Komputr

[braineater]

gospodarka.gazeta.pl/gospodarka/1,33181,3023940.html
I tak własnie chciałbym sie dowiedzieć.
Narzędzie pracy, czy jednak bardziej konkurencja wobec TV i innych rozrywek
masowych?
I przy okazji znowu pytanie do bardziej doświadczonych TWAczów (za starszych
i inne odmiany juz mi sie oberwało, więc niech będzie 'doświadczonych':)- jak
długo musieliście się oswajać z komputrami, i jak bardzo bolesne to było?
Dla mnie o tyle ciekawe, że jestem z tych, gdzie komputer był 'od zawsze' -
ZX 81 zreszta najsamprzód i cięko mi sobie wyobrazić jak to jest bez komputra.

taki temacik na nowy tydzień
żeby Agni miała sobie co postreszczać:)

Pozdrowienia
braineater w nastroju zaczepno-krotochwilnym:)

[brunosch]

Z tego wniosek, że w latach osiemdziesiątych przedstawiałes się jako Dumny
Właściciel Spektrusia? Rzeczywiście, był to okres paleoarcheologii komputerowej.
Z jednej strony odbiornik TV, z drugiej kaseciak jako stacja pamięci zewnętrznej ;)
Tyle że po spektrusiu długo długo nie było nic (minęły mnie np. amigi i inne
takie dziwadełka) i potem od razu Makintosch i PC, i sieć.
I od razu opętał mnie demon siecioholizmu.
Komputer jest konkurencyjny dlatego, że inne media nie są konkurencyjne.
Tygodniami nie włączam telewizora, w radio szemrze sobie muzyka klasyczna.
Pozostają książki papierzaste i sieć. I dzięki temu rzeczywistość mnie aż tak
boleśnie nie atakuje.

[braineater]

u mnie po Zx poszło równo
C-64
Atari 128
Amiga 500
i pierwsza 386
natomiast siec pojawiła się dośc późno - jakoś tak w 97/98 roku i to dośc długo
traktowana jedynie jako ciekawostka i źródło tanich, bo darmowych książek (to
też okres działania największej polskiej grupy skanerskiej, czyli
nieodżałowanej pamieci skan-dalu.
A tak przechodziłem wszystkie etapy komputryzacji umysłu, od nałogowego grania,
po kilka nocy bez przerwy, przez proby robienia jakiejś muzyki & grafiki (na
szczęście zarzucone:), poprzez traktowanie komputra jako centrum rozyrywki i
pracy - to do dziś.
P:)

[griszah]

Przygoda z komputerem zacząłem z pierwszej bodajże w Polsce (a przynajmniej w W-
wie) klasie licealnej o profilu mat-fiz z rozszerzoną informatyką – trafiłem
tam zupełnie przez przypadek bo wcześniej komputer widziałem na oczy chyba z
raz u kumpla (strzelanka Commando – pół klasy się zeszło aby pograć na zmianę –
taka integracja). No i w tym liceum zaczęły się męki bo po pierwsze primo:
sprzęt w postaci gumiaków Spektrum z magnetofonem , z którego przez pierwszą
godzinę wgrywało się LOGO często zawodził i wgrywanie przedłużało się na drugą
godzinę. Po drugie secundo: nigdy nie zgłębione tajniki okiełznania żółwika
(LOGO) tak aby np. udawał zegar ze wskazówkami godzinową i minutową. Po trzecie
tertio: sięgaj gdzie wzrok nie sięga – wspinanie się na niebotyczne wyżyny
Turbo Pascala (i spadanie z hukiem). Na studiach to przedmiot nazywany ETO –
elektroniczne techniki obliczeniowe – i Fortran 77 na sucho (kolokwia na
papierze) a potem długo, długo nic i odkrycie, że te okienka to całkiem wygodne
są i zgrubne opanowanie MS Office (no bo magisterkę trza napisać). Jakieś dwa,
trzy lata temu – nie rozróżniałem przeglądarki internetowej od wyszukiwarki. A
ludzie, które potrafią zaprząść kompa do roboty za pomocą osobiście napisanego
programu cieszą się moim niekłamanym podziwem.
Pozdrawiam.

[mamarcela]

Jejku, co to jest z tym LOGO? w życiu z tym nie miałam do czynienia (a
jestem "komputerowcem" dość biegłym choć głównie samoukiem), ale dzieci moje do
sdzis są tym ace logo katowane na informatyce w szkołach różnego szczebla.
Myślałam, że to jakaś w miarę nowa rzecz, a tu okazuje sie, że paleontologia.
mamarcela znowu nic nie rozumiejąca za to z kroke band

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[griszah]

Z tego co pamiętam (ale mogę się mylić) to LOGO (to z moich czasów licealnych)
było autorstwa polskich programistów i to być może decydowało o wprowadzeniu go
do programu szkolnego. Pamiętam tylko, że w tym naszym "programowaniu" chodziło
o zmuszenie kursora w postaci trójkącika-żółwika do rysowania na ekranie
jakichś prostych obiektów graficznych - u mnie jak pamiętam najczęściej z
mizernym rezultatem (no ale od czego koledzy-komputerowe mózgi grzebiący się
nawet w Assemblerze).
Pozdrawiam.

[mamarcela]

Ten, którym męczono moją córkę w podstawówce i gimnazjum,czyli ledwie parę lat
temu, też miał żółwika.
Ale to chyba nie jest jedyny produkt polskich programistów na Boga?
Pozdro.:)
mamarcela zszokowana i dalej a Kroke

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[aaneta]

Patrz mój post poniżej.
Co innego programiści, co innego panie od informatyki po studiach podyplomowych,
które już do końca życia pewnie będą uczyły tego, czego same się nauczyły ileś
lat temu :(

[mamarcela]

Jezu, to ja sie juz nie dziwię, że dziecko moje nr1, które na komputerze niemal
wszystko, skończyło gimnazjum z 4 z informatyki. A naprawdę dziwiłam sie i to
mocno. Czyli kolejne godziny w szkole zmarnotrawione na niczym. No nic to :(

mamarcela, która niestety ciągle musi się dziwić i która z ciekawości pod
wpływem toperzowym TEXa się nauczyła

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[broch]

"Przygoda z komputerem zacząłem z pierwszej bodajże w Polsce (a przynajmniej w W-
wie) klasie licealnej o profilu mat-fiz z rozszerzoną informatyką"

pewnie ani jedno ani drugie (w Polsce i Warszawie), zakladajac ze nie jestes
starszy ode mnie :))
w polowie lat siedemdziesiatych chodzilem do XIV liceum we Wroclawiu ktore mialo
obowiazkowa informatyke dla wszystkich klas: ogolnych, biol i mat/fiz. Wowczas
byly dwa takie licea we Wroclawiu (XIV i III). Zajecia byly prowadzone na
Politechnice (Odry).

Oczywiscie moge sie mylic, moze jestes starszy ode mnie izaczynales liceum
wczesniej.

[griszah]

W połowie lat 70-tych to jeszcze nie umiałem czytać pewnie. Pewnie masz rację,
że informatyka była wcześniej. Jednak po tym moim roczniku zaczęło się to na
większą skalę (przynajmniej w Warszawie). Zresztą szaleństwo klas profilowanych
doprowadziło do tego, że w moim LO pojawiła się klasa o profilu fizyczno-
turystycznym i zdaje się historyczno-teatralnym. :).

[crazy.berserker]

Ooo, to ja w porównaniu z miłymi przedmówcami miałam stracone dziecinstwo :((( -
żadnych problemów z komputrem z powodu 3 informatyków w domu. Żadnych wspomnień
dotyczacych trudności w nauce excellów, officów i innych takich bajeranckich
programów, wszystko zawsze podane na tacy - nie ma nic do wspominania :(((

Ja z pokolenia które zaczytywało się Thorgalem ale nie zna słodyczy boju z
komputerem i Norton Commanderem :(((

Stracone dzieciństwo, buuu

[aaneta]

Jako TWAczka doświadczona, komputerowo i nie tylko, starsza zresztą też, czego
się wcale nie wstydzę, za to życzę młodzieży takiej starości :) - choć nie aż
tak doświadczona, jak Broch, bo do liceum informatycznego nie chodziłam,
informatykę miałam dopiero na studiach, ale o tym już kiedyś wspominałam - te
Odry i Rjady wielkości hali fabrycznej, maszyny do perforacji i panie operatorki
w białych fartuchach, PASCAL i FORTRAN, prehistoria. Potem, w połowie studiów,
ZX Spectrum i ZX 81, na których uczono mnie Basica, a o których potem napisano,
że za ich wprowadzenie do polskich szkół ktoś musiał wziąć niezłą łapówkę, bo
nie nadawały się one kompletnie do celów dydaktycznych.

1990 - byłam wtedy na urlopie wychowawczym, wszystko wokół się zmieniało, a ja
kombinowałam, co ze sobą zrobić. Rodzina uważała, że belferka to najlepsza praca
dla kobiety (18h tygodniowo, ferie, wakacje i duuużo czasu na gotowanie obiadów
i inne rozrywki związane z życiem rodzinnym, które największą wartością jest,
hej), i sugerowała studia podyplomowe informatyczne, ale nastawione na nauczanie
informatyki, co mnie niespecjalnie pociągało. Jak wyglądały takie studia
dowiedziałam się później, kiedy koleżanki, praktykujące nauczanie matematyki i
informatyki, a jakże, zadawały mi kompletnie idiotyczne pytania, i kiedy moje
dzieciątka na lekcjach informatyki w szkole miały klasówki z Windings czy jak
tam się to nazywa, w każdym razie mam na myśli zestaw różnych śmiesznych
znaczków i symboli zamiast liter.

Tak więc zamiast zostać kolejną panią od informatyki zrobiłam kurs podstaw
obsługi peceta, na którym poznałam Chiwritera i Nortona Commandera, a kiedy rok
później zaczęłam pracować, to też już była prehistoria. Od tamtej pory
wszystkiego uczyłam się sama, i od tamtej pory komputer jest moim narzędziem
pracy, a czasami nawet pięć komputerów, choć ostatnio tylko trzy.

A komputer w domu to już zupełnie inna historia.

[blue.berry]

poczatki gina w pomrokach dziejow. a pomroki te obejmuja komputer mojego brata
(prawdopodobnie atari ale glowy nie dam) a na nim przede wszystkim lemingsy:))
jak przychodzilam z wizyta to lecialam do komputera, z kieszeni dzinsow
wyciagalam pomieta karteczke ze spisanym ostatnim kodem na lewel i dawaj.

a potem (po dluzszej przerwie gdzies tak bedzie z 10 letniej:)) komputer
pojawil sie jako narzedzie pracy ( jak szybko sie okazalo swietna forma
rozrywki czyli platforma do gier). oczywiscie byl to pc.
pozniej byl krotki romans z mac'iem - wymuszony przez prace ale nieudany
wyjatkowo.

od dobrych paru lat i komputer i net sa nieodlaczna forma mojego zycia. kiedys
zarowno w pracy jak i w domu (gry, czaty, grafika ogolnie rozumiana). aktualnie
glownie w pracy po w przeciagu 3 ostatnich lat siadl mi dosc wzrok i troche go
zaczelam oszczedzac spedzajac przed komputerem max 10 godzin dziennie a nie jak
kiedys z 16:))

co do oswajania sie - bywalo bolesne. z tym ze nie wiem czy bolesniejsza byla
walka z hard czy softwarem:)) czy tez z moim TZ ktory zawsze traktowal komputer
jako poligon doswiadczalny:)
ale to historia na dlugie zimowe zagajenie.

aha - nigdy masowo via komputer nie sluchalam muzyki, nie ogladalam filmow ani
tv, nie czytalam ksiazek.

[daria13]

To że czytacie te słowa zakrawa na cud. Najbujnieszy rozkwit komputeryzaji
przypadł u mnie na oba urlopy wychowawcze (2x3lata)i gdy wróciłam do pracy i
zasiadłam przed komputerem musiałam poznawać wszystko od podstaw. Mąż dał mi w
domu może trzy krótkie lekcje i plum, na głeboka wodę. Nie było tak strasznie.
A że nie występuje u mnie potrzeba znajomości dogłębnej, to jestem trochę
półanalfabetką komputerową, ale podobnie jak Beacie niewiedza w pewnych
tematach, niepełna wiedza komputerowa nie stanowi dla mnie poważnego problemu.
Z komputera w domu korzystam mniej więcej od roku, czyli od momentu odkrycia
przyjemności forumowania i niemal wyłącznie do tego słuzy mi po dziś dzień.
Cierpię na chroniczny brak czasu, więc i tak uważam, że spędzanie go przed
kompem w dużych ilościach nie jest dla mnie wskazany.
P:)

[nienietoperz]

Chronologicznie:
- dotykana z nabozenstwem u kolegi wersja spectrusia zwana Timex 2048, uzywana
przez szczesliwego posiadacza jako element kreujacy popularnosc towarzyska;
niezgodnie z intencjami kolegi dzialajacy glownie na plec niepiekna;
- wypozyczone na ferie z pobliskiej szkoly cudo zwane Meritum. Spelnialo
wylacznie funkcje edukacyjne (Basic), bo grac sie na tym w nic nie dalo :-(
- kolko szkolne przy uzyciu wygranego w tajemniczym konkursie przez wies nasza
386; opieralo sie na grach w kotka/zabe plus pisaniu dlugiego programu w Pascalu
powodujacego marsz odznaki ZMW (sponsorujacego konkurs) przez ekran
- udzial na prawach wolnego sluchacza w zajeciach uniwersyteckich siostry (Logo;
nie chwalac sie, moj zolw robil, co mu kazano)
- Atari wlasne, z uwaga! stacja dyskow.
- dalej juz w miare standardowo, cptry z ktorych coraz mniej sie rozumie, a
coraz czesciej uzywa. Glownie sieci + Texa.

Uklony,
nntpz

[griszah]

Mam wrażenie po kliknięciu na Twoją wizytówkę, że oglądałeś "PI" - wizytówka
zresztą jak najbardziej w temacie wątku.
Pozdrawiam.

[nienietoperz]

Ogladalem wielokrotnie...
Max Cohen pozostaje wciaz wzorem postawy zyciowej - powoli, powoli zmierzamy w
jego kierunku, na razie choc przy pomocy wizytowki.

Patrz zreszta nienietoperzy debiut Twaczy
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28749&w=22694772&a=23473869

Uklony,
nienietoperz

[kwiecienka1]

:-)
jeśli chodzi o moje doświadczenia z komputrem to idzie to tak:
* w liceum: informatyka - nie lubiłam pana (pan nie lubił dziewczynek w pobliżu
komputera) i uciekałam
wniosek: stracone dwa lata
* na studiach: informatyka - nauczycielka: żona dziekana, wiedziała jeszcze
mniej niż ja, na zaliczenie były testy pisemne...
wniosek: stracone dwa lata
* w domu: komputer pojawił się jakieś 4-5 lat temu w formie standardowej, ale
nikt nie wykazywał nim większego zaiteresowania (używany był jako maszyna do
pisania w czasie pisania licencjata & magisterki)
od dwóch lat potrzebuję komputera do pracy (przygotowanie zajęć), no więc coś
tam się ruszyło...
od roku mam laptopa i coraz częściej i chętniej z niego korzystam...
ale: przygotowując lekcje języka na w miarę niskim poziomie wystarczy średnio
opanowany Word - niczego innego nie muszę się uczyć... mam dwa programy
komputerowe do nauki języka poskiego dla moich studentów, ale nie bardzo mi się
przydają z powodu braku sprzętu na uczelni...
laptopka używam najczęściej do internetu: forumowanie, mailowanie, szperanie
tak po prostu :-)))
aha, wszystko, czego się nauczyłam (czyli niewiele) nauczyłam się jednak sama
metodą prób i błędów
uważam się za analfabetę komputerowego (no bo pisać do każdy umie)
na razie mi z tym dobrze, więc stresować się nie będę
pozdrawiam
Kwiecienka w Sieci

Komputerowe Wyznania Doświadczonej TWA-czki

[beatanu]

Przez całe lata kształcenia komputer był dla mnie mniejszą lub większą
abstrakcją. W połowie lat 80-tych pierwszy konkret pt. Atari, którym bawił się
ojciec, mnie to w ogóle nie rajcowało. Po studiach, jako przykładna asystentka
na UJ brałam udział w kursach obsługi komputera, głównie dlatego, że
zaciągnęła mnie tam przyjaciółka. Później dłuuuugo nic (dziecko, wyjazd za
granicę i drugie dziecko) Pierwszego Peceta kupiliśmy na początku lat 90-tych i
przez parę lat był wyłącznie naszą bardziej zaawansowaną maszyną do pisania,
niezbędną dla męża z racji zawodu i prowadzonych badań naukowych, a dla mnie -
z powodu studiów nr dwa. Oprogramowanie podstawowe, nikt z nas nigdy nie
potrzebował czegoś więcej niż word i excell... Dopóki nie podrosły Zaby :)

Do sieci podłączyliśmy się dopiero w 1999 i dopiero wtedy naprawdę odkryłam
zalety kompa! Nagle mogłam mejlować do rozrzuconych po świecie przyjaciół! I
nie musiałam czekać na odpowiedź tygodniami!

Ale dopiero mniej więcej dwa lata temu zaczęłam korzystać z innych
dobrodziejstw internetu - jak wyszukiwanie informacji, słuchanie muzyki (o
ściąganie takowej zadbały córki - moje nieocenione nauczycielki i konsultantki
jeżeli chodzi o problemy z obsługą programów różnych), obróbka zdjęć i takie
tam.
Forum odkryte chyba 1.5 roku temu, głównie jako źródło informacji w sprawach
wydawniczo-tłumaczeniowych, później FK a od wiosny TWA... I wsiąknęłam!
Dziewczyny (=córki) śmieją się ze mnie, że jestem już na stałe uzależniona...

W pracy skomputeryzowane jest i przesyłanie zleceń i skierowań i w zasadzie
wszystko, łącznie z dokumentacją lekarsko-pielęgniarską.

Bez komputera nie jestem sobie w stanie wyobrazić swojego życia. Bez TV owszem,
latami nawet nie posiadaliśmy takowego, przeskoczyliśmy etap wideo (do tej pory
koleżanki tutejsze dziwą się jak udało się nam wychować dzieci bez wideo) i od
razu (?) kupiliśmy DVD. Ale dopiero rok temu...

Beata bez bólu przechodząca rewolucję komputerowo-internetową

[eva.68]

A ja z komputerem długo się znałam z widzenia li i jedynie i zupełnie mnie nie
interesowało bliższe jego zapoznanie. Do czasu (jakieś 9 lat temu?), kiedy to z
nudów i dla przyzwoitości zaczęłam się bliżej przyglądać komputerowi służbowemu
(stał sobie od kilku miesięcy, zakupiony, bo już inne komórki posiadały, ale
nikt nie naciskał, żeby używać). No i tak się to zaczęło. Teraz jestem
zaprzyjażniona z tym sprzętem dość blisko lecz powierzchownie. Potrafię różne
rzeczy, które w pracy są mi potrzebne. I tyle. Przygoda z internetem i
forumowanie to już zupełnie inna historia.

[monikate]

1. Praca w określonych systemach komputerowych "od-do", którą wykonywałam przez
lat kilka poczynając od 1994 roku; dzięki opanowaniu bezbłędnego poruszania się
w tychże, no bo po ciemku trafiałam w poszczególne aplikacje - doszłam do
wniosku, że ja wiem wszystko, wszystko o komputerach.
2. Potem inna praca, gdzie wylano mi kubeł zimnej wody na łeb. Nie miałam
pojęcia nawet o Wordzie! A już robienie tabelek, justowanie, formatowanie... Na
szczęście moje, akurat tego lubiłam się uczyć i dość szybko przyswajałam
stosowną wiedzę. Przy okazji odkryłam internet, gg, to, że można ze zdjęciami
sobie pofiglować...
Poczta mailowa! To było to! Kocham komputera, chociaż czasem jest to uczucie
bez wzajemności...
Obecnie: dzień bez internetu to dzień stracony :)
Param się pisaniem i przepisywaniem w Wordzie, justowanie i tabelki mi nie
straszne, o!
Ale ciągle odkrywam, że jestem nadal w powijakach, jeśli chodzi o dogłębną
wiedzę. Ciągle się czegoś uczę (świadomie i przypadkiem), czasami odkrywam nowe
możliwości, też przypadkiem. Przy osobach z branży staram się za dużo na w/w
tematy nie gadać, coby zanadto się nie nabijali :)
Lecz mam w otoczeniu znajomych, młodych, wykształconych, etc., co to z
przestrachem pytają, jak to jest możliwe wysłanie listu i ten list cudem jakimś
zaraz przychodzi do adresata, a jeszcze odpowiedź wraca po 10 minutach! Co nie
znają pojęć forum, gadu-gadu, ściaganie z sieci.. Word czy Exel są dla nich
takoż czarną magią. Znam ludzi, którzy nie odróżniją adresu strony od adresu
mailowego. Wtedy ciut, ciut dopada mnie uczucie wyższości pewnej, ktore
szybciutko mija po zetknięciu się ze znajomymi z drugiego bieguna.
Tak że: obiektywnie dużo nie wiemy, zgłębiamy, kochamy. I tyle jeszcze przede
mną!