by
zadzwonić do HLM z prośbą o zorientowanie się czy (u tak polecanych
przez nią państwa D.) w Lubniewicach znajdzie się następnego dnia
dla nas nocleg. Marzena odmawia wykonania telefonu i zaprasza na
nocleg do siebie ... ustalamy też, że po lightowym (ok. 200 km)
odcinku drogi na pewno nie będziemy zmęczeni i chętnie wybierzemy
się jako jej eskorta przy próbie ujeżdżania motocykla Hassanowego
(jako że Virażka HLM poszła jakiś czas temu do ludzi). Informuję
małża (który akurat pojawia mi się w chwilowym polu widzenia), że
mamy już plan na następny dzień ... i przyznaję sobie szaszłyk z
piwem w duchu dziękując Dorotii, która była moją muzą i „natychła”
mnie by spędzić kilka wakacyjnych dni (podobnie jak ona wcześniej) w
siodle ...
P.S.
c.d.n. ... jeśli chcecie

[alut-ka71]

Ooo, oto i są obiecane "wypociny" naszej matki forumowej ;)
Czekamy na ciąg dalszy.
P.S. Ciekawe, ilu osobom się narazisz, że byłaś tak blisko i nie
wstapiłaś na kawę :D

[kreciul01]

cudnie, kolejna 'ogarnieta' wycieczka :D mielismy sie pakowac, ale
co tam..;) pisz, pisz:)

[goha66]

alut-ka71 napisała:
> P.S. Ciekawe, ilu osobom się narazisz, że byłaś tak blisko i nie
> wstapiłaś na kawę :D

... a ilu odetchnie z ulgą, że nie przyszło mi do głowy do nich
dzwonić ;D

[m0jo]

goha66 napisała:

> ...
> zatrzymujemy się na krótki postój „obiadowy” za Wrocławiem i tu
> spotykają mnie dwie niemiłe niespodzianki ... po pierwsze dwóm
> oglądączom zdecydowanie bardziej podoba się motocykl męża, a po
> wtóre mąż kategorycznie odmawia jakiejkolwiek formy wizualnej
> bliskości ze mną dopóki mam kask na głowie i kurtkę na grzbiecie i
> podpiera swój sprzeciw pewną, zasłyszana na Bz-cie, historią
> o „dwóch pedałach” ... okaże się później, że jego konsekwencja w ty
> m
> względzie jest żelazna – dopóki moja klatka piersiowa jest schowana
> pod kurtką nawet nie podchodzi za blisko ;)
> ...

Gdyby szanowna pani zamiast na obiad 'za Wroclawiem' przybyla z małżem do nas
koło Wrocławia to tłum przywitalby Was godnie :) Ugościłby jadłem i napoił ;)
I w tym juz moja głowa bylaby aby człowieki wiedziały, żeś Ty samica ze swym
samcem :>
..Radości nie byłoby końca :) gdyż po motórze to u nas tylko siwy zapomniany kurz..

Opowieść wciągająca toteż czekamy na część dalszą :)

Z pozdrowieniami Gruchi

[goha66]

Pobudka koło 8.00ej, śniadanie, uściski pożegnalne i ... usiłujemy opuścić Lubsko ... usiłujemy, ponieważ nie takie to proste - trzeba zaglądnąć przynajmniej do części najbliższych krewnych małżonka ... tak więc najpierw kawa u bratanka, następnie kawa ( i rogaliki prosto z piekarnika)u siostrzenicy ;) ... pijemy te kawy i rozmawiamy - opowiadam m.in. o "pyskówce" którą zaliczyłam poprzedniego dnia zaraz po wjechaniu do miasta i zatrzymaniu się na kilka minut u drugiej siostry Piotra (zapomniałam o niej napisać w relacji z dnia 0 to wcisnę teraz). otóż siedzimy w kuchni (niski parter) z widokiem na motocykle zaparkowane na wjeździe do garażu do których podchodzi jakiś mężczyzna z dzieckiem. odwracam głowę do małżonka i z uśmiechem mówię, że mamy "fanów", ale gdy ponownie zwracam wzrok w stronę okna przestaje mi być wesoło ... na moim ślimaku siedzi dzieciak ... zrywam się z krzesełka i zasuwam do drzwi wejściowych w duchu upominając by nie polecieć za bardzo po bandzie, bo przecież ja wyjadę, ale szwagrostwo zostaje ... wybiegam przed domek i tonem nie znoszącym sprzeciwu rządam natychmiastowego zdjęcia dzikiego pasażara ... facet usiłuje bagatelizować moje życzenie więc dodaję, że silnik (prawda!) jest tak gorący, że dziecko zostawi mi za chwilę na nim własną skórę ... facet zabiera dzieciaka i odchodzi mrucząc coś o ludzkiej nieżyczliwości ... jako "pamiątka" tego zajścia zostają mi ślady na rurze ze stopionych podeszw dziecięcych bucików.

... no dobra ... wreszcie wyjeżdżamy ... lecimy przez Krosno Odrzańskie, gdzie po raz pierwszy widzimy naocznie zagrożenie powodziowe - znaczne ilości worków z piaskiem poukładane wzdłuż Odry, której stan jest bardzo wysoki ... nieładnie to wygląda ... tankujemy w Krośnie za gotówkę (jedyna stacja gdzie karty są be)i wybierając boczne (wcale nie najgorszej nawierzchni) drogi przez Bytnicę, Torzym i Sulęcin przemieszczamy się do Lubniewic ...

... do HLM i Hassana trafiamy bezbłędnie (chociaż byłam tam tylko jeden raz wcześniej, furmanką i po nocy - jakieś 3 lata temu, gdy z Olą zrobiłyśmy 28 godzinny maraton GL-Szczecin_GL). jest gorąco nie tylko z powodu słoneczka - Marzena rozpalona jest perspektywą wspólnej przejażdżki więc ubiera się i jedziemy dookoła komina ... zagladamy m.in. do Łagowa. to dla mnie i Piotra wyjątkowe, pełne wspomnień miejsce (ech, te zloty z początków lat 80tych :D). w drodze powrotnej HLM pozbywa się już wszelkich obaw dotyczących "mężowego" motocykla i są chwile, gdy jej plecy widzimy z dość znacznej odległości ;). po powrocie z wycieczki Hassan zaprasza na jeden ze swoich słynnych i przesmacznych posiłów (raaany ludzie - jak ten facet gotuje! :D). podczas konsumpcji Hassan zostaje poinformowany, że właściwie moze myśleć o kupnie innego motocykla, bo ten przechodzi na stan żony :)...
... wieczoram wybieramy się z naszymi gospodarzami i trójką ich pociech na spacer nad jezioro ... dorośli piechotą, "młodzież" na jednośladach ... pięknie jest ...
... potem dzieci spać, a my we czworo kolacja w ogrodzie i rozmowy o wszystkim i niczym do północy (albo i lepiej) ... trzebaby iść spać, bo rano wsiadamy na motocykle i ruszamy dalej ... ale ociągamy się oboje z Piotrem bo HLM i Hassan są cudownymi gospodarzami i przemiłymi ludźmi ... ech ... nie będzie chciało się wyjeżdżać ...
c.d.n

[ishka]

piszże!

[porzeczka00]

Oooo dobrze się zapowiada ta opowieść :D.

[wiolaszpilazapominalska]

Gosiu,pisz kobieto!!Czytac mi się chce....;-)

Przygód kilka Gohy-świrka

[sarawi]

nooo, trzeba bylo skrecic w prawo jednak ! i na Krakow !

[umek150]

Pisz kobieto bo już nie mogę się doczekać co dalej. Nie daj się prosić.

[termit16]

I tu Goha zgodzę się z Tobą w 100%, że Marzenka, Hassan i ich dzieci
są cuuuudowni.

[goha66]

przepraszam za długie odstępy pomiędzy wpisami (w pracy szał, a w domu malowanie) :)

Dzień 2

Budzimy się wyspani jak niemowlęta. Po smacznym śniadaniu uzgadniamy trasę przelotu, ściskamy gospodarzy i w 30 stopniowym upale lecimy 3ką w stronę Szczecina (następnie odbijamy na 6tkę) i w godzinach popołudniowych docieramy bezawaryjnie i bezpiecznie do Dziwnówka ... zaczynamy szukać kwatery na jedną noc, ale w domkach blisko plaży krzywią się i udają, że nie mają miejsc ... no nic ... skoro nie ma miejsca blisko plaży to może znajdziemy coś jeszcze blizej :D

... znajdujemy nocleg (w Sanatorium) za 110 zeta / 2 os. ze śniadaniem, do plaży mamy ok. 50 kroków (więc nie opłaca się zakladać butów, z czego bardzo cieszą się moje umęczone stopy). prysznic, "cywilki"(pod które wcisnęłam w niczym nieuzasadnionym optymiźmie kostium kąpielowy) ... i na rybkę!
... kilka godzin później gdy siedzieliśmy na plaży zadzwoniła nasza latorośl i zdała relację z opieki nad psem oraz realizacji spraw i zadań, które jej pieczy powierzyliśmy ... na koniec zapytała: "a Wy co robicie?" ... siedzimy na plaży i rozpijamy z butelki martini patrząc na zachód slońca - brzmiała odpowiedź :)... fajnie mieć dorosłe dziecko ;D
...na następny dzień mamy z małżem w planach poleżeć na plaży w słoneczku do pory obiadowej, a potem pojechać gdziekolwiek (byle przez Golczewo).
c.d.n.

[termit16]

Goha, czekamy na dalszy ciag...

[mery666]

Kurcze Goha pisz i nie oszczędzaj klawiatury

Wciąga ta Twoja relacja :)


Buziale

[goha66]

Dzień 3

Budzi nas miarowe dudnienie ... tja ... ściana wody za oknem =
skreślenie naszych pierwotnych planów. a miało być tak pięknie! ...
miało być leżenie na słonecznej plaży do około 13tej, a potem
wyjazd...
... no nic, trzeba zrealizować ten punkt planu, które zrealizować
sie da, czyli idziemy na śniadanie ...kurcze - szumna nazwa dla
jednej bułeczki i dwóch plasterków: mielonki, pomidora i ogórka ...
wracamy (nadal głodni) do pokoju i drzemiemy ... około 12tej trzeba
podjąc decyzję co dalej - zostajemy na drugą dobą czy opuszczamy
pokój - po krótkiej naradzie (i dojściu do wniosku, że jesteśmy
niezatapialni) pakujemy klamory, zakadamy przeciwdeszczówki i
ruszamy w nie tak już ulewnym deszczu w stronę Golczewa, by zapalić
(*) na grobie kogoś nam bliskiego...

... nasze dalsze plany to zupełny brak planu - to ile przejedziemy i
w którą stronę uzależniamy wyłącznie od warunków atmosferycznych...

...ponieważ w okolicach Golczewa "przeciera się", lecimy dalej przez
Chociwel, Złocieniec i Czaplinek do Szczecinka, gdzie zatrzymujemy
się na bardzo dobry i tani obiad (polecamy pizzerię przy ryneczku,
gdzie podaja m.in. pyszne pierogi i rybę :D)... syci wyciągamy
mapę ... Piotr proponuje żebyśmy pognali nasze rumaki w stronę
Toronto, a ja wolałabym spać nad morzem, więc rzucamy monetę ...
i... i... i przez Człuchów, Chojnice, Czersk dolatujemy do Malborka
gonieni cały czas przez ciężkie burzowe chmury i ochładzani
przelotnymi opadami. w Malborku małż, który prowadzi naszą "silną,
dwuosobową ekipę" zjeżdża w zatoczke widokową by nasycić oczy (i
wykonać zdjecie nr 2 z naszej eskapady telefonem komórkowym)
krzyżackiego zamku ... stoimy tam dobre 5 minut, więc jest to
najdłuższe "zwiedzanie" podczas całego wyjazdu (pozostałe zabytki
zwiedzamy metodą Rogala, czyli ...oooo - tu wyciagnieta
łapa "mówiąca" patrz - zabytek! - a następnie dwa w dół i
łyyycha)... poganiam małża stwierdzeniem, że skoro zamek tyle lat
stoi to postoi ich jeszcze kilka, a deszcz przed którym uciekamy
dopadnie nas lada chwila (i dopada faktycznie). wskakujemy na
motocykle i w deszczu, który towarzyszy nam prawie do samego końca
przejazdu dojeżdżamy około 20.30 do miejscowości Stegna (na wschód
od Gdańska). jesteśmy nieco przerażeni - nie tak człowiek wyobraża
sobie miejscowość turystyczną ... puste ulice, cicho, głucho i
ciemno ... dopadamy jakiegoś tubylca i pytamy o możliwość zjedzenia
czegokolwiek oraz o nocleg ... gościowi frasuje sie oblicze, myśli
chwilę i oświadcza, ze o tej porze i w tym czasie (przed sezonem
znaczy się) to tylko nad samym morzem (jeśli wogóle) uda się coś
zjeść ... i tłumaczy, że do tego morza to będzie ze 3-4 km przez las
(wedle tych trzech brzózek i przy kapliczce w lewo) ... tja ...
chcąc-niechcąc ruszamy "poendurować" ... rzeczywiście ten ostatni
odcinek jest trudny, pełen kamieni,gałęzi, dziur, kałuż i błota ...
źle i długo mi sie jedzie - zaczynam tracić nadzieję, że jesteśmy na
dobrej drodze i że za tym lasem jest jakaś cywilizacja ... w
momencie gdy postanawiam zatrąbić by zatrzymać Piotra i zaproponować
odwrót, las sie przerzedza i widać światła budynków.
... jest jeszcze otwarta jedna restauracja, gdzie natychmiast
zakupujemy dwie kawy i dwie herbaty ( nie mogąc zdecydować, który z
tych napoi wolimy bardziej) oraz sklepik, gdzie zanabywam na kolację
kawał kiełbachy, i pół chleba oraz piwo, a małż w tym czasie dzwoni
na znajdujący sie na budynku nr telefonu (nad sklepikami znajdują
się pokoje gościnne) by zapytać o możliwość noclegu - hurra - w
pierwszym podejsciu mamy trafienie - nocleg bedzie nas kosztował
100kę, a pan dojedzie z kluczami za kwardans... pijemy kawę
zapijając herbatą (lub odwrotnie) i w oczekiwaniu na właściwiela
kwatery wdajemy siew rozmowę z panem ochroniarzem, który uspokaja
nas, że motocykle będą bezpieczne na tym deptaku, bo on całą noc
patroluje ten teren, więc my możemy spać spokojnie. opowiada jeszcze
o tym, że tydzień wcześniej kilku miłych (i niezłapanych) panów
bandytów podjechało tu pod bankomat, wyrwało go wraz z kawałkiem
budynku i zniknęło jak sen złoty ... no faktycznie jest
tu "bezpiecznie" ;)
... pojawia sie pan z kluczami - płacimy i rozjuczamy "konie". z
radością zrzucamy przeciwdeszczówki i skóry i z kawałkiem kiełbasy
i "wyrywką" chleba w jednej ręce oraz piwem w drugiej udajemy się w
stronę plaży by spożyć kolację w trakcie której dzwonimy do Alutków
i Radziów... Radzio na propozycję dojechania do nas (w kwadrans)
mamrocze coś o naszym podobieństwie do nierogacizny , a Alutka
domaga się wysłania jej zdjecia nr 1 z naszych wakacji (czyli
zachodu słońca w Dziwnówku)... niestety nie udaje sie posiedzieć na
plaży zbyt długo, bo znówzaczyna padać ... wracamy do kwatery, ale
na deptaku po drodze zatrzymuje nas jeszcze na chwile pan ochroniarz
by ponownie zapewnić, że motocykli bedzie strzegł jak oka w głowie,
bo są śliczne ... i że TAKIE (czytaj "chromy") motocykle to one daja
się lubic i ich właściwiele też, bo Ci co to jeżdżą na tych
plastikowych ścigaczach, to oni jeżdżą jak wariaty ... oni tak
grają, że czasami trudno takiego jest panu ochroniarzowi
wyprzedzić... uchachani logiką wypowiedzi idziemy spać...c.d.n.

[goha66]

goha66 napisała:

> ... oni tak grają, że czasami trudno takiego jest panu
ochroniarzowi wyprzedzić...

... błąd: oczywiście chodziło o wyraz GNAJĄ ;)

[termit16]

Jeszcze, jeszcze

[goha66]

Dzień 4

Pobudka - skok do okna by sprawdzająco rzucić okiem na sprzęty ... w
porządku (pan ochroniarz się spisał na medal) :), pakowanie i kawa
pita dzięki uprzejmości właściciela w jeszcze nie otwartej
kawiarence w oczekiwaniu na możliwość oddania klucza. Przeglądamy
mapę - wieczorem podjęliśmy decyzję, że w dniu dzisiejszym koła
poniosą nas do Gienci do Augustowa. trzeba przecież sprawdzić czy
Kamyk jest dobrym mężem i nie zachodzi konieczność użycia linki ze
stalowym oplotem i/lub tarcz Brembo ;). no i trzeba zobaczyć
Gabrysię :D.
... nadjeżdża właściciel naszej kwatery - oddajemy mu klucz i
kupujemy w jego sklepiku z pamiątkami pluszową, sympatycznie
uśmiechniętą foczkę (będzie dla Gabrysi)... wymieniamy z panem
właścicielem ostatnie uprzejmości i żegnani przyjaznym machaniem rąk
ruszamy (wykonując na "ścieżce endurowej" slalom pomiędzy
robotnikami drogowymi oraz mniej i bardziej ciężkim sprzętem
drogowym) oddalając się od polskiego okna na świat...
... po przejechaniu ok. 50 km zatrzymujemy się na zdecydowanie
najbardziej niestandardowe śniadanie podczas całego naszego wyjazdu -
ja zjadam kotleta z ziemniakami, a Piotr placek po węgiersku z
gulaszem. dzwonimy do Gienci by dowiedzieć się czy familijnie są w
mieście i znajdą chwilę by się spotkać oraz z pytaniem czy miasto
obłozone jest już turystycznie bo potrzebny nam kąt do spania. ależ
miło jest słyszeć głos Sylwii :) ...
... ww. baba forumowa z niewiadomych powodów cieszy się perspektywą
spotkania i zaprasza na wieczór do siebie (Gabrysia jest za mała by
wychodzic z nią na spacer) oraz wykonując telefon do swojej mamy,
załatwia nam nocleg w domku dla gości, który stoi na posesji jej
rodziców ... no to sruuuuu ... wszystkie drogi (konkretnie 7 i 16 w
tym przypadku) prowadzą do Augustowa :) ... kuuufra! ożesz! ...
tylko dlaczego po wjeździe na 16tkę od Ostródy droga na Augustów
przypomina jedno wielkie wykopalisko? i dlaczego wszyscy postanowili
jechać tą drogą? ... nie otrzymawszy odpowiedzi na powyższe pytania
w piekielnym upale wleczemy się konsekwentnie, chociaż w tempie
ślimaków wyścigowych prawie do samego wjazdu do miasta.
... najpierw udajemy się do baru znajdujacego się w piwnicach
słynnego "Albartosa" (hm... chociaż chyba raczej nie o knajpie było
w tej piosence) i spożywamy obiad? obiado-kolację? ... albo drugie
śniadanie :D ... opchani jak niedźwiedzie przed snem zimowym
błądzimy trochę po Augustowie by znaleźć biały kościół, a niedaleko
za nim wjazd na drogę prowadzącą do domu rodziców Gienci ... jest
tak gorąco, że ledwo zipiemy ... mamę Gienci dopadam nad kanałem w
pobliżu domu, ściskamy sie na powitanie po czym dostaję w rękę wędkę
i odbieram skróconą instrukcje nakładania na haczyk konserwowej
kukurydzy ... mam łowić rybki na kolację, podczas gdy ona pójdzie
dać małżowi memu klucz do domku ...no to "łowię" ... na 4 zamocowane
kolejno kukurydze 3 zostają bezkarnie spałaszowane, ale
(niespodzianka) na ostatnią łowię ok. 20 cm rybę chwilę przed
powrotem nad kanał naszej miłej gospodyni. chwilę później okazuje
się, że gospodyni nie jest aż taka miła, ponieważ na próbę
zapłacenia za nocleg słyszę, że zostanę nadziana jak ta kukurydza i
zatopiona wraz z haczykiem w wodzie ... wobec "przeważajacych sił
wroga" po trzykrotnej próbie przekonania do przyjecia zapłaty i
otrzymaniu plaskacza w plecki poddaję się ... i dziekuję :)
... wieczorem udajemy się do Gienciów (uściski, radocha jak szlag -
nie widzieliśmy się przecież rok)... Sylwia opowiada, że Gabrysia
zaraz po naszym porannym telefonie zaczęła płakać i kaprysić i
generalnie cały dzień dawała zdrowo popalić i prowadzi pokazać swoją
córeczkę. mała jest ... śliczna jak z reklamy - zaszczyca nas jednym
uważnym spojrzeniem, po czym zamyka oczka i zasypia ... anioł a nie
dziecko :D ...
... w 5-osobowym składzie (wraz z Maćkiem) zasiadamy do poczęstunku,
bo oczywiście Giencia przygotowała tyle jedzenia, że stół się
ugina ... rozmawiamy, wspominamy, snujemy plany :)... jest fajnie...
koło 23ej dziekujemy za gościnę - nasi gospodarze wyglądaja na
zmęczonych, a jutro dla nich kolejny dzień pracy ... wracamy
(bezbłędnie! :D) na nocleg po drodze zastanawiając się nad tym dokąd
pojechać jutro i martwiąc lekko prognozą pogody, która na kolejne
dni zapowiada 40 stopniowe upały ... c.d.n

[mery666]

Goha Ty to masz talent:)
Jak czytam to zupełnie jak bym tam była z Wami :)

Niecierpliwie czekam na wiecej wiecej najwiecej i jeszcze wiecej:)

Buziaki

[goha66]

Dzień 5

Pobudka i szybka kawa, następnie pakowanie klamorów. ogarniamy tak
jak potrafimy miejsce naszego noclegu by nie zostawić gospodarzom
w „podziękowaniu” bałaganu i pomimo dość wczesnej pory dzwonimy do
Gienci ... musimy zapytać gdzie zostawić klucze, jako że w głównym
domu prócz psa nie ma żywej duszy... na całe szczęście nie budzimy
jej (zrobiła to dużo wcześniej Gabrysia :D). chowamy zgodnie z
Gienciną instrukcją klucz w bardzo tajne (łamane przez poufne)
miejsce, z wielką niechęcią zakładamy kurtki oraz resztę ekwipunku i
wsiadamy na motocykle. 10 minut później lecimy już bardzo komfortowo
krajową 8ką w stronę Białegostoku - ruch praktycznie zerowy, niebo
błękitne, temperatura już ok. 22 stopni, ale nie odczuwa się tego
(jeszcze) jako czegoś uciążliwego...
...tuż za Białymstokiem, po przejechaniu zaledwie ok. 100 km
przyznajemy sobie pierwszy postój wraz ze śniadaniem ... objazdy w
mieście oraz korki dały nam zdrowo w skórę .... robi się coraz
goręcej... jemy śniadanie i przeprowadzamy naradę bojową korygującą
nasze pierwotne plany na dziś. dzwonimy do Draki i przepraszamy za
zmianę wczorajszych ustaleń (mieliśmy spać w Lublinie) ...
tłumaczymy, że wolimy dziś „zjechać maksymalnie” na południe by na
jutro, które ma być ostatnim dniem naszego Tour de Pologne, a na
które zapowiadana jest jeszcze większa hica niż ta, której właśnie
doświadczamy, pozostała nam jak najmniejsza „pajda”. Ania przyjmuje
tłumaczenie ze zrozumieniem (przeprosimy za wprowadzenie haosu
również), życzy nam bezpiecznej drogi i prosi o info gdy zatrzymamy
się na nocleg... dziękuję za życzenia i obiecuję dzwonić ...
wsiadamy na motocykle i ruszamy dalej, ale jakoś tak mniej
entuzjastycznie niż w pozostałe dni ...
... 19tką leci się całkiem dobrze, tylko jest coraz cieplej i
cieplej i kufra po prostu gorąco! ;) ...w okolicach Łosic przelatuje
mi przez głowę, że niedaleko stąd do Cieniów, ale szybko wybijam
sobie z głowy kolejną zmianę planów i chęć zobaczenia Tradycji ...
jest mega gorąco ...
... w Radzyniu (zalegając wypoczynkowo w przydrożnym rowie) wykonuję
telefon do GosiSV, która usiłuje namówić nas na dłuższy postój ze
zwiedzaniem oraz kawę ... miło ją słyszeć, pomimo, że brzydko się o
mnie wyraża, gdy odmawiam picia kawy vis a vis kostnicy ;) ... te
inwektywy Gosia potem przeniesie jeszcze w formie pisanej (na
forum), ale to już inna historia :D... jej również obiecuje dać cynk
po zatrzymaniu się na nocleg, chowam telefon i mocno się ociągając
ruszamy z małżem w stronę motocykli ...
...przebijamy się przez Lublin (i to w okolicach 15.30) ... zaczynam
rozumieć dlaczego Draka i Paweł wolą „w krzaki” niż po
asfalcie .... zaciskam zęby (chociaż nie jestem pewna czy to pomaga
przy upale) i dyszę jak stary parowóz podczas całego przejazdu przez
miasto Draków i Matki Założycielki... za Lublinem robimy dłuższy
postój ... jesteśmy zmęczeni upałem, skóra aż szczypie od potu ...
tracimy dobre nastroje i trochę na siebie burczymy .... na szczęście
nie trwa to długo – chłodny napój oraz możliwość dojścia do siebie
organizmów w klimatyzowanym pomieszczeniu działa kojąco ... podobnie
jak wyliczenie, ze do dzisiejszego miejsca docelowego czyli Wilczej
Woli pozostało nam zaledwie ok. 140 km (i tylko jedno miasto do
przejechania) ... damy radę – nie takie rzeczy się
spieprzyło ! ;) ...
... cieszą mnie kolejne umykające km, które przybliżają do noclegu
oraz cień lasów coraz liczniej występujących przy drodze ... no i
obsesyjnie marzę o kąpieli ....
wreszcie dojeżdżamy do szwagrostwa, przywitanie zajmuje mi 30 sekund
i pędzę do łazienki, by zmyć z siebie pot i kurz ... co za rozkosz
nie do opisania ... :)
...wykąpana i przebrana w lekkie „cywilki”, na bosaka na stojaco
dzwonie do córki i foremek i odmeldowuję postój, a następnie z
zimnym piwem w jednej ręce, a drugą glaszcząc tego szczeniaka,który
się nawinie ( z 7ki urodzionej przez suczka-przybłęda przygarnięta
przez szwagrostwo) oczekuję na wieczorne ognisko z moimi ulubionymi
ziemniakami z popiołu ... c.d.n

[draka00]

Ach to ten fragment, za który należy wam się lanie :) Mam nadzieję,
że nadrobicie kiedyś, w nieco mniej sprinterskim tempie, bo w
Lublinie jest parę rzeczy do zobaczenia. ZAPRASZAMY!
Jeśli chodzi o przejazd przez miasto, najlepiej zobrazuje go jedno
wydarzenie: Parę lat temu miał miejsce słynny pościg, kiedy to dwóch
przestępców obrabowało bank gdzieś w Niemczech i uciekło porywając
dwóch zakładników. Uciekali ścigani/eskortowani przez Policję,
najpierw niemiecką, potem - po przejechaniu naszego pięknego kraju -
polską, aż na Ukrainie zostali zatrzymani. Udało im się przekroczyć
dwie granice i uciekać przez wiele kilometrów, ale w Lublinie......
się zgubili i musieli zawracać, bo był tak beznadziejnie
oznakowany :) Przy tym manewrze rozbił się na słupie jeden ze
ścigających ich radiowozów. Na potwierdzenie tych słów
www.money.pl/gospodarka/wiadomosci/artykul/po;napadzie;w;niemczech;bandycie;uciekli;na;ukraine,202,0,52938.html

A jeśli miałaś na myśli kulturę jazdy w Lublinie, to pozostawia
chyba więcej do życzenia niż w innych częściach kraju.

[goha66]

Dzień 6

Kilka minut po 6 AM budzi nas warkot silników ciężkiego sprzętu oraz
nawoływania ludzi ... no tak - to zwykły roboczy dzień, przed
kancelarią leśniczówki zebrali się pracownicy ( i nie dają cholera
pospać). wstajemy, myjemy się, pakujemy i jemy sniadanie ... jest we
mnie więcej radości z powodu powrotu do domu niż smutku, że nasze
wakacje dobiegają końca. martwi mnie tylko zapowiadany na dzisiejszy
dzień hiper-mega upał i chciałabym wyjechać jak najwcześniej ...
oczywiście sie to nie udaje, bo jeszcze P. musi oglądnąć samochód
szwagra (bo coś nie bangla), bo przyjeżdża jeden z leśniczych,
którego kilka lat temu "zaraziliśmy" bzikiem jednośladowym i trzeba
pójść podziwiać zakupioną przez niego 535tkę, bo najmłodsze dziecko
szwagrostwa (i mój chrześniak) musi mi jeszcze pokazać jak wspaniale
radzi sobie na rowerze, który dostał od nas na komunię. bo ...(tu
wpiszcie sobie co chcecie :D)... w wyniku sumy wszystkich "bo" udaje
się nam wyjechać z podwórka koło 11tej i po przejechaniu zaledwie
kilkuset metrów przeżywam na drodze najgorszy moment podczas całego
wypadu ... P., który prowadzi wyprzedza rowerzystkę, a ta
natychmiast po tym gdy ją mija, wprost przed moimi kołami postanawia
(oczywiście bez zasygnalizowania tego faktu) zjechać na lewą stronę
drogi ... gwałtownie hamuję, przód motocykla "nurkuje" i
równocześnie zarzuca tyłem ... łapię uslizg w lewo, potem z prawo i
znów w lewo - rzuca mną po drodze jak zającem po cieżkiej zimie, ale
na szczęście ślimaka nie wynosi na pobocze ... do teraz nie wiem
jakim cudem udaje mi się nie glebnąć... P. oraz pani rowerzystka
nawet nie zauważają mojej walki z grawitacją ... jestem tak
oszołomiona zajściem, które miało miejsce chwilkę wcześniej (i
wdzięczna opatrzności za to, że nie stało się nic złego), że nie
przychodzi mi do głowy żadna kwiecista wiązanka, którą mogłabym
uraczyć rowerzystkę ... więc odkręcam mocniej i doganiam P.
... do Mielca jedzie się całkiem znośnie pomimo żaru lejącego sie z
nieba i tego, że pod kołami mamy nie dziurawy asfalt tylko dziury
łączone gdzieniegdzie asfaltem ... za Mielcem czeka nas nieprzyjemna
niespodzianka - droga, którą wybraliśmy jest jednym wielkim placem
budowy z gigantycznymi korkami i porównując odcinek Mielec-Kraków do
naszej jazdy do Augustowa musiałabym napisać, że do Augustowa
mknęliśmy z prędkościa światła ... do tego ten upał ... na jednym z
wyświetlaczy odczytuję temperaturę - powietrze + 38, asfalt + 46 ...
na motocyklach w pełnym opakowaniu nie daje sie wytrzymać dłużej
niż kwadrans, więc co chwila zjeżdżamy z drogi by dać odpocząć
przegrzanym organizmom ... zaczynam "pękać" ...
ostatecznie "wymiękam" ok. 15 km przed Krakowem i na stacji
benzynowej wypinam z kurtki zimową podpinkę ... jest hm ... niewiele
lepiej, ale jednak lepiej ;)
...trasę Kraków-GL przelatujemy płatną A4 bez wartych opisywania
przygód ... żałuję tylko przy bramkach, że nie mam drobniaków, bo
pomimo upału i zmeczenia chętnie zapłaciłabym jednogroszówkami ;)
...wreszcie napis GLIWICE ... mijają mi wszystkie "bóle", z rogalem
na dziobie, ale w ogromnym skupieniu pokonuję ostatnie km po mieście
(wiadomo jest przecież, że najwiecej wypadków zdarza sie tuż pod
domem, gdy czukemy sie pewnie jeżdżąc znanymi nam drogami).
wjeżdżamy na podwórko i zdejmujemy kaski ... dopada nas Luśka
szczekajac, wyjąc i ujadając naprzemian z radości. w duchu dziekuję
Bogu za bezpieczne przejechanie 2.272 km i wyjmuję komórkę by
odmeldować tu i tam dotarcie do celu ... na wyswietlaczu widzę
nowego, nieprzeczytanego sms-a o treści: witajcie w Gliwicach ... to
od Mery, która "wypatrzyła" nas gdy przejeżdżaliśmy przez
centrum :) ... jak miło być w domu

P.S.
niestety nastąpi c.d. czyli epilog

[goha66]

Epilog

... trzy tygodnie po powrocie z wakacji wyjmuję ze skrzynki kopertę
adresowaną na moją skromną osobę ... w środku znajduje się
fotografia nr 3 z naszego wyjazdu wykonana przez fotoradar w jednej
w zachodniopomorskich miejscowości ...

P.S.
dziękuję wszystkim, którzy mniej lub bardziej namacalnie brali
udział w naszej podróży ... wspaniale jeździ sie po kraju mając
wewnętrzne przekonanie, że gdyby "coś" to jest na kogo liczyć w
potrzebie. dzieki Wam wszystkim moje wakacje były udane :).
pozdrawiam serdecznie :)

[yacey]

Relacja z wyprawy trwala zdecydowanie dluzej, niz sama wyprawa :) :)
Fajnie bylo poczytac :)

PS
Zachodniopomorskie slynie z nowoczesnych "smietnikow" robiacych
fotki we wszystkie strony, a wygladem zupelnie nie przypominajacych
znanych powszechnie konstrukcji stojacych przy drogach :)

[termit16]

Goha, super się czytało. Szkoda, że to już koniec.

PS. Ile kosztowało zdjęcie?

[efjot1200]

Bardzo miło było poczytać o tych wszystkich przygodach.
Zimową porą chętnie wrócę do lektury :)

[goha66]

efjot1200 napisał:

> Bardzo miło było poczytać ...

... a mnie (i innym forumowiczom zapewne też) byłoby bardzo miło gdybyś opisał tydzień spędzony na motocyklach w towarzystwie dwóch naszych foremek :D ... no Efjot ... nie daj się prosić za długo :)

[efjot1200]

Dobra,dobra coś napiszę dajcie mi tylko trochę czasu na zebranie myśli.
Musicie wiedzieć,że będę działał pod ogromną presją więc mogą pojawić się erraty
do moich opowieści:D
Po za tym musiałem się codziennie "nawodnić" aby się odstresować i pół każdego
dnia raczej nie pamiętam więc będę zmyślał:D
Dziś wymyśliłem tytuł tej opowieści:Stilo-koniec świata.
Dlaczego tak,to się dowiecie w połowie:)

[efjot1200]

Miało być Stilo-koniec świata ,a wyszło jakieś coś...karamba

[draka00]

Noż wreszcie! Od dłuższego czasu rozmyślam sobie, że Efjoty nie
pojawiają się na forum - to znaczy, że gdzieś się włóczą. No a
znając ich, zapewne nie jest to wyprawa do cioci w innej części
województwa. Gdzieśta byli, cośta robili?

[goha66]

termit16 napisała:

> PS. Ile kosztowało zdjęcie?

... 300 PLN-ów (+6 pkt.)

[mery666]

Kurka Goha pieknie sie czytało o Waszych przygodach.
Szkoda że już koniec. Na pewno wróce jeszcze do lekturki :D

Dzieki ze chciało Ci się podzielić z nami pięknymi i emocjonującymi
chwilami z wakacji :*

Efjot - teraz czekam na Twoja wesołą twórczość :)

Buziaki

[wiolaszpilazapominalska]

Brawo Goha.Dla takich (i nie tylko)opowieści aż się chce czytac..
(biorąc pod uwagę moją niechęc do lektur).