dzieci i faceci

[Gość: melania]

pytanko, które niesamowicie mnie nurtuje: czy każdy facet chce mieć dzieci? koniecznie swoje? bo
kobietu mu urodzi, to spox. Żaden nie chce nie mieć, ani adoptować z potrzeby serca? Tylko kobiety są
do tego zdolne?

[Gość: Jorland]

Gość portalu: melania napisał(a):

> pytanko, które niesamowicie mnie nurtuje: czy każdy facet chce mieć dzieci?

Nie każdy. To zależy od konkretnego indywiduum.

>kon iecznie swoje? bo kobietu mu urodzi, to spox. Żaden nie chce nie mieć, ani
adoptować z potrzeby serca? Tylko kobiety są do tego zdolne?

Kobiety mają (z reguły) silniej rozwinięte macierzyńskie instynkty. Ale są
oczywiscie faceci pragnacy mieć adoptowane dzieci. Nie ma tu reguł.

[Gość: gadula]

Myślę, ze w przypadku mężczyzn sprawa jest o wiele prostsza niż by się to
wydawało.
Ja bym ich podzielił na dwie grupy: jedna to ta, co kocha dzieci a druga
odwrotnie.
Reszta to kwestia interpretacji uczucia do dzieci.

[Gość: Józef K]

Ja osobiście nie czuję się zdolny do adoptowania dziecka (no może od brata
gdyby nie daj Boże coś mu się z żoną stało). Przed zajściem mojej żony w ciążę
to w ogóle nie chciałem. Ale kiedy okazało się, że będziemy mieli dziecko to
strasznie się zapaliłem. Mam teraz ukochaną "córeczkę tatusia" i uwielbiam ją.
Ale ona jest moja. Wiem, że jak coś źle idzie to nie jest to wina
jakichś "obcych genów". Nie mam pokusy zwalania winy na dziecko i na jego
rodziców pijaków? narkomanów? ...

Potem zrozumiałem jeszcze jedno, nawet gdyby się okazało - w co bardzo wątpię -
że moje dziecko nie jest tak naprawdę moje to już nie mógłbym jej zostawić. Po
kilku latach jest już mi obojętne czy naprawdę jestem jej biologicznym ojcem. I
historie, że ojciec odrzucił dziecko jak dowiedział się, że nie jest jego
napawają mnie przerażeniem i wiem, że pewnie niezbyt dużo czasu temu dziecku
poświęcał.

Ciągle jednak nie czuję się zdolny by adoptować obce dziecko i jednocześnie
jestem pełen podziwu dla ludzi, którzy potrafią i podejmują się tego.
Widziałem bowiem w szpitalu dzieci pozostawione tam. My na swoje dmuchaliśmy i
chuchaliśmy, a tamte płakały i płakały ...

Pozdrawiam

[Gość: gadula]

co za piekne powiazanie: nie dla adaptacji i tak dla nie bilogicznego ojca
ja mysle, ze jest w tobie troche ze zwierzaka.


Gość portalu: Józef K napisał(a):

> Ja osobiście nie czuję się zdolny do adoptowania dziecka (no może od brata
> gdyby nie daj Boże coś mu się z żoną stało). Przed zajściem mojej żony w ciążę
> to w ogóle nie chciałem. Ale kiedy okazało się, że będziemy mieli dziecko to
> strasznie się zapaliłem. Mam teraz ukochaną "córeczkę tatusia" i uwielbiam ją.
> Ale ona jest moja. Wiem, że jak coś źle idzie to nie jest to wina
> jakichś "obcych genów". Nie mam pokusy zwalania winy na dziecko i na jego
> rodziców pijaków? narkomanów? ...
>
> Potem zrozumiałem jeszcze jedno, nawet gdyby się okazało - w co bardzo wątpię -
>
> że moje dziecko nie jest tak naprawdę moje to już nie mógłbym jej zostawić. Po
> kilku latach jest już mi obojętne czy naprawdę jestem jej biologicznym ojcem. I
>
> historie, że ojciec odrzucił dziecko jak dowiedział się, że nie jest jego
> napawają mnie przerażeniem i wiem, że pewnie niezbyt dużo czasu temu dziecku
> poświęcał.
>
> Ciągle jednak nie czuję się zdolny by adoptować obce dziecko i jednocześnie
> jestem pełen podziwu dla ludzi, którzy potrafią i podejmują się tego.
> Widziałem bowiem w szpitalu dzieci pozostawione tam. My na swoje dmuchaliśmy i
> chuchaliśmy, a tamte płakały i płakały ...
>
> Pozdrawiam

[bigda]

Ja bym chcial miec swoje.Adopcja> Owszem, ale swoje, to jest cos. A kobiety nie
chca miec swoich dzieci? Niemozliwe.

[Gość: gadula]

bigda napisał(a):

>Adopcja. Owszem, ale swoje, to jest cos. A kobiety
> nie chca miec swoich dzieci? Niemozliwe.

moze to dla nas i przez nas?