marzenia

[Gość: o+o-o]

trzeba zyc by snic
tu nikt nie jest glodny
tu nikt nie jest nieszczesliwy
tego co w snach nie odbierze nikt

o:)

[phi_]

Po drodze wstąpiłam. Nic nie powiedziałam. Zaraz potem już mnie tu nie było.
;)

[Gość: kama]

A co z koszmarami?

[Gość: o+o-o]

"SLUP"
YAVANNA


Stal sobie przy drodze slup, taki zwykly, drewniany, telegraficzny.
Ustawiona go tam dawno temu, za czasow kladzenia pierwszych
kabli, i do tego czasu zdazyl juz troche sprochniec. Znajdowalo siê
tam tez wile innych jemu podobnych "kolkow" jak je powszechnie
nazywano. Zapelnialy cala ulice i ciagnely siê po horyzont, nadajac
jakby tchnienie czegos magicznego. Jednym slowem mialy swój urok.
Ale ten jeden byl inny, wyjatkowy, tetnil zyciem. I teraz zostal siê sam.
Tamte zabrano, wyrzucono. Poczatkowo czul siê nieswojo, ale szybko
siê przyzwyczail. Przy tym nie byl samotny. Mial swoje wnetrze,
drewniane, i taka sama dusze. A wydawalo by siê, ze taka rzecz jest
bezduszna, ze nie czuje, nie widzi, nie slyszy. Tylko, ze nikt o tym nie
wiedzial.
W poblizu otworzyli budke z piwem. Sprzedawca byl otylym
facetem kolo 50, ale na pierwszy rzut oka calkiem mily i na ogol usmiech-
nietym. Przychodzil codziennie o tej samej porze, za 15 trzecia po poludniu,
otwieral drzwi, wchodzil, robil jakies porzadki, cos przestawial. Punkt o 15
siadal za lada i zaczynal obslugiwac pierwszych klientow. A ci bywali rozni.
Najwczesniej przychodzila mlodziez wracajaca po szkole do domu. Pozniej
zagladali troche starsi w drodze powrotnej z pracy. Tutaj siê odprezali po
ciezkim dniu. Na koncu przychodzili menele, ktorzy do tej pory zdazyli juz
siê przebudzic. Gasili kaca kolejnymi piwami. O 23 wszyscy opuszczali ten
maly lokalik i udawali siê w rozne strony. Wlasciciel natomiasy sprzatal,
wyrzucal smiecie, dasil swiatlo i szedl do domu.
Szybko znalazl siê amator latwego zarobku. Usiadl przed wejsciem, z
kartka: "Zbieram na nastepne piwo". I to skutkowalo. Ludzie wrzucali mu do
czapki drobniaki. Jak siê ich troche uzbieralo, to wchodzil do srodka, kupowal
zlocisty napoj i wychodzil. Siadal pod owym slupem i tam w samotnosci zlopal
jedne piwo za drugim. Pil, zeby zapomniec. Zapomniec, ze zyje. Nazywal siê
chyba Jozek, o ile drewniana pamiec nie zawodzila naszego slupa. Codziennie,
po wypiciu 5-tego piwa, zaczyczal opowiadac historie swego zycia. Mowil, o
tym, jego rodzice zgineli w wypadku samochodowym, jak byl malym dzieckiem.
Pozniej zaczal pracowac w jakiejs firmie, z czasem awansowal na wysokie
stanowisko. Ozenil siê z ukochana kobieta. Mial nawet dziecko, syna. Ale w
wieku 3 lat zmarlo na zapalenie opon mozgowych. Zona wpadla w gleboka
depresje i musieli zamknac ja w zakladzie dla oblakanych. On sam nie mogl siê
pozbierac. Pzrestal pokazywac siê w pracy. Zaczal pic. Stacil mieszkanie. I tak
znalazl siê tutaj. Trwalo to jakis miesiac. Pozniej nagle zniknal.
Wieczorami krecila siê tutaj pewna kobieta. Bardzo mloda, ladna.
Miala jakies 17 lat. Stala sobie w poblizu, czasami tez opierala siê o ow
slup.
Usmiechala siê zalotnie do przechodzacych mezczyzn, rozmawiala z nimi, a z
niektorymi gdzies odchodzila. Nastepnego dnia jednak wracala. Widac bylo,
ze jest nieszczesliwa. Rok temu poznala chlopaka i zakochala siê w nim z
miejsca. Zaraz tez pojawila siê niechciana ciaza. Facet odszedl gdzies. Gdy
jej rodzice dowiedzieli siê o tym, wyrzucili ja z domu. Poszla do przytulka dla
bezdomnych, pozniej do domu samotnej matki. Urodzila coreczke. Znalazla
prace jako kelnerka w jakims obskurnym barze, ale pensja nie wystarcala na
utrzymanie dwoch osob. Oddala dziecko, a sama zaczela dorabiac sprzedajac
swoje cialo.Chciala zaoszdzedzic troche pieniedzy, zeby kiedys odzyskac swoje
malenstwo. Czula jednak wyrzyty sumienia z tego co robi. Wiedzila, ze to
grzech. Modlila siê do Boga o wybaczenie. Czêsto wlsnie tutaj wyrzucala z
siebie rozpacz i nienawisc do tego swiata. A drewniany kolek sluchal i dawal
otuche.
Widywal takze co niedziele jedna stara kobiete. Chodzila rano do
pobliskiego kosciola od wielu lat. Zawsze sama. Pewnie jej maz odszedl.
Na jej twarzy odbijala siê obojetnosc i dziwny spokoj. Jakby dawno
pogodzila siê z soba i z zyciem, jakie by ono nie bylo. Nigdy siê nie
usmiechala.
Lecz pewnego dnia szla z mlodym mezczyzna. Chyba jej syn lub wnuk. Milczeli
cala droge. Wiecej siê nie pojawila. Pozniej mowiono, ze wyjechala do duzego
miasta i zamieszkal z odnaleziona po latach rodzina. To chyba jedyna
szczesliwie zakonczono historia z tamtego okresu, choc wielu ludzi siê tamtedy
przewijalo i wiele siê dzialo. Tylko drewniana pamiec czasami siê zaciera.
Teraz nit nie przychodzi. Zamknieto owa knajpke, okolica wyludnila siê.
Nawet tamta mloda kobieta gdzies siê przeniosla. Pozostaly wspomnienia. Ale to
i tak duzo dla takiego przedmiotu. Wystarczyly by na dlugie lata tkwienie
bezczynnie w ziemi. Piekno i cierpienia ludzkiego swiata zebrane w
jednym tak malym pomieszczeniu. Niestety los nie byl tak laskawy.
Na horyzoncie ukazala siê para ludzi. Niesli lopaty, pily ito.W splup wstapila
nadzieja i radosc. Nietrwala jednak dlugo. Szybko pojal po co ida i przestaszyl
siê. Ale pzreciez nie mogl uciekac, bo nie mial nog. Zreszta nie widzial sensu.
Sladem ludzi pogadzil sie z wlasnym losem. Zalowal tylko, ze wiecej nie
zobaczy zadnego czlowieka, nie pozna nowej opowiesci, nie bedzie odczuwal
czyis emocji.
Ludzie wyrwali go, wraz z "korzeniami". Bolalo. Chyba pierwszy raz
poczul czym tak naprawde jest bol. Pocieli go. Wyplynal sok. Lzy i wolanie o
pomoc. Robotnicy oniemieli. Ale mieli wykonac polecenia, nie mogli litowac
siê nad kawalkiem starego drzewa. Wrzucili do w ogien. Ostakiem sil wydal
konajacy krzyk i zamarl na zawsze. Tak odszedl ostani drewniany slup.

[phi_]

No nie ! Coś mi uciekło, od całkowitego zrozumienia sytuacji, od jasności. Może
to i dobrze...
W każdym razie, trzeba było wczesniej obnażyć ten proceder i położyć mu kres
zdecydowanym sprzeciwem ! A tak, co ??? Odszedł ostatni drewniany słup !
Muszę zachować ten wycinek Gazety.
;)

[Gość: o+o-o]

GARBUS
(by awas)

Wicie, nigdy w naszej wiosce nie bylo tak, ze sie cos dzieje. No
prawda, ze tu sie ktos skumal a tam kogos sztachetami potlukli.. jak
zwykle na wsi. ALe zeby az tak ? Powiem jak bylo, od poczatku.
Czyli przyszli pod chate jakos tak poznym latem, juz noce i
chlodniejsze i w dzien tak cieplo nie bylo. Przyszli i staneli u plota.
- Witajcie, gospodarzu - zagail jeden.
- Ano witojcie, witojcie wedrowcze - Stal przy furtce taki maly,
przygarbiony ale wydaje sie ze niestary jeszcze. Ubranie podarte na
grzbiecie i wielki garb na plecach, to pamietam najlepiej.
- Przyjmiecie nas na jakis czas, gospodarzu ? - z ukosa tak patrzyl.
A ja na to
- "nas" to znaczy sie ilu, bo tylko jednego widze ?
- Ano pod wieczor przedstawie, jesli wolno..
- No wolno, a w stodole mozecie przenocowac, bez zadnych harcow nocnych
tylko - nie lubie jak mi sie goscie z miejscowymi dziewkami zadaja.. Nic z
tego dobrego byc nie moze.
- Aaale, gospodarzu, my nie z takich - I to prawda byla, garbus nie
wygladal na takiego co sie za spodniczkami ugania.
Poszedl wiec do stodoly i smy go do konca dnia nie widzieli. Jakos
tak robota sie palila w rekach, nie widzialem tez czy li przyszedl w koncu
ten jego kompan czy nie.
Wieczorem jak juz na niebie kilka gwiazd zaswiecilo matka
pomyslala coby tu nakarmic naszego garbusa. Wziela sera i chleba i
poszlismy do stodoly ale juz na podworku my widzimy ze drzwi rozwarte a
przez podworko idzie garbus bez koszuliny. Ja oczy mruze i patrze patrze a
tu ...
- Wszelki Duch PAna Boga chwali ! Ki diabel ? - Na plecach garbusa cos
siedzialo mocno go za szyje obejmuje i kolanami za plecy sie zapiera.
A glowa gdzies w kudlach schowana.
Wiele nie myslalem lapie za widly co przy chacie staly, matka na
kolanach sie modli. Niedaruje zlemu !
- Przebog diable, juz po tobie ! - wrzasnalem tak ze mnie i sasiedzi
uslyszeli, patrze a diabel zchodzi garbusowi z plecow i staje obok. Wysoki
on taki jakis, dumny a na plecach to i co jakby skrzydla mial...
Zbaranialem, powiem szczerze.
"Jakze to tak ?" mysle sobie. Ten zas skrzydla rozwija, wieelkie one
byly na dwa chlopa jedno. Raz dwa zakrecil sie ostro i do gory, w
powietrze poszedl jak z procy.
Ja juz nic nie wiedzial, matka na kolanach litanie odmawia a za
plecami i sasiedzi sie zbierac zaczeli. Garbus jak aniol w niebo polecial
powoli najpierw tancowac poczal potem szybciej i szybciej i my sie o niego
przerazili troche .. a tu nagle Jak nie huknie !! Niebo nagle pojasnialo
jak w poludnie a w gorze kolrowe kwiaty zakwitly: niebieskie, zielone,
czerwone i zlote.
Coraz to nowe sie pojawialy a na nasze podworko albo to kolorowy
deszcz iskier spadl albo to dziwaczne cienie podrygiwaly w rytm tanca
garbusa. Ladne to bylo. Naprawde.
Od tego dnia co noc garbus tancowal na ziemi, a aniol na niebie.
Pieknie po dniu pracy bylo sobie popatrzec na te cudownosci. Dobrze nam
wszystkim bylo. Radosniej sie zylo. Nawet z daleka ludzie przychodzili bo
w moc aniola wierzyli i uleczenia pragneli.. ja tam nie wiem.
Tyle powiem, ze pewnego dnia garbus wyszedl i juz nie wrocil do
nas. Wielu jeszcze czekalo, "moze sie wroci i nad ludem ulituje" mowili,
ale ja tam juz swoje wiedzialem. I ludzie w koncu poszli na swoje.
Poszli i tak cicho sie zrobilo nagle.
Czasem wieczorem jeszcze siadamy z matka na laweczce pod chata i
patrzymy sobie w niebo. Cos jednak nam pozostalo. Mamy teraz piekne
wspomnienia.