Chcę wrócić do męża... za późno?

[nubba]

Przyszedł wreszcie ten czas, kiedy chcę Wam opowiedzieć cały mój ból... Nie
będę drugi raz opisywała ze szczegółami, ale tak czułam 1,5 miesiąca temu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=36214&w=77347674&a=89299841
Odeszłam od męża, bo od wielu miesięcy uciekałam od niego w pracę, nie
doceniałam, nie rozumiałam czym jest rodzina, miłość, małżeństwo, szczęście,
spokój... Dwa miesiące oddzielnego życia (choć przyjacielsko spotykaliśmy się
w międzyczasie) były czasem, którego potrzebowałam, by na nowo zdefiniować
wszystkie te pojęcia, zrozumieć czego pragnę w życiu. Chcę spokoju, rodzinnych
obiadów, wspólnego czasu z mężem, dziecka... Mój mąż spotyka się z kimś, kogo
poznał parę dni po naszym rozstaniu. Nie jest może bardzo zaangażowany w ten
związek, ale jest mu w nim chyba dobrze. Mówi, że kocha mnie, ale boi się, że
gdyby pozwolił mi wrócić, kiedyś znów bym go skrzywdziła. Powiedział, że jeśli
mamy być razem, to i tak kiedyś będziemy, a teraz nie chce powrotu... Nie, nie
żałuję tego rozstania, bo zmieniło ono moje podejście do życia,
przewartościowało je, ale... ja chcę odzyskać moje życie... Wcześniej
sądziłam, że definiuje mnie moja praca, znajomi, ważne dla mnie przedmioty,
tymczasem jedynym, co mnie definiuje, jest mój kochany mąż...bez niego nie
istnieję... jak żyć bez definicji???

[kolorowa_skarpetka]

Nie obraź sie nubba ale trochę namieszałaś;)
Zastanawiam sie dlaczego tak często w związku bywa, że docenia się kogoś dopiero
gdy sie go traci, zrani, kiedy on już ma dość, kiedy jest juz za późno, kiedy
poznał kogoś innego... Dlaczego wcześniej sie tego nie próbuje ratować?
Zastanawia mnie to zdanie:
"Wcześniej sądziłam, że definiuje mnie moja praca, znajomi, ważne dla mnie
przedmioty, tymczasem jedynym, co mnie definiuje, jest mój kochany mąż...bez
niego nie istnieję... jak żyć bez definicji???"

Może sie mylę ale zdaje sie, że w ten sposób myślą chyba DDA...

[nubba]

kolorowa_skarpetko, zgadzam się z Tobą, że namieszałam... nie wiem dlaczego bywa
tak, że musimy coś/kogoś stracić, by docenić. To przykre i niesprawiedliwe, a
jednocześnie tak nagminne. Nie wiem dlaczego moja wypowiedź podsunęła Ci
skojarzenie z DDA, ponieważ według mnie nie ma tu żadnych konotacji. To kim
jestem, na ile czuję się wartościowa - definiowała głównie moja praca, ponieważ
to jej najbardziej się poświęciłam. Po stracie (na własne życzenie) męża,
zrozumiałam, że to nasza miłość, nasza rodzina jest dla mnie najważniejsza.
Fakt, mój rodzinny dom miał pewne "dysfunkcje", jednak nie różnił się wiele od
"zwykłych" nie do końca idealnych rodzin. Piszę to, ponieważ trochę dotknęło
mnie to, co napisałaś... Pogubiłam się, zatraciłam w pracy i straciłam to, co
dla mnie najważniejsze - żyjemy teraz tak szybko, biegniemy zamiast iść, szybko
myślimy, szybko jemy etc. a po drodze gubimy swoje życie... Skojarzyło mi się to
teraz z piosenką Ayo "Slow slow (run run)" - zrozumiałam, że warto zwolnić tempo
i zacząć żyć :)

[kolorowa_skarpetka]

Nie obraź się nubba, nie chciałam Cie zranić. Myslę, że zdecydowana większość
rodzin w Polsce jest dysfunkcyjna. Jeśli nie alkohol to przemoc psychiczna i/lub
fizyczna albo nadopiekuńczość itd. Tylko na zewnątrz wszyscy udaja, że u nich
było wszystko super. Skojarzyło mi się z DDA bo chyba DDA mają problemy w
relacjach z bliskimi i z jednej strony bardzo potrzebuja bliskości a z drugiej
strony nie potrafia się zbliżyć. Źle znoszą sytuacje normalne, ustabilizowane.
Poza tym niska samoocena i poprzez swój brak wiary w siebie ranią innych. DDA
często uciekaja w pracholizm i inne uzależnienia. W sumie cechy DDA sa typowe
dla wszystkich osób z rodzin dysfunkcyjnych.
Nubba, to jest internet więc piszę to do anonimowego nicka nubby. Być może to
Ciebie nie dotyczy ale jeśli dotyczy to warto może się zastanowić gdzie lezy
przyczyna aby uzdrowic swoje relacje partnerskie. Może inni, których to dotyczy
też się przy okazji zastanowią...
Pozdrawiam ciepło i życzę wszystkiego dobrego:)

[fantka]

Nubba,
Ty chyba tylko tęsknisz za stabilizacją
a nie za mężem.
Ty chyba nie kochasz swego męża.
On by wrócił,
a Tobie by znowu przeszło...
Po prostu zmienił się
stan Twego posiadania,
i to Cię boli.

[nubba]

Fantka, uderzyło mnie to, co napisałaś, bo tak zwyczajnie, po prostu masz rację.
Napisałaś to, czego ja nie chciałam nawet sama przed sobą przyznać...

[lukrecja-to-ja]

Jestem mężatką ,nie wiem czy potrafię kochać męża .Czasami jesteśmy tak blisko a
za chwilę stajemy się dla siebie nijacy .Nie wiem czy ja wrócę bo planuję odejść
,twoje słowa jednak dały mi do myślenia.Może spojrzę na niego z innej strony.

[fantka]

Nubba,
czasem bardzo późno się dojrzewa...
Jak już coś zrozumiałaś,
to może jest szansa na naprawę Twojego związku.