Bajeczki dla Aise, czyli królewny śmieszki :)))

[xanatos1]

Był sobie pewien mały facecik. Nazwijmy go panem Y. Mieszkał on ze swoją
macochą i dwoma złymi braćmi. Cały czas kazali mu sprzątać po ich balangach,
puszki, orzeszki i chipsy. A czasem nawet prezerwatywy. Syf.
W pobliżu, u najpiękniejszej dziewczyny z okolicy miała odbyć się bibka. Źli
bracia zostali zaproszeni, a pan Y jako ten ciamajda niestety został olany
sikiem prostym. Został sam w domu i w kącie cicho marszczył freda, bo żadna
dziewczyna nawet na niego nie spojrzała nigdy...
Nagle szask prask i w pokoju pojawiła się dobra wróżka. Pan Y został zastany
z fredem w ręku. Wróżka gdy to zobaczyła zemdlała. Pan Y schował go
pośpiesznie do spodni i ocucił wróżkę.
Wróżka była trochę zniesmaczona, ale mówi.
-Chcesz iść na bibkę z panienkami i wódą?
-No jasne.
Wtedy wróżka zamieniła dres pana Y w piękny garnitur.
-Ale z twarzą nic nie zrobię- powiedziała.
-Mniejsza o to. Daj mi bryczkę.
Potem zamieniła stół w ferrari.
-Możesz jechać.
Pan Y jak to miał w zwyczaju zmarszczył się i mówi.
-Wiesz co wróżko. Mam hemoroidy i nie mogę tańczyć. Mogłabyś coś z tym zrobić.
Wróżka wyciągnęła czopek i dała panu Y.
-Ale masz wrócić do domu przed północą. Pamiętaj to ważne- rozkazała.
Pan Y pojechał. Dziewczyny były zachwycone ferrari i chociaż pan Y miał twarz
niewyjściową leciały na niego. Tańczył, pił i szalała. Dopiero minutę przed
północą zauważył, że trzeba biec do domu. Wybiegł na schody, a wtedy wybiła
dwunasta i czopek zmienił się w dynię....

[xanatos1]

Przecież nie nazwę go panem X... :-)))

[xanatos1]

Ach i morał jeszcze. Morał jest taki; jak masz hemoroidy to leż w domu na
brzuchu, a nie skacz na imprezach...

[aise_]

przyznam, że fragment z dynią po północy zrobił na mnie największe wrażenie...
:-)))))

no ale weź pod uwagę, że opowiadasz bajeczki damie, więc niechże będą nieco
bardziej do cenzuralne (nie żebym się specjalnie zgorszyła, ale jakies
zaplątane dziecko moze przeczytać:-)))

poza tym rzeczywiście nie uchodzi nazwać bohatera panem X, ale wiesz... jak by
to powiedzieć... Ty zdaje się znajdujesz się w zasięgu rażenia osób, które
moga uznac podobieństwo osób i zdarzeń za nieprzypadkowe...
:-)))

poza tym chcemy jeszcze, bo tego chichotu teraz wystarczy moze na jakiś singiel
:-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> przyznam, że fragment z dynią po północy zrobił na mnie największe
wrażenie...
> :-)))))

Cieszę się Twoim szczęściem :)))


> no ale weź pod uwagę, że opowiadasz bajeczki damie, więc niechże będą nieco
> bardziej do cenzuralne (nie żebym się specjalnie zgorszyła, ale jakies
> zaplątane dziecko moze przeczytać:-)))

No problemo dammo :))) Będą mniej harcore...


> poza tym rzeczywiście nie uchodzi nazwać bohatera panem X, ale wiesz... jak
by
> to powiedzieć... Ty zdaje się znajdujesz się w zasięgu rażenia osób, które
> moga uznac podobieństwo osób i zdarzeń za nieprzypadkowe...
> :-)))

To one znajdują się w moim polu rażenia, li tylko... :))



> poza tym chcemy jeszcze, bo tego chichotu teraz wystarczy moze na jakiś
singiel
> :-)))


Coś wymyślę. Np o śpiącej królewnie i siedmiu krasnoludkach... albo może
lepiej nie... :))) Pomyślę.

Pozdrówka

[aise_]

> To one znajdują się w moim polu rażenia, li tylko... :))

jeśli te osoby przeczytają i przeżyjesz przez kilka nastepnych bajek, to
uwierze, szczególnie, ze chyba nam jeszcze nie do końca wybaczył tego
aragorna..:-)))

> Coś wymyślę. Np o śpiącej królewnie i siedmiu krasnoludkach... albo może
> lepiej nie... :))) Pomyślę.

wiesz co? o spiącej krolewnie i krasnoludkach to chyba rzeczywiście nie... ja
jestem z tych co czytaja taka literaturę i sie rumienią:-))))

no mysl bracie, myśl...


> Pozdrówka
i wzajemnie

[xanatos1]

> jeśli te osoby przeczytają i przeżyjesz przez kilka nastepnych bajek, to
> uwierze, szczególnie, ze chyba nam jeszcze nie do końca wybaczył tego
> aragorna..:-)))


Aragorn nie w kij dmuchał... :))) Chyba wybaczył, ale licho go wie. Plecami
się do niego nie odwracam, jeszcze by ten, tego... nóż mi w nie wepchnął :))



> > Coś wymyślę. Np o śpiącej królewnie i siedmiu krasnoludkach... albo może
> > lepiej nie... :))) Pomyślę.
>
> wiesz co? o spiącej krolewnie i krasnoludkach to chyba rzeczywiście nie...
ja
> jestem z tych co czytaja taka literaturę i sie rumienią:-))))

Brak stalowych nerwów w tych niepokojących czasach jest mało chwalebny ;))



> no mysl bracie, myśl...

Myślę, myślę, a Ty zamknij oczka i zaśnij spokojnym snem :))


> > Pozdrówka
> i wzajemnie

Dobranocka

[aise_]

> Aragorn nie w kij dmuchał... :))) Chyba wybaczył, ale licho go wie. Plecami
> się do niego nie odwracam, jeszcze by ten, tego... nóż mi w nie wepchnął :))

mnie co prawda też zapewniał, że będziemy żyć, ale wiesz jak to jest...
uważaj na te plecy w każdym razie
:-))

> Brak stalowych nerwów w tych niepokojących czasach jest mało chwalebny ;))

jak to mało chwalebny? świadczy li i jedynie o wrażliwości, delikatności i
calej reszcie przymiotów
:-)

> Myślę, myślę, a Ty zamknij oczka i zaśnij spokojnym snem :))
spróbuje, ale obawiam sie, że szanse są marne...

> Dobranocka
dobranocka
:-)

[xanatos1]

Jaś i Małgosia to byli prawdziwi wyrzutkowie społeczeństwa. Prochy sprowadzane
z pobliskiej wsi zwanej Holandia, wóda i ostra muzyka, której nie mogła znieść
cała ich spokojna wieś w której mieszkali. Rozwalali wiecznie magnetofon i
robili pogo. Ich rodzice znikli w dziwnych okolicznościach. Mówiono, że to Jaś
z Małgosią się ich pozbyli, ale nikt nie potrafił tego udowodnić. We wsi był
jeden policjant i to taki, który jak szedł na pogrzeb to kupował tabliczkę
czekolady, zamiast kwiatów... Po prostu nie był za bardzo rozgarnięty. Poza tym
ze wsi co jakiś czas ginęły różni ludzi. Znikali. Nie wiadomo co się z nimi
działo.
Pewnego dnia niestety w Holandii wybuch wielki pożar i się cała spaliła.
Mówili, że to Ben Laden, ale prawda była taka, że to stało się po bitwie
kibiców PSV i Ajaxu. Jaś załamany wrócił do domu i mówi do Małgosi.
-Małgosiu nie mamy już skąd brać prochów. Dostawy spalone.
Małgosia zaciągając się ostatnim skrętem i o mało się nie udławiła.
-Jak to- spytała w szoku.
-Niestety. Takie życie.
Jasiu pogryzając mydło zastanawiał się skąd wziąć proch. Jednak mydło wcale nie
czesze tak dobrze jak myślał i po pewnym czasie był już na głodzie. Małgosia
zresztą też.
-Słyszałam, że pod szkołę czasem podjeżdża samochód i z niego sprzedają proch-
wyszeptała cicho Małgosia.
-Idziemy- powiedział Jasiu chodź anafilaktycznie nienawidził szkoły.
Stanęli obok i czekają. Nagle podjechał czarny samochód. Szyba uchyliła się
lekko i głos zaprosił ich do środka.
-Siadajcie z tyłu- powiedział ktoś.
Jaś i Małgosia usiedli na tylnich siedzeniach. Patrzą a tam stara babcia.
-W Holandii dealerzy wyglądają trochę inaczej- powiedział Jaś do babci.
-Bo w Holandii mają system metryczny- odparła babcia.
-To chyba we Francji- powiedziała Małgosia.
-A tak. Pulp Fiction oglądałam dość dawno i już nie pamiętam- powiedziała
babcia.- Dobra przejdźmy do interesów.
-Mój ma 30 cm- powiedział Jasiu.
-Bez jaj- odparła babcia.
-No bez jaj- dodał Jasiu uśmiechając się niewinnie niczym aniołek.
-Dobra bez jaj, ile chcieliście towaru.
-Trochę koki, trochę amfy, cif, oraz ludwik, LSD, i jakieś chrupki. Mogą być
serowo-cebulowe.
Gdy Jaś to powiedział, nagle zamknęła się szyba pomiędzy rodzeństwem, a babcią-
dealerem. Patrzyli na to zdziwieni.
-Chrupków serowo-cebulowych nie mam- powiedziała babcia i powoli zaczęła zrywać
swoją twarz.
-Babciu to chyba boli- powiedziała Małgosia.
-To maska durna pało- i kiedy maska zeszła ukazał się im gupi policjant.- Wasi
starzy też chcieli kupić u mnie chrupki serowo-cebulowe, a ja nienawidzę
takich, którzy je lubią dlatego ponieśli karę. Czeka was ten sam los.
Policjant wcisnął jakiś guzik i nagle tylnia część samochodu zmieniła się w
małe krematorium tak zwane turbo solarium. Po 5 minutach z Jasia i Małgosi
został tylko popiół. I tak gupi policjant pozbywał się mętów... To znaczy tych
którzy lubili chrupki serowo-cebulowe.
A morał z tego taki; uważaj jakie chrupki lubisz. Nie każdemu może się to
podobać.

[aise_]

o matko!
serowo-cebulowe ich zgubiły...
a co z policjantem?
nadal gdzies grasuje?
:-)))))))))))))

p.s. jesz-cze, jesz-cze!
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> o matko!
> serowo-cebulowe ich zgubiły...
> a co z policjantem?
> nadal gdzies grasuje?
> :-)))))))))))))
>
> p.s. jesz-cze, jesz-cze!
> :-)
>


Dobrze, dobrze kobieto nienasycona... niech trochę odpocznę. W końcu jestem
tylko facetem... :))))

[aise_]

no właśnie i dlatego powinieneś by silny, wytrzymaly i nieustraszony
:-)))

Ech pani doktor... :)

[xanatos1]

Stalowa brama z piekła rodem
Jest za nią świątynia skuta lodem
Demony przed nią cicho warują
Wstają gdy tylko wędrowca czują

Wielu padło przed tymi wrotami
Przeszyci ich zimnymi grotami
Obok jeziorko z krwi miłości
Pod ziemią trupów bieleją kości

Tylko aniołek mógł je otworzyć
Wielki, piękny klucz do bramy włożyć
Demony padły przed jej obliczem
Była na nich jedynym bożym biczem

Była prawdziwym anielskim cudem
Lecz to opisać jest moim trudem
Jej oczy tak pięknym blaskiem jaśniały
Jej usta blade cudownie wołały

Słyszawszy jej głos brama stalowa
Do otwarcia była już prawie gotowa
Pchnęła ją swoją malutką ręką
Wrota jęknęły z wielką męką

W głębi ołtarz pięknie zdobiony
Ze szczerego złota wyrzeźbiony
Wyglądał jak serce jaśniejące
Wielką ciemność świątyni mącące

Podeszła wolno do światła tego
Źródełka czucia mego małego
Położyła dłonie na mej duszy
Słyszałem jak gruby lód się kruszy

Zajaśniała mą świątynia cała
Rozjaśniła ją jej postać mała
Twą sprawką jest odzyskanie siły
Dziękuję ci aniele mój miły

Potem odeszła cicho jak przyszła
Przed bramę mej duszy wolno wyszła
Odeszła ode mnie moja miła
Lecz całą siebie mi zostawiła

no to sie zrobiło

[aise_]

lyrycznie...
nie będę sie bawić w "co poeta miał na myśli"...

już wiem jaki masz dzisiaj nastrój
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> lyrycznie...
> nie będę sie bawić w "co poeta miał na myśli"...
>
> już wiem jaki masz dzisiaj nastrój
> :-)
>


Tak. Bardzo lyrycznie i 10 sylabowo :))
Poeta nie miał nic na myśli oprócz aniołka zwanego Lilith. :))

Nastrój zmienny mam. Cyklofrenia... :)))

[aise_]

> Tak. Bardzo lyrycznie i 10 sylabowo :))
> Poeta nie miał nic na myśli oprócz aniołka zwanego Lilith. :))

tak też myślałam
tylko nie wiedziałam ktory to aniołek
:-)

> Nastrój zmienny mam. Cyklofrenia... :)))
albo psychoza jakaś
ale nie martw sie - to sie leczy...
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Tak. Bardzo lyrycznie i 10 sylabowo :))
> > Poeta nie miał nic na myśli oprócz aniołka zwanego Lilith. :))
>
> tak też myślałam
> tylko nie wiedziałam ktory to aniołek
> :-)


To dusicielka dzieci. Ulubiona żona Szatana... Upadły aniołek :)))



> > Nastrój zmienny mam. Cyklofrenia... :)))
> albo psychoza jakaś
> ale nie martw sie - to sie leczy...
> :-)


Wcale nie chcę się leczyć. Całkiem mi z tym dobrze. A zesztą kto wie co
przyniesie przyszłość :))


ps. Boże, nawet zacząłem pisać wiersze... :))) To faktycznie chore...

[aise_]

omyslałam sie, że nie chodzi o żadnego z aniołków charliego:-))))))))

> Wcale nie chcę się leczyć. Całkiem mi z tym dobrze. A zesztą kto wie co
> przyniesie przyszłość :))
biorąc pod uwage to co napisałeś o celach, nadziejach i nostalgii - nie
przyniesie nic dobrego...
:-))))

> ps. Boże, nawet zacząłem pisać wiersze... :))) To faktycznie chore...

jeszcze nie. chore będzie jak zaczniesz je wygłaszać przy akompaniamencie
bałałajki pod domami centrum:-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> omyslałam sie, że nie chodzi o żadnego z aniołków charliego:-))))))))

Tiaaa. Jednak to aniołek... :))))



> > Wcale nie chcę się leczyć. Całkiem mi z tym dobrze. A zesztą kto wie co
> > przyniesie przyszłość :))
> biorąc pod uwage to co napisałeś o celach, nadziejach i nostalgii - nie
> przyniesie nic dobrego...
> :-))))

Och dzięki pani doktor za pocieszenie :))) Nie wiem co będzie. Może to co
wydaje się nieszczęściem obróci się w szczęście. Tego nie wie nikt. Nawet ja
sam.


> > ps. Boże, nawet zacząłem pisać wiersze... :))) To faktycznie chore...
>
> jeszcze nie. chore będzie jak zaczniesz je wygłaszać przy akompaniamencie
> bałałajki pod domami centrum:-)))


A jak zacznę je wyśpiewywać przy dźwiękach fortepianu jak Nick Cave... :)))
Chociaż wolę konwencję Soundgarden... hehe

[aise_]

> Och dzięki pani doktor za pocieszenie :))) Nie wiem co będzie. Może to co
> wydaje się nieszczęściem obróci się w szczęście. Tego nie wie nikt. Nawet ja
> sam.

Proszę bardzo.:-))
Z tym obracaniem się nieszczęść to bywa rznie, z tego co sie orientuje, ale
byc może...
:-)

>
> > > ps. Boże, nawet zacząłem pisać wiersze... :))) To faktycznie chore...
> >
> > jeszcze nie. chore będzie jak zaczniesz je wygłaszać przy akompaniamencie
> > bałałajki pod domami centrum:-)))
>
>
> A jak zacznę je wyśpiewywać przy dźwiękach fortepianu jak Nick Cave... :)))
> Chociaż wolę konwencję Soundgarden... hehe

bedzie ok tylko jeśli masz głos chrisa cornella
(też wole tę konwencję)
bo jak nie to lepiej po prostu pisz i nie pisz(cz)
:-)

[xanatos1]

> Proszę bardzo.:-))
> Z tym obracaniem się nieszczęść to bywa rznie, z tego co sie orientuje, ale
> byc może...
> :-)

Mam nadzieję, że tak jest. Tak sobie dywaguję :))


> >
> > A jak zacznę je wyśpiewywać przy dźwiękach fortepianu jak Nick Cave... :))
> )
> > Chociaż wolę konwencję Soundgarden... hehe
>
> bedzie ok tylko jeśli masz głos chrisa cornella
> (też wole tę konwencję)
> bo jak nie to lepiej po prostu pisz i nie pisz(cz)
> :-)


Przecież wiesz jaki mam głos :)))

[aise_]

> Mam nadzieję, że tak jest. Tak sobie dywaguję :))

dywaguj sobie dywaguj
od dywagowania jeszcze nikt nie umarł
(jak na razie)
:-)

> > bedzie ok tylko jeśli masz głos chrisa cornella
> > (też wole tę konwencję)
> > bo jak nie to lepiej po prostu pisz i nie pisz(cz)
> > :-)
>
>
> Przecież wiesz jaki mam głos :)))

niby tak, ale skąd moge wiedzieć czy przy śpiewie nie zamienia Ci sie w
dyszkant? :-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Mam nadzieję, że tak jest. Tak sobie dywaguję :))
>
> dywaguj sobie dywaguj
> od dywagowania jeszcze nikt nie umarł
> (jak na razie)
> :-)

Ech dzwoneczku... :))


> > Przecież wiesz jaki mam głos :)))
>
> niby tak, ale skąd moge wiedzieć czy przy śpiewie nie zamienia Ci sie w
> dyszkant? :-)))


Nie zmieni się w dyszkant, bo nie mam pojęcia co to znaczy... :)))

[aise_]

> > dywaguj sobie dywaguj
> > od dywagowania jeszcze nikt nie umarł
> > (jak na razie)
> > :-)
>
> Ech dzwoneczku... :))
:-)))))))))))

> > > Przecież wiesz jaki mam głos :)))
> > niby tak, ale skąd moge wiedzieć czy przy śpiewie nie zamienia Ci sie w
> > dyszkant? :-)))
>
>
> Nie zmieni się w dyszkant, bo nie mam pojęcia co to znaczy... :)))

taki milutki głosik, jaki mają gryzonie u disneya:-)))))))))

[xanatos1]

> > Ech dzwoneczku... :))
> :-)))))))))))

Ciszej chichocz, bo jeszcze usłyszy Cię twój mąż i będę miał przefiukane...
Podobno ma trzy metry, waży 150 kg i drzewa używa jako wykałaczki :))))



> > Nie zmieni się w dyszkant, bo nie mam pojęcia co to znaczy... :)))
>
> taki milutki głosik, jaki mają gryzonie u disneya:-)))))))))


Acha... No problemo :)))

[aise_]

> Ciszej chichocz, bo jeszcze usłyszy Cię twój mąż i będę miał przefiukane...
> Podobno ma trzy metry, waży 150 kg i drzewa używa jako wykałaczki :))))

siedzacy obok Ciebie towarzysz nieco przesadził - zaledwie 2'5 metra, a jako
wykałaczki uzywa tylko tych grubszych konarów a nie całego drzewa. poza tym ma
lagodny charakter...
:-)))))))))))

> > > Nie zmieni się w dyszkant, bo nie mam pojęcia co to znaczy... :)))
> > taki milutki głosik, jaki mają gryzonie u disneya:-)))))))))

> Acha... No problemo :)))
:-)))))))))))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Ciszej chichocz, bo jeszcze usłyszy Cię twój mąż i będę miał przefiukane..
> .
> > Podobno ma trzy metry, waży 150 kg i drzewa używa jako wykałaczki :))))
>
> siedzacy obok Ciebie towarzysz nieco przesadził - zaledwie 2'5 metra, a jako
> wykałaczki uzywa tylko tych grubszych konarów a nie całego drzewa. poza tym
ma
> lagodny charakter...
> :-)))))))))))


Acha... No problemo... Czyli już boję się mniej o pół metra... :))))

Obiecana bajeczka po przerwie :)

[xanatos1]

Wódź wygrzebał się z pieleszy. Odrzucił ciężka kołdrę, która swoim ciężarem
dusiła go całą noc. Jednak było zbyt zimno, żeby się odkryć i uwolnić spod tej
upiornej, ołowianej kołdry. Miał zamiar kogoś ukarać za to.
Punkt dziewiąta do drzwi zapukał jego adiutant. Nikt inny oprócz niego nie
mógł wchodzić do sypialni, kiedy wódź w niej przebywał. Nie mógł przekroczyć
progu. To był zakaz karany natychmiastową śmiercią. Kiedyś jedna pokojówka
weszła omyłkowo do pokoju, kiedy wódz tam jeszcze był. Zginęła tego samego
dnia rozstrzelana przez pluton egzekucyjny. Zostawiła troje dzieci oraz męża
pijaka. Paradoksalnie wódź uratował dzieci i ich ojca, ponieważ ich matka
miała zamiar zabić jutro całą swoją rodzina. Planowała to od dawna. Uważała,
że ulży dzieciom w egzystencjalnym cierpieniu. Naczytała się filozofów i
odbiło jej. Męża zaś chciała zabić z nienawiści. Zresztą mąż nie pożył długo.
Tylko parę lat więcej od niej. Jej najstarszy syn utopił go w wannie i z
sadystyczną przyjemnością uśmiechał się przy tym dziele swojego życia.
Kiedy adiutant wszedł do pokoju ze śniadaniem wódz wymamrotał od razu.
- Rozstrzelaj tych z kotłowni i tych co mi ślą łóżko.
- Dobrze wodzu- powiedział adiutant bez zastanowienia.
Wódz lubił go za ten brak refleksji. Cenił tę cechę u ludzi. Była dobra, bo
tak nieskomplikowana.
Adiutant postawił przed wodzem tacę ze śniadaniem i wyprostowawszy się jak
struna zdał raport.
- Paryż zajęty. Nasze wojska wkroczyły do niego nad ranem. Długo się bronili.
Zupełnie to do nich nie podobne.
- Miasto miłości zajęte. Miasto zarazy padło- rozpromienił się wódź i dodał.-
Nie będzie już romantycznych wycieczek uliczkami Paryża. Całujących się
publicznie par. Tej całej bezużytecznej zarazy.
Wódz pogryzając bułkę rozmarzył się o świecie bez miłości. To był jego cel.
Wytępić całą miłość ze świata. Żadnych więcej pocałunków tylko czysta
prokreacja dla płodzenia. Żadnej czułości tylko czysta prokreacja dla
rodzenia. Żadnego złączenia się ze sobą tylko czysta prokreacja dla istnienia.
Chciał ludzkości wolnej od troski. Wolnej od tęsknoty. Nic z tego chaosu.
Wódz mógł to urzeczywistnić, bo los zesłał mu człowieka, który wynalazł
urządzenie do pomiaru ilości miłości w każdym człowieku. Wystarczyło je
przyłożyć do badanego niczym stetoskop i na skali ukazywała się jak wielka
jest miłość w człowieku. Czasem jednak urządzenie było zawodne, bo nie
starczało skali i pękało. Zdarzało się to niezwykle rzadko lecz się zdarzało.
Takich fanatyków rozstrzeliwało się na miejscu.
Po całym świecie zajętym przez wodza szalały specjalne komanda z tymi
czytnikami i mierzyły zawartość miłości w człowieku. Ci którzy mieli w sobie
dopuszczalną dawkę miłości byli wysyłani tylko na specjalne szkolenie, które
miał na celu je stępić. Codziennie musieli udawać się na takie wykłady. Tylko
raz można było nie być na zajęciach. To była nieobecność usprawiedliwiona.
Następnym razem trafiało się pod mur, zupełnie tak samo jak ci, którzy mieli
niedopuszczalną dawkę miłości w sobie. Ci bez sądu byli rozstrzeliwani przez
pluton egzekucyjny. To się działo na całym świecie, bowiem wódz ze swoją armią
zajął go już całego i trzymał go swoją stalową dłonią.
Oczywiście były różne grupy próbujące zabić wodza i jego władzę. Na przykład
przed tygodniem grupa lekko uzbrojonych księży próbowała wedrzeć się do
pałacu. Po krótkich walkach w holu i na schodach zostali rozbici w pył przed
doborowe jednostki wodza. Opór ogólnie był słaby, więc wódz robił co chciał.
- Co tam masz dla mnie- spytał adiutanta widząc jakieś papiery w jego ręce.
- To są plany naszych naukowców co do wychowywania małych dzieci by w nich w
przyszłości nie kiełkowała przypadkiem miłość. Parę zaleceń dla rodziców.
- Tak. Trzeba dbać o naszą przyszłość- wydukał wódź powoli ubierając się i
dodał przypominając sobie co chciał powiedzieć dużo wcześniej.- Nie zabijajcie
w tym Paryżu dziwek. One są piękne. Takie czyste.
- Rozkaz- powiedział adiutant podając wodzowi pas do munduru.
- Z nimi zawsze wiadomo o co chodzi. Czysta wymiana- dokończył myśl wódź.
Dzisiaj ze swojego balkonu miał wygłosić swoją tradycyjną poranną przemowę.
Parę słów dla swojego miasta. Przed pałacem już kłębił się tłum. Jednak nie
wznosił on radosnych okrzyków widząc swojego wodza w oknie. On nie lubił tej
ostentacji i stanowczo tego zabronił Nie lubił tych krzyków „Niech nam żyje”
czy podobnych pierdoł. Dla wyselekcjowanego przez egzekucję tłumu wszystko co
mówił było niczym niezaprzeczalna prawda. Słuchali przemów w ciszy niczym
jakiegoś misterium, jakiejś mszy.
- Dzisiaj zajęliśmy Paryż. Ostatni bastion padł. Nic nie powstrzyma nas przed
ostatecznym zwycięstwem. Wyplenimy tę zarazę, która przez tyle wieków
gnieździła się w ludzki sercach. Pasożyta który dławił ludzkość. Przez nią nie
mogliśmy stać się bogami. Ale teraz będziemy żyć w trzeźwość myśli i nie
będzie już w ludziach chaosu. Wszystko będzie takie proste i czyste, kiedy
pasożyt zdechnie.
Nagle ktoś z tłumu krzyknął.
- Ona jest wiejącym wiatrem. Jest piorunem. Żeby ją zabić będziesz musiał
zabić nas wszystkich.
Na mężczyznę który to powiedział rzucili się wszyscy którzy obok niego stali.
Kobiety, dzieci, starcy, nawet staruszka o kulach z krzykiem.
- Dawać go mnie.
Skopali go. Nawet żołnierze nie musieli się po niego fatygować. Wódz już na to
nie patrzył. Wrócił do swojego pokoju. Zamknął drzwi na klucz. Przez chwilę
chodził po pokoju dochodząc do konkluzji „kiedyś ze strachu przestaną kochać”.
W końcu podszedł do swojego sejfu. Odciągnął stalowe drzwiczki. Wyciągnął z
niego paczuszkę zawiniętą w zwykłą codzienną gazetę. Usiadł za swoim biurkiem.
Odwinął gazetę. W ręku trzymał jej zdjęcie. Uśmiechnął się. Postawił je obok
siebie i zaczął pisać rozkaz eksterminacji mieszkańców Paryża.

piekna bajeczka

[aise_]

chociaz raczej nie napawa otucha. ech ta milosc... ludzie sie zabijaja z jej
powodu...
;-)))

a moze teraz jakas optymistyczna bajeczka z moralem?
:-)

p.s. jak tam kontrakt?

[xanatos1]

aise_ napisała:

> chociaz raczej nie napawa otucha. ech ta milosc... ludzie sie zabijaja z jej
> powodu...
> ;-)))

Mnie napawa ona i Ona wielką otuchą dzwoneczku... :)))


> a moze teraz jakas optymistyczna bajeczka z moralem?
> :-)

Opowiem Ci, lecz muszę pomyśleć. :)


> p.s. jak tam kontrakt?

No cóż... jakoś głowy nie mam do procentów... znaczy się do procentów głowę
mam, ale tych niewłaściwych... :))

[xanatos1]

Zbudzony o czwartej rano na początku śnieżnego kwietnia. Siadł do stołu by
napisać pytanie. Czy czuje się lepiej. Wielkie miast jest tak zimne. Lecz,
żyje on tam gdzie go rzuciło. Wielkie miasto jest zimne jednak muzyka za okna
gra przez cały ranek. „Słyszałem, że zbudowałaś dom na pustyni. Żyjesz dla
niczego. Mam nadzieję, że pamiętasz coś jeszcze”.
Pytał się sam, czy kiedykolwiek czuł się czysty. „Ostatni raz kiedy się
widzieliśmy wyglądałaś tak młodo. A ja chodziłem rozglądając się po świecie.
Wracałem do domu z kimś innym”. Pamiętał ją z różą w ustach. Niczym kolorową
cygankę. „Co mam ci powiedzieć moja miłości, mój zabójco. Co mam ci
powiedzieć. Myślę, że tęsknie i przebaczam. Sam sobie myśląc o mojej drodze.
Teraz chciałbym zdjąć ból z twoich oczu. Kiedyś myślałem, że to dobrze że on
tam jest. Dlatego nigdy nic nie próbowałem z nim robić”.
Pozdrawiam X

[xanatos1]

Jesteś tam moskiewski dzwoneczku :))

jestem jestem

[aise_]

dzyn dzyn
:-)))

czyżbyśmy ostatnio czytali hemingwaya?
:-)))))

p.s. jeszcze!
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> dzyn dzyn
> :-)))

No i wszystko jasne. Tylko czy moskiewskie dzwoneczki nie powinny dzwonić
cyrylicą? :)))

> czyżbyśmy ostatnio czytali hemingwaya?
> :-)))))

Ja nie lubit Hemingway. :))

> p.s. jeszcze!
> :-)

Jeszcze... jej mało. Wypompuję się... z pomysłów :)))

prosze bardzo

[aise_]

zaraz zadzwonie cyrylicą:-)))

дзынь дзынь
:-))))))))))))

dlaczego nie lubisz hemingwaya? czy wiesz dla kogo bije dzwon?
:-)

p.s. etam wypompujesz sie...
jestes wytrzymalym mezczyzna czy nie?
:-)))

Bajeczka, ale będę musiał ją kiedyś poprawić :)

[xanatos1]

Ewa moczyła nogi w wartkim potoku. Żar lał się z bezchmurnego nieba. Jednak
Ewa nie czuła go tak mocno. Zimna woda wspaniale ochładzała jej nagie ciało.
Patrzyła na ryby pływające pod taflą wody. Wydawało się, że wystarczy
wyciągnąć rękę by je złapać. Pływały koło jej stóp. Niekiedy je obcierając i
łaskocząc. Wtedy Ewa śmiała się.
Cieszyła się życiem w tym raju stworzonym przez Boga. Cieszyła się wszystkim
co istniało, a najbardziej cieszyła się swoim mężem; Adamem. Kochała go tak
mocno jak Boga i wszystko co On stworzył. Adam kochał ją z równą siłą.
Wydawało się, że przed sobą nie mają tajemnic. Nie odczuwają wstydu. Pragną
tego samego.
Zerwał się lekki wiatr. Delikatnie pogładził nagie plecy Ewy niczym jej mąż
gładził je gdy spała. Aż się odwróciła by zobaczyć czy nie stoi on za nią.
Lecz za nią nie stał jej mąż tylko uskrzydlona kobieta o pięknych, jasnych
włosach opadających na jej pełną pierś.
- Jesteś aniołem- spytała Ewa bez krztyny strachu.
Kobieta uśmiechnęła się promiennie.
- Jestem Lilith- odparła podchodząc do strumyka i Ewy.
Ewie imię to nic nie mówiło. Nie wiedziała o jednej tajemnicy jakiej nie
wyjawił jej Adam. Coś ukrył przed nią. Dawno temu Lilith była jego żoną.
Pierwszą żoną. Adam nigdy nie powiedział o tym Ewie. Sam nie wiedział
dlaczego. Przecież nie chciał mieć przed nią tajemnic. Wydawało mu się, że ją
zrani opowiadając jej o Lilith. Postanowił nic nie mówić o tym wydawałoby się
zamkniętym rozdziale swojego życia.
Ich związek to była ciągła walka. Wiecznie się kłócili, ale i namiętnie
kochali. Chwile ciszy były piękne, ale chwile walki były bardzo bolesne dla
Adama i dla Lilith. Mimo, że ona była boską córką to jednak kochała go w
ludzki sposób. Nadal go kochała. Czasem patrzyła na Adama i Ewę. Jak całowali
się, obejmowali, kochali. Czuła nieopisaną zazdrość i wściekłość. Nienawidziła
go i kochała. Ją tylko nienawidziła.
Gdy Bóg zobaczył jak Adam męczy się z tą boską istotą stworzył inną boską
istotę, lecz bardziej ludzką; Ewę, a w sercu Adama od razu zakiełkowała miłość
do niej. Prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia. Z Ewą było inaczej. Wieczny
spokój. Prawdziwy święty spokój.
Lilith widząc doskonałe dzieło Boga uniosła się w powietrze i odleciała na
pustynię, gdzie stała się demonem. Przez całe dnie robiła wyrzuty Bogu i
wyklinała go w swej czystej nienawiści.
- Ewo, czy chciałbyś znać przyszłość- spytała dotykając czule jej nagiego
ramienia.
Kobieta zdziwiła się tym pytaniem. Nie wiedziała o co chodzi tej skrzydlatej
postaci.
- Dlaczego mnie o to pytasz- rzekła.
- Chcesz znać przyszłość ludzkości.
Ewa zastanawiała się chwilę, a z każdą sekundą jej ciekawość wzrastała. Coraz
bardziej i bardziej.
- Dobrze- powiedziała do Lilith.
Wnet po tych słowach Ewa zapadła w ciemność. Zobaczyła wszystko co czekało
ludzkość. Lilith pokazała jej zabójstwa, wojny, głód, choroby, wściekłość,
gniew ludzką, podporządkowanie. W jednej chwili wszystkie te obrazy
przepłynęły przez głowę Ewy niczym powódź niszcząca wszystko co napotka.
Zniszczyła jej niewinność i wiarę.
- To jest przyszłość ludzi-powiedziała Lilith śmiejąc się w duszy.- Nie warta
niczego. Będą się mnożyć i cierpieć. Mnożyć i zabijać.
Ewa nie potrafiła temu zaprzeczyć. Nie wiedziała co myśleć. Wiedziała tylko
tyle, że to co zobaczyła było złem. Strasznym złem, które miało ogarnąć świat
wraz z człowiekiem. W jej oczach po raz pierwszy w życiu zaczaił się strach.
Przez chwilę poczuła jakby w jej głowie coś się spalało. Tak bardzo piekły ją
jej myśli.
- Zastanów się nad tym- powiedziała Lilith odchodząc.
Ewa kiedy wróciła do swojego domu wiedziała już co robić. Kiedy Adam chciał
się z nią kochać ona odmawiała. Mimo swojej całej miłości do niego odmawiała.
Tak było każdej nocy. Mąż nie poznawał jej. Widział w niej zmianę. Widział coś
czego nie rozumiał; cierpienie.
Teraz kiedy zasypiał śnił o Lilith. Coraz częściej ją wspominał. Nadal kochał
swoją żonę, lecz śnił o namiętności Lilith. Wiedział, że jej ewentualne
przybycie nie uczyniłoby go szczęśliwym. Pamiętał dobrze co mu obiecała
odchodząc. Powiedziała zapalczywie „twój ród wyginie”.
Adam i Ewa nie kochali się już od dawna. Fizyczność ich związku przestała
istnieć. Adam już nawet nie pytał jej dlaczego. Lecz nastał dzień kiedy w mężu
zaczęła wzrastać złość.
- Dlaczego nie chcesz się ze mną kochać- spytał.
Gdy Ewa nic nie odpowiedziała złapał ją za przegub ręki i spytał wściekle, a
ona pierwszy raz w życiu zobaczyła go w takim stanie.
- Dlaczego nie chcesz- powtórzył.
- Bo nie chcę dać ci dzieci- odparła spokojnie.- Chcę, żeby człowiek przestał
istnieć. Nie chcę narażać moich dzieci na cierpienie.
Wtedy w Adama wstąpił gniew. Ewa wiedziała jak jej mąż pragnął mieć dzieci.
Jak bardzo tego pragnął. Chciał mieć synów. Już nawet nadał im imiona; Kain,
Abel i Set. Już ich podświadomie kochał. Myśląc o ty rzucił się na nią i
chciał wziąć gwałtem, lecz nagle coś go poraziło i padł na ziemię. Czuł się
jak sparaliżowany. Jego mięśnie zwiotczały. Nie czuł swojego ciała. Ewa
przypadła do niego. Schyliła się i spojrzała w jego półprzytomne oczy. Wtedy
usłyszeli głos Boga.
- Nie jesteś godny, ani mojej miłości, ani jej miłości. Twoja gwałtowna natura
nie ma prawa istnieć. Świat bez ciebie będzie dobry.
- On nie chciał- powiedziała Ewa ze łzami w oczach.
- Zawsze będą tak mówić- odparł Bóg.- Zawsze będą się tłumaczyć. Już podjąłem
decyzję.
Wtedy z ciała Adama odpłynął jego nieśmiertelny duch. Bóg postanowił, że
pieczę nad światem będą miały same kobiety. Kobiety rodziły dziewczynki.
Przychodził na każdą taki czas. Nawet współcześni naukowcy nie wiedzą jak to
się dzieje. To jest jak cud. Te narodziny.
Ewa patrzyła jak z Adama odeszło życie i została sama. Potem urodziła córkę i
nie była już sama Gdy jej córeczka dorosła powiedział do matki „Mamo czuję
jakąś pustkę”. Ewa jednak nic nie powiedziała o mężczyźnie. Zabrała swoją
tajemnicę do grobu. Od tej pory każda kobieta czuła dziwną pustkę. Brak było
pożądania, brak było zwykłej miłości. Lecz Bogu świat ten wydawał się lepszy,
czystszy. Taki jaki prawie powinien być.

[aise_]

ladna bajeczka. nie poprawiaj.
:-))

tutaj ciiiiicha noc, a TAM?
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> ladna bajeczka. nie poprawiaj.
> :-))

:))


> tutaj ciiiiicha noc, a TAM?
> :-)
>

U Ciebie ciiicho noc, a tu... tutaj człowiek cierpi za miłość. Jeszcze
bardziej niż kiedykolwiek. Ach, widocznie tak musiało być. Jakoś przeżyję to
dzwoneczku :)) Podobno u Ciebie, był mój szefu? Czy to praaawda?

[xanatos1]

Mianownik od dżdżu? Ja nawet nie wiem co to mianownik... :))

[aise_]

no mój drogi...
bajkopisarz? nie wie?
:-))

no to zgaduj przynajmniej.
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> no mój drogi...
> bajkopisarz? nie wie?
> :-))
>
> no to zgaduj przynajmniej.
> :-)
>


Dżdżdżee? :)))

[aise_]

jesteś na prawie dobrej drodze:-)
równie trafne byłoby "dżedż"
:-))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> jesteś na prawie dobrej drodze:-)
> równie trafne byłoby "dżedż"
> :-))

YEY nie wiedziałem :)) Człowiek się uczy całe życie. Jaki jest mianownik od
życie? :))

[aise_]

chyba nie uwierzyłeś w ten dżedż?
:-))))))

mianownika od zycie nie ma, jest tylko w wołaczu i to histerycznym
:-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> chyba nie uwierzyłeś w ten dżedż?
> :-))))))

Uwierzyłem, bo jestem łatwowierny :))


> mianownika od zycie nie ma, jest tylko w wołaczu i to histerycznym
> :-)))
>

Jest; żyć... :))

[aise_]

ech ci łatwowierni mężczyźni...
:-)))

hmmm...
czy Ty moze czytałes "językoznawstwo" josifa wissarionowicza?
:-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> ech ci łatwowierni mężczyźni...
> :-)))

Wstyd przyznać... łatwowierni :))

> hmmm...
> czy Ty moze czytałes "językoznawstwo" josifa wissarionowicza?
> :-)))
>

No, a jak... inaczej jakbym pisał bajeczki dla dzwoneczka :))

[aise_]

fakt - bez josifa żadna bajka nie jest prawdziwie bajkowa
:-))

czekam na tę wesołą bajeczke i idę spać - tutaj pora jest barbarzynska
:-)

dobranoc, dzyń dzyń
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> fakt - bez josifa żadna bajka nie jest prawdziwie bajkowa
> :-))
>
> czekam na tę wesołą bajeczke i idę spać - tutaj pora jest barbarzynska
> :-)
>
> dobranoc, dzyń dzyń
> :-)


Spróbuję dzisiaj w nocy coś wymyślić :))

dobranoc dzwoneczku dzyń, dzyń :))

[aise_]

twoj szefu?
o ile sie orientuję (a raczej zgaduje wróżąc z tych skomplikowanych układów)
to on dopiero będzie....
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> twoj szefu?
> o ile sie orientuję (a raczej zgaduje wróżąc z tych skomplikowanych układów)
> to on dopiero będzie....
> :-)


Mówiłem o Pawle D. Podobno znasz go... tak mówił mi tłumok. Może mnie
okłamywał :))

[aise_]

no wiem o kim mówileś. wielbiciel aragorna nie okłamywał.
bedzie u mnie pod koniec maja. a co? kota nie będzie - myszy będą harcowały?
;-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> no wiem o kim mówileś. wielbiciel aragorna nie okłamywał.
> bedzie u mnie pod koniec maja. a co? kota nie będzie - myszy będą harcowały?
> ;-)))
>
>


Hehe jakbyś zgadała. Cerber wyjedzie to my bedziemy mogli wszystko. Tylko mu
nie mów, że mówimy na niego cerber :))))

[aise_]

nie powiem
a on nie wie,ze jest cerberem?
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> nie powiem
> a on nie wie,ze jest cerberem?
> :-)


Wie, ale tylko podświadomie :))

[aise_]

może lepiej mu uswiadomoc?
może sie zmieni (o ja naiwna!)?
:-)))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> może lepiej mu uswiadomoc?
> może sie zmieni (o ja naiwna!)?
> :-)))


Niech zostanie taki jak teraz jest. Jest dość spoko, ale czujemy z tow. y
nadchodzącą zmianę na gorsze... co dla nas będzie straszne (rozumiesz sprawy
serca)... :))

Mam nadzieję, że śmieszniejsze :)

[xanatos1]

Lekarz siedział w swoim gabinecie. Za pięć minut miał pojawić się pierwszy
pacjent. Chciało mu się spać. Całą noc czytał książkę. Była tak wciągająca, że
nie mógł opanować się i odłożyć jej na nocny stolik. Musiał przeczytać całą i
dopiero wtedy mógł wypuścić ją z ręki. Teraz z niewyspania jego powieki
opadały.
Popalając porannego papierosa wpatrywał się w drzwi. Ktoś zapukał cicho. Po
tym pan lekarz, który był psychologiem doszedł do wniosku, że ten kto puka
jest nieśmiałym introwertykiem. Jednak ocena ta była błędna. Do pokoju wpadł
roześmiany osobnik. Był wręcz nienaturalnie zadowolony. Jego oczy śmiały się i
czuć był w nim wielki luz. Wyglądał tak jakby przed chwilą miał jakiś seks,
nazywany też w pewnych menelskich kręgach ordynarnie; stosunkiem. Lekarz aż
miał ochotę wyjść na korytarz i zobaczyć czy jego pacjent niczego nie zrobił
recepcjonistce. Skądinąd ślicznej dziewczynie. Może niezbyt rozgarniętej, lecz
ślicznej. Wszyscy jego męscy, a też niektórzy damscy pacjenci oglądali się za
nią jak szła korytarzem. Dla tych nóg można było zabić, lub być zabitym przez
jej dwumetrowego chłopaka. Bardzo wrednego i zazdrosnego typa ze szramą na
twarzy, którą zrobił sobie poduszką. Może wydawać się to niemożliwe, ale on
jakoś to uczynił. Też nie był specjalnie rozgarnięty.
- Proszę usiąść- powiedział doktor jakby nie zauważył, że jego pacjent już
wygodnie siedzi.
- Dziękuję postoję- odparł mężczyzna uśmiechając się.
Lekarz zaciął się trochę przy tej nieoczekiwanej odpowiedzi, lecz po chwili
przeszedł do meritum.
- Co pana do mnie sprowadza.
Pacjent wodząc po ścianach wzrokiem i po kolei wpatrując się w liczne dyplomy
powiedział z rozbrajającą szczerością w głosie.
- Jestem szczęśliwy.
- Słucham- powiedział lekarz jakby nie dosłyszał.
- Odczuwam radość z życia.
- To chyba dobrze.
Mężczyzna spojrzał na lekarza i zmarszczył brwi w niezrozumieniu.
- Jak to chyba dobrze. Panie doktorze. Cały czas jestem szczęśliwy. Nie mogę
się uwolnić z tego stanu. To chroniczne jak katar. Wszystko wprawia mnie w
zachwyt.
Doktor po chwilowym zastanowieniu zadał pierwsze pytanie jakie przyszło mu do
głowy.
- Przejawia pan skłonności masochistyczne.
- Nie. Nie noszę maski i nie lubię lateksu. Strasznie niemiły materiał.
- Lateks to chyba nie jest materiał.
- Widzę, że pan doktor zna się na tym lepiej ode mnie. Co brzydko się w domu
bawimy- spytał przeciągle mężczyzn mrużąc brwi.
Lekarz oburzył się lekko. Nie to żeby w domu nie ubierał się w lateksowe
fatałaszki, ale nie chciał o tym rozmawiać z pacjentem. W końcu żona nie raz
kazała mu gotować obiad w czarnej masce na twarzy. Mówiła, że to po to żeby
włosy nie nasypały się do zupy, czy pierwszego dania, ale tak naprawdę
strasznie ją to rajcowało. Powiedzmy nawet, że stymulowało seksualnie bardziej
niż pieszczoty męża.
- No co pan znowu mówi- obruszył się.
- Nie. Ja tego nie potępiam. Po prostu pytam.
- Porozmawiajmy o panu- chciał przeciąć ten wątek doktor.- Uważa pan, że
szczęście jest dla pana złe. Czy tak.
- Poniekąd. To trochę dziwne- powiedział mężczyzna nachylając się nad biurkiem
i zaglądając bezczelnie w dokumenty, które leżały przed lekarzem.
Lekarz złożył je i odłożył na bok. Nie lubił jak ktoś zaglądał w jego prywatne
zapiski. Zresztą jak o czymś myślał to na kartkach rysował waginy i członki.
Rysował to, bo tylko to umiał narysować. Nauczył go tego jego ojciec, który
był słynnym malarzem. Tylko tego nauczył swojego syna. Niczego więcej. Ojciec
nie miał dla niego czasu, bo cały czas malował. Waginy i penisy, które
wystawiał w galeriach, a ludzie, którzy tam przychodzili mawiali „Jaka to
wielka, wielka sztuka”. Faktycznie czasem malował bardzo duże sztuki.
- Nie uważam, że szczęście to coś złego.
- No wie pan. Ostatnio umarła moja teściowa i od tamtego czasu poczułem się
szczęśliwy jak nigdy w życiu. A przecież to straszne.
„No ja się nie dziwie szczęściu” pomyślał doktor myśląc o swojej upiornej
teściowej. Wiecznie mówiła do niego w trzeciej osobie. Wiecznie było
tylko „ten twój mąż to niedorajda, za kogo ty wyszłaś za mąż”. Pan doktor na
początku próbował coś pyskować, ale teściowa była w gadce twardsza, więc
spasował po roku. Było mu wszystko jedno. Teraz jak teściową coś do niego
mówiła to słyszał tylko jedno „bleblebleble”. Nawet się nad tym nie
zastanawiał i tylko przytakiwał.
- A potem moja żona znikła- kontynuował pacjent.- To straszne, a ja byłem
jeszcze bardziej szczęśliwy. Tak zadowolony z życia, że pomyślałem sobie, że
to nienormalne. Dzieci widząc jaki jestem szczęśliwy, że ich matka przepadła
wyklęły mnie i wyprowadziły się z domu. To było niczym orgazm. Szczęście mnie
przepajało. Panie doktorze, czy to normalne.
Lekarz popatrzył na mężczyznę. Uśmiechnął się i kiwając głową.
- Pan jest zupełnie normalnym mężczyzną w średnim wieku. Też tak bym chciał...
Następny proszę.

[aise_]

śmieszniejsze:-))))

a morał?
"zabij teściową to ci sie polepszy nastrój?"
:-)

p.s. jeszcze!
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> śmieszniejsze:-))))

Cieszę się twoją dzwoniącą radością :))


> a morał?
> "zabij teściową to ci sie polepszy nastrój?"
> :-)

Bądź 40 latkiem bez zobowiązań, a będziesz szczęśliwy (tyczy tylko mężczyzn) :))

> p.s. jeszcze!
> :-)

Jeszcze, jeszcze, jeszcze... jak dziecko :)))

[aise_]

> Cieszę się twoją dzwoniącą radością :))

дзынь дзынь
:-)))

> Bądź 40 latkiem bez zobowiązań, a będziesz szczęśliwy (tyczy tylko
mężczyzn) :)
brzmi męsko-szowinistyczno-prosięciowato, ale Ci wybaczam, bo nie wiesz co
czynisz, a poza tym napracowałes się nad tą bajką
:-)

> Jeszcze, jeszcze, jeszcze... jak dziecko :)))
no jak dziecko...
wzrost mnie do tego upoważnia
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Cieszę się twoją dzwoniącą radością :))
>
> дзынь дзынь
> :-)))

I już mi lepiej na duszy :))

> > Bądź 40 latkiem bez zobowiązań, a będziesz szczęśliwy (tyczy tylko
> mężczyzn) :)
> brzmi męsko-szowinistyczno-prosięciowato, ale Ci wybaczam, bo nie wiesz co
> czynisz, a poza tym napracowałes się nad tą bajką
> :-)

Każdy facet to szowinistyczna świnia w głębi duszy. Raz knur, raz przemiły,
słodziutki warchlaczek :)))



> > Jeszcze, jeszcze, jeszcze... jak dziecko :)))
> no jak dziecko...
> wzrost mnie do tego upoważnia
> :-)


:))) hihi

[aise_]

I już mi lepiej na duszy :))

do usług
:-)))

> Każdy facet to szowinistyczna świnia w głębi duszy. Raz knur, raz przemiły,
> słodziutki warchlaczek :)))

świenie, świnie..
ale miłe...
:-)))))

> :))) hihi
nie bardzo rozumiem co ma oznaczać ten chichocik. to, że jestem pionowo
upośledzona nie znaczy jeszcze, że można się ze zmnie śmiać
:-)

[xanatos1]

> I już mi lepiej na duszy :))
>
> do usług
> :-)))

:)))



> świenie, świnie..
> ale miłe...
> :-)))))

Hehe, wieeedziałem,że to powiesz :)))


> > :))) hihi
> nie bardzo rozumiem co ma oznaczać ten chichocik. to, że jestem pionowo
> upośledzona nie znaczy jeszcze, że można się ze zmnie śmiać
> :-)

Ważne, że nie poziomo :))) Małe jest pięęękne :))

[aise_]

odpowiedziałam, ale źle sie wysłało, więc usunęłam
jak dobrze mieć władzę!
:-)))

> > do usług
> > :-)))
> :)))

Ty sie nie śmiej, po potem Ci przysle rachunek
;-)

> Hehe, wieeedziałem,że to powiesz :)))

Cholera - jestem przewidywalna!
:-)

> Ważne, że nie poziomo :))) Małe jest pięęękne :))
Też wieeeeeedziałam, że to powiesz....
:-))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> odpowiedziałam, ale źle sie wysłało, więc usunęłam
> jak dobrze mieć władzę!
> :-)))

Władza dobra rzecz :))

> Ty sie nie śmiej, po potem Ci przysle rachunek
> ;-)

A wysyłaj, wysyłaj i tak poczty nie sprawdzam... :)) A komorników poszczuję
złym psem...



> > Hehe, wieeedziałem,że to powiesz :)))
>
> Cholera - jestem przewidywalna!
> :-)

Nie, nie. Jestem po prostu jasnowidzem i tyle :))


> > Ważne, że nie poziomo :))) Małe jest pięęękne :))
> Też wieeeeeedziałam, że to powiesz....
> :-))

Ale nie wiedziałaś, że moje przeciągnięcie słowa będzie na trzy "ę", a ja na
przykład wiedziałem twoje przeciągnięcie będzie na sześć "e" :))

ps. Jak dobrze Cię słyszeć dzwoneczku :))) już mi lepiej jednak komornika
poszczuję...

[aise_]

> Władza dobra rzecz :))

a owszem, owszem
:-)))

> A wysyłaj, wysyłaj i tak poczty nie sprawdzam... :)) A komorników poszczuję
> złym psem...

a kto powiedział, że ja przysle komornika? zapomniałeś przez chwile gdzie
mieszkam?
:-)))

> Nie, nie. Jestem po prostu jasnowidzem i tyle :))

a możesz mi powiedzieć jakie bedą numery w tym tygodniu w tutejszym lotto?
:-)))

> Ale nie wiedziałaś, że moje przeciągnięcie słowa będzie na trzy "ę", a ja na
> przykład wiedziałem twoje przeciągnięcie będzie na sześć "e" :))

podawaj te numery i sie nie mądrz
:-)

> ps. Jak dobrze Cię słyszeć dzwoneczku :))) już mi lepiej jednak komornika
> poszczuję...
obawiam się, ze mój "komornik" bedzie potrafił sobie poradzić z psem...
:-)

[xanatos1]

> a kto powiedział, że ja przysle komornika? zapomniałeś przez chwile gdzie
> mieszkam?
> :-)))

Windykatora chcesz na mnie nasłać? Wojna!!! :))) A ja przyślę po Ciebię Jasia i
Małgosię i trzy misie... no coś mi chyba nie wyszło?



> a możesz mi powiedzieć jakie bedą numery w tym tygodniu w tutejszym lotto?
> :-)))

8, 12, 13, 26, 45, 49
Do usług :)))



> podawaj te numery i sie nie mądrz
> :-)

Co się piekli, co się piekli. Już podałem :))



> obawiam się, ze mój "komornik" bedzie potrafił sobie poradzić z psem...
> :-)

A moje trzy misie to, to, to... :)))

[aise_]

> Windykatora chcesz na mnie nasłać? Wojna!!! :))) A ja przyślę po Ciebię
Jasia i Małgosię i trzy misie... no coś mi chyba nie wyszło?

wyszło, wyszło...:-)))
a poza tym jakiego windykatora? kto tu mówił o jakichś windykatorach? przyślę
wesołego gruzina (albo uzbeka), który podejdzie do Ciebie i przyjażnie,
poklepie po plecach i powie ojcowskim tonem cos w rodzaju: "wiesz tu nawet nie
chodzi o to, oddać kase czy nie..."
:-)))))

> 8, 12, 13, 26, 45, 49
> Do usług :)))
:-)))
dzieki

> > obawiam się, ze mój "komornik" bedzie potrafił sobie poradzić z psem...
> > :-)
> A moje trzy misie to, to, to... :)))
jeden z tych misiow co to do lasu bal sie iść, a ze strachu drżał jak liśc?
:-))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Windykatora chcesz na mnie nasłać? Wojna!!! :))) A ja przyślę po Ciebię
> Jasia i Małgosię i trzy misie... no coś mi chyba nie wyszło?
>
> wyszło, wyszło...:-)))
> a poza tym jakiego windykatora? kto tu mówił o jakichś windykatorach? przyślę
> wesołego gruzina (albo uzbeka), który podejdzie do Ciebie i przyjażnie,
> poklepie po plecach i powie ojcowskim tonem cos w rodzaju: "wiesz tu nawet
nie
> chodzi o to, oddać kase czy nie..."
> :-)))))

"...to kwestia zasad misiu" - powiedział uśmiechając się i pokazując swoje
złote zęby. :)))



> > > obawiam się, ze mój "komornik" bedzie potrafił sobie poradzić z psem.
> ..
> > > :-)
> > A moje trzy misie to, to, to... :)))
> jeden z tych misiow co to do lasu bal sie iść, a ze strachu drżał jak liśc?
> :-))

To ten sam pluszowy miś :))

[aise_]

xanatos1 napisał:
> "...to kwestia zasad misiu" - powiedział uśmiechając się i pokazując swoje
> złote zęby. :)))
cos w tym rodzaju. widzisz jak sie rozumiemy?
:-))))

> To ten sam pluszowy miś :))
wiesz co? tego misia nie pwinienes nigdzie wysylac, tylko powinien siedziec w
domu i pic cieple mleczko, bo jeszcze oprocz windyka... eee... negocjatorow,
moze sie Toba Towarzystwo Opieki Nad Zwierzetami zainterwsowac
:-)

[xanatos1]

> cos w tym rodzaju. widzisz jak sie rozumiemy?
> :-))))

Prawie bez słów :)))


> > To ten sam pluszowy miś :))
> wiesz co? tego misia nie pwinienes nigdzie wysylac, tylko powinien siedziec w
> domu i pic cieple mleczko, bo jeszcze oprocz windyka... eee... negocjatorow,
> moze sie Toba Towarzystwo Opieki Nad Zwierzetami zainterwsowac
> :-)

Już się interesowali i od tamtej pory próbuję udawać człowieka... :)))

[aise_]

> Prawie bez słów :)))
biorąc pod uwagę liczbe postów, to rzeczywiście "prawie"
:-))))

> Już się interesowali i od tamtej pory próbuję udawać człowieka... :)))
:-)))))))))

moze napiszesz jeszcze jedna bajeczkę, a nie tylko ściemniasz i zyskujesz na
czasie
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Prawie bez słów :)))
> biorąc pod uwagę liczbe postów, to rzeczywiście "prawie"
> :-))))

Właśnie widzę. Niedługo jakiś jubileusz będziemy obchodzić :)))



> moze napiszesz jeszcze jedna bajeczkę, a nie tylko ściemniasz i zyskujesz na
> czasie
> :-)

Oh Ty... dzwoneczku ;)) Coś wymyślę tylko jakoś mi się moja miłość przypomniała
i jakoś ciężko się zrobiło... ale napiszę coś śmiesznego dla odreagowania :))

[mala20033]

..nie mysl o niej..ja tez musze o swej zapomiec...ach jak trudno jak jescze
boli i to solidnie????Dlaczego nie ma Cie juz???
A teraz cos na wesolo Waligorskiego..
"Zrobil wilk elektrownie, lecz by prad uzyskac
Spalal w niej caly wegiel z kopalni u liska.
Kopalnia z elektrowni caly prad zzerala,
Stad brak swiatla i wegla. Ale system dziala!"Caluski Wsiem..Mala

[aise_]

piekny waligórski, ja najbardziej lubie wierzyki o rycerzu drepatu i bajeczki
babci pimpusiowej
a to jedna z ulubionych

Latał sobie z radarem pewien gacek młody
I po drodze omijał przeróżne przeszkody,
Lecz właśnie gdy się cieszył, że je tak omija,
Wpadłszy na jedną z przeszkód rozbił sobie ryja.

w następnym odcinku Dreptak pod Legnicą
:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

Och dzwoneczku chciałbym usłyszeć Twój śmiech dzisiaj. Byłoby mi lepiej.

[aise_]

cos powaznego xan?

[xanatos1]

aise_ napisała:

> cos powaznego xan?
>
>


Stara bieda, że też człowiek ma uczucia... :(( :))
Dziwne jest to, że czasami wyczuwa się komu można zaufać. Jakoś Tobie
dzwoneczku ufam i właściwie mógłbym powiedziec wszystko. :))

Batalistyczna bajeczka dla dzwoneczka :)

[xanatos1]

Chłopak patrzył w górę na pięknie kolorowy meczet. Nigdy takiego nie widział z
bliska. W Teksasie takich nie było. Była podobna pustynia jak w Iraku, ale
takich meczetów nie budowali ludzie chodzący w kowbojskich kapeluszach. Co
prawda w okolicy gdzie mieszkał był McDonalds podobny do meczetu, ale to nie
to samo. Choć kolega z oddziału, który znał tego samego teksańskiego
McDonaldsa powiedział do niego „wpadniemy na kurczaka”. Jemu wydawało się, że
to restauracja, taka sama jak w Stanach.
Chłopak podszedł bliżej i przyglądał się wzorom wymalowanym na murach. W
ostrym słońcu mieniły się pięknymi kolorami. Obtarł z czoła pot, który spłynął
spod ciężkiego hełmu. Chciał go zdjąć, ale przypomniał sobie o przestrogach
kapitana, który mówił, że lepiej ich nie ściągać, bo nie wiadomo na kogo się
trafi. Może na jakiegoś fanatyka z kamieniem. W najlepszym, przypadku.
Gotował się w tym mundurze. Uginał się pod ciężarem ekwipunku i broni.
Spojrzał na tłum. Wiwatował na cześć żołnierzy. Nie wszyscy się cieszyli, ale
większość tak. Nawet bardzo. Widział jak starzec obejmował i całował
zdziwionego, lecz roześmianego młodego żołnierza.
On sam czuł jakąś ulgę widząc taką reakcję ludzi. Ich spontaniczną radość z
upadku terroru jakiego on sam nigdy nie zaznał. Cieszył się też z tego, że
nigdy czegoś takiego nie doświadczył. Chciało mu się płakać ze szczęścia, ale
tłumił to w sobie. Ojciec zawsze mu powtarzał, że nie wolno okazywać uczuć.
Bardzo często to powtarzał zanim umarł. Wtedy jego syn nie płakał nad jego
trumną. Też stłumił to w sobie, ale nie był dumny z siebie. Widział w matki
oczach pretensję i pytanie „dlaczego nie płaczesz”. Chciał powiedzieć „tak
mnie wychował”, ale nigdy tego nie powiedział. Przecież wiedziała o tym dobrze.
Dźwig zaczął powoli napinać liny zaczepione o wykonaną z brązu ogromną postać
Husajna. Unosiły się ku górze, napinały. Pomnik powoli zaczynał przechylać się
na bok. Wiwatujący tłum odsunął się na bok. Postać zachybotała się na swoich
ogromnych nogach i upadła na brukowaną ulicę. Ludzie podbiegli do niej i w
szale zaczęli ją bić czym popadnie. Nawet gołymi rękoma. Widział w nich ból.
Widział jak czterdziestoletni mężczyzna uderzał tak silnie w metalową figurkę,
że pokaleczył sobie dłonie, a mimo tego dalej bił ją. Jakby chciał oddać jej
wszystkie swoje cierpienia. Żołnierz, który stał obok niego powiedział głośno.
- To głupie.
Jemu jednak nie wydawało się to takie głupie. Starał się zrozumieć ich
nienawiść. Patrząc na ten szał zaczął pojmować co działo się w tym kraju przez
lata. Te wszystkie stracone dni, miesiące, lata. Gdzie każdy mógł być twoim
wrogiem. Gdzie tak trudno było o przyjaciół. Prawdziwych przyjaciół. W
Washingtonie nie myśleli o tym, a on stojąc tam nie myślał o ropie tylko o
tych ludziach, o ich życiu. Obchodziło go to naprawdę. Dopiero teraz. Poczuł
się człowiekiem, a nie żołnierzem. Chciał podejść poklepać kogoś po plecach i
powiedzieć „wszystko będzie dobrze”, ale stał i tylko patrząc na euforię. Czuł
się szczęśliwy choć przecież jego dom był tysiące kilometrów stąd. Na zupełnie
innej pustyni.
Przyglądał się człowiekowi z zakrytą twarzą. Wydał mu się dziwny. Jego ruchy
były jakieś sztywne, niezgrabne. Raptem szmata zakrywająca jego twarz opadła
na ułamek sekundy. Nikt oprócz żołnierza nie zauważył tego. Wszyscy byli
zajęci radością. Chłopak nie mógł uwierzyć własnym oczom w to co zobaczył. To
był Husajn we własnej osobie. Nie wydawało mu się. Wiedział co widział. Te
oczy poznałby wszędzie. Długo wpatrywał się w wizerunek dyktatora, kiedy
oddział stacjonował na pustyni. Żołnierze przyczepili plakat Hiusajna do pala
wkopanego w ziemie i strzelali do niego, ale przedtem chłopak zdążył mu się
dokładnie przyjrzeć. Szukał w jego twarzy jakiś charakterystycznych cech zła,
ale niczego takiego tam nie było. Niczego takiego tam nie znalazł. Ot zwykła
twarz. Zapamiętał jednak dokładnie jego oczy. To był Husajn i stał jakie
siedem metrów od niego, w tłumie ludzi. Żołnierzowi zaczęło bić mocniej serce.
W pierwszej chwili chciał podejść do dyktatora i pojmać go. Zrobił krok, ale
zatrzymał się. Spojrzał na euforyczny tłum, który w jednej chwili mógł zmienić
się wściekłą tłuszczę. Gdyby ktoś się dowiedział, że stoi przy nich człowiek,
który terroryzował ich przez tyle lat rozszarpaliby go gołymi rękoma. Oddział
był za mały, żeby mógł powstrzymać tłum. Zresztą nie strzelaliby do cywili. On
nie strzelałby. W najlepszym wypadku zabiliby tylko Husaina. Tłum by go zabił.
Chciał powiedzieć do żołnierza stojącego obok „słuchaj stary tam jest Saddam”,
ale nie wydusił z siebie słowa. Wiedział, że ten chłopak od razu poleciałby do
dowódcy i nie wiadomo co by się mogło stać na tej brukowanej ulicy. Mężczyzna
jakby przeczuwając, że żołnierz wie kim jest powoli zaczął się oddalać.
Chłopak patrzył za nim.
Prawda była taka, że o dziwo nie chciał mieć na rękach nawet krwi dyktatora.
Nie chciał jatki. Nie chciał widzieć jak rozszarpują go. Nie chciał nikogo
sądzić. Uważał, że Bóg go osądzi w swoim czasie. Teraz dopiero zaczął się
zastanawiać po co stał się żołnierzem. Był nim tylko dlatego, bo jego ojciec
tego chciał. Już o tym zapomniał, a dyktator powoli odszedł w kierunku pustyni.

[xanatos1]

Skończył właśnie całonocną pracę. W głowie miał tylko wykresy i tabele. Był już
dzień. Mimo, że długo nie spał, nie czuł zmęczenia. Chwilę stał nad biurkiem, a
potem opadł ciężko na fotel. Patrzył przez okno naprzeciw którego siedział.
Widział tylko kawałek dachu domu naprzeciwko i kawałek nieba. Było jasne,
słoneczne. Długo patrzył na ten kawałek niebieskości.
Myślał o swoim życiu. Uśmiechnął się, bo nie było wiele do myślenia. W końcu
przypomniał sobie coś nad czym mógłby się zastanowić. Dzień swoich narodzin.
Zawsze wydawało mu się, że je pamiętał. Jego matka często mówiła, że to
niemożliwe, ale on zawsze uparcie twierdził, że pamiętam ten dzień. Nie to co
było naokoło niego, raczej myśli, które mu towarzyszyły przy przyjściu na
świat. Pamięta, że mrugał oczyma i myślał jaki to trudne tak cały czas mrugać.
Łapał powietrze i myślał jak trudno jest oddychać. Myślał, że umiera. Może to
był tylko sen, ale tak wyraźny. Wyraźniejszy niż całe jego życie.
Raptem z nieba znikła niebieskość. Ściemniło się. Zrobiło się czarne. Zawiał
silny wiatr, który gnał po niebie ciemne chmur, a raczej ogromną czarną chmurę.
Wyglądały na tak ciężką, jakby miała zaraz spaść na ziemię. Była przerażająca.
Zrobiło się nagle mroczno, a jemu zimno.
- Jesteś- wyszeptał ktoś.
Przeraził się tym głosem, który doszedł zza jego pleców. Odwrócił się szybko i
zobaczył kobietę. Piękną dziewczynę o ognistych włosach.
- Kim jesteś.
Podeszła do niego i dotknęła jego ramienia. Przez koszulę poczuł jej ciepło.
Przyjemnie rozeszło się po ciele i w jednej chwili przestał się bać.
- Kim jesteś- powtórzył, wkładając kapcie i wstając z fotela.
Stanął naprzeciw niej i patrzył w jej piękne oczy. Wtedy uczuł coś dziwnego.
Jakby nieświadomość podpowiadała mu jakieś wspomnienie. Kobieta nie odwracała
wzroku, tylko uśmiechnęła się i powiedziała.
- Patrzę i widzę twoje ruiny i mury. Kiedyś też to potrafiłam. Teraz widzę cię
jak na dłoni i cierpię, bo twoje życie to ciemna otchłań. Nigdy nie widziałeś
tak naprawdę oczu swojego ojca. Jakiego są koloru- spytała.
Zastanawiał się usilnie by sobie przypomnieć ojca. Jego twarz, ale nie był w
stanie. Żadnych wspomnień w nim nie było. Szukał po omacku, ale nie znalazł.
- Nie wiem. Jakiego są koloru.
- Wiesz jak poznał twoją matkę.
- Nie mam pojęcia- odparł od razu.
Kobieta podeszła do biurka i oparła dłonie o blat. Spojrzała na sufit i
powiedziała.
- On siedział na krześle okrakiem z brodą na oparciu i bujał się. Krzesło cicho
skrzypiało. Ona powiedziała „Jeśli będziesz się bujał dam ci w gębę.”.
- Skąd to wiesz- spytał zdziwiony.
- Kiedyś mi mówiłeś- odparła.
- Przecież nawet cię nie znam.
Kobieta spojrzała na niego wymownie i miękko bez żadnych pretensji w głosie
powiedziała.
- Myślałam, że będziemy ze sobą do końca. Ze sobą do końca świata. A potem
poczułam coś innego. Obliczałam dni do twojego odejścia, lecz tych dni okazało
się o wiele mniej niż mi się nawet wydawało. To było jak zdrada. Wiesz co jest
największym grzechem człowieka. Nie nienawiść, lecz obojętność. A ty
zgrzeszyłeś przede mną. Przed całym moim ukrytym światem. Chciałam wyrwać sobie
serce, żeby pokazać ci jak cierpię. A potem pomyślałam, że gdy nie będę kochać,
nikt nie zdoła mnie zranić. Ty nie zdołasz mnie zranić. Ale to silniejsze ode
mnie. Byłam jak Chrystus idący na krzyż. Gdybym się wyrzekła to mój świat by
się za mnie wstydzi, tak samo jak mój świat wstydzi się za ciebie. Kiedy
byliśmy razem, czułam się jak w niebie. Dopóki nie uwięziłeś się sam za murem.
Teraz widzę go jeszcze wyraźniej niż wtedy. Utopiłam wszystkie swoje miłości w
tej największej ze studni. Byłeś wodą życia, lecz zmieniłeś się w cyjanek. Czy
warto było kochać tak, aż do bólu. Teraz wiem, że tak.
Mężczyzna myślał o jej słowach i nic nie czuł. Nic nie rozumiał. Zastanawiał
się nad sensem i nie widział go.
- Nigdy nie byliśmy razem- powiedział.
- Czy na pewno. Czy byłbyś w stanie to zapamiętać. Ty, który wszystko
spychasz w otchłań nieświadomości.
- Chyba nie- odparł.
- Przypomnij sobie.
Mężczyzna znów opadł na fotel. Poczuł gorąco. Krew wyrzuciła krew w skronie, aż
osłabiła go tym nieustannym drążeniem swojego mózgu. Nie mógł zebrać myśli. Ten
czerwony strumień wypłukiwał je z głowy. Wypłukiwał wszystkie bezużyteczne
myśli, i tylko jakieś mgliste wspomnienie zaczęło się zza nich wydostawać.
- Wyciągnęłaś w moją stronę białą chusteczkę i wytarłaś dokładnie moje usta z
krwi. Chusteczka była śnieżno biała i pachniała taką świeżością , a ty
unurzałaś ją w mojej krwi. Czułem ciepło twojej dłoni koło ust. Jak niedaleko
byłem od tego by ucałować ją moimi obolałymi wargami. Nie słyszałem co inni do
mnie mówią. Wpatrywałem się w twoją twarz, gdy twój wzrok krążył po moich
ustach. Patrzyłem w twoje smutne oczy. Były tak piękne w swoim smutku.
Patrzyłem na ciebie. Czułem się tak jakbym rozbijał mury rękoma, jakbym biegł
po pionowych ścianach, jakbym skakał w przepaść. Moje oczy zaszkliły się od
łez. Myślałem o tym, że jesteś tak piękna, że nie mogę tego opisać słowami.
Byłaś dla mnie czymś wykraczającym poza mnie. Nie starczało mi słów. Dla mnie
to znaczyło tak wiele. O wiele więcej niż właściwie powinno. Zatraciłem
proporcje i umysł mnie zawiódł.
Upadł przed nią na kolana i powiedział.
- Wybacz mi wszystko co uczyniłem. Byłem głupcem. Zapomniałem nawet twoją twarz.
- Tak łatwo zaprzeczyłeś wszystkiemu- powiedziała, gładząc jego głowę.
- Broniłem się przed bólem. Nic mnie nie może zranić. Nie chciałem by rany
krwawiły do mojej głowy.
- Wytarłeś wspomnienie o mnie. Wyparłeś uczucia.
- Wiem. Nie chciałem potopu na pustyni- mówił.- Czasami jednak wracała mi
świadomość. Budziłem się w nocy. Było tak cicho i ciemno za oknem. Tylko
świecił księżyc. Rześkie powietrze nocy wlatywało się przez okno tak jak wieki
temu w szczęśliwe dni mojego życia. Wszystko takie spokojne jak wieki temu, a
ja w środku czułem narastającą pustkę i irracjonalny lęk. Zrywałem się łóżka i
biegłem przez pokoje. Ze ściany ściągałem zabytkowy ostry nóź. Chciałem umrzeć.
Nienawidziłem siebie. Jednak zatrzymywałem się w połowie drogi i wypuszczałem
nóż z ręki. Popadałem w zapomnienie, ale teraz wszystko może wrócić, bo znów
pamiętam.
Kobieta spojrzała na niego i pokręciła przecząco głową.
- Nic się nie wróci. Z twoją śmiercią umarłem. Umarłeś już wcześniej, a ja
umarłam z tobą. Piekło to bezmiar tęsknoty- usłyszał od niej.- Jest to miejsce
w którym nie ma nic. Tam mógłbyś uwierzyć bez problemu że nic nie ma. Jest
takie miejsce. Nikt nas tam nie będzie męczył, nikt nie będzie tłamsi, ale
jednak będziemy cierpieć. Będziemy cierpieć, bo nie ma tam niczego. Będziemy
pragnąć. Będzie nas gnębiła tęsknota i żal, nieporównywalny z niczym innym i
wtedy będziesz chciał by gdzieś było piekło gdzie rozrywa ciała, a nie duszę.
Mężczyzna uniósł wzrok i już nie było kobiety. Znikła tak niespodziewanie jak
się pojawiła. Wstał z kolan, usiadł za biurkiem. Patrzył na pochmurne niebo i
myślał o swoim życiu. Uśmiechnął się, bo nie było wiele do myślenia.

bajeczka bajeczką

[aise_]

ale co Ty kombinujesz z tym odchodzeniem z netu?
:-)

i jeszcze ps

[aise_]

wystarczy tylko sie troche rozchorować a tutaj takie rzeczy sie zaczynają
dziać...

[xanatos1]

aise_ napisała:

> wystarczy tylko sie troche rozchorować a tutaj takie rzeczy sie zaczynają
> dziać...


Z natu może odchodzę, ale nie od Ciebie dzwoneczku :)) Będę piała Ci bajeczki.

[xanatos1]

Zdrówka dzwoneczku :))

[aise_]

> Zdrówka dzwoneczku :))

dzięki xan
dzisiaj juz tylko 37'9 czyli prawie w normie...
:-)

p.s. tłumacze wlasnie bardzo ładne opowiadanie zatytułowane "Lilith"...

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > Zdrówka dzwoneczku :))
>
> dzięki xan
> dzisiaj juz tylko 37'9 czyli prawie w normie...
> :-)

Jakbym mógł to bym tę Twoją temperature wziął na siebie. No, ale tak się chyba
nie da :)))


> p.s. tłumacze wlasnie bardzo ładne opowiadanie zatytułowane "Lilith"...


Ech, moja Lilith odeszła... A co to za opowiadanie?

[aise_]

> Jakbym mógł to bym tę Twoją temperature wziął na siebie. No, ale tak się
chyba
> nie da :)))

nie da się, ale dzieki:-))

> > p.s. tłumacze wlasnie bardzo ładne opowiadanie zatytułowane "Lilith"...
> Ech, moja Lilith odeszła... A co to za opowiadanie?
przykre:-(
opowiadanie troche odjechane i nie w stylu calego zbiorku, ktory teraz
przerabiam, ale dobrze sie czyta.
poza tym nie wiem co z tego będzie bo tłumaczę je z gorączką:-)))
jak juz przerobie jakąś ilość to Ci prześlę albo co...
kcesz?

[xanatos1]

> nie da się, ale dzieki:-))

Co się nie da? Wszystko się da... :)))


> > > p.s. tłumacze wlasnie bardzo ładne opowiadanie zatytułowane "Lilith".
> ..
> > Ech, moja Lilith odeszła... A co to za opowiadanie?
> przykre:-(

No przykre... :))) Ale cieszmy się...


> opowiadanie troche odjechane i nie w stylu calego zbiorku, ktory teraz
> przerabiam, ale dobrze sie czyta.
> poza tym nie wiem co z tego będzie bo tłumaczę je z gorączką:-)))
> jak juz przerobie jakąś ilość to Ci prześlę albo co...

To dobrze. Gorączka wytłumia to co się dzieje na zewnątrz i lepiej się
pisze :)) To może być arcydzieło :))


> kcesz?

Kce... :)))

[aise_]

> Co się nie da? Wszystko się da... :)))

oj moge ci wyliczyć listę rzeczy, których sie nie da, np. przełozyć hełmu na
druga stronę:-)))

> No przykre... :))) Ale cieszmy się...

hmmm...
przykre, ale cieszmy się?
no to sie cieszę:-))))

> To dobrze. Gorączka wytłumia to co się dzieje na zewnątrz i lepiej się
> pisze :)) To może być arcydzieło :))

tak, szczególnie, że w tej chwili nawet grę słów tlumaczy mi sie migiem:-)))

> kcesz?
> Kce... :)))

no to dostaniesz jak przerobie kilka opowiadanek

a teraz wracam do łóżka, bo mnie pilnuje pewien Cerber i już slysze
powarkiwania, że "marsz do łóżka" i takie tam...
:-)))

[xanatos1]

> oj moge ci wyliczyć listę rzeczy, których sie nie da, np. przełozyć hełmu na
> druga stronę:-)))

Nie takie rzeczy się robiło ze szwagrem po pijaku :)))


> > No przykre... :))) Ale cieszmy się...
>
> hmmm...
> przykre, ale cieszmy się?
> no to sie cieszę:-))))


:))) Przecież nie przybiję się do krzyża...



> tak, szczególnie, że w tej chwili nawet grę słów tlumaczy mi sie migiem:-)))

I nie mówiłem :))


> > kcesz?
> > Kce... :)))
>
> no to dostaniesz jak przerobie kilka opowiadanek


Dzięks dzwoneczku :))


> a teraz wracam do łóżka, bo mnie pilnuje pewien Cerber i już slysze
> powarkiwania, że "marsz do łóżka" i takie tam...
> :-)))


Dobrze mieć jakiegoś Cerbera, który dba o człowieka :)))

Nasenna bajeczki dla dzwoneczka :)

[xanatos1]

Przed mały, biły domek, z małym, białym płotem zajechał samochód. Okolica była
już dawno pogrążona we śnie. Po prostu prowincja. Wielkie miasto z którego
przyjechał żyło nocą, a tutaj wszyscy spali. Nie lubił takich miejsc i tego
miejsca też nie lubił. Nie lubił małych białych domków z małym białym płotem
za którym ukrywały się szczęśliwe rodzinki. W takich miejscach wszyscy się
znali. Te same gęby od lat. Rzygać się chciało.
Siedział w swoim samochodzie. Patrzył na biały domek przez przyciemniane
szyby. Zza swoich grubych jak denka okularów. Uśmiechał się dziwnie.
Przypomniał sobie coś, a może zastanawiał się nad przyszłością. Nie można było
poznać jakie myślał przepływają przez jego głowę. Jego oczy były tak martwe i
zimne.
Tego samego dnia z rana stanął przed lustrem w hotelowej łazience. Powoli i
systematycznie golił swoje ciało. Tak powoli i systematycznie jak tylko można.
Najpierw głowę. Potem tors i nogi. Nawet genitalia staranie ogolił i przy tym
nawet się nie zadrasnął. Miał w tym wprawę.
Zapłacił rachunek za pobyt i ruszył w drogę. Przejeżdżał przez wiele takich
zapomnianych przez Boga miasteczek. W duchu mówił „zadupia”, aż wreszcie
dotarł tutaj. Zaparkował po drugiej stronie ulicy i patrzył na biały domek.
Uśmiechnął się jeszcze raz. Wyciągnął ze schowka pistolet, schował go do
kieszeni i wyszedł z samochodu. Spojrzał w bok. Zobaczył dwóch młodych
mężczyzn, którzy patrząc na niego przechodzili na przeciwną stronę ulicy. Nie
chcieli ryzykować możliwej konfrontacji. W nocy gdy tylko lampy świecą może
się wszystko zdarzyć. Nawet w takiej pozornie spokojnej okolicy.
Jego siłę widać było na pierwszy rzut oka, a dziki wzrok zza okularów mógł
przyprawić człowieka o dreszcze. Uśmiechnął się w ich kierunku ukazując swoje
nienaturalnie długie kły. Pod wpływem tego widoku mężczyźni szybko
przyśpieszyli kroku i już za chwilę znikli mu sprzed oczu.
- Pora iść- powiedział do siebie i rzucił na chodnik cygaro, które trzymał w
zębach.
Pchnął furtkę i już był przy drzwiach wejściowych do białego domku, które
nagle rozwarły się na oścież. Stanęła w nich mała, drobna kobieta. Kiedy go
zobaczyła rozpromieniła się.
- Usłyszałam twoje kroki- powiedziała.
- Zawsze mnie wyczujesz- odparł i wyjmując z kieszeni pistolet dodał.- Kupiłem
mu replikę. Taką jak chciał.
Kobieta pokiwała głową, spojrzała na niego.
- Ogoliłeś się dla mnie- powiedziała patrząc na jego łysą głowę.
- Przecież zawsze to robię dla ciebie. Wiem, że lubisz kiedy jestem tak bardzo
nagi.
Przekroczył próg i poczuł się szczęśliwy. Nie myślał już o tym, że mieszka na
zadupiu. Był szczęśliwy, bo zobaczył ją. Zapomniał o urokach wielkiego miasta.

Na chorobę mi bajeczka :)

[xanatos1]

Aise siedziała nad klawiaturom. Jeszcze rano miała 38 stopni, lecz pod wieczór
temperatura lekko spadła i mogła zabrać się do pracy. Mąż nie wypuszczał jej z
łóżka, ale gdy zasnął cichutko się z niego wymknęła i odpaliła komputer.
Koło ręki leżała chusteczka, którą cały czas używał, gdy tylko nie pisała.
Tłumaczyła parę opowiadanek. Podobały się jej, więc robiła to z przyjemnością.
W domu było cicho i tak spokojnie, a ona skupiona na słowach. Temperatura
odseparowała ją od otoczenia. Zapomniała o czasie. Nawet koc otulający ją
zsunął się z jej ramion. Nie czuła chłodu, choć wcale nie było ciepło.
Stukanie w klawisze zbudziło jej męża. Wstał z łóżka i ruszył w stronę pokoju
w którym stał komputer. Aise usłyszała swojego trzymetrowego Cerbera. Wielki
jak tur, ale delikatny jak aksamit. Cóż za szczęśliwe połączenie dla małej
kobietki. Zaczęła szybciej przebierać rączkami. Musiała skończyć to
tłumaczenie, a wiedziała, że on jej nie pozwoli. Była chora i miała leżeć w
łóżku. To był priorytet na dzisiejszy dzień.
Słyszała jego kroki. Zbliżał się nieubłaganie. „Jeszcze tylko jedno zdani”
myślała. „Jak to przetłumaczyć” zastanawiała się w panice, a on był coraz
bliżej. Kątem oka zobaczyła jego postać. Zaczęła z szybkością światła uderzać
w klawisze. Był już trzy metry od niej, napisała pół zdania. Dwa metry.
Jeszcze tylko jedno słowo. „Jak to się mówi” pytała się samej siebie. On metr
od niej, a ona kropka. Koniec. Udało się. Porwał ją z krzesła i zaniósł do
łóżka. Bez słowa. Teraz mogła już zasnąć.

:-)))))))))))))))))))))))))))

[aise_]

bez komentarza
:-)))))))))))))))))))))

[xanatos1]

aise_ napisała:

> bez komentarza
> :-)))))))))))))))))))))
>



Aż tak nisko oceniłaś bajeczkę?... bez komentarza... :(((( hihihi dzwoneczku
mam nadzieję, że Cerber dobrze Cię tam przypilnował i już masz 36 i 6 :)))

[aise_]

> Aż tak nisko oceniłaś bajeczkę?... bez komentarza... :(((( hihihi dzwoneczku
> mam nadzieję, że Cerber dobrze Cię tam przypilnował i już masz 36 i 6 :)))

bardzo wysoko ocenilam bajeczke
jako proze dokumentalna
:-)))

nic sie nie poprawilo
была u tutejszego врача
получила antybiotyk
Cerber pilnuje
moze sie wreszcie poprawi?
:-)

a jak Tobie życie płynie bajkopisarzu?
:-)

[xanatos1]

> bardzo wysoko ocenilam bajeczke
> jako proze dokumentalna


:))) Czyli prawie zgadałem... a może mam tam u was podsłuch... hihi :)))


> nic sie nie poprawilo
> была u tutejszego врача
> получила antybiotyk
> Cerber pilnuje
> moze sie wreszcie poprawi?
> :-)

Niech pilnuje. Odprawię jakieś czary i się poprawi. Zobaczysz dzwoneczku. :)))


> a jak Tobie życie płynie bajkopisarzu?
> :-)


Ach dzwoneczku, raz popadam w permanentny ból, raz jest mi wszystko jedno.
Dzisiaj stanąłem przed lustrem i z nosa pociekła mi krew. Po bodzie, po
klatce, w dół. Najzabawniejsze jest to, że śniło mi sie to samo tej nocy, ale
to nie było deja vu tylko zwykły sen. To nie bajka. Jakbym poczuł dotknięcie
Boga. Powiedziałbym Ci jeszcze coś, ale to nie jest coś takiego co można na
takim publicznym-niepublicznym w sumie forum powiedzieć. Coś niesamowitego.

[aise_]

> :))) Czyli prawie zgadałem... a może mam tam u was podsłuch... hihi :)))

wisi takie cos pod sufitem w naszym pokoju
zawsze sie zastanawiamy co to jest:-))))

> Niech pilnuje. Odprawię jakieś czary i się poprawi. Zobaczysz dzwoneczku.
:)))

okazuje sie, ze antybiotyk dziala
plus jakies paskudztwo, ktore wywoluje u mnie sennosc
ale poczaruj jeszcze
:-)

Powiedziałbym Ci jeszcze coś, ale to nie jest coś takiego co można na
> takim publicznym-niepublicznym w sumie forum powiedzieć. Coś niesamowitego.

to moze na maila? albo gazetowego albo wez od towarzysza:-)

[xanatos1]

aise_ napisała:

> > :))) Czyli prawie zgadałem... a może mam tam u was podsłuch... hihi :)))
>
> wisi takie cos pod sufitem w naszym pokoju
> zawsze sie zastanawiamy co to jest:-))))

Właśnie to jest to :)))

> > Niech pilnuje. Odprawię jakieś czary i się poprawi. Zobaczysz dzwoneczku.
> :)))
>
> okazuje sie, ze antybiotyk dziala
> plus jakies paskudztwo, ktore wywoluje u mnie sennosc
> ale poczaruj jeszcze
> :-)


Poczaruję :)))


> Powiedziałbym Ci jeszcze coś, ale to nie jest coś takiego co można na
> > takim publicznym-niepublicznym w sumie forum powiedzieć. Coś niesamowitego
> .
>
> to moze na maila? albo gazetowego albo wez od towarzysza:-)


Napiszę na gazetowego.

jubileusz

[aise_]

setny post
cieszysz sie?
:-)))

a tego maila jeszcze nie ma

nie napisales czy nie doszedl?

[xanatos1]

aise_ napisała:

> setny post
> cieszysz sie?
> :-)))


Baaardzo :)))

> a tego maila jeszcze nie ma
>
> nie napisales czy nie doszedl?
>


Musiał dojść. Podaj mi dzwoneczku swój adres na moją skrzynkę.