mieszkać sama

[anulkina]

bym chciała :)
jednak póki co szans na to nie ma, mam 21 lat, mieszkam z rodzicami
a jak to u Was wyglada?
jak dlugo mieszkalyscie u rodziców (moze nadal mieszkacie?) i ile lat
mialyscie jak sie wyprowadzilyscie?

[aiczka]

Wyprowadziłam się wkrótce po 25. urodzinach, ale nie mieszkam sama tylko z
chłopakiem.

[anulkina]

przez sforumułowanie mieszkac sama, mialam na mysli, ze nie z rodzicami ;)

[czaj_ka]

ja ma taki troche inny układ:)mieszkam z mamą ale od jakiegos czasu ona
wyjeżdża do pracy za granice:(i wtedy mieszkam sama przez okolło jaikieś 5
miesięcy.

[sumire]

19. musiałam się wynieść, bo dostałam się na studia w innym mieście. to jest
zresztą świetna sprawa, moje dzieci chyba też wypchnę z domu po maturze :)
jestem zwolenniczką jak najwcześniejszego odcinania pępowiny, zwłaszcza że mam
30-letnie znajome, które nadal mieszkają u mamusi i są kompletnie
niesamodzielne.
'przerobiłam' 7 mieszkań (so-called studenckie - kto w takich rezydował, ten
wie, co to za ból, ale na 4. i 5. roku studiów wynajmowałam lokum już tylko z
przyjaciółką), 2 stancje, od roku mam własny apartament ;) i przyznaję, że to
jedna z najprzyjemniejszych spraw pod słońcem. za parę lat może przeniosę się
bliżej centrum. no chyba, że wyemigruję w góry ;) ale wtedy już z pewnością nie
sama...

[paenka]

no ja po liceum wyemigrowalam na studia i od 4 lat mieszkam z kolezankami. Ale
sama bym, chciala mieszkac w rodzinnym miescie.

[prabucianka]

19. Wyjechalam dosc daleko od domu na studia i jakos bardzo dobrze wplynelo to
na moja samodzielnosc;)
Mieszkalam na stancji, potem w mieszkaniu studenckim, kilka lat w jednym ale za
to w bardzo zroznicowanym skladzie co roku, kiedys liczylam, ile ludzi sie
przsewinelo przez ten nasz dom-instytucje i tak dobrze ponad 20 wyszlo...;)
Potem zamieszkalam z chlopakiem, celowo rok po studiach zeby troche tak
zobaczyc jak mi doroslosc pelna wychodzi samodzielnie:)

tez dzieci wypchne szybko, jestem pewna, bo potem to problem i dla rodzicow i
dla dzieci, kiedy jest ten dobry moment...

studia to jest swietny pretekst, choc jak teraz tak mysle, to skok na gleboka
wode byl...;)

[aiczka]

No, właśnie dlatego osoby spoza "ośrodków akademickich" mają w pewnym sensie
łatwiej. ^_^ Chyba mało kto powie, że jest rozsądne/opłacalne jechanie na studia
do innego miasta, jeśli ten sam kierunek (i być może na wyższym poziomie) można
studiować w rodzinnym grodzie (chyba, że jest naprawdę gorącym zwolennikiem
takiego wyjazdu ze względów wychowaczych). I pierwszy "naturalny" moment na
opuszczenie gniazda (zakładając, że się wcześniej nie bierze ślubu, nie ma
stałej pracy etc) pojawia się dopiero po studiach.

[prabucianka]

no, wiem ze tak jest, mam wiele kolezanek ktore byly/sa w takiej sytuacji, jak
jest mozliwosc wyjazdu na studia to wtedy jest tez szansa, ze np. przynajmniej
poczatek tych studiow sponsorowac beda rodzice, a takiej wyprowadzki z samej
checi wyprowadzenia sie to raczej malo rodzicow mialoby ochote sponsorowac.

Ale z drugiej strony, jak sie tak wyjedzie, to potem sa duze szanse, ze juz
zawsze jest sie daleko od rodziny... Na poczatku studiow to mi sie to nawet
podobalo, ale im jestem starsza, tym mniej mi sie to podoba.
Fajnie byloby wpasc w niedziele na obiad do mamy.

[sumire]

mnie się to na początku wydawało straszne - jedynaczka i sama? nikt z kolacją
nie będzie czekał? :)
miałam o tyle wygodnie, że z Kraka do Katowic jedzie się godzinę z hakiem, więc
właściwie co weekend wpadałam do domu na niedzielny obiadek - przynajmniej
przez pierwsze lata. teraz bywam u rodziców średnio raz w miesiącu, ostatnio to
oni częściej do mnie przyjeżdżają.
prędzej czy później trzeba sobie samodzielnie stworzyć dom.

[prabucianka]

ja tez na poczatku jedzilam co tydzien prawie, ale to strasznie meczace bylo,
bo mam 5 godzin ekspresem...
Teraz tak srednio raz w miesiacu, ale zmobilizowanie ktoregokolwiek z rodzicow
zeby wpadli do mnie to dosc skomplikowana kwestia, bo to jednak blisko nie
jest (do mamy jade Warszawa-Gdansk, ale wczesniej mama mieszkala w miescie
malym, wiec jechalam z przesiadkami... brrr...)

Chyba efekt jest taki, ze jak po pracy wpadam w ekspres do Gdanska, to podroz
mi mija jak tramwajem z Zoliborza na Mokotow, nawet nie wiem kiedy:) akurat
gazete zdaze dokladnie przeczytac:)

[lml]

Wyprowadziłam się jak mialam 20 lat. Taka decyzja uzależniona jest wieloma
czynnikami:jaka jest atmosfera w domu, jacy są rodzice, czy stać Cię na
samodzelne mieszkanie i czy nie będziesz łapała dołów z samotności.To jest
pierwszy poważny krok w dorosłe zycie.Jednak można się w tym wszystkim szybko
pogubić-trzeba uważac.

[mroofka2]

odkąd studiuję mieszkam poza domem, czyli już 5 rok;)

[marrtawu]

Anulkina, piąteczkę możemy sobie przybić. Ja też gniotę się z rodzicami i
odżałować nie mogę, ze na studia do innego miasta się nie dostałam. Mniej
więcej od roku to siedzenie na kupie zaczęło być powyżej mojej wytrzymałości.
Nadal oczywiście dostrzegam wiele korzyści z tego płynących, ale odliczam już
dni do skończenia studiów, stażu i fiuuuu!!! Żebym nawet miała na trzy zmiany i
w pięciu pracach. Żeby tylko były:)
Zastanawiam się natomiast, czy potrzebna jest taka "luka" mieszkania całkiem
samej, czy te z Was, które wyprowadzały się od razu z domu do faceta, nigdy nie
tęskniły za kompletną pustką w mieszkaniu? Zawsze mi się wydawało, że rok
takiego odetchnięcia od ludzi to minimum, żeby się zorientować, jak się
dogaduję sama ze sobą:)

[sumire]

możliwe, ale kogo stać na zupełnie samotne mieszkanie podczas studiów? :) tu,
gdzie mieszkam, ceny wynajmu podskoczyły na absurdalną wysokość w ciągu
ostatnich paru lat.

trochę samotności się przydaje, to fakt. pierwszy raz mieszkałam sama na 4.
roku, kiedy przyjaciółka wyjechała na parę miesięcy do Brazylii. i fajnie mi
było. wcześniej zdarzało mi się mieszkać w 4-5 osób... a teraz rezyduję sobie
na moich włościach sama jak palec i jest mi znakomicie :)

[prabucianka]

w kwestii mieszkania samej, to moim zdaniem warto miec cos pomiedzy mieszkaniem
z rodzicami a mieszkaniem z facetem. Ja pomieszkiwalam zupelnie sama na
poczatku studiow, kwestia raczej przypadku niz checi i to nie dla mnie jest.

[nerri]

Ja wyprowadziłam się ponad półtora roku temu(miałam między21 a22
lata).Zakochałam się i postanowiłam sprawdzić czy nasz związek na odległość
przetrwa próbę stałej bliskości;)Rodziców postawiłam przed faktem
dokonanym.Znalazłam pracę i mieszkanie do wynajęcia.Odwiedziłam ich dopiero po
dwóch miesiącach(poczekałam aż tato ochłonie;) ).Pierwszy rok bywałam w domu
rodziców raz w miesiącu.Teraz zaczełam studia zaoczne i bywam rzadziej
(usprawiedliwia mnie jedynie 200 km do rodziców;) ).Rodzice pogodzili się
(zwłaszcza tato;) ),że ich mała córeczka mieszka z facetem;)Płacą mi czesne za
studia,czasem coś pomogą,odwiedzają - już nie mnie a NAS:)No i urządzamy już
własne mieszkanko:)

[monalajza]

wyemigrowalam dwa lata temu...(juz ponad;)

wynajmujemy mieszkanko ze znajomymi...jest naprawde super...tyle ze NIESTETY nadal jestem na utrzymaniu rodzicow...wiec nie wiem czy moge te moja wyprowadzke nazwac odcieciem pepowiny...na pewno nie:/

Która chce ze mną zamieszkać :-) mieszkam w Wawie

[pawelek_25]

:-) Za czynsz płace miesięcznie średni 300 złotych :-) czasami mniej jak mam
nadpłate więc dzieląc to na połowe wychodzi 150 złotych lub mniej :-)

[adsa_21]

noo..jakbym byla bezdzietna panienka to kto wie kto wie..;-))

[adsa_21]

300 zl czynsz????
w wawie??
na rsynowie gdzie mieszkam wynajem kawalerki kosztuje 1000 zl.
to chyba dzieki znajomosciom tak malo placisz.
Starym place 2 razy tyle:-(((

Bo to jest moje mieszkanie własnościowe

[pawelek_25]

i dlatego tak mało płace :-)

[beesok]

Wyprowadzilam sie wlasciwie majac 14 lat - zostalam w innym kraju zeby skonczyc
szkole a moi rodzice musieli wrocic do Polski. W sumie mieszkalam u rodziny i
bylo mi dobrze ale to jednak nie to samo co mieszkanie z mamusia i tatusiem i
musialam sie nauczyc odpowiedzialnosci...potem wrocilam do Polski na studia i
mieszkalam z rodzicami 2 lata (to byl bardzo zly pomysl :) ale ja wtedy bardzo
za nimi tesknilam :) Majac 20 lat wyprowadzilam sie juz na stale - najpierw
mieszkalam z facetem 2,5 roku potem juz sama az pol roku temu zamieszkalam z S.
i jest mi poki co swietnie. Ciesze sie, ze udalo mi sie pare lat samej
pomieszkac: jestem lekko egoistycznie nastawiona i lubilam ta swoja totalna
niezaleznosc - wlasne mieszkanie, wlasne auto a jak eks mi dzialal na nerwy to
mogl sobie isc do domu :) Teraz jest mi dobrze z moim mezczyzna i nie tesknie
do samotnego mieszkania - dojrzalam chyba :)

[gosiaqus]

ja zrobilam to w związku z pojsciem na studia, ale to też tylko 70 km dalej i
nie za swoje pieniądze także nadal czuję sie, jakbym mieszkała z
rodzicami ,tylko bez nich :)

[m_agata]

mieszkam jeszcze z rodzicami, ale planuję wyprowadzić sie po licencjacie czyli
już/dopiero za 2 lata.

[siula5]

Ja już w szkole średniej byłam w internacie, potem na studiach w innym mieście,
a po studiach zaczęłam pracować najpierw w warszawie, a potem w olecku i od
razu poszłam na stancję, od zawsze byłam bardzo samodzielna i teraz mieszkam z
mężem i córeczką.

[ka_ha]

wyprowadzilam sie od rodzicow kiedy wyjezdzalam na studia, czyli 19 lat. teraz
mysle ze bylo to dosc odwazne, bo nie znalam nikogo w krakowie, a do domu ponad
600km, ale poszlo bezbolesnie. rok mieszkalam z kolezanka, 2 lata sama, pozniej
2 lata z bratem. teraz od 1,5 roku mieszkam zagranica. rodzice nastawili mnie
psychicznie od malego, ze jak tylko skoncze liceum to bede musiala wyjechac i
prawdopodobnie juz wiecej z nimi nie zamieszkam wiec moze bylo latwiej. czasami
zle sie czuje jak pomysle ze nie widzialam rodzicow od kilku miesiecy, ale z
drugiej rozmawiam z nimi prawie codziennie i wiedza o mnie wszysktko. poza tym
oni prowadza dosc aktywy tryb zycia i nigdy nie narzekaja, ze ich nie odwiedzam
co tydzien:)

[adsa_21]

mialam 18 lat jak sie wyprowadzilam i 22 jak sie..wprowadzilam do nich z
powrotem.
Teraz o wlasnym lokum moge pomazyc..moze cos za pare lat na kredyt.

[nadja]

Ja mialam 18, a wiec niebawem bedzie 5 lat jak nie mieszkam z rodzicami. Jak to
szybko leci.

n.

[kasiunia62]

mam 23 lata i czasem jest mi dobrze mieszkać z rodzicami, a czasem dostaję szału
Obecnie jestem na etapie szukania mieszkanka dla siebie i mojego chłopaka, jak
tylko cos znajdziemy- hoop do ołtarza :)
Wszystko sie zmieni,,,nie będzie juz pełnej lodówki, pranka upranego :)
rachunków nie ma mojej głowie..oj spadnie duuuzo obowiązków na łeb
ale cieszę się!!! marze o własnym ciasnym

[trocineczka]

Mama 22 lata i okrutna chec do mieszkania bez rodzicow. Niestety, realizacja
chwilowo niemozliwa...

[nerri]

A moim zdaniem...z rodzicami jest łatwiej...co nie znaczy,że lepiej;)Wprawdzie
mieszkając z nimi nie musiałam się martwić co na obiad,za co zapłacić
rachunki,jak zaoszczędzić na nich,co kupić w tym miesiącu:buty czy kurtkę;)I
tym podobne;)Ale za to mieszkając sama(czyt. bez rodziców),mogę decydować
bardziej o tym jak mam mieszkanie urządzone,co zrobie na obiad...czy wogóle coś
zrobie,o której wróce itp.I tak naprawdę nawet mieszkając z facetem częściej
decyduje(mój tato zawsze chciał mieć monopol na rację...tak jak ja;) )