eutanazja niemowlat

[sion2]

otoz to, wiadomo ze w kraju gdzie dozwolona jest aborcja w 8.mcu ciazy, ktos
zacznie sie zastanawiac dlaczego nie zabijac zastrzykiem noworodkow po
urodzeniu, poddajac je specjalnej selekcji, najlepszy fragment:

"John Harris, profesor bioetyki na uniwersytecie w Manchester oraz członek
rządowej Komisji ds. Genetyki Ludzkiej zauważa: „Dziś możemy usunąć
zaawansowaną ciążę w przypadku poważnych uszkodzeń płodu, nie możemy jednak
zabić noworodka”. Popierając debatę wokół dziecięcej eutanazji, Harris stawia
dodatkowe pytanie z zakresu etyki: jaka jest różnica między aborcją tuż przez
narodzinami dziecka a zakończeniem życia noworodka? Co takiego zmienia się po
opuszczeniu przez dziecko kanału rodnego?"


najpierw zadaje sie pytanie o aborcje w sytuacjach zagrozenia zycia matki,
uzyskuje sie spoleczne popracie, odpowiednia ustawa sie pojawia
nastepnie pyta sie czy skazywac na cierpinie przez cale zycie plody ciezko
uszkodzone oraz o prawa kobiety zgwalconej - opinia publiczna odpowednio
urobiona przytakuje ze tak, tak aborcja powinna byc zgodna z prawem w takim
przypadkach, ustawa sie pojawia
jednoczesnie toczy sie debata do ktorego tyg usuwac ciaze mozna? przecwinicy
krzycza ze jak sie raz pozwoli na usuwanie do 12 tyg za lat kilka lub 10,
ktos przesunie granice do 16 tyg, nobo jaka jest roznica miedzy plodem 12 a
16 tyg?

a dzis na swiecie sie pytaja: skoro mozna usuwac ciaze z przyczyn
spolecznych, w przypadku zagrozenia zycia fizycznego lub pscyhicznego matki
(Hiszpania), w przypadku gwaltu, w przypadku uszkodzenia plodu, na zyczenie
matki... w niektoryvch krajach do 8mca ciazy wlacznie - dlaczego wiec nie
pozwolic na zabijanie ciezko chorych noworodkow?

link

[sion2]

wiadomosci.onet.pl/1371031,242,kioskart.html
Eutanazja dla dzieci
W Wielkiej Brytanii lekarze domagają się rozmów o dziecięcej eutanazji
Dlaczego można usunąć uszkodzony ludzki płód, a nie wolno skrócić cierpień
noworodków, które nigdy nie będą sprawne i zdrowe? – zastanawiają się brytyjscy
lekarze. I wcale nie oczekują, że w tej delikatnej kwestii dojdzie do szybkich
rozstrzygnięć. O tym, jak trudny jest to temat, najlepiej wiedzą rodzice
nieuleczalnie chorych dzieci.
Przez 36 lat Edna Kennedy patrzyła bezradnie na cierpienie swojego syna Johna.
Każde otarcie wywoływało u niego silny ból, kaleczyło skórę i powodowało
krwawienie. Któregoś dnia mąż Edny zaproponował, by udusić syna poduszką i
zakończyć wreszcie te męki. Kiedy syn miał 18 lat, sam pomyślał o samobójstwie,
w końcu jednak to rak skóry położył kres jego życiu.






Edna opowiada, że na wieść o śmierci syna poczuła najpierw ulgę, a dopiero
później przyszedł żal za utraconym dzieckiem. Zawsze była przeciwna eutanazji,
dziś ma jednak wątpliwości. „Nigdy nie urodziłabym dziecka, gdybym wiedziała,
że czekają je takie cierpienia. W wyjątkowych okolicznościach, kiedy ono
przeżywa takie męki, powinno się zostawić matce jakiś wybór” – mówi.

Ostatnio Edna jeszcze raz przeszła przez koszmar związany z chorobą syna.
Przypomniała jej o nim propozycja Królewskiego Kolegium Położnych i
Ginekologów, które chce wprowadzić aktywną eutanazję w przypadku niektórych
noworodków – urodzonych z poważną wadą, o której wiadomo, że jest nieuleczalna
i będzie powodować cierpienie przez całe życie.

Nikt nie spodziewa się, że w tej sprawie dojdzie do szybkiego rozstrzygnięcia.
Lekarze życzyliby sobie, by na ten temat przeprowadzić szerszą dyskusję
publiczną i wspólnie zastanowić się, czy lepiej jest przeprowadzić eutanazję
na tych dzieciach, czy skazać je na życie w tak potwornych warunkach. Przy
okazji pojawia się jeszcze jedna kwestia: dramat rodziców takich
dzieci. „Bardzo upośledzone dziecko może oznaczać bardzo upośledzoną rodzinę” –
uważają członkowie Kolegium, cytowani przez „Sunday Times”.

Propozycja lekarzy nie precyzuje, w jakich sytuacjach i okolicznościach
dopuszczona byłaby eutanazja na dzieciach. Z tekstu wynika wyraźnie, że chodzi
im o coś więcej niż odłączenie niemowlaka od aparatury utrzymującej go przy
życiu. Być może należałoby zaaplikować mu zastrzyk skracający jego cierpienia.
Innymi słowy, Kolegium zastanawia się nad aktywną eutanazją.

W środowisku lekarskim nie brak głosów, że samo rozważanie takiego scenariusza
oznacza przyzwolenie dla kontrowersyjnej inżynierii społecznej. Wielu sądzi, że
Kolegium popiera eugenikę, a więc selektywne rozmnażanie mające na celu
ulepszenie ludzkiego gatunku.

Jednak lekarze domagający się rozmów o dziecięcej eutanazji rozumieją dobrze,
jak delikatny jest to temat. W Wielkiej Brytanii sławny stał się przypadek
Charlotte Wyatt, przedwcześnie urodzonej dziewczynki, która od początku żyje
tylko dzięki pomocy specjalistycznej aparatury. Rodzice chcą za wszelką cenę
ocalić dziecko, choć sprzeciwiają się temu lekarze, argumentując, że jego
cierpienie nie ma sensu. Sprawa trafiła do sądu. Tymczasem 21 października
Charlotte skończyła trzy lata. Trzy lata, odkąd żyje podłączona do medycznej
aparatury.

Prasa cytowała opinie wielu ekspertów. Joy Delhanty, genetyk i profesor
Uniwersytetu Londyńskiego stwierdziła na przykład, że gotowa jest poprzeć
pomysł lekarzy z Kolegium. „Moim zdaniem błędem natury moralnej jest nalegać na
utrzymywanie przy życiu poważnie chorych dzieci i skazywać je na życie w
mękach” – powiedziała.

John Harris, profesor bioetyki na uniwersytecie w Manchester oraz członek
rządowej Komisji ds. Genetyki Ludzkiej zauważa: „Dziś możemy usunąć
zaawansowaną ciążę w przypadku poważnych uszkodzeń płodu, nie możemy jednak
zabić noworodka”. Popierając debatę wokół dziecięcej eutanazji, Harris stawia
dodatkowe pytanie z zakresu etyki: jaka jest różnica między aborcją tuż przez
narodzinami dziecka a zakończeniem życia noworodka? Co takiego zmienia się po
opuszczeniu przez dziecko kanału rodnego?

Z drugiej strony słychać głosy takich ekspertów, jak John Watt z
uniwersyteckiego szpitala w Londynie. „Celowe spowodowanie śmierci pacjenta nie
może stać się częścią praktyki lekarskiej – uważa. – Większość personelu
medycznego jest zdania, że z chwilą, gdy do zakresu naszych obowiązków
wprowadzimy wykonywanie eutanazji, na zawsze zmienimy charakter medycyny”.

To dlatego dziecięca eutanazja może prowadzić do eugeniki oraz do dyskusji o
tym, kto ma decydować, czyje życie jest gorsze i należy położyć mu
kres. „Wówczas medycyna zmieni się w formę inżynierii społecznej, a jej celem
będzie zmaksymalizowanie korzyści społeczeństwa – prorokuje Wyatt. –
Pozbędziemy się wszystkich, których uznamy za bezużytecznych”.

[elli_nika]

Zgodnie z nauczaniem KK w tej dziedzinie jestem przeciwna poddawaniu ciężko
uposledzonych dzieci terapii uporczywej. Uważam, że nie należy ich reanimować,
operować, ratować kiedy umierają, tylko pozwolić odejść. Ale nie zabijać.

[maika7]

> Zgodnie z nauczaniem KK w tej dziedzinie jestem przeciwna poddawaniu ciężko
> uposledzonych dzieci terapii uporczywej. Uważam, że nie należy ich reanimować,
> operować, ratować kiedy umierają, tylko pozwolić odejść. Ale nie zabijać.

To jest niby bardzo prosta i klarowna odpowiedź, ale nie wyczerpująca problemu.
Bo nie wiemy o jakie upośledzenia chodzi. I co już jest terapią uporczywą, a co
nie jesy. Za każdym "przypadkiem" stoją trudne dylematy poszczególnych rodziców.
I takich, którzy chcą ratować (=utrzymywać przy życiu) swoje dziecko mimo, że
nie będzie miało ono szans na samodzielne życie i takich, którzy takm dzieckiem
się nie chcą opiekować.

"Pozwolić umrzeć" to czasem skazać na długie cierpienie. Więc czy jest sens
skazywać noworodka na cierpienie, skoro wiadomo, że za kilka tygodni umrze? Czy
raczej skrócić?

Trudny temat, trudne dylematy, niebezpieczeństwo naduzyć (jak w przypadku
eutanazji dorosłych).

W przypadku, gdy ocena lekarzy jest jednoznaczna, że nie da sie uratować dziecka
(hm... co to znaczy uratować?), skłaniam sie ku eutanazji.

M.

[isma]

No, ale zaraz. Przeciez zaniechanie terapii uporczywej nie oznacza, ze zostawia
sie pacjenta samemu sobie ("skazuje na dlugie cierpienie"). Niepodejmowanie
zabiegow reanimacyjnych nie jest rownoznacznie z zaniechaniem dzialan z zakresu
analgezji, i ta ostatnia wlasnie zajmuje sie medycyna paliatywna.

Cierpienie mozna "skrocic" nie zabijajac - poprzez stosowanie odpowiednich
lekow (u doroslych mozliwosci dzialan analgetyczncyh sa znacznie szerze - od
lekow przez fizjoterapie, masaz, blokady do... psychoterapii lub podania lekow
przeciwdepresyjnych, przeciwlekowych, uspokajajacych).

[maika7]

> No, ale zaraz. Przeciez zaniechanie terapii uporczywej nie oznacza, ze zostawia
> sie pacjenta samemu sobie ("skazuje na dlugie cierpienie"). Niepodejmowanie
> zabiegow reanimacyjnych nie jest rownoznacznie z zaniechaniem dzialan z zakresu
> analgezji, i ta ostatnia wlasnie zajmuje sie medycyna paliatywna.

Dlatego piszę, że "czasem skazać na długie cierpienie". Bo bywaja takie
"przypadki", w których nie umiemy pomóc w cierpieniu. U dorosłych też. Dlatego
też (między innymi) jestem zwolenniczką eutanazji dorosłych (eutanazji
rozumianej jako pozwolenie na skrócenie życia na żądanie pacjenta w przypadku
chorób nie_mających_szans_ na _wyleczenie_czy_zniesienie_cierpienia)

Co do opieki paliatywnej. Ismo- wiesz sama, jak bardzo potrzebna jest nam ona, a
w jak niewystarczającym stopniu jest rozwinięta. Kolejna sprawa - trudna do
realizacji.

:-(
M.

[isma]

Od konca. Zostawmy na chwile kwestie swiatopogladowe, popatrzmy pragmatycznie.
No i otoz jest pytanie, dlaczegoz to medycyna/opieka paliatywna sie slabo
rozwija. Ano, m.in. dlatego, ze jest kosztowna, tak w badaniach, jak i w
terapii. Eutanazja natomiast jest o niebo tansza... Dlatego, jak Fnoll pisze o
jakiejs tajemniczej galezi medycyny, ktora w PL sie slabo rozwija, i suponuje,
ze gdyby sie rozwijala, to wieksze byloby przwolenie na eutanazje, to wychodze
ze skory z ciekawosci ;-))).
Co zas do przypadkow, w ktorych nie umiemy pomoc w cierpieniu. No generalnie
nawet KK nie wyklucza pewnego trybu postepowania, ktory w swoich skutkach jest
tozsamy ze skutami tzw. radykalnej analgezji. Moralnie dopuszczalne jest
podanie srodka usmierzajacego bol nawet jesli wiadomo, ze moze to doprowadzic
bedacego w stnaie terminalnym pacjenta do smierci pacjenta, o ile: 1) nie mozna
zastosowac innych srodków 2)dzialnia lekarza nie przeszkodza pacjentowi w
wypelnianu jego powinnosci religijnych i moralnych. Z teog punktu widzenia
radykalna analgezja noworodka przynajmniej drugi warunek spelnia. Ale czym
mierzyc, ze spelnia warunek pierwszy, to nie mam pojecia, i tu klania sie
poczatkowa czesc mojej wypowiedzi - taniej byloby zbyt wnikliwie tego nie
sprawdzac ;-(((.

[maika7]

> Od konca. Zostawmy na chwile kwestie swiatopogladowe, popatrzmy pragmatycznie.
> No i otoz jest pytanie, dlaczegoz to medycyna/opieka paliatywna sie slabo
> rozwija. Ano, m.in. dlatego, ze jest kosztowna, tak w badaniach, jak i w
> terapii. Eutanazja natomiast jest o niebo tansza...

Nie tylko o koszty chodzi, chyba chodzi tez o rokowania. Zauważ, jakie pieniądze
ida na badania w tych dzialach medycyny, w których efekty terapii są skierowanie
na wyleczenie pacjenta. W sytuacji "krótkiej kołdry" w pewnym sensie lepiej
finansować terapie potencjalnie zmniejszające liczbe przyszłych pacjentów opieki
paliatywnej :-( Marzenia to - miec pieniądze i na to i na to, ale w medecynie
nigdy nie będzie dośc pieniędzy :-(
Eutanazja jest tańsza, ale chyba nie tylko o pieniądze tu chodzi.

> Co zas do przypadkow, w ktorych nie umiemy pomoc w cierpieniu. No generalnie
> nawet KK nie wyklucza pewnego trybu postepowania, ktory w swoich skutkach jest
> tozsamy ze skutami tzw. radykalnej analgezji. Moralnie dopuszczalne jest
> podanie srodka usmierzajacego bol nawet jesli wiadomo, ze moze to doprowadzic
> bedacego w stnaie terminalnym pacjenta do smierci pacjenta, o ile: 1) nie mozna>
> zastosowac innych srodków 2)dzialnia lekarza nie przeszkodza pacjentowi w
> wypelnianu jego powinnosci religijnych i moralnych. Z teog punktu widzenia
> radykalna analgezja noworodka przynajmniej drugi warunek spelnia. Ale czym
> mierzyc, ze spelnia warunek pierwszy, to nie mam pojecia, i tu klania sie
> poczatkowa czesc mojej wypowiedzi - taniej byloby zbyt wnikliwie tego nie
> sprawdzac ;-(((.

Wiesz, Ismo, trudno mi sie odnaleźć w tym temacie. Z tego, co piszesz (ptk 1)
wynika, że cos co możemy nazwać eutanazją KK dopuszcza jako moralne? Dobrze to
zrozumialam? Innymi słowy - podanie nieprzytomnemu, w terminalnym stadium
nowotworu, choremu morfiny (ktora upośledza ośrodek oddechowy?), jest ok, nawet
jesli wiemy, że to może przyspieszyc jego zgon?

M.

[isma]

O krotkiej koldrze. Dokladnie. Dlatego ja nie porownuje medycyny paliatywnej z
kardiochirurgia, bo wiadomo, ze ta ostatnia zawsze bedzie bardziej
doinwestowana. Raz, z racji praw rynku (np. farmaceutycznego), dwa z racji sily
zainteresowanego lobby potencjalnych beneficjentow. Umierajacy raczej nie beda
pikietowac ani szukac politycznego poparcia, ktore zapewniloby im odpowiednie
gwarancje finansowania ich potrzeb. No i dlatego, ze spektrum mozliwych do
zuyskania efektow obejmuje tak przezycie, jak i zgon pacjenta.
Porownalam wiec dwa sposoby podejscia do sytuacji, kiedy finalny rezultat
dzialania medycyny jest ten sam - smierc pacjenta. No wiec nie jestem do konca
przekonana, ze to ekonomiczne rozumowanie powinno byc doprowadzone do ekstremum
i ze jesli rokowanie jest niepomyslne, nie ma co w pacjenta czegokolwiek
inwestowac. A z takim podejsciem, bywajac hospicyjna skarbonka, sie nie raz
spotykalam.

Z drugim. Eutanazja, tak, jak ja to rozumiem, obejmuje nie tylko okreslony
skutek, ale i, mowiac grubo, zdefiniowana motywacje. Skutek moze byc ten sam -
smierc pacjenta - ale inna jest motywacja, z jaka do dzialania przystepuje on
sam i lekarz. W przypadku eutanazji dzialnia lekarza sa ukierunkowane na
pozbawienie pacjenta zycia, ktore tenze pacjent uznal za z jakichs powaznych
wzgledow mu nieodpowiadajace, zas wiedza medyczna pozwala na stwierdzenie, ze
stan ten nie ulegnie radykalnej poprawie. Czyli wybor dokonuje sie jakby na
plaszczyznie "zyc jeszcze chwile czy nie zyc od zaraz", a nie "cierpiec lub nie
cierpiec" (dyskutujemy przeciez czasem o eutanazji takze i wtedy, gdy nie ma
mowy o niemozliwym do zniesienia za pomoca lekow bolu, a przeslanka jest tylko
to, ze terminalnie chory pacjent wybiera czas, w jakim umrze: dzis, a nie za
kilka dni czy tygodni).

Wiec: KK w ogole nie zgadza sie na eutanazje tylko z powodu np. kalectwa.
Moralnie dopuszcza natomiast sytuacje, w ktorej np. podawanie osobie narazonej
na bol (nie jest wiec prawda to, co sugeruje Fnoll, ze w chrzescijanskiej
kulturze trzeba obowiazkowo ciepiec za miliony) zwiekszajacych sie dawek
silnych opioidow (w polaczeniu z prostymi analgetykami) moze doprowadzic w
pewnym momencie do smierci pacjenta (aha - pkt. 1 i 2 z mojej poprzedniej
wypowiedzi musza wystepowac lacznie). Nie z powodu choroby podstawowej, tylko z
powodu usmierzania jego bolu. Ale nie "na zyczenie", tylko m.in. wskutek
konsekwentnego stosowania pewnych procedur.

Nie bardzo teraz mam warunki do rozwijania tematu, ale m.in. stosuje sie
schemat, zwany drabina analgetyczna (najlepeij opisane jest jego stosowanie w
chorobach nowotworowych - tu mozna praktykowac na stosunkowo duzej liczbie
chorych). Polega on na tym, ze jest okreslone, jakiego typu leki podaje sie
najpierw (paracetamol, niesterydowe leki przeciwzapalne) - jesli nie ma skutku,
zwieksza sie ich dawke do granicy uznanej za bezpieczna, jesli zas nadal brak
pozadanych rezultatow, wprowadza sie inne preparaty - zazwyczaj obok NSAID i
paracetamolu sa to slabe opioidy, czyli w Polsce praktycznie glownie kodeina)
kolejnego stopnia (tu postepowanie ze zwiekszaniem dawek jest analogiczne).
Jesli pacjent jest poddawany leczeniu (przy czym, slowa "leczenie" oczywiscie
uzywam z braku lepszego, wiadomo, ze nie jest to "leczenie" z
perspektywa "wyleczenia") za pomoca wysokich dawek silnych opioidow - morfiny
(ktora, umiejetnie stosowana, nie musi powodowac depresji oddychania) lub
znacznie lepszego fentanylu, to istnieje prawdopodobienstwo, ze to one w jakims
momencie stana sie bezposrednia przyczyna smierci, a nie choroba podstawowa. W
przypadku stosowania silnych opioidow dawek maksymalnych nie ma. Ale lekarz
wciaz dziala z intencja pozbawienia pacjenta odczuwania bolu, a nie z intencja
zakonczenia jego zycia, uzywajac wszelkich dostepnych metod (a te bywaja
cholernie kosztowne i wymagaja od lekarza naprawde wysokich kwalifikacji - np.
znakomita skutecznosc ma w niektorych nowotworach podawanie morfiny do
zbiornika wielkiego mozgu, ale mnie sie na dziesiec lat praktyki hospicyjnej
zdarzylo slyszec o zastosowaniu tej techniki w konkretnych przypadkach stanow
terminalnych policzalnych na palcach jednej reki).

No ale teraz tak. Stosowanie drabiny analgetycznej niestety ma pewne
ograniczenia. jednym z nich jest to, ze - na dzisiejszym etapie ograniczonego
zaawansowania metod diagnozowania bolu - zaklada sie w niej przynajmniej
czesciowa wspolprace z pacjentem. Dysponujemy skalami, na podstawie ktorych
mozemy okreslic, czy podjete dzialania skutkuja, czy tez bol, ktory odczuwa
pacjent, jest na tyle silny, ze nalezy wkroczyc na kolejny szczebel drabiny. W
przypadku dzieci tych skal jest kilka (posluguja sie glownie obrazkami, np.
ilustrujacymi wyraz twarzy cierpiacego czlowieka z coraz wiekszym nasileniem
grymasu), ale nie znam takiej, ktora pozwalalaby diagnozowac dzieci mlodsze niz
dwuletnie (oczywiscie jednostkowo moze sie zdarzyc, ze uda sie nawiazac taki
kontakt i z poltoraroczniakiem). Zdiagnozowanie terminalnie chorego noworodka
niestety na tej drodze nie jest mozliwe, ograniczony jest tez zasob srodkow
przeciwbolowych, ktorych mozliwosc zastosowania jest zbadana (kodeiny np. nie
stosuje sie, z uwagi na dzialnia niepozadane, przed 12 miesiacem zycia w
leczeniu bolu u "perspektywicznych" chorych, wiec nie wiadomo, czy w przypadku
dzieci chorych terminalnie efekt przeciwbolowy bylby wiekszy niz ryzyko
powiklan) - a wiec pojawia sie pokusa, zeby jego cierpienia zakonczyc
smiercia "od reki". A na to licet KK nie daje, tak jak nie czyni tego w
przypadku doroslych.

I watpie, zeby w tej kwestii sie cos zmienilo - nawet te metody diagnosttki,
ktore sugeruje Fnoll, maja ograniczona wiarygodnosc. Ty jestes biolog, wiec ja
sie madrzyc nie bede, ale zasadniczo odczuwanie bolu jest zwiazane z funkcjami
kory mozgowej, a jako takie nie do konca jest obiektywnie mierzalne. To nie
jest tylko kwestia informacji bolowej pobranej z uszkodzonej tkanki ;-))).
Bol porodowy zapewne jest jednym z obiektywnie ciezkich bolow, a jednak jego
odczuwanie bywa mniej "dotkliwe" - osobiscie wole rodzic dzieci, niz rwac
zeby ;-))).

PS. Zeby bylo uczciwie - ja sie tak madrze o bolu w ogolnosci, choc generalnie
moja w miare ugruntowana wiedza dotyczy glownie bolu nowotworowego. No, ale
bylo nie bylo to jest statystycznie zjawisko najczestsze.

[sion2]

Dodam jeszcze troche do wykladu ismy (napisze, oczywiscie Ettę czytam, a
jakze!).

1. nie tylko samo odczuwanie bólu jest dosc subiektywne to jeszcze takze
dzialanie lekow przeciwbolowych trudno ujac w szczegolowe ramy, gdyz na kazdy
organizm moze dany lek troche inaczej dzialac. np. ja biore teraz zarowno
kodeine jak i niesterydowy przeciwzapalny lek, kodeina pomaga mi na bol nogi
operowanej (i biore ja wcale nie z powodu wscieklego bolu ale aby na samą noc
zniesc ból wszelki) ale nie pomaga mi na ból innych stawow zajetych przez
chorobe, zas niesterydowy lek przeciwbolowy pomaga mi na stawy chorobowe ale
nie dziala na staw operowany - dziwne ale tak wlasnie jest i lekarza to nie
dziwi
gama lekow przeciwbolowych jest bardzo szeroka, ponadto od ladnych paru lat w
Polsce powstaja Poradnie Leczenia Bólu gdzie moze przyjsc kazdy czlek ze
skierowaniem od zwyklego internisty i gdzie, niezaleznie od choroby
podstawowej, sam ból traktuje sie jak chorobe do wyleczenia. Są w tych
poradniach dostepni lekarze wszelkiej masci, takze psycholodzy i tak sie
dobiera leki przeciwbolowe aby w koncu trafic w bol indywidualnego pacjenta.
Nieprawda jest ze chrzescijanstwo kaze cierpiec za miliony - w chrzescijanstwie
ewentualnie MOŻNA JESLI SIE CHCE przyjac cierpienie w jakiejs intencji.

2. sprawa noworodkow, pozwole sobie dodac ismo ze niezupelnie jest tak ze u
dzieci do lat 2 nie zdiagnozuje sie miary ich cierpienia. siostra mojego taty
jest neonatologiem, juz na emeryturze ale jak pracowala zajmowala sie w
szpitalu leczeniem patologii noworodka czyli wszytskimi dziecmi urodzonymi jako
chore, wczesniakami itd. Ból w organizmie ludzkim powoduje wiele reakcji
biochemicznych ktore są jak najbardziej wymierzalne, podobnie dyskomfort
psychiczny dziecka. Takie dziecko-noworodek zostalo jednak wyposazone w
instynkty i zachowania ktore pomagaja mu walczyc o przezycie i komfort.
noworodek ktory czuje bol ma przyspieszone bicie serca, niespokojnie sie
porusza, calym cialkiem okazuje niepokoj, moze nie miec sily plakac ale nikt
kto na niego spojrzy nie bedzie mial watpliwosci ze on cierpi. jego miesnie
czesto napinają sie nadmiernie, wykonuje drobne ruchy stopkami i paluszkami
dlonmi, krzywi buzie, stęka - kazda pielegniarka zorientuje sie ze dziecko
cierpi. U dziecka rocznego-dwuletniego objawy odczuwania bolu są jeszcze
bardziej czytelne, choc z kolei wtedy czesto wystepuje zespol "ucho-brzucho" bo
cokolwiek dziecku dolega zawsze pokazuje na brzuszek albo ucho jako bolące :).
Zas dziecko zaintubowane NIE CIERPI W OGOLE gdyz otrzymuje duza dawke lekow
sedacyjnych, jest pozbawione swiadomosci i zwiotczone.

3. z postawą wobec eutanazji a uporczywa terapia w KK jest dokladnie tak jak
pisze isma: bierze sie pod uwage takze cel dzialania, jesli smierc nie jest
zamierzona i celowa a stanowi jedynie skutek uboczny duzej dawki lekow podanych
w celu zmniejszenia bolu - nie jest to eutanazja

fnoll i diabollo swoim kpiarstwem najczesciej rżną głupkow po prostu,
wysmiewaja sie z rzeczy ktore jakos są miarą dla naszego czlowieczenstwa, jesli
sie problem zostawiania chorych noworodkow na smierc na szafie sprowadza to
lekcewazącego wpisu ze "one wcale nie kwilą" a kazde przypomnienie o sumieniu
traktuje jak "religijne emocje" - w moim przekonaniu nie jest sie powaznym
rozmówcą lecz po prostu przesmiewcą

nie chodzi o to aby smiertelnie chorym dzieciom przedluzac ich cierpienie bez
sensu - chodzi aby je usmierzac wszelkimi mozliwymi srodkami czyli np dziecko
polozyc do inkubatorka, ogrzac, podac tlen i lek przeciwbolowy a nie odlozyc do
zimnej nerki lekarskiej na szafe i poczekac az sie wykoncza

zaniechac uporczywej terapii zas to zupelnie co innego niz przylozyc dziecku
chusteczke z chloroformem jak chce fnoll - ale zrozumienie tego zdaje sie ze
jest niemozliwe dla szanownego fnolla

zaniechac uporczywej terapii to nie to samo co zabic

[forumisko]

sion2 napisała:

> fnoll i diabollo swoim kpiarstwem najczesciej rżną głupkow po prostu,
> wysmiewaja sie z rzeczy ktore jakos są miarą dla naszego czlowieczenstwa,
> jesli sie problem zostawiania chorych noworodkow na smierc na szafie
> sprowadza to lekcewazącego wpisu ze "one wcale nie kwilą" a kazde
> przypomnienie o sumieniu
> traktuje jak "religijne emocje" - w moim przekonaniu nie jest sie powaznym
> rozmówcą lecz po prostu przesmiewcą

No właśnie - człowiek często reaguje na coś co jest dla niego stresujące i nie
może sobie z tym poradzić bagatelizowaniem sprawy lub gwałtownym żądaniem żeby
usunąć obiekt będący źródłem stresu teraz, natychmiast. Widać tu ogromne emocje.
Myślę że w systemie edukacji brakuje zajęć o tym jak radzić sobie ze stresem i
jak reagować na takie bodźce wzrokowe i słuchowe i jak wyrażać współczucie dla
innych.

[isma]

Napisz, napisz.

Z nowrodkami - mnie nie chodzilo o to, ze nie da sie stwierdzic, ze odczuwaja
bol, mnie chodzilo o to, ze trudno jest natezenie tego bolu skalowac. A
skalowanie jest potrzebne wlasnie do stosowania drabiny analgetycznej - bez
skalowania w przypadkach terminalnych w zasadzie od razu wypada lupnac z
najciezszego kalibru.

[maika7]

> ....No wiec nie jestem do konca
> przekonana, ze to ekonomiczne rozumowanie powinno byc doprowadzone do ekstremum
> i ze jesli rokowanie jest niepomyslne, nie ma co w pacjenta czegokolwiek
> inwestowac. A z takim podejsciem, bywajac hospicyjna skarbonka, sie nie raz
> spotykalam.

Bo tego (leczenia pacjentów niewyleczalnych i zmierzających do śmierci) nie
można traktować wyłącznie w kategoriach ekonomicznych. Mysle, że co do tego
zgadzamy się.

> Z drugim. Eutanazja, tak, jak ja to rozumiem, obejmuje nie tylko okreslony
> skutek, ale i, mowiac grubo, zdefiniowana motywacje.

Tak. To działanie z intencją zabicia pacjenta. Pytanie - czy może byc to
działanie humanitarne? Abstrahując od stanowiska KK. Według mnie tak.

Wątpliwości. Niebezpieczeństwo nadużyć. Niebezpieczeństwo "pójcia dalej". Bo
jeśli zrobimy furtkę, to mogą być sytuacje, w których będziemy chcieli ją
niebezpiecznie poszerzać.

Stanowisko KK wyłumaczyłaś mi chyba wystarczająco klarownie :-) dzięki :-)

M.

[gumpel]

Mnie w tym przypadku najbardziej uderzyło samo okreslenie: "eutanazja
niemowląt". Jaka urocza manipulacja na poziomie językowym. A zatemnie nie
zabójstwo, uśmiercenie, zabicie, nawet nie odebranie życia tylko eutanazja.
Hmmm ... sympatyczna nazwa kojarząca się z pomocą dla niepotrzebnie cierpiącej
osoby nieuleczalnie chorej. Chętnie podpowiem autorom jeszcze jedną: ostateczne
rozwiązanie problemu płodowego. Może im się spodoba ...

[sion2]

zgadzam sie ze zdaniem eli_nicki: jestem przeciw uporczywej terapii, przeciw
ratowaniu zycia za wszelka cene gdy wiadomo ze jest skazane na smierc. Jestem
przeciw ZABIJANIU dziecka bo nie spelnia kryteriow "przydatny dla
spoleczenstwa". Ciekawe ze autorzy pomyslu ani slowem nie zajakneli sie o
prawach matki - decyzje mieliby podejmowac lekarze. teoretycznie wiec mogloby
byc tak ze matka rodzi dziecko i krzyczy "nie zabijajcie, bede sie opiekowac
nim takie jakie jest" ale lekarze chusteczke z chloroformem przylozą (pomysl
fnolla) w imie "humanitaryzmu". ciekawe tez jest domniemywanie za drugoiego
czlowieka ze na pewno on nie chcialby zyc. a jak bedzie w przyszlosci?

pewnie tacy ludzie jak ja w ogole nie beda mieli prawa do zycia, bo bedzie
mozliwe zbadanie genotypu, standardowo a nawet obowiazkowo, no i wyszloby ze
mam gen ktory za 25 lat wywola nieuleczlana chorobe stawow ktora doporwadzi
mnie do kalectwa... oj biedna ja... pewnie nie chcialabym zyc, pomysla lekarze

a ja mam za soba 3 operacje, rozwalone dwie nogi, brak pracy i wiele innych
ciekawych przypadlosci - i co? i CHCĘ ŻYC
poznalam dziesiatki gorszych przypadkow - wszyscy chca zyc, choc bez
przeciwbolowych stalych codziennie nie potrafimy funkcjonowac

bo jesli kiedys ustalilismy ze aborcja do 12 tyg jest dozwolona, dzis uchwalamy
ze do 8 mca
bo jesli dzis ustaloimy ze dzieci ciezko uszkodzone nie maja prawa do zycia to
za pare lat uchwalimy ze dzieci srednio uszkodzone nie maja prawa do zycia


do gumpla: tytuli artykulu brzmi "eutanazja dla dzieci"
ale w opinii niektorych uczestnikow forum np. fnolla popelniono znowu nietakt i
zadano niepotrzebne cierpienie czytelniko, przeciez nie chodzi o usmiercanie
dzieci ale o usmiercanie "patologii plodowych", nie wiedziales?

jak ktos napisal o "dzieciach" to tylko w celu wzbudzenia emocji ktore by
zagraly przeciw tak swiatlemu pomyslowi jakim jest "ulga w cierpieniu"
patologiom plodowym...

OT

[isma]

A tak nawiasem mowiac, Sionko, to zapodaj biuletyn o Twojej nodze na priv, co?
I napisz, czy Ette czytalas ;-))).

[fnoll]

sion2 napisała:

> ale w opinii niektorych uczestnikow forum np. fnolla popelniono znowu nietakt
> i zadano niepotrzebne cierpienie czytelniko, przeciez nie chodzi o usmiercanie
> dzieci ale o usmiercanie "patologii plodowych", nie wiedziales?

gdzie ja wyraziłem tę opinię? przecież się jeszcze nawet nie zdążyłem udzielić w
tym wątku! "eutanazja dzieci" to przecież nazwa jak najbardziej adekwatna -
oczywiście przeciwnicy nazwą to "morderstwem", tak jak dla przeciwnika wojen
żołnierze idą "mordować innych ludzi", a nie "walczyć z wrogiem" - ot taka już
jest arbitralność "mordu", który jest po prostu zabijaniem nieakceptowanym; samo
słowo "zabijanie", choć lżejsze, też trudno uznać za neutralne, a medycyna, cóż,
ściga się z językiem kolokwialnym o utrzymanie możliwie neutralnego słownictwa,
a dlaczego jest to ważne - to już temat na osobną rozprawkę, pozostańmy przy
konstatacji, że tak jest - dlatego też medycyna nie posługuje się już początkowo
neutralnym słowem "debil", i zamiast niego mamy "ociężałego umysłowo", przykłady
można mnożyć, jeden ze świeższych to rezygnacja ze słowa "schizofrenik"

wracając do meritum - "eutanazja" to nie przypadkiem "dobra śmierć" i wynika z
tej gałęzi medycyny, która zajmuje się zwalczaniem bólu (w Polsce ponoć bardzo
słabo rozwinięta) - choć sama medycyna stara się być neutralna, to niewątpliwie
jej cele definiuje kultura, która nie stroni od ocen, która ocenami się żywi, no
i tak to jest, że różne kultury mogą mieć różne podejście do bólu, od
akceptującego po totalnie odrzucające [no to będzie dygresja], Polska sytuuje
się tu bliżej akceptacji, co odbija się właśnie w słabym rozwinięciu medycyny
bólu i... "kompensacyjnie" w jednym z najwyższych w Europie poziomie spożycia
prostych środków przeciwbólowych - nie dziwi zatem, że i eutanzja nie jest u nas
podnoszonym postulatem, możemy się jedynie emocjonować tym, co "za miedzą"

warto zdać sobie sprawę z umocowania perspektywy, z której patrzymy na wieści
np. z Anglii, takie jak ta cytowana - że rozdźwięk leży głębiej, i że
postrzeganie tego rozdźwięku w czarno-białych kategoriach jest fałszywe - po obu
stronach jest troska, ale inaczej ukierunkowana

u nas hołubi się ból, bierne znoszenie bólu jest postawą wręcz heroiczną,
człowiek doświadczony bólem już przez sam ten fakt postrzegany jest jako
pozytywnie wyróżniony

tak na marginesie - chyba nie ma w okolicy bardziej "cierpiętniczej"
kinematografii niż polska...

cóż, ja potrafię sobie wyobrazić, że ból można traktować jako zło, z którego nic
dobrego nie wynika, które samo w sobie nie jest żadnym powodem do dumy i
przyznam, że z czasem stał mi się ten pogląd bliższym - teraz, gdy słucham przy
okazji jutrzejszego święta o bliznach, krwi itp., co to mają Polskę uwznioślać,
czuję raczej niechęć niż wzruszenie - wolałbym słyszeć o czymś dobrym, co tę
Polskę wyróżnia

podobnie trudno mi dostrzec wartość w utrzymywaniu jakiejkolwiek żywej istoty w
stanie cierpienia, od którego nie ma sposobu się uwolnić, i które głęboko
upośledza jej funkjonowanie, tak głęboko, że nie ma szans na doświadczenie dość
silnych pozytywnych przeżyć, które mogłyby to cierpienie zrównoważyć

trwanie nie jest dla mnie wartością absolutną, dla mnie kryterium jest raczej
aktualne i potencjalne dobro, czyli coś, co nas buduje, a nie zatruwa - a ból
zatruwa, według mnie

gdy brak dobra i nie ma na nie widoków - trwanie jest piekłem

i to piekło można przerwać - dobrą śmiercią

pytanie, czy jesteśmy w stanie trafnie zdiagnozować to "piekło"? myślę, że choć
teraz dla wielu brzmi to jeszcze fantastycznie, na sporo "odwiecznych" pytań
będących dawniej domeną mistyków, teologów i filozofów odpowie nam neurologia

nie od dziś wiemy, że chroniczne pobudzenie ośrodków bólu w mózgu powoduje w nim
negatywne zmiany - u z początku zdrowych dzieci cierpienie (także "psychiczne",
związane z brakiem naturalnych dla tego wieku bliskich relacji) upośledza rozwój
intelektualny, emocjonalny i fizyczny, i to na głębokim, neuronalnym poziomie

można "zajrzeć do wnętrza" człowieka, niedostępnego kiedyś, badając jego mózg, w
coraz większym stopniu

i to może sprawić, że cierpienie dwudniowego, upośledzonego dziecka, nie będzie
już tylko spekulatywne

a do badań okresowych osób dorosłych dołączy się neurologiczne badanie nastroju...

brave new world?

niezupełnie, bo lepsze diagnozowanie, a "leczenie" przez eliminację to zupełnie
dwa różne zjawiska - to drugie jest głupie, zwalnia nas od poszukiwania
rozwiązań, ale - rozumiem, że gdy mamy pewność, że rozwiązania nie ma, za lepszą
można uznać eutanazję, niż "trwanie w piekle"

za dzieci odpowiedzialni są dorośli, oni podejmują za nie decyzje, których one
nie mogą podjąć - są odpowiedzialni także za ich ból

nie uciekałbym od tej odpowiedzialności w "niech natura czyni swoje"

[forumisko]

> podobnie trudno mi dostrzec wartość w utrzymywaniu jakiejkolwiek żywej istoty
> w stanie cierpienia, od którego nie ma sposobu się uwolnić, i które głęboko
> upośledza jej funkjonowanie, tak głęboko, że nie ma szans na doświadczenie
> dość
> silnych pozytywnych przeżyć, które mogłyby to cierpienie zrównoważyć
>

Usuwanie cierpiących ludzi z tego świata także głęboko upośledza - ludzi którzy
zajmują się tym procederem. Na przykład mogą sobie wmawiać że to jest pozytywne
przeżycie.

[diabollo]

Czcigodny Fnollu,

Bardzo trudno rozmawiać z ludźmi, którzy są przekonani o swojej moralnej wielkości.

Pragnę zwrócić uwagę, że cytowany przez czcigodną Sion artykuł z Onetu mówi
wyraźnie o dyskusji w GB na temat eutanazji noworodków, które nie mają szans na
przeżycie.

Czasami sobie myślę, że w stosunek wielu mieszkańców Ojczyzny Naszej do
dylematów etycznych w krajach zachodnich ma się tak jak stosunek przeciętnego
mieszkańca Bliskiego Wschodu czy Afryki do zachodnich fanaberii z emancypacją
kobiet.

Miło jest (szczególnie jeżeli ma się na punkcie rozrodczości jakiś kompleks)
moralizatorsko naprawiać świat ideologizująć problemy rozmanażania homosapiens
(któremu to gatunkowi króliki mogą zazdrościć), jednocześnie nie zauważając
takich perdół jak fakt, że setki milionów dzieci i dorosłych na naszej planecie
nie tylko głoduje, ale nawet nie ma dostępu do zwykłej wody.

Kłaniam się nisko.

[isma]

Eee, tzn. ktora galaz medycyny zajmuje sie zwalczaniem bolu? I ze jak jest w PL
rozwinieta? I ze co to ma wspolnego ze spozyciem apapu?
Bo nie zrozumialam.

[fnoll]

isma napisała:

> Eee, tzn. ktora galaz medycyny zajmuje sie zwalczaniem bolu?

o ile pamiętam ośrodki specjalizujące się w bólu mają taki nieco "wewnętrznie
interdysplinarny" charakter, od medycyny ratunkowej po paliatywną

przyznam, że moja wiedza w tym zakresie nie jest najświeższej daty... coś mi
sieę mogło pozacierać i wymieszać :)

> I ze jak jest w PL rozwinieta?

słabo, przynajmniej tak słyszałem jakieś cztery lata temu

> I ze co to ma wspolnego ze spozyciem apapu?

ból nie jest traktowany jako choroba sama w sobie, zamiast iść z nim do lekarza
(który, jak pisałem, w naszym kraju w większości przypadków nie udzieli nam
należytej pomocy w tym zakresie) - radzimy sobie sami; zaryzykowałbym
porównanie, że analogicznie do aborcji ból "zszedł do podziemia" czy też nigdy z
niego nie wyszedł - bo kultura każe nam biernie znosić własne cierpienie

rozjaśniłem trochę?

[isma]

Fnollu, ja za Toba przepadam, no, ale jak mowimy o bolu nie do zniesienia,
ktory mialby byc uzasadnieniem eutanazji, to Ty mi tu nie pitol o apapie.
Owszem, ja sie zgadzam, ze narod nasz bywa niezbyt madry, i ochoczo kupuje to,
co reklamuja, a potem sie dziwi, ze lek nie dziala (albo ze samochod sie nie
przeobraza w robota), no ale jednak sa to chyba zdziwienia - choc powszechne -
to nie na tyle fundamentalne, zeby mialy zastosdowanie do opisuywanych
sytuacji.

[isma]

Za wczesnie sie wyslalo.

No, wiec, powiadasz, bol jest choroba sama w sobie. Ale tez stwierdzasz, ze
osrodki zajmujace sie bolem maja wewnetrznie interdyscyplinarny charakter, co
wydaje mi sie pozostawac w pewnej niezgodnosci ze stwierdzeniem poprzednim.
Albo bol jest choroba sama w sobie i jego leczeniem zajmuje sie
wyspecjalizowana galaz medycyny (to ta, ktorej, mowiles, najnowszym
osiagnieciem jest eutanazja? - nie znam), albo jest to zjawisko wieloaspektowe,
z ktorym trzeba postepowac stosownie do przyczyn i okolicznosci. Bole kostne
beda domena porad ortopedy, migreny - zapewne neurologa. Ale jesli idzie o bol
u terminalnie chorych, to zajmuja sie nim, przynajmniej w znanych mi krajach
cywilizowanych, specjalisci medycyny paliatywnej.

Nie znam lekarzy medycyny paliatywnej - nie tylko w PL, nie tylko chrzescijan -
ktorzy proponowaliby eutanazje. Daj przyklad, pogadamy. Z tego, co czytam,
najczesciej proponuja ja lekarze innych specjalnosci (w tym szczegolna grupa,
zapewne z racji zawodowej wiedzy o "usypianiu", sa anestezjolodzy ;-))), dla
ktorych zadajacy eutanazji terminalnie chory nie jest takim samym pacjentem jak
pozostali, tez terminalnie chorzy, ale jest - wsrod chorych leczonych z
sukcesem - ta czescia statystyki, ktora zalicza sie do zawodowych niepowodzen.
Istotnie, jesli zalozymy, ze zadaniem lekarza (wyjawszy specjalistow medycyny
paliatywnej) jest maksymalnie skutecznie leczyc, dopoki terapia rokuje poprawe,
to mozna sadzic, ze sposob, w jaki zakonczy zycie pacjent, pozostajacy juz w
istocie poza zasiegiem zainteresowan owego specjalisty, jest bez znaczenia.

Czy wiec rzeczywiscie spor o eutanazje jest sporem o medycyne?

[forumisko]

Teraz Sion wychodzi na jaw sprawa że nie chodzi w prawie przeciwko życiu o
stwierdzenie czy nie człowieczeństwa płodu - bo o człowieczeństwie noworodków
chyba nikt nie wątpi - tylko o znalezienie podstawy prawnej do "pozbycia się
kłopotu" - do usuwania dzieci niechcianych.

Albania i Indie - wyrok na dziewczynki

"Są jednak kraje, w których wynalazek USG wykorzystywany jest w zupełnie
przeciwnym celu. W Albanii powszechne jest rozpoznawanie za pomocą
ultrasonografu płci dziecka, by, jeśli okaże się, że urodzi się chłopiec -
zachować go przy życiu, jeśli zaś dziewczynka - zabić ją. W kraju tym
preferowani są bowiem męscy potomkowie jako spadkobiercy rodu oraz pomoc
fizyczna w domu i gospodarstwie. Ponieważ rozpoznać płeć na USG można dopiero w
czwartym-piątym miesiącu ciąży, aborcja zaś jest dopuszczalna prawnie w Albanii
tylko w pierwszych trzech miesiącach - wszystkie tego typu zabiegi są
nielegalne. Są one jednak bez problemu omijane za pomocą fałszywych
zaświadczeń."

"Z podobnym problemem borykają się też Indie, gdzie w XX wieku - według
tamtejszego komisarza ds. ludnościowych - zabito co najmniej 25 milionów
dzieci - przed urodzeniem, w trakcie narodzin lub tuż po nich - tylko dlatego,
że były płci żeńskiej. Doszło do tego, że rząd indyjski w 1996 roku wydał zakaz
używania USG do określania płci dzieci nienarodzonych. Nie zahamowało to jednak
procederu likwidowania dziewczynek. Dane statystyczne są alarmujące: w kraju na
1000 chłopców poniżej szóstego roku życia przypada 927 dziewczynek, zaś w
niektórych regionach, zwłaszcza rolniczych, współczynnik ten jest jeszcze
gorszy - 1000 chłopców na 754 dziewczynki. Demografowie ostrzegają, że będzie
to w przyszłości poważny problem, gdyż dla wielu mężczyzn zabraknie kobiet,
które mogłyby zostać ich żonami."

www.opoka.org.pl/biblioteka/Z/ZR/wojna_silnych.html

Ofiarne ratowanie!

[kora3]

bez liczenia się z kosztami, a także bez zastanawiania sie jakie wady bedzie
miało w przyszłosci dziecko ma miejsce w poslioch szpitalach!
Mam nadzieje,z e to pociesza tych wszystkich, którzy martwia się brytyjskimi
rozmowami na temat.

Cytat:

Mały Jurij żyje z... długiem

Jurij K. urodził się w 27 tygodniu ciąży, ważył tyle, co torebka cukru -
ledwie kilogram. Nie mógł sam oddychać, bo jego maleńkie płuca jeszcze się do
końca nie wykształciły, a co gorsza miał zakażenie. Lekarze z przemyskiego
Szpitala Wojewódzkiego zrobili wszystko, by mały Jurij przeżył. I żyje! Byłoby
jak w bajce, gdyby nie fakt, iż jego mama jest Ukrainką i nie ubezpieczyła się
przed przyjazdem do Polski. Leczenie chłopca kosztowało nieco ponad 35 tys.
złotych. Dla jego rodziców to niewyobrażalna kwota, a dla szpitalnego oddziału
też spory wydatek.

Pani Maryna K. ze Lwowa przyjechała do Polski 8 czerwca w celach handlowych.
Była w 27 tyg. ciąży, pod stałą kontrolą swojego lekarza we Lwowie. - Jurijek
to mój trzeci syn. Zawsze wszystko z ciążami było u mnie w porządku - opowiada
31-letnia kobieta. - Tym razem też. Regularnie odwiedzałam lekarza, wszystko
było dobrze, są też na ten temat odpowiednie zapisy w mojej karcie ciąży. Wtedy
również nic mnie nie bolało, a podróż przebiegła spokojnie. Nagle, już na
miejscu u znajomych w Przemyślu, zobaczyłam, że odeszły mi wody i że są jakieś
dziwnie zanieczyszczone. Wpadłam w panikę – wspomina ze strachem kobieta.

Walka o życie

Kobietę przywieziono do Szpitala Wojewódzkiego w Przemyślu, a poród odbył się
przez cesarskie cięcie. - Utrzymanie przy życiu wcześniaka z tak niską wagą
urodzeniową wymaga specjalistycznego i bardzo drogiego leczenia - wyjaśnia
Jadwiga Mierzwińska – Pajda, ordynator oddziału neonatologicznego z
pododdziałem patologii noworodków. - Wiedzieliśmy, że rodzice nie są
ubezpieczeni w Polsce. Ale przecież w takich sytuacjach nie można na zimno
kalkulować. Zapewniliśmy dziecku pełną opiekę medyczną i wszelkie wymagane
leczenie. Teraz po ponad 2,5 - miesięcznym leczeniu zostało wypisane do domu w
stanie ogólnym dobrym – dodaje ordynator.

Dług został

Rodzice dziecka - Maryna i Andriej K. dziękują Bogu i przemyskim lekarzom za
uratowanie synka. - Przed porodem pytano mnie o ubezpieczenie, nie miałam. Mimo
to lekarze pomogli mnie i mojemu dzieciątku - mówi wzruszona mama Jurijka. -
Chciałabym móc oddać szpitalowi te pieniądze, ale naprawdę nie mam z czego -
tłumaczy. Mały Jurij został wypisany do domu, wyjechał już z mamą do Lwowa.
Został dług szpitala i pytanie, co robić w takiej sytuacji, gdy między Polską a
Ukrainą nie ma przepisów regulujących takie sytuacje.

Elżbieta Lewandowska, rzeczniczka szpitala, tłumaczy, że przypadek Jurija
obciąży budżet placówki: - Pieniądze są praktycznie niemożliwe do ściągnięcia.
W ostatnim półroczu mieliśmy kilkunastu takich pacjentów na różnych oddziałach.
Koszty ich leczenia są zróżnicowane, zależnie od pacjenta i jego przypadku.
Część cudzoziemców reguluje opłaty, część nie i nie mamy na to sposobu.

komentarz:
rzecznik komendanta SG - Obywateli Ukrainy obowiązuje przy wjeździe na teren RP
posiadanie kwoty pieniędzy pozwalającej na zapewnienie sobie utrzymania na czas
pobytu. Nie ma przepisu, który nakazywałby im posiadanie ubezpieczenia
zdrowotnego, czy od nieszczęśliwych wypadków.

Interesujace, prawda?
O nawet budujące :) Lekarze wiedza, ze NIKT nie zwróci im kosztów leczenia tego
malca! NIKT też nie potrafi przewidzieć jakie moze mieć wady wynikłe z niskiej
wagi urodzeniowej i wcześniactwa.
I NIKT z naszych włazd nie interesuje się ofiarnymi lekarzami i dugiem
szpitala... Wzieli sobie problem na głowe to mają, nie ???
Jakby zostawili kobiete i pozwolili dziecku umrzeć to byliby zbrodniarzami, a
tak są żebrakami ...
Tak własnie nasze kochane pańśtwo dba o interesy rodzimej służby zdrowia i
wczesniaków.. Brawo, prawda ?