4 lata zmeczenia

[joteyki13]

Juz nie wytrzymam, siebie, pracy, lekarzy co nic nie pomoga, codziennosci.
Mialam super prace. Potem zmiana szefowstwa, klopoty, jak to w zyciu, tyle
ze szfow zmienilam przenoszac sie do lepszego dzialu, praca niby super,
kochajacy maz, finanse OK, a ja ledwie wytrzymuje- cialgle zmeczona, wszystko
mnie boli, kazdy miesien, nawt te male na twarzy. Kazde wstawanie (a musze
niestety przed switem, choc sowa jestem) to rozpacz. Po pracy - buch do
lozka, niech sie dzieje co chce. Wieczorem srodki przeciwbolowe albo
przeciwzapalne. Po obejsciu wielu lekarzy co nie mieli pojecia co ze mna
zrobic wreszcie dostalam etykietke: syndrom stalego zmeczenia, tyle ze sama
etykietka nie leczy. Jedyne co lekarz mi oferowuje to to, ze mi wypisze
dluzsze zwolnienie. Na zwolnieniach juz bylam, na dlugo nie pomoglo. Jesli
rzuce prace, to juz takiej nie dostane. Obowiazki poza praca zmniejszone do
minimum: z odwiedzaniem i zapraszaniem znajomych koniec (jak czlowiek czuje
sie zle, to nic nie cieszy, a wszystko meczy), maz gotuje, ja do pralki jakos
wrzucam, ale balagan u nas jak w akademiku podczas sesji.
Czy jest ktos w podobnej sytuacji?

[zlota-puma]

Nie, ja nie jestem w podobnej sytuacji, po prostu... w innej...
Ale empatii to nie przeszkadza, dlatego rozumiem, co czujesz :)

Wiesz, któregoś dnia to się zmieni,zobaczysz. Kiedyś będziesz mogła odpocząć.
A co musi się wydarzyć, byś zwolniła- tego nie wiem. Być może musisz dojść
do...hm... odpowiedniego stanu desperacji...
A poza tym zwróć uwagę na jedno : w tym całym kołowrocie jest ktoś, kto Ciebie
wspiera - Twój mąż :)
Doskonale wiesz, jakie to ważne, jestem pewna ;)

Uwierz mi, czasem warto zwolnić obroty, kosztsm czegoś- wybrać. Bo niebawem już
nic nie będzie Cię cieszyć, po prostu nie będziesz mieć na to siły...

Dasz radę, jestem pewna.
Dobrego poniedziałku :)

[joteyki13]

bardzo dziekuje za ciepla odpowiedz. Na prawde bardzo, bardzo goraco dziekuje.

W desperacji juz bylam, wiem co po niej nastepuje- calkowite zobojetnienie na
wszstko. Z tego na szczescie wyszlam. Lepiej czuc sie zle niz nie czuc w ogole
nic. Nie tylko maz mi pomaga ja tez musze byc dla niego silna. Sa na prawde
powazne powody dla ktorych musze pracowac.

Najdziwniejsze, ze w pracy nosze etykietke kobiety sukcesu. Takiej, co to sie
za wzor stawia mlodszym dziewczynom (tylko 10% na podobnych stanowiskach jest
kobiet w mojej duzej firmie). Przyklejony usmiech strasznie mi dokucza. Wiem,
ze innym kolezankom, kolegom tez jest nieraz ciezko, znam osoby, ktore przeszly
raka, ale wszyscy pod sznurek zawsze czujemy sie w pracy swietnie. Inaczej nie
wypada. Nawet wyrzucani z pracy opowiadaja z usmiechem i w zartach, ze
odchodza, choc nie maja dokad. Ponoc ogon moze zamerdac psem, ale jakos mna to
szczescie na pokaz nie zamerdalo. Szukam normalnych, szczerych ludzi, ktorzy sa
czasem szczesliwi, a czasem nie, maja problemy, szukaja rady, nie udaja, ze
jest im swietnie i ze na wszstkie pytania znaja z gory odpowiedz.
Poza tym mysle, ze ofiar chronicznego zmeczenia jest wiecej, tyle ze albo
zrezygnowaly juz z pracy, albo maja jakas inna etylkietke np. depresji. Test
roznicujacy- na depresje srodki przeciwzapalne i przeciwwirusowe nie pomagaja,
na chroniczne zmeczenie zwykle na troche przynajmniej tak.
Zycze milego dnia.

[zlota-puma]

Miłego dnia (wcześnie go zaczęłaś ;) )
Mniej męczącego ... :)


--
" Dłonie "
www.zatwarnicki.republika.pl/

[ankagoz]

Czytam i widzę siebie. Tylko umnie było tak. Świetna praca, byłam w skowronkach
przez 6 lat potem zdecydowaliśmy sie na dziecko i po mac. już nie dostałam
swego stanowiska. Mało tego otrzymałam takie (awans totalny ale w dół). Pół
roku ryczałam, potem kłuciłam się z wszystkimi, poszły skargi na mój temat na
samą górę i rozmowa. Znów dół - moje zdanie się nie liczy - a było inaczej.
Szukałam innej pracy ale w moim miasteczku się nie da. Z dzieckiem też problemy
od urodzenia (osiwieliśmy oboje). Minęło jakiś czas szef niby chciałmnie
przenieść na bardzije samodzielne stanowisko - ale awansowała ledwie przyjęta i
wtedy mój organizm nie wytrzymał zapalenie nuerwu w karku - ból niesamowity
ruszać się nie mogłoam. Ale wróciłam do pracy i mnęły jyż ponad 4 lata.
Wrzeszczę - stałam się nerwowa ale zaczęłam sobie zdawać z tego sprawę - że nic
mninie nie cieszy. Postanowiłam wziąć się w garść i dziś jest troszkę lepiej.
Ale jak długo - hmm......
Pozdrawiam serdecznie

[ankagoz]

sory za byki ale siedzę w bardzo niewygodnym miejscu - mamy remont w pracy.

joteyki13

[n_nadia]

wyslalam Ci maila

Punkt widzenia...

[wredna_zmija]

No popatrz. Znów okazuje się, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Ja
na przykład byłabym cała happy pipuuul, gdybym była w Twojej skórze. Dom,
rodzina, kochający mąż, praca, finanse ok - czyli dla mnie bomba. Ech... Ale to
pewnie tylko dlatego, że nie mam ani jednej z tych rzeczy... ani jednej (do
października miałam chociaż pracę... miałam... ech i zostałam wysiudana przez
tzw. Życzliwą świnio podkładaczkę - mniejsza... dręczy mnie to, męczy i zabija,
tak samo jak to, że pomimo statusu zawodowego - samodzielny specjalista /kilka
lat/ poniżają mnie na rozmowach kwalifikacyjnych, albo tak sobie, bo kaprys lub
z lęku przez wyimaginowaną konkurencją). Ja bym się chciała zamienić, chciałabym
z Tobą...
Jednakże mam w sobie empatię i potrafię zrozumieć Twe dylematy...

Kiedyś musi być lepiej...

[ankagoz]

tak ale ból jest wtedy jak tracisz to co miałaś i Ci się podobało. Wtedy
dopiero ma się doła. A jak dążysz do czegoś to jest dobrze i trzeba sobie
radzić.

[wredna_zmija]

Zgodzę się, iż ból wtedy jest większy i duży i o boshe (!!!), ale zgodzić nijak
się nie mogę z tym, że jeśli do czegoś dążysz to jest dobrze i trzeba sobie
radzić - też qrde, wierz mi, ciężko... Prawda jest taka natomiast, że w każdej z
tych sytuacji i w milionie innych równie mocno, często desperacko nawet, trzeba
sobie radzić...

Ot, life...

a bierzesz jakies prochy antykoncepcyjne?

[joannagrynfelder]

bo to czasem tak jest po prochach jak sa zle dobrane ....
a moze dieta? ja tak mialam jak mialam za duzo weglowodanów w pokarmie.
Zero checi do robienia czegokolwiek, wszystko obojetne. Moze to cos z ww.?