justynella
04.04.06, 22:25
D*obrze U*kryta P*rzestrzeń A*rtystyczna
Dupę wynalazł uczony radziecki Wołow. Dlatego mówimy: "dupa Wołowa". Inni
twierdzą, że dupę wynalazła Marynia. Ci z kolei rozmawiają o dupie Maryni.
Dupa pełni ważną rolę w ruchu obrotowym. Wszystko kręci się wokół dupy. Dupa
służy również do przekazywania zdecydowanych sygnałów niewerbalnych. Dobrze
wymierzony, solidny kopniak w dupę jest wyrażeniem uczuć negatywnych wobec
adresata takiego gestu. Dupie można również przekazać emocje pozytywne, np.
całując kogoś w dupę. Dupa może spełniać też rolę lizaka. Szczęśliwie nie
wszyscy są dupolizami. Uniwersalność dupy nie kończy się na tym, jest ona
bowiem zadziwiająco skutecznym pojemnikiem: w dupie można mieć całe osoby, a
nawet społeczności. Dupa służy nieraz jako etalon: wiele rzeczy jest do dupy,
tym samym dupa spełnia rolę uniwersalnego wzorca porównawczego. W dupę (lub
po dupie) można również dostać. Czynność ta umacnia więzi emocjonalne między
rodzicami i dziećmi. Prócz tego, dupa spełnia rolę siedziska, powiadamy
bowiem: "siadaj na dupie", często z dodatkiem poleceń uzupełniających, jak
np. "[...] i siedź cicho". Określenie "dawać (dać) dupy" funkcjonuje w dwóch
znaczeniach: erotycznym i wartościującym, jednak "ściągnąć kogoś z dupy"
tylko w tym pierwszym. Można również chronić swoją (lub czyjąś) dupę, co
kolejny raz potwierdza ważność dupy w otaczającym nas świecie. "Zabrać się do
czegoś od dupy strony" oznacza podejście niewłaściwe, od końca; dupa
funkcjonuje tu jako synonim odwrotności. Dupa pełni również rolę uchwytu,
można bowiem trzymać się czyjejś dupy. Określenie to nie oznacza braku
równowagi, ale samodzielności.
