Dyskretny wstyd para-historii

[illiterate]

Np. jak sie ni z tego, ni z owego dostanie jakiejs wizji. Albo duch sie
zjawi, albo nie duch, ale cos dziwnego - czego w zasadzie nie ma. Albo sen na
jawie, albo znienacka jakies flaszbaki z - no wlasnie - skad? bo nie z
wlasnego zycia. Opetanie przez demona. Fatum uparte jak klatwa. Spotkanie z
ukochanym z zeszlych wcielen.
Chodzi o historie zupelnie na trzezwo, bez substancji.

Spotkalam calkiem sporo ludzi z takimi historiami. Najciekawsze sa jednak nie
one same, ale to, jak doswiadczajacy ich je pozytkuja. To nie jest latwe
doswiadczyc czegos takiego w naszych czasach i w naszej kulturze - reakcje
innych moga byc rozne: od niesmaku ('fe, co za przesądy!') po strach (i
namawianie na kuracje na oddziale zamknietym).

Jesli sie Wam cos takiego zdarzylo, to co z tym zrobiliscie?

Dziwny sen...

[dr.krisk]

Często mi się śni. Już o nim pisałem.
Śni mi się ulica mojego miasta, w czasach gdy zapewne inaczej się nazywała,
miasto zresztą też. Idę po niej w dół, mijam nieistniejące sklepy, piekarnie,
aż dochodzę do dziwnego sklepu gdzie sprzedają stare narzędzia. Kiedyś nazywało
się to sklepem żelaznym..
To nie mój sen. Nawet inaczej go śnię - czuje sie w nim jak w pożyczonym
ubraniu.....
Sądzę, że to sen jednego z byłych mieszkańców mojego miasta, z czasów gdy nie
było moje.

[illiterate]

To, co napisales przypomina jedna z chasydzkich legend, w ktorej sniacy w koncu
idzie za snem.
Probowales odnalezc ten sklep? Dowiedziec sie czegos o nim? Czy innym
mieszkancom Twojego miasta tez snia sie czyjes sny?

Moja teoria..

[dr.krisk]

Sądzę, że nasze sny krążą po świecie w postaci emanacji jakowyś
elektromagnetycznych, i oczywiście ulegają ciągłemu rozproszeniu - ale
istnieją. I jak taki sen, śniony kilkadziesiąt lat temu przez jakiegoś Hermana
Hudertwassera przyplącze się do KrisKa, to jest śniony - oczywiście interferuje
z aktualnym śmietnikiem co go KrisK ma w głowie i wychodzi taki misz-masz.
Bardzo mnie interesuje jak wyglądało moje miasto za jego niemieckiej
przeszłości. Pamiętam jeszcze stary wystrój sklepów: niebieskie kafelki u
rzeźnika, z ktorych smętnie zwisały prl-owskie serwolatki, oraz szklane lady w
sklepie z cukierkami i czekoladą... Także turnikiet w sklepei spożywczym:
dostojny, mosiężny. Ale czas to wszystko pozacierał, porozbierano stare
kamienice, uprzednio doprowadziwszy je do ruiny poprzez całkowity brak troski.
Tylko sny jeszcze wiszą w powietrzu i czasem nam się przyśnią..

[illiterate]

Z tajemniczych przyczyn sny o miescie z przeszlosci zaczynaja wracac coraz
natretniej. W snach ulice sa przeswietlone porannym swiatlem albo slabymi
plomykami gazowych latarni, w powietrzu czuc zapach kurzu lub mokrych kamieni
po deszczu. Slychac nawolywania sprzedawcow i tupot zaprzezonych do furmanek
koni. Sny sa mocne i glebokie, wrazenia bardzo zmyslowe. Ze zdumieniem
odkrywacie, ze snia sie niemal kazdemu, ze kazdy sni cudze zycie. Juz bez
zdziwienia zauwazacie, ze to w miescie ze snu zaczynacie sie budzic coraz
czesciej. Z kazdym takim porankiem wspomnienia bledna. Sny o rzeczywistosci
supermarketow i ruchliwych ulic wisza w powietrzu, snia sie jednak coraz
rzadziej.

[formaprzetrwalnikowa]

mi śię przytrafiły dwa 'prorocze sny' - jeden ocalił mi życie, drugi - uchronił
przed bezsensownym małżenstwem (hehe, ale romantycznie się zrobiło ;-))
'wizji' miałam kilka - a moze raczej bardzo silnych przeczuć. sprawdziły się.
od wielu lat co jakis czas powtarza mi się sen, ze ide drogą ni to leśną ni to
wiejską, odrzewioną, pod górkę; miejsce znajome, zawsze to samo - zawsze
zastanawiam się, skad znam to miejsce, bo nie pamiętam go z realnego życia; i
zawsze wtedy wiem, że 'odchodzę; idę przed siebie; idę dalej'. bardzo jasny
sens. ale nie pamietam, czy faktycznie zdarzało mi się snic ten sen w takich
własnie momentach mojego życia...

co do reakcji na podobne historie słyszane od innych: radzętym ludziom, żeby nie
mówili o tym nigdy żadnemu psychiatrze ;-)

[stella25b]

Mnie sie czesto sni moja zmarla mama. Rozmawiam z nia w tym snie. I
stwierdzilam juz, ze zawsze taki sen ma mi o czyms przypomniec, np. ostatnio,
ze jest 5 rocznica jej smierci. Ten sen z mama moge sobie wytlumaczyc, w koncu
to moja mama z ktora bylam i jestem emocjonalnie zwiazana. Mam jednak taki inny
sen, w ktorym spotykam mojego kolege z podstawowki, nie mamy ze soba kontaktu,
nie wiem co sie z nim teraz dzieje, wiem jedynie ze mieszka w Kanadzie i
dlaczego ja wlasnie o nim snie, jest dla mnie niewytlumaczalne.

[zdanka1]

Sni mi sie uparcie, upierdliwie i mecząco od kilku lat II wojna Światowa. Kupa
gruzu, syfu, brudu, stzrelajacych i umierajacych mi czesto na rekach ludzi -
nei mam pojecia co to jest, ale coś mi w srodku mówi, ze sni mi się powstanei
warszawskie. Mniej więcej raz na miesiąc. meczace to jak cholera jest -
czoweik budzi sie jakby noc w kopalni przepracował ;największy koszmar to było
to, jak przyśnił mi się dworzec Warszawa Gdańska z odjezdzającymi Żydami , a ja
nigdy w zyciu nei byłam na tym dworcu w Warszawie, na oczy go nei widziąłam.
Tak to za mną łazi od kilku lat, ze boję sie sprawdzić na archiwalnych
zdjeciach, czy to dworzec wyglądał tak naprawdę , bo sen był tak porazaajaco
dokładny, ze boję sie, ze naprawde mogło to tak wyglądać...

[jakotakot]

Miewam wspomnienia na jawie wcale nie moje. Jakas tancbuda, lata wczesne
60-siate, ja-nieja w malej czarnej tancze bez opamietania. Najbardziej
zdumiewajaca jest zmyslowosc tych "wspomnien", zapach dymu papierosowego,
perfum, alkoholu i - swiezego na szczescie! - potu partnera wygibasow. Zerkam w
dol i widze "wlasne" nogi w szpilkach smigajace po parkiecie. Czuje ucisk w
miejscu, gdzie ponczochy przecinaja uda. W uszach szumi od halasu, tlok i
polmrok, welony dymu i biale koszule chlopakow. I zawsze tak samo, te same
detale, niezmienna intensywnosc odczuc.

[stella25b]

zdanka1 napisała:

> Sni mi sie uparcie, upierdliwie i mecząco od kilku lat II wojna Światowa.
Kupa
> gruzu, syfu, brudu, stzrelajacych i umierajacych mi czesto na rekach ludzi -
> nei mam pojecia co to jest, ale coś mi w srodku mówi, ze sni mi się powstanei
> warszawskie. Mniej więcej raz na miesiąc. meczace to jak cholera jest -
> czoweik budzi sie jakby noc w kopalni przepracował ;największy koszmar to
było
> to, jak przyśnił mi się dworzec Warszawa Gdańska z odjezdzającymi Żydami , a
ja
>
> nigdy w zyciu nei byłam na tym dworcu w Warszawie, na oczy go nei widziąłam.
> Tak to za mną łazi od kilku lat, ze boję sie sprawdzić na archiwalnych
> zdjeciach, czy to dworzec wyglądał tak naprawdę , bo sen był tak porazaajaco
> dokładny, ze boję sie, ze naprawde mogło to tak wyglądać...


a doznasz szoku jesli okaze sie, ze patrzysz na ten dworzec jako zolnierz
ubrany akurat w "nie ten mundur"?

[stella25b]

Widzialam kiedys film "Yesterday's Children", w ktorym to glowna bohaterka
miala sny, bardzo realistyczne zreszta, o cudzym zyciu. Coraz wiecej szczegolow
zaczela zapamietywac z tych snow, zyla wrecz tymi snami. W koncu zaczela
intensywnie szukac miateczka oraz kobiety o ktorej snila. Znalazla to
miasteczko w Anglii (sama mieszkala w Stanach) i dzieci tej kobiety. Dalej nie
opowiem bo moze ktores z Was bedzie mialo ochote ten film zobaczyc.


W Niemczech temat poprzednich wcielen jest ciagle aktualny, obecnie dzieki
nowej ksiazce jednego z ludzi showbusinessu. Mozna podobno dzieki hipnozie
przypomniec sobie swoje poprzednie zycia. Istnieja w Monachium osrodki, ktore
sie taka terapia zajmuja. Podobno w ten sposob (przypominajac sobie poprzednie
wcielenia)mozna rozwiazac problemy, badz wskazac ich przyczyne meczace nas
terazniejszym zyciu. Ludzie, ktorzy poddaja sie takiej hipnozie na poczatek
przypominaja sobie zycie jako plodu a pozniej dopiero wczesniejsze wcielenia.

[skajstop]

Nieodmiennie bawi mnie, że w czasie tych seansów hipnozy okazuje się, że w
poprzednim życiu ludzie bywali kimś znacznym - kupcem, księciem, albo chociaż
artystką cyrkową - a nikt nie był chłopem na wsi, który życie miał nudne i do
tej jednej wsi ograniczone, a zmarł na tyfus :-)

[stella25b]

No bo taki prosty chlop, ktory na dodatek na tyfus zmarl, jakie on tam mial
problemy w zyciu. A taki ksiaze czy artyska to co innego.

[skajstop]

Miałem okazję poznać kiedyś jednego z bardziej znanych polskich regresistów i
sporo z nim na ten temat czasu przerozmawiać... i cóż, koncepcja bardzo mi się
podoba. Można się dowartościować wiedzą, że jest sie - co prawda z problemami -
czternastym potomkiem księcia Thuram, na przykład.

Już wolę psychoanalizę, o ile tylko w pobliżu będzie krążyć Woody Allen :-)

[stella25b]

Byc moze wlasnie w ten sposob "leczy" sie te problemy.

[skajstop]

A z tym się zgadzam, tylko że wte3dy mamy do czynienia z wyciągnięciem
prawdziwego wniosku z fałszywej przesłanki.

[stella25b]

W wielu dziedzinach efekt koncowy najbardziej sie liczy wiec pewnie i w tym
przypadku droga do sukcesu nie jest tak wazna.

A propos hipnozy i poprzednich wcielen przypomnial mi sie jeszcze jeden film,
calkiem zreszta dobry "Dead Again" z Emma Thompson.

[chihiro2]

Dokladnie. Pytalam moja regresorke, skad mam wiedziec, czy tych wcielen sobie
nie wymyslilam (bo wygladalo to troche tak). Odparla, ze tego sie nie wie,
najwazniejsze, ze pomoga.
Aha - moja regresja nie byla hipnotyczna. Hipnoza jest raczej hardcore'owa,
rozwiazuje problemy, ale czlowiek nie wie potem jak, nie daje nic, nad czym
mozna by sie zastanawiac i dohcodzic do wlasnych wnioskow.

[chihiro2]

Ja mialam regresje, bardzo milo to wspominam. Nie bylam nikim znanym, mialam
zycia srednio satysfakcjonujace. Regresja pomogla mi pare spraw wyjasnic i
zrozumiec.
Slyszalam, ze niezwykle rzadko sie zdarza, by energia kogos wielkiego i znanego
wstapila w jedna osobe potem. Z reguly sie rozprasza po prau osobnikach.

[agni_me]

O bardzo przepraszam! Dawno temu w oparciu o domowe zwyczaje, kuchenne
upodobania, pogodowe marzenia i w ogóle zamiłowania do lenistwa i mówienie "to
zrobię jutro", doszłam do wniosku, że byłam przeciętną grecką chłopką pod
zaborem tureckim. W każdym razie nie Kreta, bo tam niepodległościowe mrzonki
jako i w Polsce, raczej taką zdroworozsądkową chłopką z Thassos. Zebrać oliwki,
wybrać miód pszczołom, iść do ichniego kościła na mom i wrócić do domu, żeby
fasole wstawić, chłopa z ławki zagnać do łóżka. Sera mu dać i wina i liczyć, że
coś jednak zrobi na polu albo w kopalni marmuru.

Pani, która próbowała mi wmówić, żem chińską cesarzówną była, zwątpiła po
tekście, że Babcia by nikomu nie darowała takiego pochodzenia i że ta chłopka
całkiem mi pasi. Jestem pewna, że do tej pory upewnia się czy jakaś klientka
nie chce być przypadkiem grecką chłopką. Tylko, kurczę, wciąż nie wiem, jak
miałam na imię. ;)

[totalna_apokalipsa]

a doznasz szoku jesli okaze sie, ze patrzysz na ten dworzec jako zolnierz
> ubrany akurat w "nie ten mundur"?
>


Nie, jedno co wiem na 100% to to, ze ejstem w tym snie kobietą , na dworcu oni
sa juz w pociagach i zapędzani do pociagów, ja i inni ludzie stoimy za jakimiś
deskami i patrzymy, nikt nas stamtad nei pzrepędza. Swieci słońce, jest w mairę
ciepło - to albo pózna ejsień, albo wczesna wiosna. Ten sen przysnił mi sie
tylko raz, za to "na bogato", łacznei z niemeicka nazwą dworca...
Samo stzrelanie , gruzy , krew snią się czesciej - i to w duzych szczególach -
łacznei za odorem sprzątanych wymiotów w jakimś chyba(?) szpitalu polowym ,
słodkawym zapachem ropy;/ , duszacym tynkie w powietrzu. nigdy mi sie to nie
przysniło, ale wydaje mi sie, ze ta "osoba" której zycie, albo wcielenie snię -
nei pzrezyła tej wojny.

Najzabawniejsze jest też to, ze nigdy nei przysniło mi się cokolwiek, co by
wskazywało na to,ze to Warszawa,nic charakterystycznego po prostu obudziałm sie
któregos razu i wiedziałm, ze ta kupa gruzów, dymu itp to Warszawa.Rzecz jest
dla mnei tym bardziej kłopotliwa, bo w Warszawei to ja moze byłam ze trzy razy
w zyciu po 1-2 dni;/

[zdanka1]

A napisałam pod moim nickeim z forum feminizm:) No w kazdym razie to powyzej to
moja historia:)

[ash3]

Też mi się śni II wojna, z tym, że żołnierze niemieccy ścigają tam mnie. Czasem
ukrywam się wśród gruzów, przechodzę przez wybite okna itd. Ostatnio śniło mi
się jakiś inny wariant - nie była to już druga wojna, ale równie bezwględny
(przyszły) czas.
W najokropniejszym chyba wydaniu ginęłam w piecu (niemal), udało mi się wymknąć
dzieki niesamowicie silnemu, jak się to mówi, zwierzęcemu pragnieniu życia,
które odczułam w tym śnie (taki był jego sens dla mnie: doświadczenie ogromnego
strachu i rozpaczy i tego pragnienia).

[tupot]

Podobnie jak zdanka1 vel totalna_apokalipsa moje sny/ fleszbeki związane są z
wojną II światową, a dokładniej to z Żydami. Otóż, w tych snach/wrażeniach
jestem Żydówką w obozie koncentracyjnym. Wszystkie szczegóły i uczucia są tak
dokładne, że czuję je całą sobą. Jest głód, widmo śmierci nad głową,
przerażenie, chęć ochrony własnego życia za wszelką cenę. Zawsze budzę się
roztrzęsiona i dokładnie pamiętam wrażenia zmysłowe, co czułam i jak to czułam.
Często mam też takie flesze na codzień. Ostatnio kiedy obierałam ziemniaki-
nagle zobaczyłam zamiast młodego ziemniaka, którego trzymałam w dłoni, coś
ziemniakopodobnego, gnijącego, poczułam koszmarny zapach i ogromny strach, że
ktoś będzie chciał mi go zabrać, a on jest mój, mój, mój!

Generalnie, mam sporo takich wrażeń, przeżyć, uczuć, fleszbeków.
Wydaje mi się, że to dlatego, że jestem typem rozpamiętującym i wolno puszczam
zjawiska:)))

[nenella]

Przepraszam, mogę? Ja tu tak z doskoku, bo kolezanka mi pokazała ten wątek.
Fajny. Strasznie mi się spodobało, jak zobaczyłam, że nie ja jedna mam takie
jazdy. Jakieś takie jazdy, które wplątują się w codzienne życie to jest
fascynujący temat. Chcecie posłuchać o moich?
Np. często kiedy wieje mocny wiatr (z wyjątkiem halnego, halny to inny odlot),
mam przeczucie, że chce mi coś powiedzieć, że przynosi mi jakąś ważną
wiadomość. I zawsze wkrótce po tym kiedy doznałam tego uczucia, faktycznie
okazuje się, że coś ważnego się dzieje i że zaczęło się właśnie mniej więcej
wtedy, kiedy miałam tą niejasną wizję.
Inna rzecz, słyszę czasem ludzkie głosy w szemraniu płynącej wody, zwłaszcza w
wodospadach, ale czasem też np. w fontannie. I przeważnie nie słyszę co mówią,
tylko po prostu zgiełk głosów, znajomych, lub nie. Ale czasem usłyszę całe
zdanie, lub nawet kilka i potem okazuje się, że one znajdują w jakiś dziwny
sposób pokrycie z rzeczywistością, która zdarza się póżniej, albo o której się
później dowiaduję.
Jeszcze inna historia, dość malownicza, ale nie wiem, czy się liczy, bo
po "Środkach wspomagających" :))). Kiedyś, gdy zjadłam grzybki (a zrobiłam to
tylko trzy razy w życiu, bo uważam, że trzeba mieć powód żeby je jeść),
widziałam wyraźnie postaci tańczące przy ogniu na tle drzew. Bardzo piękna
wizja zresztą. Zinterpretowałam ją wtedy jakoś tam, że to czarownice tańczące w
lesie. Zeżarłam wtedy te grzyby, żeby przełamać barierę w mózgu i nauczyć się
grać na bębnie także lewą ręką, bez opóżnienia, i osiągnęłam swój cel. I parę
ładnych lat później tak się złożyło, że ja, mój ówczesny mąż i ekipa naszych
przyjaciół robiliśmy tzw. fire-show, czyli przedstawienie, polegające na tańcu
z ogniem, do akompaniamentu bębnów... I kiedy pierwszy raz przyszło mi zagrać
przed publicznością na dużym spektaklu i grałam, jak w transie, wydobywając
przy tej okazji i z siebie i z instrumentu takie czady, jakich bym w życiu nie
wymarzyła :), uświadomiłam sobie nagle, że to co widzę, to jest dokładnie,
kropka w kropkę, identycznie, ta wizja, którą miałam kiedyś po grzybach, tylko
nie mogłam jej rozpoznać, dopóki nie osiągnęła swojego "wcielenia" w
rzeczywistości.
Jest jeszcze dużo takich historyjek, ale nie wiem czy opowiadać, bo wcale nie
wiem czy pasują akurat do tego o czym chcecie mówić.

[olahabe]

Mieliśmy w domu zegar. Zwykły kuchenny bosh, plastikowa konfekcja na baterie,
tyle że czerwony, dopasowany do kuchni, przywieziony w ponurych latach 80tych
przez ojca. Nigdy się nie psuł. Mój ojciec zmarł nagle poza domem i jak się
potem okazało, zegar stanął na zawsze dokładnie w minucie zarejestrowania jego
zgonu. Nie dał się potem naprawić, był do wyrzucenia. Takich historii o
stawaniu zegarów w ważnych i mistycznych sytuacjach słyszałam zresztą sporo.