Trudne wybory czyli

[beatanu]

chyba powtórka z rozrywki, bo mam dziwne przekonanie, że o tym już kiedyś
rozmawialiśmy, ale nie chce mi się szukać. Bo to dawno było.

Moja pełnoletnia już córka męczy się (chyba) ciut z dokonaniem wyboru
studiów. Ciągnie ją w stronę filizoficzno-językowo-socjologiczną ale
niesamowicie kręci ją też matematyka. Wyboru nie ułatwiają przydźwigiwane
przez listonosza katalogi i broszurki zachwalające właśnie ten a nie inny
wydział, na tym a nie innym uniwersytecie.

Inaczej to trochę wyglądało, "za moich" czasów. To ja musiałam docierać do
informacji, a nie informacja do mnie:) I wybór był znacznie bardziej
ograniczony i motywacje do podjęcia studiów inne...

Jak sobie poradziłaś /-eś w wyborem studiów? Czy to była łatwa decyzja (to
znaczy oczywista?)czy niekoniecznie? Kwestia przypadku, czy świadomych i
dojrzałych (heh) przemyśleń? I w ogóle?

Takie piątkowe pytanie ciekawej.

[aaneta]

W moim przypadku zadecydowało lenistwo, w szczególności niechęć do uczenia się
przez zapamiętywanie. Zakładałam (słusznie, jak się okazało), że na matematyce
nie będzie mi groziło tzw. zakuwanie. No i nie musiałam się uczyć ani do matury,
ani do egzaminów wstępnych :)

[3promile]

Wybór był prosty - bardzo lubiłem matematykę. Lubiłem ją tak bardzo, że nie
chciałem przestać jej lubić. I dlatego wybrałem studia humanistyczne.

[stella25b]

u mnie bylo podyktowane to genetyka. Brat dziadka byl historykiem, moja mama
tez wiec i ja wybralam historie.

[obly]

matematyka
howgh
zawsze i wszędzie

[kubissimo]

pierwsze studia wyniknely z tego, ze plan A nie wyszedł i musiałem coś
wykombinować mając w perspektywie wojsko.
i właśnie stad sie biorą magistrowie wychowania fizycznego :D

w przypadku drugich studiow bylo to trochę bardziej swiadome, bo wiedziałem, że
chce iść na filologię, ale ciężko było wybrać odpowiedni kierunek świata.
Rozważałem zdawanie na skandynawistyke, ale to wiazloby sie z przeporwadzka do
Poznania, a ja jeszcze wtedy nie wiedizalem, ze tak bardzo polubie Poznan i
zrezygnowalem.
Potem zawezilem wybor do jezykow romanskich, ostatecznie musialem wybrac miedzy
wloskim i hiszpanskim. Wybralem italianistyke i niby fajnie - studia ciekawe,
poznalem mase wspanialych ludzi, bylem na stypendium w Rzymie, a dziś pracuje w
zawodzie i mam z tego solidny pieniadz, niemniej po wakacjach w Hiszpanii
troche zaluje, ze to jednak nie wygrala iberystyka.. :/

[braineater]

Wybór był prosty
Wstałem rano skacowany, spojrzałem kaprawymi oczętami w zwierciadło i spytałem
sam siebie: Marcelku, kim chcesz być jak juz wytrzeźwiejesz? A odbicie odparło:
no jak to kim? Przecie, że nikim.
No to musiałem iśc na te literaturoznawstwo.

P:)

[quarantinea]

Z rozpędu, po klasie mat.-fiz., matematyka, nieskończona.
Z zamiłowania do mętnych, nic nie wnoszących dyskusji, skończona filozofia.

[mamarcela]

Przekora, przekora, przekora. Li i jedynie.
Byłam laureatką olimpiady matematycznej więc miałam wolny wstęp na różne scisłe
kierunki. Nie byłabym soba gdybym wobec powyższego nie wybrała kierunków
humanistycznych.
Większość z nich znajdowała się jednak w granicach dojazdu tramwajowego, a ja
bardzo chciałam się wyrwać spod wpływów MJM. Wybrałam więc kierunek odległy,
snobistyczny i bardzo niepoprawny politycznie.
Zainteresowana byłam nim mniej więcej tak samo jak większością innych kierunków
okołokulturowych.
na giełdzie przed egzaminami wstępnymi okazało sie, że nie dość, że ze swoimi
niespełna osiemnastoma laty jestem młodsza od większości zdających o kilka lat
to na dodatek nie czytałam żadnych lektur proponowanych do tegoż egzaminu.
Ponieważ nie musiałam zdać - potraktowałam całą sprawę lajcikowo i chyba dlatego
udawało mi sie na kompletnym luzie przechodzic kolejne etapy.
Nie byłasbym sobą gdybym nie pomyliła godzin ostatecznej rozmowy kwalifikacyjnej
i zamiast w charakterze grzecznej panienki nie zjawiła sie na niej w starych
trampkach i obciętych na krótkie dżinsach.
Miałam wrażenie, że cała komisja lituje się nade mna i dlatego zadaje mi takie
banalne pytania, i byłam święcie przekonana, że nie zdałam. Nawet sobie bilet
powrotny kupiłam przedwcześnie.

Złosliwcy twierdzili potem, ze udało mi sie zająć miejsce w pierwszej piątce
własnie dzięki tym przykrótkim szortom. Ale to jest całkowita nieprawda.
Członek szanownej komisji powiedział mi parę lat później, że rozsmieszyłamj ich
jakimś od czapy tekstem juz w pierwszym pytaniu i dlatego później mnie juz o nic
właściwie nie pytali. Błazeństwo bywa czasem opłacalne. Tylko, że ja się chyba
jednak trochę denerwowałam, bo za nic nie mogłam sobie przypomnieć co i na jaki
temat mogłam takiego śmiesznego wówczas powiedzieć.

[kubissimo]

ja tez po ostatnim ustnym bylem przekonany, ze bylo fatalnie i sie nie dostane.
Nie wiedzialem o tym, ze kazdy facet, ktory do tego ustnego dobrnął i tak
dostawał z góry maksymalna liczbe punktów. taka polityka wydzialu :)

Powtórka z rozrywki

[mamarcela]

Sytuacja powtórzyła się kilka lat później na pierwszej obronie. Mój promotor
wyjechał na parę miesięcy zagranicę i gdy wrócił okazało sie, że ja nieszczęsna
jęta szałem jakowymś napisałam pracę tak na półtora doktoratu. I to na dodatek
na zupełnie pionierski temat. Jak to bywa na nieduzych wydziałach natychmiast
wszyscy sie dowiedzieli i zlecieli na moja obronę, coby po raz ostatni poobcować
z geniuszem :) No, ale oczywiście nie byłabym soba gdybym jakiejś błazenady nie
odstawiła. Ubrana była co prawda bardzo nobliwie i magistersko, ale i tak plamę
dałam na całej linii.
Ponieważ tak naprawdę na temacie mojej pracy znałam się najlepiej ze
zgromadzonych i chyba z góry było wiadomo, jaki stopień dostanę, zgromadzeni
licznie panie i panowie zadawali mi pytania z gatunku oczywistych. Takie, na
które i na tym nieszczęśnym wstępnym bym bez trudnosci odpowiedziała. A ja
oczywiście węszyłam podstęp i wpatrywałam sie w nich oczami tęskniącymi za
rozumem, odmawiając odpowiedzi. Przy pytaniu "jak się nazywało czasopismo
satyryczne, do którego pisywał Tuwim" i mojej odpowiedzi, ze nie mam pojęcia
(no, bo przeciez nie mogli mnie pytać o "Cyrulika Warszawskiego", bo to byłoby
za proste) zostałam przy zbiorowych rechocie zgromadzonych poproszona o wyjście
z sali. Rzuciłam się z płaczem w ramiona mojego ówczesnego faceta, a oni dalej
śmiali sie tak głosno, że własnego płaczu nie słyszałam. Potem mnie znowu
poprosili i zaproponowali, że skoro ich się tak boję to może wejdę pod stół, a
potem mi pogratulowali i wypuscili z oceną bdb. Do tej pory sie tego wstydzę.

[brunosch]

wybór nie był trudny, bo skoro Bóg poskąpił mi talentów do nauk ścisłych,
pozostała szeroko pojęta humanistyka.
A że przyjaciółka szła na polonistykę, więc wcielając w życie moje ulubione: a
właściwie, dlaczego nie? decyzja podjęła się praktycznie sama. no i tak los
ustrzegł mnie przed Kulturwissenschaftem.

PS wcześniej był start na ASP i konserwację zabytków, więc teraz zależało mi na
czym na tyle prostym, żeby "na razie" się gdzieś zakotwiczyć, a po I semestrze
zmienić uczelnię i kierunek.
Potem jeszcze była historia i flirt z medycyną, ale to zupełnie inna pieśń.

[sella_w]

Ja przyznaję się nimniejszym do nieczystych pobudek.
Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina.

Chciałam socjologii, kochałam socjologię i porzuciłam socjologię, wsłuchawszy
się w głosy rozsądku mych rodzicieli.
I jeszcze nie wiem, czy nie żałuję, bo to nie tak dawno było.
Kierunek taki kompromisowy, Bogu dzięki, nie do końca ścisły... ale czy
szczęśliwy był to wybór? To się okaże dopiero za parę lat, jak sądzę.
Obrona we wtorek... życzcie szczęścia!

W sumie, to chyba jednak nie żaluję, bo poznałam coś, czego bym w inny sposób
nigdy nie zgłębiła, daje to to sporo satysfakcji, a i widoki na przyszlość też
mnie nie przerażają...
A na socjologię może jeszcze przyjedzie czas...?

[blue.berry]

u mnie wybór byl dosc prosty i jakos tak samo narzucający sie.
jak juz dotarlo do mnie (tak w okolicy 4 klasy podstawowej) ze weterynarzem
raczej nie zostanę:))) to cala swoja pasje poswiecilam sztuce:))))) hyhy
oczywiscie zartuje ale prawda jest taka ze od 8 klasy szkoly podstawowej
chodzilam na lekcje rysunku. w liceum sama uczylam sie historii sztuki. a cala
4 klasa to juz wlasciwie glownie byly lekcje rysunku, malarstwa, a reszta to na
tyle by mature zdac:)) studia na akademii byly tak wymarozne ze nawet nie
przewidywalam zadnej alternatywy na okolicznosc niedostania sie:) na szczescie
nie byla ona potrzebna:)

ale np. moja bratanica jest w maturalnej klasie i tak naprawde do dzis nie wie
za bardzo co dalej.

[butters77]

Ponieważ pytania "co chcę robić?" nie zadawałam sobie w klasie maturalnej w
ogóle, zasugerowałam się tym, "co robić lubię" - i wybrałam taki kierunek
studiów, dzięki któremu mogłam poświęcać temu dużo czasu:) Najogólniej mówiąc,
interesowało mnie: pisanie, czytanie, kino (praktycznie i teoretycznie), języki
obce.

Na szczęście później udało się to przekuć w różne sposoby zarabiania na życie:)

[ash3]

beatanu napisała:

>
>
> Jak sobie poradziłaś /-eś w wyborem studiów? Czy to była łatwa decyzja (to
> znaczy oczywista?)czy niekoniecznie? Kwestia przypadku, czy świadomych i
> dojrzałych (heh) przemyśleń? I w ogóle?
>

Z perspektywy czasu mam coraz silniejsze wrażenie, że w tym kilku czy
kilkunastomiesiecznym okresie, gdy wazyly się losy mego dalszego wyksztalcenia,
drogi życiowej itd., byłam w cichej depresji. Najogólniej mówiąc marzyłam, by
mieć święty spokój i żeby nikt niczego ode mnie nie chciał. A najchętniej - rok
wolnego od wszystkiego. To oczywiście nie było mozliwe. Więc - ponieważ tego ode
mnie oczekiwano (bo taka była logiczna konsekwencja tego, czym się zajmowałam w
życiu do tej pory) zdawałam na jeden kierunek artystyczny (z góry wiedząc, że to
się nie może udać). Pozostało wybrać w miarę niegroźnie wygladający kierunek, na
który będe zdawać, gdy już się okaze to, co okazać sie powinno. Wybrałam
kulturoznawstwo. Dostałam się bez większych trudnosci. Wybór tego kierunku miał
swoje dobre i złe strony.

Uwaga, brońcieboże nie naśladować

[kwiecienka1]

Ja już od czasów liceum wiedziałam, ze chcę uczyć polskiego jako obcego i
wiedziałam też, że do tego potrzebny mi jest najpierw dyplom neofilologii a
potem podyplomówka. Jako że egzaminy wstępne na slawistykę były najpóźniej, a
ja miałam równie ważne plany wakacyjne, skończyło się na niezmiernie
praktycznej filologii chorwackiej :)
No dobra, jakaśtam kaska z tego jest: latem rezyduję sobie w Chorwacji & resztą
roku uczę różnych hobbystów...
Jednak gównie żyję z tego co dała mi podyplomówka (jak sobie zaplanowałam),
więc w zasadzie te najpierwsze studia traktuję bardzo po macoszemu...
Aktualnie wymyśliłam sobie coś nowego: kwalifikacyjny MENowski kurs metodyczny
w kolegium nauczycielskim, więc już za pół roku jakieś biedne dzieci będą miały
nową panią od angielskiego...
A, no i poza tym mam jeszcze jedną nauczycielską podyplomówkę na wykończeniu...
I na koniec oficjalne oświadczenie: oczywiście, lepiej skoczyć jedne, ale
porządne studia niż tak co chwilę robić kolejne kursy.
I tej wersji będę się trzymać.
Pozdrawiam
Kwiecienka Kujon i Wieczny Student
(ani chybi skończę w szkole...)

[agni_me]

Za mnie decyzję podjęła wygrana w "kąkursie" ze wszech miar humanistycznym,
dzięki której miałam w kieszeni indeksy na polonistykę i dziennikarstwo.
Uznałam za obciach tak po najmniejszej linii oporu i choć miałam chrapkę na
dziennikarstwo, trafiłam na iberystykę. Wytrzymałam półtora roku. Studia fajne,
towarzystwo straszne, a ja jestem towarzystkie zwierzę. Dla towarzystwa, niczym
cygan, poszłam na ekonomię. Wydział z gatunku tych, co to nosem kręcą nań
aktywistki studenckie, bo trafiają tam odrzuty - żadne finanse czy zarządzanie,
jakieś takie społeczne dyrdymały. Studia znośnie nudne, za to towarzystwo
przednie. Tylko dla przyjemności towarzyskich gładko je przeszłam. A potem
jeszcze jedne. Jestem chyba ostatnią osobą, która może powiedzieć coś o
świadomym wyborze studiów.

[nienietoperz]

Jak juz kiedys pisalem, w gre wchodzily dosc powaznie histeria, amglistyka,
tatematyka, phizyka. Przekonano mnie (troche sie tez sam przekonalem), ze
przedmiotu pierwszych dwoch naucze sie sam niezaleznie od uczelni - sprawdzilo
sie o tyle, ze tego drugiego sie wciaz usiluje nauczyc; to pierwsze przepadlo
bezpowrotnie.
W sposob zorganizowany (id est uniwersytecznie) uczylem sie pozostalych dwoch.

[staua]

Dostalam sie po kolei na trzy bardzo rozne kierunki.

Z poczatku bylo podobnie jak u Nienietoperza - lublam kierunki przyrodnicze (chemia, biologia - byla
zreszta w klasie biol-chem) i humanistyczne (polski, jezyki), ale stwierdzilam, ze studia humanistyczne
sa niepotrzebne, bo naucze sie tego sama, jesli bede chciala, a biologii nie, ze wzgledu na koniecznosc
doswiadczen (juz tak do konca nie mysle; kiedys tez dyskutowalismy o tym na forum zreszta). Rodzina
parla na medycyne ze wzgledow prestizowych, a ja bylam wtedy (cale liceum chyba) w stadium
rebelianckim. Ostatni etap (nie wygrana) w olimpadzie z chemii dawal mi indeks tylko na chemie, ktora
interesowala mnie bardziej w podstawowce (i i tak nie bylo na nia egzaminow juz od lat), a w liceum
wyewoluowala w strone biochemii (nie bez winy byla pani prof. Bartnik i mozliwosc uczestnictwa w
organizowanych przez nia na AM wykladach o aktualnych nagrodach Nobla z fizjologii i medycyny, na
ktorych bywalam co roku, a ktore utwierdzily mnie w przekonaniu, ze biologia molekularna i biochemia
to nauki przyszlosci).
Traf chcial, ze w 1993, kiedy szlam na studia, na biologie ogloszono konkurs swiadectw. Jedyny raz.
Oczywiscie dostalam sie i bylam zadowolona studiujac tam, studia spelnialy moje oczekiwania, no,
moze nie w 100%, ale po dwoch latach mozna bylo miec indywidualny tok studiow i w zasadzie
wybierac sobie cokolwiek, trzeba bylo tylko przekonac dziekana, ze to ma sens. Bylo wiec milo.
Z powodu braku egzaminow mialam poczucie, ze moje ambicje nie zostaly spelnione, ze moze na
studia z egzaminami nie dostalabym sie, wiec jak moj owczesny chlopak (absolutny humanista) po roku
muzykologii zrezygnowal i postanowil, ze chce byc bohemista, uczylam sie z nim do egzaminow na
slawistyke (Kwiecienka ;-)) i dostalam sie rowniez, po czym natychmiast po zobaczeniu swojego
nazwiska na liscie poszlam i wycofalam papiery, co ucieszylo bardzo panie w sekretariacie, bo za duzo
osobo zdalo egzaminy i byly w trakcie przenoszenia najslabszych na kierunki malo popularne.
Po trzecim roku stwierdzilam znowu (chyba - tak naprawde nie mam pojecia, co mna kierowalo), ze
chcialabym gdzies zdac, i zdalam na anglistyke (myslalam naiwnie, ze bede zwolniona w testu z wiedzy
o jezyku jako studentka UW, ale nie bylam, bo nie studiowalam kierunku himanistycznego). Musialam
zdawac wszystko, zdalam (w tescie jez. bylam nawet trzecia, co mnie bardzo zdziwilo) i to mnie
wreszcie chyba usatysfakcjonowalo, jesli chodzi o ego. Nawet zaczelam tam studiowac, ale
studiowalam i zaliczylam semestr, potem wzielam dziekanke (jakas musiala byc specjalnie
uzasadniana itd, bo normalnie nie dawali po jednym semestrze), bo pojechalam na Tempus do Walii (z
biologii, ktora studiowalam oczywiscie caly czas). Potem wrocilam na piaty rok biologii, po semestrze
zaczelam znowu drugi sem. anglistyki, ale okazalo sie, ze moge wyjechac na studia doktoranckie do
Szwajcarii (wiedzialam to w maju). Obronilam sie na biologii w czerwcu, pozdawalam egzaminy i
zaliczylam rok na anglistyce (bo caly czas nie bylam zdecydowana na 100% - wyjechac mialam w
listopadzie, a mialam oferte pozostania na wydziale biologii jako asystentka), ale w wakacje sie
namyslilam i wyjechalam... Juz skreslajac anglistyke kompletnie, bez zadnych dziekanek.
Krotko mowiac, duzo spontanicznosci w tym bylo, ale biologia byla ze mna od dawna i mysle, ze byl to
dobry wybor, w kazdym razie - nie zaluje.

[zdanka1]

Jestem naprawdę ostatnia osoba, która ma jakiekolwiek prawo doradzać cokolwiek
na ten temat :) Jednak pozwolę sobie na jedną uwage - nie warto sie przejmować
tak zaraz po liceum - jesli wybierze coś, co jej nie leży, nie jste zadnym
problemem zostawić te studia po roku i iśc na inne. Ten wybór niczego nie
definiuje od samego początku - ma sporo czasu - tzreba jakoś dać to odczuć, ze
to nei jest nieodwracalna decyzja, to jeden z wariantów, który akurat wybrało
się w tym momencie.

[zdanka1]

Aha, a pisze to człowiek, który miał okazję studiować polonistykę,
kulturoznawstwo, etnologię i prawo, wiec naprawde nei powinien nikomu niczego
doradzać:)

[gamblerka]

skąd ja to znam :) Tylko, ze trzeba uważac, bo rezulatcie można nie skończyć
niczego... co też znam z autopsji ;)

[staua]

Przepraszam za wscibstwo, ale jestem bardzo ciekawa: co w koncu skonczylas? Zakladam, ze nie
prawo...

[samica1]

Filozofia była, bo niewidzialna ręka powiesiła przy sekretariacie ulotkę, z
której wynikało, że ukończenie jej nie będzie mi przeszkadzało zostać
kosmonautą, sprzedawcą kadilaków oraz tłumaczem z chińskiego, a studiowanie
będzie czyste (zero gliny i farb - zdziwiłam się tylko, ilu niespełnionych
artystów znalazło się na roku), niestety, pojawiła się przeszkoda, która
uniemożliwiła jej skończenie - nuuuuda. Potem był pomysł z architekturą, bo
biednego architekta nie widziałam w życiu, no, i egzamin był banalnie prosty,
tylko że zdających ponad 600 na kilkadziesiąt miejsc; potem ASP Breslau, gdzie
zadano mi podchwytliwe pytanie, czy mnie nagle w połowie semestru nie złapie
bolesna miłość do fizyki, a jak powiedziałam, że nie ma gwarancji, to mi
podziękowano, i skończyło się na prywatnej uczelni w trybie zaocznym, czego nie
żałuję; szkoda tylko, że tej szkoły już nie ma.

[kwiecienka1]

he, tylko dodam, że wcale nie chciałam tego chorwackiego - to był przypadek...
w sumie myślałam o czeskim (jak na Kwiecienkę przystało), ale egzaminy były na
slawistykę (ogólne) a podział studentów na poszczególne grupy językowe dokonał
się w czeluściach sekretariatu, no i tak padło...
jedynym wyjściem było odnalezienie osoby z grupy "czeskiej" i namówienie na
zamianę miejsc na liście, ale niestety się nie udało :(
i właśnie w taki przypadkowy sposób posiadłam umiejętność czytania Dubravki
Ugresić w oryginale...
wyłącznie dla satysfakcji własnej :)
pozdrawiam
Kwiecienka na Kabatach

[staua]

Wtedy, kiedy ja zdalam na slawistyke w W-wie bylo odwrotnie - najbardziej okupowany byl chorwacki,
czeski mniej, a na koncu byl bulgarski ;-)