Wspomnienia z dzieciństwa

[jatotylko]

Chyba nie ma tu jeszcze czegoś takiego, a tak sobie pomyślałam, że każdy z
nas ma jakieś miłe wspomnienia z czasów dzieciństwa :)
Stworzyłam możliwość podzielenia się tym z innymi.
Mogą być także niekoniecznie miłe, lecz zabawne, niezapomniane, takie które
pozostawiły po sobie bliznę, ślad.
Toż to czas nasz najbardziej beztroski :) A czasem warto sobie o nim
przypomnieć, zwłaszcza jeśli są to chwile przyjemne i wywołujące radość :)

[jatotylko]

I przyszło mi odpowiadać samej, jako pierwszej, na swojego posta.
Napiszę dla zachęty innych.
Ostatnio próbowałam przekonać mojego kuzyna do pisania tu na forum, nie wiem,
może kidyś się pojawi, może nie (wykręca się maturą) - ale mi z racji z tym
przypomniała się pewna historia sprzed lat.
Głównym jej bochaterem byłam można powiedzieć :) ja :)
Ciemny wieczór, nie pamiętam którego roku, chodziłam do podstawówki, cała
rodzinka już w domu, a ja, dwóch kuzynów, i chyba jeszcze ktoś wtedy z nami
był, zachciało się nam zabawy po ciemku :) Pod stodołą u babci stała przyczepka
z której tyle co była zwalona trawa dla krówek :) My jak to dzieci, oczywiście
musieliśmy to wykorzystać, zachciało nam się skakać z tej przyczepki na zwaloną
na ziemię trawę :) Kilka skoków za nami, coraz fajniesza zabawa, aż tu nagle :)
skaczę ja (po raz któryś) - a na mojej drodze niespodziewanie pojawiły się
widły :) jak się okazało, nie wiedzieliśmy, że w tę kopę trawy wbite były
widły, dopiero ja skacząc i wbijając sobie jeden ostry szpikulec w bodajże, o
ile dobrze pamiętam, prawą stopę, uświadomiłam to sobie i innym. Zaczęłam się
drzeć, stopy nie przebiłam na wylot, albo już tego nie pamiętam, z krzykiem
dokuśtykałam się do domu :) a przez następne dni chodziłam z bandażem na
stopie, z czego powodu wyglądała ona dwa razy grubiej niż normalnie ;P Wszystko
skończyło się dobrze, rana zagoiła się, nawet nie wiem kiedy, a blizny nie ma.
Sama nie wiem czy płakałam się czy śmiałam w tamtym momencie, chyba jedno i
drugie, ale od tamtej pory, już więcej po ciemku nie skakaliśmy po trawie :)

Strych

[wojciasf]

Moje wspomnienie dotyczy pewnego miejsca w moim pierwszmym domu. Kamienica (ale
staroświeckie słowo ;)) mieści sie w Jaśle na ulicy Kościuszki (kto wie gdzie
to ten wie gdzie to:) ) Były tam dwa niesamowite dla dziececego rozumu i
wyobrazni. To była piwnica i stych. Jak wynika z tytuło zajme sie tym drugim
miejscem.
Na strych prowadziło wejscie przez poddasze. Najpierw pokonywało sie schody a
pozniej były stare dzwi jeszcze z starego wystroju kamienicy Kiedys były
dzwiami do mieszkania pozniej przeniesiono je na strych. Pamietały jeszcze one
czasy przed wojenne i samo wejscie przez takie dzwi było niesamowiete( teraz
juz ich nie ma). Za dzwiami była juz niesamowita kraina ciemnosci. Nasza czesc
strychu oswietlała mała zarówka (czesto ktos sobie ja pozyczał) W dzien było
jeszcze troszke światła z małych okienek. W panujacym tam mroku niewiele było
tam widać. Nasi sasiedzi zostawiali jakies stare niepotrzebne meble, rowery,
materace, skrzynie. Nie wiem czemu ale zapamietałem tez wielkie łozko z
drewnianymi bokami. Moze zdawało sie ze ktos, kiedy nikogo nie ma na strychu
spi tam. Całośc uzupełniały gołebie. Siedziały sobie na belkach pod samym
dachem i wydawały z siebie swoje gołebie odgłosy.
A i jeszcze jedno. Kto zna zapach swiezo wypranych ubran i poscieli to nigdy
nie zapomni tego. A wiec był i zapach, odgłosy i dziwne widoki. Widoku strychu
nie zapomne do konca zycia.

p.s. czasem chodziło sie na strych jak nie było prądu o jednej albo o dwoch
swieczkach. To było dopiero przezycie :D

[kubatka]

Wspomnień z dzieciństwa jest wiele, ale do jednego z nich bardzo często wracam
myślami :). Teraz wydaje mi się to głupie, ale pamiętam, ze jako 5-6letnie
dziecko uwielbiałam to :).
Dawniej mieszkałam nad samym Wisłokiem praktycznie i normą było, że rzeka dość
często wylewała i były powodzie... Nasz dom znajdował sie w takim miejscu, że
jak rzeka faktycznie wylała to dookoła byliśmy otoczeni przez wodę i w zasadzie
byliśmy na 'wyspie' :D Jedyną drogą dostania się gdziekolwiek było pływanie na
łódce - nawet do sąsiadów musieliśmy płynąć łódką :D Niedaleko domu był (jest
ale już drzewami zarośnięty) głęboki dół, do którego zawsze napływało dużo wody
i ja z moimi przyszywanymi kuzynami spędzaliśmy wręcz całe dnie pływając sobie
łódką właśnie po tym naszym 'jeziorku' albo po innych rozlewiskach jakie były w
okolicy, mielismy wtedy 5 może 6 lat :).
Często wspominamy tamte czasy, kiedy nas bawiło to że rzeka wylała i że jest
powódź - my po prostu nie rozumieliśmy tak naprawdę co to powódź bo zawsze
bawiliśy się wtedy beztrosko...
To były czasy...szkoda, że teraz nie ma tej beztroski co kiedyś.

Dobre czasy

[linea21]

Ostatnio odbyło sie spotkanie towarzystkie w niewielkim gronie z moim skromnym
udziałem. Było fajnie. Przypomniały mi sie stare dobre czasy, a właściwie jak
to było w zeszłe wakacjie :)) szkoda, że Gosia nie była zdolna do spotkania z
nami bo to by było juz zupelnie jak kiedyś. Pozdrawiam ją bo wiem ze nie czuła
się najlepiej. Myślałam, że dawne czasy nie wracają, jednak jest to możliwe
przynajmniej na pare godzin. Przegięciem było przywiązanie mnie do huśtawki,
ale ogólnie było ok :))

[armitage3]

Wracając do przeszłości to miło wspominam wypady rowerem, a najbardziej to do
lasu, gdzie wraz z kolegami zainstalowajiśmy huśtawkę zbudowaną z 20m liny
holowniczej i grubego drąga. Huśtawka ta dostojnie nazwana "Bazooka"
dostarczała niesamowitych wrażeń oraz licznych otarć, ran kłutych i szarpanych.
Wspomnienia niezapomniane dzięki trwałym bliznom.

John