Wykaz Uzależnionych od netu

[proces7]

Pozwolę sobie pierwszy wpisać się na tę listę.
Tu wpisują się TYLKO uzależnieni, jeśli się TU wpiszesz, oznacza, że jesteś
uzależniona/y, tylko o tym nie wiesz.

[valmont79]

no niestety też muszę się na listę wpisać. :|

[alinka64]

Fakt ze pisze o tej porze mówi za mnie ;) Ratunku! czy sa na to jakieś piguły!!

[justysbytomianka]

jestem uzalezniona od:
- komórki
- netu
- zmywarki
- odkurzacza
- samochodu
- wody mineralnej
- płatków sniadaniowych fittnes
- Edenu

[kawa3603]

No w pewien sposób jestem. Ale ponieważ zawsze udawało mi się zwalczać moje
nałogi, myślę że i ten uda mi się zlikwidować. Potrzeba mi tylko paru drobnych
zmian w grafiku dnia. Ale to musi poczekać...

[kawa3603]

"Internet…zimna, głęboka przestrzeń,
Nieczuła i odległa,
martwa i bezbarwna…

Czyżby?

Siedzisz w bezruchu. Twoje oczy wpatrzone są w migoczący ekran – jedyne źródło
światła w ciemnym pokoju. Twoje palce delikatnie dotykają klawiatury, podczas
gdy twój umysł skupiony jest na słowach i obrazach, jakie się przed tobą
pojawiają. Czasami wydaje się jakby nie było różnicy między twoimi myślami, a
tym, co przepływa przed tobą. Czasami wydaje się jakby różnica między
zewnętrznym, a wewnętrznym światem prawie znikła. Czasami czas jako taki
wyparowuje, po prostu. Jesteś zanurzony w sieci. Wszystko stapia się w nową
rzeczywistość, która przekracza normy tej zwykłej rzeczywistości. Ty i
wirtualny świat staliście się jednością.

Jeśli znasz to uczucie, przyznając się do niego lub nie, czując je w tym
momencie lub słysząc o nim pierwszy raz, nieważne, jeśli chcesz – posłuchaj.
Ulgę przynosi każdego rodzaju wiedza..

Nie wyobrażamy sobie dni bez dźwięków, bez obrazów, barw, wiatru. Dotyk jest
namacalny, głos rzeczywisty, spojrzenie odczuwalne. Tyle argumentów „za” naszym
światem, tym, w którym ucieka nam autobus, chodzimy chodnikiem, patrzymy w
czyjeś oczy i słuchamy muzyki. To takie normalne stwierdzić – w sieci nigdy nie
ucieknie nam autobus. Na pewno? „Życie zdarza się wszędzie”(Zhon Wei Hui) -
nawet w Internecie.



Tam gdzie zapach jest przeźroczysty..
I tam gdzie pozornie panuje cisza, powstaje i ginie życie, jeśli nawet w sieci
tylko w przenośni, to zaraz potem realnie już ginie naprawdę.
Jest pewien rodzaj bliskości, która zabija, ta nieobecna bliskość, świadomość
bliskości. Kiedy wiemy, a nie możemy, czujemy i co z tego, myślimy, lecz
całkiem po cichu..
Kiedy spotyka się dwoje ludzi i tworzy się między nimi nić porozumienia, która
tak zwyczajnie zamienia się w powoli tkaną przez nich sieć, czy wiemy, że nie
da się tak po prostu z niej wyplątać? Wszystko ma swój początek i wszystko, co
się zaczyna kiedyś się skończy, lecz również wszystko, co dobre zasługuje na
szansę pierwszego poranka.
By stać się znowu człowiekiem.. którym się było zanim zamieniliśmy się w numer,
kod, przypadkowy rząd cyfr. Tak samo przypadkowy jak ci, których się spotyka,
których nigdy się nie polubi i tych, którzy są nam bliscy. „W Internecie
wszystko jest równie daleko lub równie blisko, co w efekcie na jedno
wychodzi”(Janusz. L. Wiśniewski). Nie ważne, gdzie jest ten ktoś, z kim
rozmawiamy, ale to miejsce staje się dla nas jego domem. Kiedy stamtąd wyjeżdża
czekamy na jego powrót, mimo że wciąż jest równie daleko od nas i wciąż mamy
tylko słowo albo głos. W sieci jest ciepło, gdy bliski człowiek jest blisko,
bliżej niż niejedna osoba będąca ciałem obok nas. Bliskie jest to, co jest
bliskie naszemu sercu, a nie to, co materialnie znajduje się w pobliżu.. Nawet,
gdy można dotknąć.. „Jesteś mi równie bliski, co daleki, bo choć nie czuje
ciepła twojej skóry, wiem, że mnie rozumiesz, słuchasz, pilnujesz, martwisz się
i czekasz, gdy akurat mnie nie ma. Przy komputerze.”- Czy to takie nierealne?

Kłótnia. Krzyk, wrzask pełen łez. Ból w klatce i stos przekleństw. Potem
przeprosiny, kojące, aksamitne. Nasz mózg nie rozróżnia kłótni w sieci od tej
twarzą w twarz. Obie tak samo rzeczywiste, obie tak samo bolą. Uczucie jest
uczuciem bez względu na źródło. Słowa wystukiwane na klawiaturze potrafią stać
się tak szybkie jak te wypowiadane głosem. „Słowami też można dotykać”(J. L.
Wiśniewski). Można i to nie tylko boleśnie..

Wiosna. Pary siedzą w parku na ławkach. Tulą się do siebie, szepczą i się
całują. ”Słowa na ławce schodzą na drugi plan”(J. L. Wiśniewski). Oni mają tam
też przecież obraz, dotyk, głos. To nieprawda, że w sieci mamy tylko
słowa. ”Dźwięki i głosy można przecież przeżywać, nie słysząc ich”(J.L.
Wiśniewski).

Co wtedy, gdy spotykamy wirtualnych bliskich poza światem wirtualnym?
Niektórzy uciekają, ich nadzieje zostają zawiedzione, marzenia i wyobrażenia
pękają jak bańki mydlane w jednej chwili, choć nie zawsze. Pisany tekst jednak,
głos w słuchawce czy nawet zdjęcie oraz cała gama wyobrażeń towarzysząca długim
rozmowom i całemu okresowi znajomości sieciowej nie jest tym, do czego
przywykliśmy przez lata i pokolenia. Gdy więc spotykamy się twarzą w twarz
widzimy, że zdjęcie ożyło, głos jest plastyczny i można wyrazić nim wszystko i
wszędzie, że dotyk zostawia ślad.

Ożył, choć nie był martwy
przemówił, choć nie był niemy
dotknął, choć ciało miał zawsze
spojrzał, choć nie był niewidomy,
bo dla mnie był cieniem
cichym
bezcielesnym


Czasem te znajomości, przyjaźnie, miłości potrafią przetrwać zderzenie z
rzeczywistością, ale mimo wszystko jest to dość rzadkie. Wyobrażenia, jakie
mimowolnie tworzymy w umysłach są zbyt silne i zbyt odbiegają od rzeczywistości
(pomimo tego, że ona sama w sobie wcale nie jest zła), by można było o nich
zapomnieć. To prawie tak jakby bliźniak tego, z kim coś nas łączyło w sieci
przyszedł do nas wytłumaczyć, że brat jest chory i nie mógł przyjść na
spotkanie. Tylko, że ma on te same myśli, co jego brat, wyraża identyczne
opinie i wydaje się nam tak znajomy, choć widzimy go pierwszy raz w życiu. To
ktoś zupełnie nam nieznany i ktoś kogo już przecież znamy tak dobrze, w jednej
osobie. Niemożliwe? A jednak.

A co wtedy, gdy nie mamy już innych znajomych poza tymi poznanymi w Internecie?
Gdy nie obdarzamy innych naszym zainteresowaniem, szacunkiem, gdy nie budzą się
w nas względem nich emocje? Albo, co wtedy, gdy zawiedzione uczucie gasi w nas
życie jakby było płomieniem świeczki? Cóż…


Mój miły
Szklany
Ze mnie drwi

Wirtualny świat


Jest niebezpieczny, trzeba o tym wiedzieć. Barwy, dźwięki, dotyk nie tylko
wyobrażone są zdrowsze i przyjemniejsze. Nie warto żyć tylko w sieci, choćby,
dlatego że ona nie składa pocałunków, chociaż by i chciała."

[vivalabeer]

"Oranboskie"! Kawa, czy Ty się wściekłaś? (jednak dla niektórych, ten net jest
bardzo ważny). Żartowałem...:)

[kawa3603]

Viva to nie jest mój tekst. Ale zgadzam się z nim w wielu punktach ;).

[vivalabeer]

Demonizujecie, to takie samo uzależnienie jak od kina, od imprez, i wielu wielu
innych rzeczy. Nie sądzę, by był ktoś, kto nie potrafiłby już żyć bez "tlenu".

[colop1]

Faktem jest jednak, że to cholerstwo (tlen) kradnie mi ostatnio więcej czasu,
niż reszta moich uzależnień. Powiedziałbym, że je wypycha ;)
A tak swoją drogą, ten wątek, to swojego rodzaj klub AA, z tą różnicą, że nie
dla alkoholików (chociaż różne rzeczy się słyszy :P) tylko dla pochłoniętych
wirtualnym światem ... hmm, z anonimowością też nie ma wiele wspólnego. Po tych
przemyśleniach muszę jednak porzucić tą tezę z klubem AA :P

[szajba_a]

no ja tez wpisuję sie................Świat bez wędrówek w wirtualną
rzeczywistość wydaje się szary i pusty:P

[czatowykaleka]

jestem uzależniony od komputera,po obudzeniu włączam go...ale to mój
przedmiot,który jest mi potrzebny do pracy,bez niego daleko bym nie zaszedł...

[abnegator]

A ja myśle, że gdybyśmy mieli tego pod dostatkiem w relu i codzinnie , a
nawet kilka razy dziennie to nie mielibyśmy takiej motywacji, tyle zaparcia a
przede wszystkim siły , by tyle czasu przed kompem siedzieć. Wykorzystalibyśmy
ten czas raczej na sen przed następnymi baraszkami. Sam po sobie widze, że jak
jestem zaspokojony to długo nie dam rady poklikac, a jak jestem wyposzczony i
nie musze rano wstawać to mogę nawet dzień i noc klikać pełen nadziei , że w
końcu mi sie uda z którąś umówić. Powiem wam ,że libido jest bardzo silne i
dodaje człowiekowi poweru.

[lejdik]

Witam
mam na imie Lady i jestem netomanianką;):D

[justysbytomianka]

Witaj Lady , kochamy Cię)

[jagus007]

Wpisuję się i podpisuję wszystkimi kończynami.

W tej chwili nie wyobrażam sobie życia bez tak rewelacyjnego źródła wszelakich
informacji, jakim jest Internet.

A jeśli o wirtual, i o te wszystkie kontakty, interakcje i zażyłości sieciowe -
też trudno mi sobie w tej chwili wyobrazić życie bez nich, ale dałabym chyba radę...

[ja.bazylia]

Wpisac sie i zaprzeczyć własnemu uzależnieniu - to zachowac się jak mieszkaniec
Krety, który twierdzi, że każdy Kreteńczyk ? , no mieszkaniec Krety :-) kłamie.

Ja bazylia nie kłamie.

[jagus007]

Bazylio,
O ile dobrze pamiętam ten paradoks - to tam na wstępie była deklaracja: "Jestem
kłamcą. Wszystko, co mówię, jest kłamstwem"? A dopiero później było o tym, że
wszyscy kłamią?
Lubię takie matrioszki... i pułapki w pułapkach wewnątrz pułapek...
Pozdrawiam