Wątek pourlopowy:)

[braineater]

bo sie ludzie domagaja wakacyjnych opowieści (nie tylko ode mnie), i żeby nie
trzeba było tego po wszystkich innych watkach szukać:)
Zaraz jak wróce do domu z pracy obiecaną relacje chorwacka napiszę.
Pozdrowiania:)

Chorwacja

[braineater]

Się zobowiązałem, się wywiązuję:)

1) Krajobraz - pierwsze skojarzenie po przyjeździe - 'czeskie Włochy' 'Grecja
dla mniej zamożnych'. Dużo wyschniętych traw na niskich pagórkach, ogromne lasy
piniowe, rzadka zabudowa poza miastami - skojarzenie literackie Sycylia z
Lamparta Lampedusy. Generalnie skromnie ale ładnie.

2) Hotel - największy bład wakacyjny (i w sumie jedyny) bosmy trafili na hotel
typu moloch, kombinat do obsługi turystów: 1400 apartamentów, korty, baseny
pierdoły, ludzi tłum. Hotel musi utrzymywał cała najbliższą okolicę bo
znajdował się nawet na znakach drogowych. Blisko wody, plus poważny.

3) Ludzie w sensie Chorwaci - czułem się jak w Polsce. Ta sama ponurośc w
oczach, ta sama lekko maskowana niechęc wobec obcych. Kompletnie
nieśródziemnomorscy, stonowana ekspresja, ciche mówienie, brak zywiołowości.
Problem spory - hotel jak wspomniałem ogromny ale na 6 osób w recepcji tylko z
jedną od biedy mozna było dogadac sie po angielsku - w każdym innym popularnym
jezyku europejskim i owszem, ale po angielsku nie. Poodświeżałem sobie
rosyjski:) co w połączeniu z polskim i gestykulacja, znacznie ułatwiało
konwersację:) Ludzie w sensie obsługa w lokalach - hmmm - zdecydowanie jazda
jak z Barów Mlecznych PSS Społem - zerowe zainteresowanie klientem, lekko
obrażone reakcje na zamówienia, oraz stwierdzenia w stylu: Poprosze mrożona
kawę - nie ma, lód się skończył:). Ale i tak sa o niebo milsi od Greków:)

4) Życie nocne - nie istnieje - o godzinie 23 mimo sporej ilości knajp, więcej
osób (ze 2 - 3) można było spotkac na plaży, gdzie tak jak my oddawali się
sączeniu wina i obserwacji ciał niebieskich.

5) Zwiedzanie - dwa miasta: Split i Trogir (w którym mieszkaliśmy)
Split: super - tak jakby mi ktoś przenióśł Katowice nad morze. Toporna
socjalistyczna zabudowa, przemieszana z nowymi wiezowcami, setki tysięcy aut i
ludzi, a między tym wszystkim przecudowna strefa przemysłowa - jedne z
najcudowniej zrujnowanych obszarow fabrycznych jakie widziałem (to pozytyw
jest) i starówka starsza niż dzieje Polski, z rewelacyjnymi podziemiami pałacu
Dioklecjana i kilkoma bardzo fajnymi odjazdami architektonicznymi. Bardzo fajne
miasto.
Trogir - skladający sie praktycznie z samej starówki, po której mimo, iz
niewielka można bładzic przez dobrych parę godzin, co i rusz odkrywając jakies
niespodzianki a to w stylu budowli, a to zaglądając w podwórka w których
zatrzymałs ię czas jakieś 400 lat temu. Rewelacyjny targ morskozwierzęco
owocowy, no i oczywiście obłędny port w samym centrum. Miasto jedne z
ładniejszych jakie widziałem - zepsute niestety portem handlowym, ale cóz, nie
cały rok da się żyć z turystów.

5) Rozrywki - pływanie, spacery, wylegiwanie się na plazy naturystów. Po raz
pierwszy od 10 lat morze chorwackie zmusiło mnie do tego, bym złamał zasadę
niepływania w wodzie, która się rusz, bo było cudne. Anegdotka plazowa na
zakończenie: plaża normalna, klasycznie, towarzystwo ułozone jak sardynki w
puszce, rozwrzeszczane dzieciaki, goniace sie psy i tłumy pocacych sie piwem
niemców i czechów - no to szukamy plazy naturystów, nauczeni p[oprzednimi
wypadami, że to miejsce zawsze mniej zatłoczone i ciekawsze - nie w Chorwacji
niestety, bo obłożenie zwiru materiałem ludzkim było takie samo. No to idziemy
dalej, brnąc przez las piniowy, az znajdujemy całkiem miłe skałki i tam sie
rozbijamy. Kilkanascie minut później zaczynają pojawiać się starsi panowi w
stroju adamowym i wyprawiają dzikie harce plazowe, jak to pływanie w żółtej
kaczuszce (pan na oko koło 50, z pokaźnym brzuszkiem i zakolami aż po potylice,
który czerpał z tej czynnośc moc radochy i wyglądał przesympatycznie),
podatpianie sie wzajemne - dwóch kolejnych 50 latków, a także, ku naszemu
zdziwieniu, dośc zaangażowane amory - zdziwienie przesżło, gdy doczytaliśmy w
jednym z Kwiecieńkowych przewodników, że w ustronnych miejscach chorwackiego
wybrzeża, lokuja się plaże dla gejów...Ale nic to, chadzaliśmy tam nadal, a
moje ego wzrosło, gdy kilkakroć zostałem przez rzeczonych panów poproszony o
ogień:)

?) Podsumowanie - nader sympatyczne wakacje, zupełnie zmieniające mój obraz
opowieści moich rodziców o wczasch w Jugosławii. Zda mi sie, że pojechałem tam
po raz pierwszy, ale nie ostatni. Tylko następny wypad będzie na dłuzej.

Pozdrowienia:)

[daria13]

Melduję sie posłusznie powrócona z wakacji. Ponieważ jeszcze nie mogę się
zaaklimatyzować w pracy i przed kompem, którego, o dziwo, nie brakowało mi tak
bardzo, jak się tego obawiałam , zamieszczam ubogą literacko wersję relacji, na
dodatek skopiowaną z maila (odbiorcę uprasza się o wybaczenie:):
Było miło. Przede wszystkim dopisała nam pogoda a to chyba więcej niż połowa
sukcesu podczas wakacji w naszej kapryśnej strefie klimatycznej. Kwatera bardzo
w porządku; tania, wygodna i czysta, co wcale nie jest oczywiste. Jedynym
mankamentem, który właściwie moznaby zaliczyć do plusów dodatnich, była duża
odległość od kąpieliska, nie od jeziora, tylko właśnie od dojścia do niego, bo
wszędzie tereny ogrodzone, prywatne i trzeba było zrobić dobry kilometr, żeby
osiągnąć jezioro. A chodziliśmy tam nierzadko trzy razy dziennie, bo jedzenia
tam nie było, a jakiś obiad zjeść wszak trzeba, głównie z uwagi na dzieci.
Trzecią wyprawę robiliśmy sobie czasami w nocy, coby podziwiać jezioro przy
świetne księżyca, bo noce bezchmurne nas nastrajały. Julka cały czas w świetnej
formie, ja tylko z duszą na ramieniu cały czas obserwowałam jej wyczyny w
wodzie, bo to najbardziej niebezpieczny teraz dla niej żywioł. Wciąż byłam
miotana mieszanymi odczuciami co do nadmiernej opiekuńczośći, bo z jednej
strony lekarze kazali dawać baczenie, zwłaszcza podczas kąpieli, a z drugiej
Julka chciała wypływać na nieco głębszą wodę, a nie z maluszkami przy brzegu i
strasznie cierpiała z powodu mojej kwokowatośći. Ciężkie jest życie matki;(.
Fajne było też to, że mogliśmy zabrać ze sobą naszego psiaka, bo rozstania z
nim zawsze są przykre.Gorzej z podróżą, bo Frodo bardzo nie lubi jeździć
samochodem, a w naszym małym Matizku robi się naprawdę ciasno z bagażami i psem
miotającym się między siedzeniami. Ale jakoś nam się udało dotrzeć z powrotem
cało i zdrowo.
Dodam jeszcze, że grzybów było co niemiara, bo wcześniej przez dwa tygodnie
lało niemal bez przerwy.Czy wśród członków TWA sa entuzjaści zbieractwa
grzybowego, bo ja przyznam, że umiarkowanie, acz z przyjemnością oddaję się
temu zajeciu.Żałuję jedynie, że nie mam umiejętnośći, a prawdę rzekłszy
pracowitości, coby te grzyby przerabiać, a za to jeść marynowane uwielbiam.
Chyba cały łup ususzę, bo to najmniej zachodu:)))
Pozdrawiam opalona, uśmiechnięta i pełna chęci do pisania, ale jeszce trochę
nie rozbujana:)

Grzybiarstwo....

[dr.krisk]

Weszenia za grzybami nie lubie. Znany jestem z tego, ze zbieram tak 25% tego co
pozostali czlonkowie grzybobractwa. Chyba instynkta zbieracze mnie wygasli, ot
co.....
Ciesze sie, ze wakacje udane, pies i potomstwo zadowolone.
Pozdrawiam - KrisK

[beatanu]

dr.krisk napisał

Chyba instynkta zbieracze mnie wygasli, ot
> co.....

No a mnie widocznie jeszcze nie (czy to tak, jak z potrzebą sprawienia sobie
okularów do czytania między czterdziestką a pięćdziesiętką?) bo zbierać lubię i
już nie raz wspominałam o psji zbieraczej w ogóle... Na grzyby zaczęłam chodzić
z ojcem już jako mały szkrab, uwielbiałam te poranne wyprawy, czasami jeszcze o
zmroku, bo gdzieś w kieleckie lasy (tak, Aneto!) jeździliśmy a grzybiarzy w
Polsce masa, więc trzeba było być na miejscu wcześnie, bo później to już i po
ptakach i po kozakach.

Szwecja to raj dla zapalonych grzybiarzy (zwłaszcza po takim lecie jak to -
mokrym ale dość ciepłym) - zbieraczy jak na lekarstwo (w ubiegłym tygodniu po
raz pierwszy od jakichś dziesięciu lat spotkałam dwócz zbieraczy w "moim"
lesie), lasy rozległe, natura w miarę niezniszczona (choć o zakwaszenie gleb
tutaj łatwiej, bo mało wapnia, który kwaśne deszcze neutralizuje). No ale
właśnie - mówi się, że od przybytku głowa nie boli ale... chyba za dużo dobrego
na raz - po prostu wchodzisz do lasu i zbierasz. I tak mało z tej podniecającej
wędrówki w poszukiwaniu wspaniałego okazu prawdziwka cuy kilku rydzów... (ależ
mam problemy!) Tutaj też nauczyłam się zbierać nowe, nieznane mi wcześniej
gatunki grzybów - jak pieprznik trąbkowy (i jemu podobne, bo jest kilka
podgatunków) i lejkowiec dęty - małe, choć przepyszne grzybki, których zbiera
się albo zero albo pół koszyka na raz. Trzeba chodzić bardziej z nosem przy
ziemi i gdy odkryjesz jeden kapelusik, to nagle okazuje się, że stoisz się w
wielkim, czarcim kręgu grzybów, bo one bardzo ziemiste kolora mają i nie tak
prosto je wypatrzyć...
Ale piestrzenicy kasztanowatej, która tutaj uchodzi za rarytas, nigdy nie
odważyłam się ani zbierać (choć fascynujące kształty ma) ani spróbować, bo już
jako dziecko (umiałam cały domowy atlas grzybów na pamięć) wbiłam sobie do
głowy, że to grzyb bardzo niebezpieczny i już!

Ale ja tu gadu gadu, a las i pola czekają. Jadę zbierać szparasolkę własną i
dary lasu wspólne. mam nadzieję, że jeszcze się nie zaczął sezon polowań na
łosie...

beata-grzyb (tak mnie kiedyś nazywali Szwedzi, z uwagi na moje - niezdrowe
wręcz w ich opinii zainteresowanie grzybami:)

[beatanu]

Zapomniałam dołączyć obrazki - jeżeli to kogoś interesuje :)

www.grzyby.pl/gatunki/Gyromitra_esculenta.htm
grzybypolskie.republika.pl/Pieprznik_trabkowy.html
grzyby.strefa.pl/Craterellus_cornucopioides1.html
B

[braineater]

bo bym się chciał dowiedzieć jak to z tymi grzybami naprawdę jest. Ja zjadam
lecz nie zbieram, bo sie na tym nie znam, a na temat łażenie po lesie, juz
kiedys przydługiego posta napisałem:), więc ripleja nie będzie. Ale słyszałem
kiedyś, że jestesmy, jako naród ewenementem w swoim kulinarnym zainteresowaniu
grzybami, że w większości świata grzyb raczej potrawą nie jest. Wiecie coś
więcej - jak grzybomania wygląda gdzie indziej?
Pozdrowienia:)

[daria13]

Czytałam kiedyś niezłą skądinąd książkę Rosjanina Zinika Zinovego
Grzybowstąpienie, gdzie ten problem jest poruszany i rzeczywiście wynika z
niego, że świat Zachodu grzybów nie zna, nie ceni i nie potrzebuje, a dla
słowiańskiej duszy jest to sprawa wielkiej wagi. Tak to mniej więcej wyglądało,
z tego co pamiętam.

[beatanu]

braineater napisał:

> Wiecie coś więcej - jak grzybomania wygląda gdzie indziej?

O grzybomanii w Szwecji mówić raczej nie można, chociaż sporo ludzi do lasu
chodzi i te małe z kapelusikami zbiera, ALE... Bardzo rzadko spotykam kogoś (a
spotykam setki ludzi, chociażby w pracy), kto rozróżnia więcej gatunków niż
kurki i wspomniane już wcześniej pieprzniki trąbkowe i ... trujące
piestrzenice. Bo nie można z niczym innym pomylić i - co ważne - nigdy nie mają
robali. Wyjątkiem była moja teściowa, która zbierała mnóstwo innych gatunków i
w ogóle była tym bardzo zainteresowana, może dlatego, że pochodziła z terenu
graniczącego z Finlandią? Bo w Finlandii sprawy mają się zupełnie inaczej.
Finowie mają (przynajmniej u Szwedów) podobną opinię jak Polacy, Rosjanie i
pewnie jeszcze cała kupa innych Słowian - jak wejdą do lasu, to zbierają
wszystko jak leci (no, może oprócz muchomorów). Nie wiem, może to właśnie
wpływy rosyjskie? Może ciężkie czasy i wojny ich do tego zmusiły? Nie wiem jak
jest w pozostałych krajach skandynawskich, podejrzewam, że grzybiarstwo nie
jest narodową namiętnością ani Norwegów ani Duńczyków.

I przyznaję się bez bicia, że na tyle się zeszwedczyłam, że nie zbieram
wszystkiego jak leci, bo musiałabym wjeżdżać do lasu ciężarówką a nie rowerem i
nie zbieram już prawie wcale kozaków, bo jeszcze nie udało mi się znaleźć
nierobaczywego, a i na rydze i maślaki kręcę nosem, jak nie wystarczająco
zdrowe i nie przeżarte przez to i owo...

Beata z trąbkami suszącymi się powolutku w dolnych partiach piekarnika :)

[nienietoperz]

A czy w Uppsali tez rosna pieczarki na trawnikach?
W Linkoping zwyklismy byli zbierac worki ww. gatunku grzybow w okolicy domu w
srodku miasta. Co prawda rozmiary niestandardowe, czasem troche brudne, i
ogolnie nie tak sliczne jak w supermarkecie, co zapewne odstraszalo
praworzadnych tubylcow, ale jak na czasowa emigracje z Polski bylo w sam raz.

Odrozniajacy 6 gatunkow (podgrzybki, prawdziwki, pieczarki, kurki, muchomory i
inne) grzybow
nienietoperz

Pieczarki na trawnikach

[beatanu]

Pewnie rosną, chociaż osobiście nigdy nie widziałam. Parę tygodni temu
widziałam za to jakiś obrazek (w DN?) pt. pieczarki na trawniku w Sztokholmie.
U mnie przed blokiem (w Uppsali) rosną czasami czernidłaki kołpakowate, ale te
rosły też w okresie mojego dziecęctwa w Nowej Hucie... Czasami zbieram, bardzo
dobre duszone na maśle. grzyby.strefa.pl/Czernidlak_kolpakowaty.html

Ale różnej maści podgrzybki, kozaki babki i PRAWDZIWKI rosną sobie na przykład
w parkach, na plażach (trawiastych) - kilka tygodni temu przyjechałam z
południa Szwecji z kilkoma borowikami zebranymi przed wypróbowaniem nowego,
bardzo przyjemnego jeziorka. Siedzący na plaży ludzie - głównie Szwedzi ale też
Niemcy na grzyby ni reagowali... No a ja nie mogłam takich pięknych okazów
zostawić w spokoju :)

wątek pourlopowy w aspekcie słowa

[blue.berry]

wakacje - słowo

samo słowo „wakacje” już jest dobre. dobre pod względem i skojarzeń i
brzmienia.
wakacje – akacje – wariacje – reakcje.
a urlop? co najwyżej ukrop.
używacie słowa URLOP? bo ja przyznam od kiedy zaczął mi przynależeć staram się
jak mogę by był wakacjami a nie urlopem. wakacje budzą nieodparty uśmiech, chęć
wędrówki, porzucenia wszystkiego na długo. wakacje to bose nogi w trawie, torba
pełna książek i filmów do aparatu… a urlop – brzmi jak dwutygodniowa
przepustka z zakładu zamkniętego, no co najwyżej z dodatkiem drinka z kolorową
parasolką.
oczywiście nie zawsze słowa urlop da się uniknąć.
„niestety nie mogę tego przygotować dla Państwa, obawiam się że nie zdążę,
bowiem (iiihahahahahaha mam WAKACJE!!!!!!!!) udaję się na zasłużony urlop”
co to jest Z A S Ł U Ż O N Y U R L O P??
jak mniemam jakiś koszmar. niestety prawdziwy.
nazwanie wakacji urlopem odbiera im cała moc sprawczą. nie dość że człowiek po
całym roku odwalania kamieni dostaje w nagrodę dwa tygodnie wolnego to jeszcze
na dodatek nazywają się one urlopem.
cudnie

wakacje – ciało

ciało w tym roku* również było w chorwacji. zapakowało do walizki 3 podkoszulki
z serii „niewiele mam na sobie”, nowy (!!!) kostium kąpielowy** , klapki oraz 7
książek zebranych wcześniej w pocie czoła (wynikał on głownie z odmawiania
sobie przeczytania ich przed wyjazdem i postawienie się przed faktem ponownej
potrzeby kolekcjonowania) i udało się na wakacje. pierwszego dnia rozłożyło
leżak na kamienistej plaży i zaczęło czytać.
dziwne jak życie potrafi sprowadzić nas do poziomu kiedy naprawdę niewiele
trzeba żeby na naszej twarzy wykwitł mało mądry uśmiech spowodowany
błogostanem.
(nikt nic ode mnie nie chce!)
(nikt nic ode mnie nie chce!)
(nikt nic ode mnie nie chce!)

ehh co ja się oszukuję, jednak było to po prostu urlop (no może ten w wersji z
kolorową parasolką). dwa tygodnie zajęło mi studzenie przegrzanych procesorów i
rozgrzewanie skostniałych od siedzenia przed komputerem stawów. a kiedy już
dojrzałam do aktywnej formy wypoczynku to okazało się że właśnie jutro trzeba
wracać.
z zasłużonego urlopu.


*podobnie jak w poprzednim, kiedy to odmówiło ponownego wizytowani morza
polskiego z walizką pełną grubych swetrów i polarów, których nie nosi nawet w
zimie.
** zakup owego kostiumu zasługuje na osobną historyjkę która jednak dla dobra
wszystkich pozostanie nieopowiedzianą.

[nienietoperz]

I tu klania sie kolejna zaleta pracy uniwersyteckiej w odroznieniu od 'real-life
job'. Do konca zycia ma sie wakacje-akacje w odroznieniu od urlopu-ukropu.
Inna sprawa, ze na tych akacjach dopiero mozna zaczac pracowac, kiedy to
studenci na wypoczynkach wszelakich a i kocykle jakby spolegliwsze.
Co powiedziawszy udal sie nienietoperz do zagrody tych ostatnich dogladac.

O/T

[staua]

Drogi nntprzu, kiedy byles w Bukareszcie, to moze tam na tej konferencji matematykow spotkales
nawet Szpulke z forum Rumunia (a na pewno juz jej narzeczonego Syvaina, ktory pracuje wlasnie w
tamtejszym Instytucie Matematyki, a na konferencji mial wyklad - chyba, ze pominales mniej Cie
interesujace wyklady...)
Alez sie to wszystko splata i naklada...

[nienietoperz]

Stauo jeszcze drozsza,
Sylvaina (przynajmniej korytarzowo, czy tez herbatkowo) spotkalem, ale z
ploniacymi sie policzkami przyznaje, ze ominalem jego wyklad. Na swoje
usprawiedliwienie mam to, ze byl raczej fizyczno-matematyczny, a nie odwrotnie,
a poza tym czas ten spedzilem uczciwie pracujac w bibliotece rzeczonego instytutu.
A Sylvainowa strona w sieci wzbudzila moja sympatie z uwagi na zamieszczone
zdjecia Lodzi.
Pozdrawiam,
nntpz

Troche o zdrowiu a raczej o jego braku

[stella25b]

Wrocilam z mojej wsi a wlasciwie z chaty za wsia i od razu wpadlam w wir jakis
tajemnych spraw, ktore wlasciwie ciagna sie juz od mojego urlopu w Pl. No bylo
fajnie, tylko wypadlo nieco za duzo nieplanowanych rzeczy, np. zapalenie pluc
mlodszego syna i jego 6 dniowy pobyt w szpitalu. Calkiem niezle przezycie
znalezc sie w prowincjonalnym szpitalu w miescie B. Ja tam nic nie mam do
sluzby zdrowia w Pl ale....Zaszokowalo mnie przyjecie do szpitala. Pani doktor
osobiscie przyszla do nas z maszyna do pisania pod pacha i wystukujac pytala
nas o dane. W trakcie tych pytan, maszyna wyzionela ducha i pani doktor
przyniosla nowa, nieco wieksza maszynerie i dokonczyla "przyjecia". Myslalam,
ze w prowincjonalnym szpitalu w miescie B w ogole nie ma komputera ale ku
mojemu zaskoczeniu, byl jeden w pokoju ordynatora oddzialu dzieciecego. Taki
duuuuzy. I drukarka tez byla. Jeszcze wieksza.
Pozniej, kiedy skierowano nas do pokoju ktory zostal nam przydzielony, wpadala
nagle jakas kobieta (pozniej okazalo sie ze pani sekretarka)z rozwianym wlosem
krzyczac, czy my jestesmy ci Niemcy, ktorzy maja to chore dziecko i czy mamy
ubezpieczenie, bo jesli nie mamy to placimy na wstepie 2700 zl. Opowiedzialam
pani, ze ubezpieczeni jestesmy i podalam jej odpowiednie dokumenty. Pani
spojrzala na papiery i pyta: "A czy to jest ubezpieczenie F15/11D i czy ono
odpowiada europejskim normom?" Pani jednak ze mna nie dyskutowala tylko zabrala
papier (na szczescie mialam to formie papiura)i poleciala sprawdzac norme.
Przybyla po 20 minutach juz uspokojona, twierdzac, ze wszystko jest ok i
jestesmy naprawde ubezpieczeni w Niemczech. Pozniej tylko dziwily mnie
urzadzenia ktore mialy przywrocic zdrowie mojemu dziecku ale wyzdrowial i to
najwazniejsze. Wszyscy byli bardzo mili i mielismy wyjatkowe szczescie gdyz
oddzial dziececy szpitala w miescie B. byl juz po remoncie wiec dostalismy
swiezo wymalowany pokoj (tylko dla nas), gdzie reszta szpitala znajdowala sie w
stanie....odbywaly sie tam prace remontowo-konserwacyjne.
A moje dziecko zachorowalo na zapalenie pluc. Mielismy szczescie, ze wybralismy
sie do lekarza z nim, gdyz nie mial goraczki, zachowywal sie calkiem normalnie
i tylko kaszlal. A ze mielismy zamiar wybrac sie na Slowacje do goracych
zrodel to stwierdzilismy, ze bylo by dobrze aby przed tymi kapielami pani
doktor go zbadala i przepisala mu cos na kaszel. Pani doktor z osrodka OP gminy
G od razu po osluchaniu jego pluc od razu dala nam skierowanie do szpitala. I
tak sie zaczal na pobyt w Pl.
W tym czasie jak akurat mielismy w planach weekendowe spotkanie z przyjaciolmi
wiec aby planow nie zmieniac moj maz przeprowadzal nocne Polakow rozmowy (ja w
tym czasie bylam w szpitalu) a ja z kolei przyjechalam juz na sniadanie i
mialam dla nich caly nastepny dzien.
A kiedy juz nasz synek wyzdrowial to zycie potoczylo sie swoim urlopowym torem.

A propos grzybow, nawet nie musielismy chodzic do lasu i ich zbierac bo na
naszej dzialce znalezlismy pare maslakow tuz obok domu pod swierakami.