Romans sanatoryjny

[Gość: Marika]

... to takie banalne, a jednak stało się! Muszę się komuś o tym wygadać, bo
nie mogę z tym żyć, nie mogę wrócić do równowagi psychicznej czuję, że się
rozpadam na kawałki. Nie jestem już najmłodsza, dobijam 40-tki, jestem /a
raczej byłam dotychczas/ szczęśliwą mężatką od ponad 15 lat i wzorową matką
dorastającej córki. Przez 3 tygodnie po za domem straciłam głowę dla faceta
starszego, brzydszego, głupszego od mojego ukochanego mężą, który jest
ideałem męskiej urody, wspaniałym ojcem, mężem i kochankiem wzorem wszelkich
cnót. Tamten facet pociągał mnie seksualnie jak żaden inny, nie mogłam mu się
oprzeć, był jak narkotyk... Minęły już 2 miesiące od powrotu a ja czuję się
coraz gorzej, nie mogę przestać o nim myśleć, czuję wstręt do samej siebie za
to co zrobiłam, nienawidzę się! mam myśli samobójcze.
Bardzo kocham męża i córkę, są dla mnie wszystkim i nigdy nie zostawiłabym
ich, ale na naszym związku powstała już rysa, której do końca życie nie
zdołam usunąc. Jestem podła!!!

[madziapoznan]

moze spotkania z psychologiem pozwola ci znalezc ponownie rownowage. co sie
stalo to sie nie odstanie, nie ma co rozpaczac nad rozlanym mlekiem. powinnas z
kims o tym pogadac, przeanalizowac wszystko, poukladac sobie w glowie i moze
wtey w jakis minimalnym stopniu bedziesz w stanie dozyskac rownowage...

[santacruz2000]

jestes podla.Zyj z tym

[Gość: Ron]

Zdzira

[Gość: vena]

idiota

[loczek62]

Stało się, trzeba powiedzieć sobie trudno i żyć dalej. Myślę że w tym przypadku niestety, ale bardzo silnie zadziałały feromony i to cały sekret. Ja raz byłem w sanatorium w dorosłum życiu i też nie wystrzegłem sie romansu. Ale nie dramatyzowałem a wręcz pławiłem sie w rozpuście. Pozdrawiam loczek62

[Gość: Krzyś]

Witajcie
Marika - Nic co ludzkie - nie jest nam obce. Dlaczego nie możesz wspominać tego
co się stało z lekkim uśmieszkiem ? ? Każdy ma jakąś swoją tajemnicę Możesz
mieć i Ty ;) Nie rób z tego tragedii. Jestem ponad 20 lat w związku bardzo
kocham swoją zonę z wzajemnością i na wszelki wypadek wole nic nie wiedzieć.
Jest nam bardzo dobrze. a Tak nawiasem mówiąc (czego oczy nie widzą tego sercu
nie żal) Żyć trzeba dalej i kochać i kochać i kochać i koch.................

[dorjana]

wspólczuje ,ciezko chyba zyc wsrod niedopowiedzeń,mezczyni mja na to inen
spojrzenie.

[zegor]

Marika!
Chyba pierwszy raz byłaś w sanatorium.
Czy nie zauważyłaś przez te trzy tygodnie,ile zawiązało się"miłości"?
To w sanatorium normalka i " twoja miłość" -jeśli jest starym wygą sanatotyjnym-
przepraszam-juz o Tobie nie pamięta.Jeżeli tak,jak Ty zrobił to pierwszy
raz,może przeżywać to,tak jak Ty.Ale nie wierz w miłosć-nie marnuj swego
życia.I broń Boże,nie próbuj rozmawiać O TYM Z MĘŻEM!!!Stało się,było pięknie
ale się skończyło i już!!!Kochasz męża i córkę i to jest najważniejsze!
Tamte chwile niech będą dla Ciebie tylko miłym wspomnieniem!
Pozdrawiam!!!!

[Gość: Marika]

Dziękuję Wszystkim za zainteresowanie.
Szczególnie te cztery ostatnie wypowiedzi oddały dokładnie to, o czym myślę,
czym się pocieszam, w lepszych momentach mojego "miotania" się i analizowania
tego co zrobiłam.Rzeczywiście w sanatorium byłam pierwszy raz / mam nadzieję,
że ostatni/, przed wyjazdem rodzina i mąż żartowali, żebym na siebie uważała,
bo mogą się tam dziać różne rzeczy, jedni z nudów upijają się inni flirtują i
wpadają w wir romansów, sama się z tego smiałam, bo wydawało mi się to takie
głupie i banalne. Bardzo bałam się rozłaki z rodziną na tak długi czas i
rzeczywiście pierwsze dni były straszne, denerwowali mnie inni , którzy bawili
się od początku na całego, całonocne imprezy i popijawy były normalką i pewnego
dnia, kiedy z tęsknoty za mężem popadłam w wielkie przygnębienie, kiedy
rozważałam ucieczkę stamtąd pojawił się ON. Rozumiał mnie doskonale,
zaopiekował się mną, chodziliśmy na długie spacery, rozmawialiśmy o naszych
rodzinach / miał żonę i dziecko/ opowiadał o nich z szacunkiem i miłością
podobnie jak ja o moich najbliższych, tym mnie bardzo ujął. Przyjazń z Nim
wydawała się taka bezpieczna, ucieszyłam się, że dzięki temu przetrwam w tym
okropnym, nudnym sanatorium. Stał mi się taki bliski, przebywaliśmy ze sobą
całymi dniami, aż przyszedł taki moment kiedy mój rozum przysnął a hormony i
feromony triumfowały. Nawet nie miałam tam na miejscu, aż takich wyrzutów
sumienia, pocieszałam się, że pewnie połowa turnusu robi to samo, a ja tego
faceta i tak nie kocham, robię to tylko, aby przetrwać. Zyłam tam jak na
innej , odległej planecie i niecierpliwie odliczałam dni powrotu do domu.
A w domu... jakby ktoś wylał na mnie kubeł lodowatej wody, zrozumiałam co
narobiłam!!! Nie oczekuję od Was słów pocieszenia i zrozumiałe są słowa krytyki
pod moim adresem. Należy mi się! Za wszystkie posty dziękuję.
Karą za to co zrobiłam jest stan psychiczny, który pogarsza się z każdym dniem.
Nie dosypiam, nie dojadam zaczynam się jąkać , rozpadam się na kawałki.

[szpull]

o kapeć!!!! nie jadę do sanatorium! o nie! z domu mnie wyganiają, jedź dla
zdrowia, a tam można zachorować poważnie!!! może jakieś zabiegi w domu zabiegi
zafunduję?
i zakocham się od nowa! fiuuu o kapeć!

Masz pecha !!!

[Gość: solinka]

Trzeba było się zakochać w facecie młodszym, mądrzejszym i przystojniejszym od
twojego męża, to nie byłabyś kłębkiem nerwów. Jak czytam takie posty, to mnie
pusty śmiech ogarnia, a w tym przypadku to jakaś podpucha? Podejrzewam,że
połowę z nich napisała ta sama osoba.

[czarna_rozpacz]

marika,
to kolejny dowod jakimi szmatami,
w wiekszosci sa kobiety:(

[Gość: iga]

Z facetami też różnie bywa.

[Gość: marcin]

Prawda. Ale gdybym miał żonę i ją zdradził to nie miałbym zadnych pretensji
jeśli zażądałaby rozwodu. Ja bym zażądał.

[Gość: solinka]

Przynajmniej stawiasz sprawę uczciwie i honorowo, jak na faceta przystało.Obyś
nie musiał stawać przed takim problemem.

[basia996]

Mówisz o sobie !

O ! kuracjuszki na necie !

[Gość: chorowity]

O! kuracjuszki na necie! To teraz w sanatoriach jakies kuracje internetowe
zapisują? To ja jadę, jadę jadę! Tylko napiszcie mi , gdzie jest jakies fajne
sanatorium?

[Gość: vena]

Marika!!! Kobieto, natychmiast weź się w garść!!! To nie "przygoda sanatoryjna"
może być problemem w Twoim małżeństwie tylko to co teraz wyprawiasz. Było,
zdarzyło się, niczego nie cofniesz, pozostaw to jako miłe wspomnienie, porzuć
wyrzuty sumienia, bo nic Ci nie dadzą. Kochaj męża i córeczkę, uśmiechaj się do
nich i nie narażaj na Twoje przygnębienie. Bądź dla nich silna. To co zrobiłaś
nie jest powodem, abyś burzyła swój dobry świat który kochasz. Jeszcze raz
powtarzam WEŹ SIĘ W GARŚĆ !!!! A czas przyniesie Ci spokój.

[Gość: mario]

czy możemy powtórzyć?

[kane0441]

Koleżanko "rozwaliłaś sie", to teraz cierp. Gdybym znał twojego męża chętnie opowiedział bym mu cała sytuacje, bo szkoda mi rogaczy.

[turma.mortis]

nie twoje rogi heh
nie twój sufit ;)