Śmierć

[czarna33]

Czym jest?Dla osób żyjących na pewno tragedią,koszmarem.Zwłaszcza jesli spada
znienacka...Jeśli spada na rodzinę ,która żyła sobie w zdrowiu w miare
terminóww medycznch.I nagle,z dnia na dzień nie ma człowieka,którego
kochacie...który jest dla Was wszystkim ..jest wyrocznią,liczycie sie z jego
zdanianiem..jest jak druga połowa..wie zawsze co powiedziec,co zrobic.I
nagle ..nie ma jej.

Ja już wiem....

[vika411]

Co sie stalo?

[czarna33]

Nic sie nie stało..tak mnie naszło na przemyślenia z racji tych śmierci,które
dopadły pewne osoby.U mnie dzięki Bogu wszyscy żyją.

[dociek]

Stosunek do tego, co nadal nieuniknione jest bardzo indywidualny. Wolę się więc
nie wypowiadać publicznie na forum, bo swoimi uwagami mogę wywołać zbyt ciężką
polemikę. Jedno jest zastanawiające, że choć wszelkie oczywiste okoliczności
natury biologicznej, społecznej i duchowej dowodzą nam przemijanie nas samych,
to mało kto pamięta o tym, albo po prostu, nie chce tego sobie uświadamiać.

[czarna33]

Hmm..czy ja wiem,ja wole jak się jednak wypowiadasz na forum.Czy to źle ,że
będzie to cięzki temat?A co do tego,że jest to bardzo indywidualne..źle by było
gdyby wszyscy mysleli tak samo nieprawdaz?

[dociek]

Powiem wprost, mój własny światopogląd rozmija się z tym "oficjalnie przyjętym
i zaakceptowanym", stąd rozbieżności w podejściu do problemu mogą być zbyt
wielkie, dla niektórych tzw. obrazoburcze, urażające... a nawet bolesne. Nie
chciałbym tego nakręcać, bo szanuję w tym względzie prawa innych do
samodzielnej oceny zjawiska śmierci. Inaczej chociażby odbiera się śmierć
obcych i bliskich, człowieka i zwierząt... Tym bardziej, ze wzgledu na to, że
śmierć budzi tak wiele bólu, a przede wszystkim - strachu, jest niesamowicie
silnie osadzana w przestrzeni wiary, religii, które się z tego samego "drzewa
strachu" wywodzą.

[czarna33]

Nie mówię o śmierci poprzez pryzmat religi.Mówię o tym co JA czuję,jak bardzo
mnie to boli i jak bardzo jest mi źle kiedy umiera ktoś bliski,albo ktoś obcy
do którego czułam szacunek.Mówią..i ja się staram z tym zgodzić,że pewnie Bóg
tak chciał..możliwe.Nie potrafię tego pojąć,staram się zrozumieć dlaczego tak
chciał?Po co?Rozumiem fakt,że zabiera ludzi kiedy chce ująć im cierpienia,ale
kiedy zabiera zdrowych i wartościowych ludzi?Tego pojąć nie mogę!

[dociek]

Widzisz, tu mam ochotę napisać coś, co dla wielu zabrzmi okrutnie i
bezwzględnie... Zapominamy o tym, że jesteśmy nietrwałym mgnieniem wobec
niepojętej rozumem ludzkim potęgi i mechanizmów wszechświata, że nie jesteśmy
niezniszczalni. Z tym, że ja osobiście nie chciałbym do tego mieszać jakiejś
wykoncypowanej personifikacji typu bóg. I nie ma tak, że ktoś jest młody to mu
się coś więcej "należy"... Czy uważasz, odnosząc się do tych dwóch przypadków,
które wywołały u Ciebie ten temat, były to osoby zdrowe, otóż nie. Czy śmierć
skutkiem wypadku, przypadku jest czym innym niż skutkiem choroby - jest też tą
samą śmiercią, jest selekcją wpisaną w naszą nietrwałość i zmienność...

[czarna33]

Owszem,całuy czas o tym pamietam,że jesteśmy mgnieniem.Teraz piszemu i
żyjemy.Nie jesteśmy niezniszczalni!!Jesteśmy bardzo mali.Ale mieszam tą w to
osobę pod tytułem Bóg.Śmierć w wypadku io przypadku jest śmiercią strasznąi
nie należy jej porównywać ze śmiercią na wskutek chkoroby.Cały czas sie
zastanawiam nad tymi śmierciami...

[ryza_malpa1]

Do tej pory dla mnie śmierć przynosiła ulgę.
Ulge od cierpienia i choroby.
Kiedy sie patrzy na żywego człowieka w całkowicie bezwładnym ciele i wiadomo,
że nie ma ratunku na śmierć czeka sie jak na wybawienie.
Choroba bliskiej osoby, ból, brak panowania nad ciałem jest dla mnie gorsza niż
śmierć.

[czarna33]

Owszm choroba,ból..ból trwający przez wiele lat.A cierpienie przez inną
osobę,która jest chora?Są różne choroby...przez które się umiera.Spadające na
ludzi znienacka,ale choroby na które ktoś zapracował nie powiinny budzixc
współczucia.Mało tego,takie osoby żyją z tą chorobą długo..przeżywajją innych
(Ale w końcu umierają

[dociek]

tygodnik.onet.pl/1547,1157944,dzial.html
Polecam również niektóre komentarze, pasują do powyższej dyskusji.

[swojadroga]

Chciałbym się włączyć do wątku, ale nie mogę... umarłem...

[to.ya]

Nie wiem czy jestem już w stanie o tym mówić.
Od października do 4 lutego byłam z Przyjaciółką i Jej umierającym Synem.
12 lutego był pogrzeb.
Do dzisiaj ciężko mi się z tym wszystkim pogodzić, ciężko mówić, mysleć,
zrozumieć.
Może kiedyś o tym napiszę (opowiadanie zaczęte), może opowiem...

[to.ya]

czas ma w sobie proporcji szlachetnej współbrzmienie
a z tej proporcji biorą się dobrodziejstw mnóstwa
(choć krew z ciałem oskarżą czas o zniewolenie
a mózg i dusza mogą mu dowieść oszustwa)

czas działa nagle ani też z namysłem,
jego mądrość i zgodę i niezgodę burzy
- sto tysięcy lat mogą trwać sahary wyschłe,
a jest to mniej niż chwila rozkwitania róży

bo jest czas wesołości i jest czas płakania-
czas nadziei rozpaczy pojednania gniewu
- jest czas wzrastania i czas umierania :
jest noc dla ciszy i jest dzień dla śpiewu

lecz ponad wszystko (wiem to z ponad wszystko droższych
twoich oczu) jest czas dla pozaczasowości

(E.E.Cummings, tłum. St.Barańczak)

[adhamah]

czarna33 napisała:

> Czym jest?Dla osób żyjących na pewno tragedią,koszmarem.Zwłaszcza jesli spada
> znienacka...Jeśli spada na rodzinę ,która żyła sobie w zdrowiu w miare
> terminóww medycznch.I nagle,z dnia na dzień nie ma człowieka,którego
> kochacie...który jest dla Was wszystkim ..jest wyrocznią,liczycie sie z jego
> zdanianiem..jest jak druga połowa..wie zawsze co powiedziec,co zrobic.I
> nagle ..nie ma jej.
>
> Ja już wiem....

[very_famous]

W niedzielę byłam u ciotki w szpitalu. Ewidentny koniec. Powiedziała jedną
rzecz: "chcę śmierci szybkiej i bezbolesnej, nie chcę się męczyć tylko po to
aby rodzinka myślała że pociągnę jeszcze trochę. A gówno (sorry - cytat) mnie
obchodzą w tym momencie żywi".
Kobieta ma 81 lat i się do tej pory "trzymała" - teraz lada dzień....
Ale ma racje - śmierć jeśli nadchodzi nagle jest straszna na rodziny - nie dla
umierającego.

[to.ya]

Piotruś (Syn Przyjaciółki) prawie pod koniec był bezwładny od pasa w dół.
Powiedział wtedy, że "jeżeli wyzdrowieje, a będzie w takim stanie, to popełni
samobójstwo bo to nie jest życie".
Tuż przed śmiercią (już majaczył) przez sen śmiał się radośnie, klaskał w
dłonie i mówił "Mamo ja jestem zdrowy, jest mi dobrze!"

Rozkleiłam się, przepraszam, płaczę..........

[zo_h]

Śmierć jest nieodłącznym elementem naszego życia. Chyba najbardziej bolesna
jest nagła śmierć osoby, która zdaje się być w kwiecie sił. Gdy nikt nie
przypuszcza, że te chwile, które spędzają są właśnie tymi ostatnimi chwilami.
Do dziś na myśl o śmierci jednej z moich babć łapie mnie strasznie zadumanie
gdyż była osobą z którą czułem szczególna więź. W tych moich pierwszych latach
życia to właśnie ona miała chyba największy wpływ na ukształtowanie mojej
osobowości i strasznie żałuje, że nie towarzyszy mi do dziś. A potem tak nagle
odeszła i wszystko urwało się tak nagle.

Całkiem inny wymiar miała śmierć mojego dziadka, wszystko odbywało się
strasznie długo i już na długo przed tym faktem mieliśmy świadomość, że powoli
zbliża się ten moment gdy odejdzie. Zresztą powiem szczerze ... dziadek był
żywotną osobą i widziałem jak bardzo męcz go to, że stał się osobą całkowicie
zależną od innych. Jasne, że mimo wszystko jego śmierć była dla nas ciosem, ale
dla niego była ukojeniem. Zawsze go będę pamiętał jako człowieka
niezmordowanego i ciągle robiącego coś.

Śmierć jest jak człowiek, za każdym razem jest inna i za każdym razem dotyka
nas w inny sposób.

[tuhanka]

Podobna sytuacja byla z moim ojcem. Przez pol roku umieral na raka, ktorego, co
gorsza, bardzo pozno zdiagnozowano i w efekcie nic nie dalo sie juz zrobic. Nie
byl juz mlody (70 lat), ale bardzo sprawny i aktywny wczesniej i nagle ta
slabosc, to uzaleznienie od innych - to go bardzo bolalo. Bylam wtedy mloda,
osiemnastoletnia dziewczyna, w glowie mialam perspektywe matury i studiow, moze
dlatego tez i tego wtedy tak nie odczulam, dopiero po dlugim czasie. Moja mama
zarzucala mi nieczulosc, bo taka bylam "twardzielka". Z drugiej strony, gdyby
do konca nie ukrywano przede mna (po kiego licha?) tej straszliwej diagnozy,
gdybym miala swiadomosc, co to naprawde jest, moze inaczej bym przezyla te
ostatnie miesiace zycia mojego ojca, w bardziej wartosciowy sposob. A kiedy to
sie stalo, to faktycznie nalozylam na siebie ochronny pancerz - w dzien pozniej
wyjechalam na olimpiade z WOS-u, potem na tydzien z chorem, potem jeszcze na
jakis oboz szkoleniowy, a nastepnie... coz, przygotowania do krajowego etapu
olimpiady, potem wkuwanie do matury... Tak naprawde brak ojca odczulam dopiero,
gdy wyjechalam na studia. Dopiero wtedy skorupa puscila. Choc moze dobrze, ze
nie zalamalam sie wczesniej? Pozniej zostal tylko tepy bol, ktory jednak nie
byl na tyle dotkliwy, aby mial mi przeszkadzac w normalnym zyciu.