dlaczego zachęcacie dzieci do nauki?

[takijestlos]

Zacznę od tego, że doceniam wagę wykształcenia, podziwiam ludzi
mądrych, oczytanych, sama też zresztą lubię się uczyć dla siebie.

Niemniej, w obecnych czasach, rzucanie argumentów, że jak nie
będziesz się uczył, to ...
Patrząc na ogromną rzeszę absolwentów po studiach (i to dobrych)
mających problem ze znalezieniem pracy, wywieranie presji na
młodych, że wykształcenie, itp, itd jest chyba lekką przesadą.

Czy naprawdę wierzycie w to, że dobre stopnie w szkole + studia
zapewnią Waszym dzieciom sukces? Co w takim razie sprawia, że wielu
rodzicom spędzają sen z powiek złe oceny latorośli?

[mama_kotula]

Bo nauka jest przyjemna sama w sobie. Wyłącznie dlatego.

[mamusia1999]

no to moja Mloda jakis odchyl ma, bo dla niej nauka to brzemie ))
chociaz sprzedalam jej pare technik neuronalnych.
lubi wylacznie przedmioty, ktore przychodza jej same z siebie.

zachecam ja do nauki bo spelniona egzystencja wiaze sie w moim
pojeciu z poznaniem i zrozumieniem swiata, a do tego potrzebne jest
wyksztalcenie. wyksztalcenie nie gwarantuje sukcesu zawodowego ale
go umozliwia, acz sukces zawodowy niekoniecznie szczescie daje.

zachecam ja rowniez w imie wolnosci wyboru przyszlego zawodu -
trudno po zawodowce zostac aktorem lub oceanologiem, za to po
maturze/licencjacie etc zawsze jeszcze mozna zostac...salowa.

[takijestlos]

> zachecam ja do nauki bo spelniona egzystencja wiaze sie w moim

No, własnie: w pojęciu rodzica. Czyli dla spełnienia WŁASNYCH
ambicji?

> zachecam ja rowniez w imie wolnosci wyboru przyszlego zawodu -
> trudno po zawodowce zostac aktorem lub oceanologiem, za to po
> maturze/licencjacie etc zawsze jeszcze mozna zostac...salowa.

Zgadza się, ale żeby w dzisiejszych czsach mieć maturę i otwartą
drogę nie trzeba być orłem i spędzać życia nad ksiązkami. Czyli komu
potrzebne to dobre świadectwo?

[alanta1]

takijestlos napisała:

> Czyli komu potrzebne to dobre świadectwo?

Za moich czasów nie było potrzebne do niczego, bo zdawało się egzaminy do liceów
i na studia.
Teraz bez dobrego świadectwa nie dostaniesz się do dobrej szkoły. Albo nie
będziesz miała wyboru do jakiej klasy chcesz isć w rejonowej szkole-a bywają
ciekawe klasy profilowane w których warto się uczyć

[mamusia1999]

cale wychowanie opiera sie WLASNYCH pogladach i priorytetach
rodzicow. moje osobiste doswiadczenie mowi, ze spelniona
egzystencja wymaga poznania i zrozumienia swiata, na ktorym sie
zyje i to doswiadczenie podaje dalej moim dzieciom.

motywowalam Mloda do ocen otwierajacych jej droge do matury ( w
Niemczech juz 10latki dzielone na rozne typy szkol, choc zawsze
istneinie potem mozliwosc uzupelnienia potem stopnia wyzszego)

[takijestlos]

mama_kotula napisała:

> Bo nauka jest przyjemna sama w sobie. Wyłącznie dlatego

Może dla Ciebie, dla mnie, ale zaręczam Cię, że dla wielu - nie
jest. Więc po co?

[mama_kotula]

takijestlos napisała:

> mama_kotula napisała:
>
> > Bo nauka jest przyjemna sama w sobie. Wyłącznie dlatego
>
> Może dla Ciebie, dla mnie, ale zaręczam Cię, że dla wielu - nie
> jest. Więc po co?

A skąd ja mam wiedzieć po co DLA INNYCH?
Pytałeś, dlaczego JA zachęcam, udzieliłam odpowiedzi. Tyle w temacie.

[alanta1]

Bo proces uczenia się wpływa na rozwój człowieka, niezależnie od tego, jakie on
będzie posiadał wykształcenie. I można być oczytanym i elokwentnym
tokarzem/brukarzem/kucharzem po zwykłej zawodówce, a można kompletnym tłukiem po
studiach.

> Co w takim razie sprawia, że wielu
> rodzicom spędzają sen z powiek złe oceny latorośli?

Dla mnie zła ocena jest sygnałem, ze dziecko sobie z czymś nie radzi w szkole i
trzeba się temu przyjrzeć. Może to być problem z samą wiedzą, a może z
nieumiejętnym przekazaniem tego, co się umie.

[takijestlos]

alanta1 napisała:

> Bo proces uczenia się wpływa na rozwój człowieka, niezależnie od
>tego, jakie on będzie posiadał wykształcenie.

Niewatpliwie. Niemniej nie wszyscy chcą się rozwijać i widzą w tym
sens. Czyli w sumie narzucamy własne potrzeby rozwojowe nad
nastolatka?

>I można być oczytanym i elokwentnym
> tokarzem/brukarzem/kucharzem po zwykłej zawodówce,

Dokładnie, więc pytanie dalej aktualne: po co tak zachęcać do nauki
szkolnej?

> Dla mnie zła ocena jest sygnałem, ze dziecko sobie z czymś nie
>radzi w szkole i trzeba się temu przyjrzeć. Może to być problem z
>samą wiedzą, a może z nieumiejętnym przekazaniem tego, co się umie.

A jak sie juz przyjrzysz i zdiagnozujesz problem, to jaki następny
krok? Zmierzamy do nacisku w kierunku nauki?

[alabama8]

Wzniośle - kurcze, fajnie jest coś wiedzieć o świecie, rozumieć
niuanse, konteksty, cytaty i zapożyczenia, kojarzyć fakty, rozumieć
dynamikę, przewidywać zmiany i konsekwencje.

Prozaicznie - żeby za lat 20 nie musiało nosić worków, bo z jego
stanem zdrowia to na razie nadaje się tylko na urzędnika

[takijestlos]

alabama8 napisała:

> Wzniośle - kurcze, fajnie jest coś wiedzieć o świecie, rozumieć
> niuanse, konteksty, cytaty i zapożyczenia, kojarzyć fakty,

No ale zakładamy, że młode nie czuje bluesa i dla niej/niego nie ma
w tym nic fajnego

> Prozaicznie - żeby za lat 20 nie musiało nosić worków, bo z jego
> stanem zdrowia to na razie nadaje się tylko na urzędnika

I wypocone 4 czy 5 mają mu niby to zapewnić?

kij w mrowisko

[takijestlos]

Jeszcze 20-30 lat temu wykształcenie było drogą do lżejszej pracy,
łatwiejszego życia, większych możliwości. Obecnie sytuacja wygląda
inaczej, nie mówiąc juz o tym, że studia bez większego wysiłku można
sobie też kupić, matura tym bardziej to nie problem w dzisiejszych
czasch. Tymczasem stosunek rodziców do nauki dzieci jak gdyby nie
nadąża za duchem czasu, takie są moje obserwacje. Mamy głęboko
zakorzenione, aby jednak zachęcać, motywować, zwracać uwagę na
oceny. I niejeden student czy absolwent zadaje potem pytanie: po co?
W efekcie końcowym (pomijam naprawdę jednostkowe przypadki)ani te 5,
ani dobre gimnazjum czy liceum nie mają tak naprawdę większego
znaczenia.

Do tego wątku skłoniły mnie powtarzające się posty typu: nie chce
się uczyć, jak pomóc, co zrobić, przecież egzamin za pasem, itp,itd.

[verdana]

Wyksztalcenie daje więcej możliwosci - mozna wtedy wybierać z wielu
róznych opcji. Poza tym o ile nauka szkolna nie zawsze jest
interesująca, to studia czy ksztalcenie się w wybranym kierunku
bywaja znacznie ciekawsze. I praca po studiach tez bywa ciekawsza,
niż brukowanie ulic.
O ile zgadzam się, ze gimnazjum i liceum nie mają większego
znaczenia, to dobre studia juz tak. Nie zawsze musi się to
przekladac na zarobki, ale może na ciekawszą pracę.
Przyjmujac założenie, ze dziecko ma prawo wybrac, czy chce się
rozwijać czy nie - rodzice nie powinni zachęcać do niczego.
Marzeniem dziecka może byc leżenie z chipsami przez telewizorem.

[takijestlos]

verdana napisała:
> Przyjmujac założenie, ze dziecko ma prawo wybrac, czy chce się
> rozwijać czy nie - rodzice nie powinni zachęcać do niczego.
> Marzeniem dziecka może byc leżenie z chipsami przez telewizorem.

Dokładnie Czyli, z której strony by nie popatrzeć, to właściwie
górę biorą nasze ambicje, że dziecko powinno ...

[pam_71]

> verdana napisała:
> > Przyjmujac założenie, ze dziecko ma prawo wybrac, czy chce się
> > rozwijać czy nie - rodzice nie powinni zachęcać do niczego.
> > Marzeniem dziecka może byc leżenie z chipsami przez telewizorem.
>
> Dokładnie Czyli, z której strony by nie popatrzeć, to właściwie
> górę biorą nasze ambicje, że dziecko powinno ...
>

Myślę, że bardziej zdrowy rozsądek i miłość do dziecka.
Dziecko leżące cały dzień przez TV i wcinające chipsy jest zaniedbywane, a jego
Rodzic nie spełnia swojej roli.
Jeżeli na którymś etapie Moje Młode nie dadzą sobie rady, bo to przekroczy ich
możliwości intelektualne - odpuszczę.
Jeżeli delikwent okaże się typem "zdolnym ale leniwym" (wr...) to wtedy nie ma
zmiłuj się (Mam w rodzinie kuzyna, który już jako dorosły człowiek ma pretensje
do swojej Mamy, że Go nie "przypilnowała" i zmusiła do ukończenia studiów. Teraz
żałuje). No sorry, ale miałam takie momenty gdzie bez "kopa" nie dało rady ... i
jestem wdzięczna Rodzicom za owego KOPA Teraz ... wtedy to była prawdziwa
trauma.

[pam_71]

miało byc oczywiście
że Go nie "przypilnowała" i NIE zmusiła do ukończenia studiów

[takijestlos]

Pam, ładnie napisane. W sumie się zgadzam. Dalej jednak zastanawiam
się, jakie potrzeby w pierwszej kolejności zaspokajają rodzice
wywierając tak ogromną presję na wyniki, tudzież posiadanie wyższego
wykształcenia.

Obecnie praktycznie w każdym wieku mozna się kształcić i nie ma się
drogi zamkniętej, a mimo to zdecydowana większość rodziców tak
ogromnie przezywa wszelkie egzaminy końcowe nastolatków i sama
nakręca nerwową atmosferę. Podobnie zresztą w kwestii ładnego
świadectwa.

[pam_71]

Obecnie praktycznie w każdym wieku mozna się kształcić i nie ma się
drogi zamkniętej
Oczywiście, że można ... ale powiem Ci z własnego doświadczenia, że tak jak
w wieku 18-25 lat chcieć rzeczywiście znaczy móc to już po 35 roku życia
niekoniecznie ... Wiem co mówię, bo dwa lata temu zapisałam się na studium(na to
co lubię) i już nie było tak łatwo i "pstryk" już umiem
Umysł nastolatka jest bardzo chłonny i powiem szczerze - teraz jako stary
wapniak - widzę, że nie wykorzystać tych lat (tej łatwości uczenia się) - tylko
przeleżeć na kanapie z pilotem w ręku to GRZECH. Grzech wobec samego siebie i
swoich talentów. Bo po latach do tamtego "świeżego" umysłu już nie wrócimy ...
A nastolatki są różne ... jeden będzie potrzebował zachęty(kopa) inny nie
... A ja do powyższych wniosków doszłam zbyt późno ...

[takijestlos]

pam_71 napisała:

> w wieku 18-25 lat chcieć rzeczywiście znaczy móc to już po 35 roku
>życia niekoniecznie ...

Ale mając na myśli "starsze dziecko" raczej biorę pod uwagę młodsze
lata...Czy sądzisz bowiem, że i w wieku 20 lat rodzic ma stać nad
głową (książkami)?

> A nastolatki są różne ... jeden będzie potrzebował zachęty(kopa)
inny nie

To i dorosły potrzebuje czasem kopa, więc ja bynajmniej nie zachęcam
do tego, aby w ogóle dzieciaka nie motywować do niczego. Tylko tak
sobie analizuję, co poniektóre postawy rodzicielskie.

[pam_71]

Widzę, że teraz Ty nie do końca kumasz o co mi biega
Czy sądzisz bowiem, że i w wieku 20 lat rodzic ma stać nad
> głową (książkami)?
Nie, bo i nie jest fizycznie w stanie. Ale przekaz w stylu "jak
zawalisz - to kasy nie dostaniesz" już jest możliwy. Dla mnie = ze
staniem nad głową lub kopem ... zwał jak zwał

To i dorosły potrzebuje czasem kopa, więc ja bynajmniej nie
zachęcam
> do tego, aby w ogóle dzieciaka nie motywować do niczego
Dla mnie stwierdzenie poleżałby na kanapie i poogladał TV
(jak sugerujesz) = nie motywowanie do niczego.

No sory, ale w słowie pisanym (szczegolnie na tym forum) cięzko
wyłowić wszystkie kruczki i podteksty.
Napisz wprost,że denerwuje Cie "wyścig szczurów" w obecnych
gimnazjach/liceach i że według Ciebie Rodzice jeszcze niepotrzebnie
to wszystko nakręcają ...
Swoją drogą ile masz lat i w jakim wieku są Twoje dzieci ?

luźne rozważania

[takijestlos]

> No sory, ale w słowie pisanym (szczegolnie na tym forum) cięzko
> wyłowić wszystkie kruczki i podteksty.

Tak własnie. Nawet tytuł nie odzwierciedla tego, co autor miał na
myśli

> Napisz wprost,że denerwuje Cie "wyścig szczurów" w obecnych
> gimnazjach/liceach i że według Ciebie Rodzice jeszcze
>niepotrzebnie to wszystko nakręcają ...

Nie w tym do końca rzecz. To raczej próba analizy otaczających
postaw, motywów działań w zderzeniu z szarą rzeczywistością I tego
co czują rodzice, gdy napotykają na ścianę ... (tzn.
koniec "napędzanej" dobrej edukacji, a potem ...pustka, np.
bezrobocie, czy praca za marne grosze, w której nie wykorzystuje się
w ogóle swojej wiedzy). Czy warto było, jeśli związane to było ze
zbyt dużym napięciem w rodzinie?

Generalnie mozna podzielić rodziców na tych zaangażowanych i raczej
odpuszczających (nie sądzić po pozorach!) Która postawa lepsza,
zdrowsza, bardziej naturalna? Krańcowe stanowiska (terror lub
całkowite olewanie)pomińmy, są złe i nie ma nad czym dyskutować.

Czy wiecie, że już Korczak zaznaczał, że dzieci są przeciążane
teoretyczną nauką, która niczemu dobremu nie służy? Twierdził, że
tylko niewielki procent społeczeństwa ma predyspozycje do nauki z
prawdziwego znaczenia.

Właśnie obserwowałam kilku rodziców byłych maturzystów, którzy
czują się jakoś wytrąceni z rytmu, bo owe "napędzanie" przestało
mieć racje bytu (i ci lepsi, i ci gorsi jakieś studia wybrali,
zrównali się, bez względu na wcześniejsze postawy rodziców i własny
zapał do nauki).

[pam_71]

> Napisz wprost,że denerwuje Cie "wyścig szczurów" w obecnych
> gimnazjach/liceach i że według Ciebie Rodzice jeszcze
>niepotrzebnie to wszystko nakręcają ...

Nie w tym do końca rzecz. To raczej próba analizy otaczających
postaw, motywów działań w zderzeniu z szarą rzeczywistością I tego
co czują rodzice, gdy napotykają na ścianę ... (tzn.
koniec "napędzanej" dobrej edukacji, a potem ...pustka, np.
bezrobocie, czy praca za marne grosze, w której nie wykorzystuje się
w ogóle swojej wiedzy). Czy warto było, jeśli związane to było ze
zbyt dużym napięciem w rodzinie?


Nie każda "edukacja" kończy się bezrobociem czy beznadziejna płacą. Nie
generalizuj w ten sposób. Jednostki "wybitne" i te "dobre" zwykle radzą sobie w
życiu. A co do napięcia - to już sprawa indywidualna (tzn. dotyczy konkretnej
rodziny).

Właśnie obserwowałam kilku rodziców byłych maturzystów, którzy
> czują się jakoś wytrąceni z rytmu, bo owe "napędzanie" przestało
> mieć racje bytu (i ci lepsi, i ci gorsi jakieś studia wybrali,
> zrównali się, bez względu na wcześniejsze postawy rodziców i własny
> zapał do nauki).

Ja nic nie mam do teoretyzowania i luźnych rozważań ... ale patrząc na innych
często dochodzimy do zgoła innych wniosków niż przerabiając to samo na własnym
podwórku

[morekac]

Pam_71, niestety, uczenie się w starszym wieku jest o tyle skomplikowane, że nie
tyle człowiek ma mniejsze zdolności do uczenia się, ile zwyczajnie mniej czasu.
Jak się ma dzieci (a zwłaszcza małe dzieci), pracę, dom - to jak się doda do
tego jakąś szkołę - doby nie starcza...

[verdana]

Próba utrzymania dziecka przy zyciu nie jest ambicja. Jesli ktos nie
ma ambicji, aby dziecko nie bylo zdrowe i nie zmarlo na zawał przed
40 nie powinien dzieci mieć.

[takijestlos]

verdana napisała:

> Próba utrzymania dziecka przy zyciu nie jest ambicja. Jesli ktos
>nie ma ambicji, aby dziecko nie bylo zdrowe i nie zmarlo na zawał
>przed 40 nie powinien dzieci mieć.

A co ma kwestia zdrowia i życia do dobrze zdanego egzaminu???

[mama_kotula]

Nie udawaj głupiego, bo ta prowokacja ci nie idzie .

Verdana odniosła się do tego, że rodzic zabrania dziecku leżeć przez pół doby z chipsami przed telewizorem (czyli ogranicza "marzenia dziecka") - do tego, co ty nazwałeś "ambicją".

[takijestlos]

mama_kotula napisała:

> Nie udawaj głupiego, bo ta prowokacja ci nie idzie .

Cały watek jest prowokacyjny
Przez pewne obserwacje nasunęły mi takie a nie inne wnioski.

> chipsami przed telewizorem (czyli ogranicza "marzenia dziecka") -

Od chipsów i telewizora do śmierci jeszcze kawałek jest drogi
Pozatem mozna nie pchać dzieci na korki, kursy do egzaminów i
jednocześnie nie karmić ich chipsami i tv, czyż nie?

>do tego, co
> ty nazwałeś "ambicją".

Czyli przerost ambicji nie wchodzi w grę?

[verdana]

Ma do siedzenia przed telewizorem z chipsami.

[takijestlos]

verdana napisała:

> Ma do siedzenia przed telewizorem z chipsami.

Co ma?

Wątek nie dotyczy zdrowia
OK rozumiem do czego zmierzasz, ale jak dla mnie taka analogia jest
chybiona.

Oczywiście możemy popatrzeć też z innej strony i przyjąć założenie,
że gonimy dzieci do nauki, aby nie zajmowały się głupotami.
No ale równie dobrze możemy gonić je do pracy (jak chciał Korwin M).

[verdana]

Dotyczy - bowiem zyczeniem dziecka może byc nie uczenie się, a
ogladanie telewizji na okrąglo. Jesli naklaniamy do nauki niechętne
dziecko - i to jest wyraz chorej ambicji, to dokladnie takim samym
wyrazem będzie zmuszanie dziecka do aktywnosci fizycznej, gdy ono
nie ma na to ochoty.

[morekac]

> Marzeniem dziecka może byc leżenie z chipsami przez telewizorem.

Na ten telewizor, kanapę i czipsy też trzeba zarobić...

[verdana]

Rodzice zarobią.

[paszczakowna1]

> Jeszcze 20-30 lat temu wykształcenie było drogą do lżejszej pracy,
> łatwiejszego życia, większych możliwości. Obecnie sytuacja wygląda
> inaczej, nie mówiąc juz o tym, że studia bez większego wysiłku można
> sobie też kupić, matura tym bardziej to nie problem w dzisiejszych
> czasch.

Jak 'inaczej'? Dalej są dyplomy, które faktycznie dają większe możliwości.
'Kupić' można studia niewarte funta kłaków, a takiej np. informatyki na UW nie
kupisz.

[sempem]

verdana napisała: "I praca po studiach tez bywa ciekawsza, niż
brukowanie ulic."

bywa to niestety kluczowe słowo w tym zdaniu.

Nie raz przypominałyśmy sobie z koleżankami jakie ważne w naszym
życiu było w pewnym czasie dostanie się do określonego liceum,
najlepszej klasy, a potem już na studiach dostanie się na odpowiedni
kierunek, do katedry najlepszego promotora... a teraz...? mobbują nas
przełożeni z tym samym wykształceniem, często po mniej prestiżowych
kierunkach, nie wspominając już o zarobkach.

Dyplom magistra przestał być nobilitacją społeczną a stał się
podstawowym wymogiem na rynku pracy. Kiedyś czytałam taki artykuł, że
brak jest wyraźnych różnic pomiędzy zawodami wykonywanymi przez ludzi
ze średnim i wyższym wykształceniem. Trochę tak jakby rynek pracy dla
ludzi ze średnim wykształceniem kompletnie zanikł.

Mając na względzie własne doświadczenia będę się starała tłumaczyć
swojemu dziecku, że najważniejszym w życiu jest skończyć
szkołę/studia (niekoniecznie najlepszą/e i niekoniecznie z
najlepszymi notami) a potem pogłębiać kwalifikacje w ramach tychże
zainteresowań i pasji, bo od 25go do 65 roku życia jest całe 40
długich lat.

[pam_71]

Dyplom magistra przestał być nobilitacją społeczną a stał się
podstawowym wymogiem na rynku pracy. Kiedyś czytałam taki artykuł, że
brak jest wyraźnych różnic pomiędzy zawodami wykonywanymi przez ludzi
ze średnim i wyższym wykształceniem. Trochę tak jakby rynek pracy dla
ludzi ze średnim wykształceniem kompletnie zanikł.


Ale tak niestety u nas jest. Wystarczy spojrzeć na oferty pracy ... prawie
wszędzie "wykształcenie wyższe". To może być licencjat prywatnej uczelni jaki i
doktorat na renomowanym Uniwersytecie ... ale jednak szkołę skończyć trzeba. A
to w jaką część naszej wiedzy (i czy w ogóle) wykorzystamy w pracy to już
zupełnie inna para kaloszy

[bi_scotti]

Zachecalam i zachecam moje dzieci do nauki z czysto egoistycznych
potrzeb kontaktowania sie z wyksztalconymi doroslymi, z ludzmi
majacymi tzw. pojecie o swiecie, rozpoznajacymi nazwy, nazwiska,
zjawiska, daty, okolicznosci przynalezne do ogolnej "oglady". Mam
dzieci (rowniez) po to zeby miec z kim sobie fajnie pogadac. I o ile
brak wyksztalcenia nie pozbawia tzw. madrosci zyciowej, o tyle duzo
latwiej i bardziej wymiernie bylo i jest egzekwowanie od moich
dzieci akademickiego wyksztalcenia niz nabywanej latami zyciowej
madrosci. Z przyczyn oczywistych, Oni nigdy starsi ode mnie nie beda
wiec ja Ich zawsze bede "bic na glowe" zyciowym doswiadczeniem. Zeby
miec sensownych partnerow do rozmow, wspieralam i wspieram nauke
moich dzieci, bo je po prostu lubie i chce moc sobie z Nimi
przyjemnie pogadac

[takijestlos]

> Ale tak niestety u nas jest. Wystarczy spojrzeć na oferty
pracy ... prawie wszędzie "wykształcenie wyższe". To może być
licencjat prywatnej uczelni jaki i doktorat na renomowanym
Uniwersytecie ... ale jednak szkołę skończyć trzeba.

Tylko żeby skończyć JAKĄŚ szkołę nie trzeba gonić w piętkę w wieku
lat 12 czy 17. Kiedy obowiązywały egzaminy na studia, matur się nie
poprawiało to pewien pęd do lepszych szkół, ocen miał swoje
uzasadnienie. A teraz?

[takijestlos]

sempem napisała:

> verdana napisała: "I praca po studiach tez bywa ciekawsza, niż
> brukowanie ulic."

> bywa to niestety kluczowe słowo w tym zdaniu.

Dokładnie. Dla jednego praca naukowa polegająca na ślęczeniu w
książkach jest o wiele mniej ciekawa niż praca ogrodnika, kucharza,
niejednokrotnie nawet mniej twórcza, że o dochodach nie wspomnę.
Nie sądzę też, aby zwykły urzędnik tak bardzo pasjonował się pracą
po studiach.

Zresztą, jak wspomniałam, mozna mieć studia, a nauką wcześniej
zbytnio się nie przejmować. Więc może lepiej odpuścić takiemu
przeciętnemu nastolatkowi?



> Nie raz przypominałyśmy sobie z koleżankami jakie ważne w naszym
> życiu było w pewnym czasie dostanie się do określonego liceum,
> najlepszej klasy, a potem już na studiach dostanie się na
odpowiedni
> kierunek, do katedry najlepszego promotora... a teraz...? mobbują
nas
> przełożeni z tym samym wykształceniem, często po mniej
prestiżowych
> kierunkach, nie wspominając już o zarobkach.

No właśnie ...

> zainteresowań i pasji, bo od 25go do 65 roku życia jest całe 40
> długich lat.

Dokładnie. I dlatego jak czytam o tych gorączkach gimnazjalno-
licealnych to uśmiecham się ...

[pam_71]

> Dokładnie. I dlatego jak czytam o tych gorączkach gimnazjalno-
> licealnych to uśmiecham się ...

Gorączka gimnazjalna( jak rozumiem pogoń za ocenami rzędu 4-5) to chyba jednak
coś innego niż postulat pozostawienia nastolatka na kanapie przed TV ?! Bo jakoś
nie kumam
Na gorączkę też się uśmiecham ... zobaczymy czy tylko "do czasu" czy tak mi już
zostanie ;-p

[takijestlos]

pam_71 napisała:

> Gorączka gimnazjalna( jak rozumiem pogoń za ocenami rzędu 4-5) to
chyba jednak
> coś innego niż postulat pozostawienia nastolatka na kanapie przed
TV ?! Bo jakoś nie kumam

No własnie, ja też nie kumam, skąd tutaj wział sie watek chipsowo-
telewizyjny

> Na gorączkę też się uśmiecham ... zobaczymy czy tylko "do czasu"
>czy tak mi już zostanie ;-p

Miejmy nadzieję

[morekac]

> Gorączka gimnazjalna( jak rozumiem pogoń za ocenami rzędu 4-5)

Liczą się raczej oceny 5-6...

[verdana]

Tak, tyle ze zdolna osoba (o niezdolnych tu niemowię, bo jasne jest,
ze przepychanie takiego osobnika przez studia nie ma sensu), majac
dyplom magistra tez może zostac ogrodnikiem. Albo kucharzem.
Odwrotnie się nie da.

[alanta1]

takijestlos napisała:

> Więc może lepiej odpuścić takiemu
> przeciętnemu nastolatkowi?

No to odpuść. I za parę-paręnaście lat się dowiesz, czy było warto.

[takijestlos]

alanta1 napisała:

> No to odpuść. I za parę-paręnaście lat się dowiesz, czy było warto.

Zbyt mała próba statystyczna
Ale chyba masz rację, że może w tym kierunku powinny iść rozważania
(czyt. "badania", co z jakiej postawy wynikło).
Obserwując dookoła bliższych i dalszych znajomych, jestem w punkcie
wyjścia, wychodzi pół na pół (czasem "napędzanie" się opłaciło,
czasem nie). Oczywiście otwarta pozostaje definicja stwierdzenia,
że "opłaciło się".

[aluc]

skoro wykształcenie nie jest w stanie zapewnić sukcesu, to brak
wykształcenia tym bardziej, stawiam więc na rozwiązanie obarczone
mniejszym ryzykiem, kupuję bony skarbowe, zamiast kupować śmieciowe
obligacje

[smerfeta7]

Dlatego, że to jej przyszłość, ale nie w tym kraju.
Zachęcam i to bardzo, pokazując jej jak mozna żyć inaczej i nie
koniecznie w tym kraju.
Nie wiążę przyszlości mojego dziecka w Polsce.
Stąd w wieku 12 lat wyjedzie do szkoly z internetem, poza granice.
No, może uda sie wczesniej.

[maadzik3]

Zeby mogl zrealizowac potencjal ktory w nim tkwi.
Bo to super zajecie - dowiadywanie sie nowych rzeczy (zreszta Mlody to akurat
sam lubi).
Zeby potrafil samodzielnie myslec, podejmowac decyzje, byc niezalezny i
krytyczny wobec swiata (nie chodzi o krytykowanie a o weryfikowanie napotkanych
tresci).
Zeby wiedzial co chce w zyciu robic i zapoznal sie (chocby pobieznie) z
wystarczajaca wieloscia zagadnien, hobby i potencjalnie ciekawych zajec zeby w
pore mogl wybrac czym chce sie zajac i sprobowal to zrealizowac.

[smerfeta7]

maadzik3 świetnie to opisałaś. I o to wlasnie chodzi. Realizacja
własnych planow i zainteresowań, nie koniecznie w tym kraju. I to
daje wiedza, a aby ja osoągnąć dziecko musi być zachęcane i
wspierane.

dlaczego?

[takijestlos]

smerfeta7 napisała:

> I to
> daje wiedza, a aby ja osoągnąć dziecko musi być zachęcane i
> wspierane.

Dlaczego sądzisz, że "musi"? Wiele osób zdobyło wysokie wykształcenie
bez zachęcania przez rodziców.

Ponadto, kluczowe jest tutaj słowo "zachęcane" (wspierać- rzecz
oczywista - rodzice powinni). Dziecko cały czas jest w jakiś
sposób "zachęcane", ale nie tylko przez słowa rodziców, ale i przez
otoczenie (historie ludzi)oraz własne możliwości. Czy niezbędne
jest w takim wypadku dodatkowe zachęcanie w wykonaniu rodziców?

[mama_kotula]

A możesz konkretnie powiedzieć, co rozumiesz pod pojęciem "ZACHĘCANIE"?

Chodzi mi o konkretne sformułowania kierowane przez rodzica do dziecka.

Przynajmniej kilka przykładów proszę, bo na razie pojawił się jeden, w poście tytułowym "rzucanie argumentów, że jak nie będziesz się uczył, to ... " - ale to wg mnie nie jest zachęcanie do nauki, to jest użycie motywacja negatywnej (jak się nie będziesz uczyć to dopadną cię piekło i szatani) ocierające się o ekstremalnych przypadkach o wywieranie presji psychicznej .

Bo zaraz się okaże, że każdy ma tu inne pojęcie "zachęty" do nauki.

[takijestlos]

mama_kotula napisała:

> A możesz konkretnie powiedzieć, co rozumiesz pod
>pojęciem "ZACHĘCANIE"?

Dla potrzeb tego wątku, to bardziej o to negatywne zachęcanie mi
chodziło, które obserwuje się dookoła, połączenie swego rodzaju
presji, gderania i kar (ale nie w jakiejś wybitnie patologiczno-
represyjnej formie), taki sposób rodzicielskiego spełniania się ("a
lekcje odrobione?"=spokój sumienia)




>
> Chodzi mi o konkretne sformułowania kierowane przez rodzica do
dziecka.
>
> Przynajmniej kilka przykładów proszę, bo na razie pojawił się
jeden, w poście t
> ytułowym "rzucanie argumentów, że jak nie będziesz się uczył,
to ... " - ale to
> wg mnie nie jest zachęcanie do nauki, to jest użycie motywacja
negatywnej (jak
> się nie będziesz uczyć to dopadną cię piekło i szatani)
ocierające się o ekstr
> emalnych przypadkach o wywieranie presji psychicznej .
>
> Bo zaraz się okaże, że każdy ma tu inne pojęcie "zachęty" do nauki.
>

[mama_kotula]

Aha, czyli nie chodzi ci o zachęcanie sensu stricto. To zmienia postać rzeczy. W takim razie ja NIE zachęcam dzieci do nauki

"A lekcje odrobione?" to zupełnie inna sprawa. W przypadku 6,7,8-latka jest to najzwyklejsze w świecie uwzględnienie aspektów pamięci 6,7,8-latka, który przez pierwsze lata w szkole ma za zadanie nauczyć się systematyczności i odpowiedzialności (a konkretnie tego, czy mu się to opłaca czy nie ).

Potem wydaje mi się już niepotrzebne. Dziecko samo decyduje, czy odrabia czy nie (nota bene już od zerówki samo sobie decyduje, póki co syn odrabia lekcje chętnie i z własnej inicjatywy, a jak mu się znudzi to zobaczymy). Bo to dziecko poniesie konsekwencje a nie ja .

Rodzicielskie spełnianie się w postaci gderania i kar to jakaś pomyłka.

poprawka

[takijestlos]

mama_kotula napisała:

> Aha, czyli nie chodzi ci o zachęcanie sensu stricto. To zmienia
postać rzeczy.
> W takim razie ja NIE zachęcam dzieci do nauki
> Bo to dziecko p
> oniesie konsekwencje a nie ja .

Fakt, wątek powinien brzmieć bardziej dobitnie, w stylu: dlaczego
zapędzacie dzieci do nauki, każecie się im uczyć, wymuszacie dobre
stopnie, pchacie do bardziej wymagających szkół,
skoro ...a)...b)...c)...

Czyli Ty się nie łapiesz na adresata?

[pam_71]

Moje jeszcze za Małe, żeby "walczyć o średnią" na świadectwie czy "pchać" do
lepszych szkół ....
Ale będę zapędzać , kazać i wymuszać tylko w jednym przypadku ...
Facet/Facetka mądry ale nie chce mu się. Jawnemu lenistwu mówię zdecydowane NIE
I nie mam tu na myśli spędzenia jednego popołudnia przed TV/Kompem ale
notoryczne olawajstwo szkolne.
Dziękuję za uwagę

[mama_kotula]

CytatCzyli Ty się nie łapiesz na adresata?

Ja nie , ale moja mamusia ukochana już tak.

Wczoraj prawie na zawał zeszła, gdy usłyszała jak na stwierdzenie zerówkowicza "mi się dzisiaj nie chce zadania odrabiać" odpowiedziałam spokojnie "to nie odrabiaj". Bo jak to tak, jak tak można. Ano można. Najważniejsze w tym wieku (i na początku podstawówki) imho jest to, aby w ogóle pamiętać, że coś jest zadane - no więc pamiętał, sprawdził. A to, czy zrobi, to kwestia drugorzędna. I to on dostanie minus, a nie ja . Tego też się ma nauczyć - że wybór ma, ale kazdy wybór pociąga za sobą określone konsekwencje.


A młodziak posiedział chwilę, normalnie widziałam że wykonuje jakąś koszmarną myślówkę, aż słychać było zgrzyt mózgowych trybików , po czym stwierdził, że jednak zmienił zdanie. I odrobił.

[takijestlos]

> Tego też się ma nauczyć - że wybór ma, ale kazdy
> wybór pociąga za sobą określone konsekwencje.

No, no, czyli jednak należysz do mniejszości
Ale o to mi mniej więcej też chodzi: o możliwość dania wyboru
przy akceptacji dziecka jako osoby. Bo jakby nie patrzeć
nieprzyłożenie się do lekcji nie pociaga za sobą bezpośredniego
zagrożenia dla zdrowia i życia.

[verdana]

No, to ja tez się nie łapię.

[szarsz]

Moim zdaniem rodzice są mocno we współczesnym świecie zagubieni.
Sama nader często spotykam się z postawą "ty sie tylko ucz", ktora
imho jest z gruntu falszywa.
Studenci najczęściej nie wiedzą, po co idą na studia, co poprzez
studiowanie chcą osiągnąć i że dyplom ukończenia studiów to nie
magiczny klucz do wrót kariery Ba, czasem mam wrażenie, że w
ogromnej większości studenci są bardzo życiowo niezaradni, choć to
się chyba aktualnie zmienia. I dobrze.

Sądzę, że oceny na świadectwie są ważne, nawet bardzo ważne, po to
właśnie, by nie zamykać sobie wielu możliwości. Ale równie ważne są
umiejętności, realizowania marzeń, dążenia do celu, rozpoznawania
własnych potrzeb, dzielenia czasu między pracę i zabawę, etc. Tego
żadna szkoła nie nauczy.

[bi_scotti]

Waznym elementem "zachecania" jest satysfakcja rodzicow z
posiadanego wyksztalcenia/wykonywanego zawodu. Ja (na przyklad)
jestem zadowolona z tego, ze skonczylam studia, skonczylam studia
podyplomowe, wykonuje zawod WYMAGAJACY ukonczenia wyzszych studiow i
ogolnie mam satysfakcje z bycia w takiej a nie innej profesji.
Poniewaz zycze moim dzieciom podobnej satysfakcji (albo i
wiekszej!), podobnych lub wiekszych mozliwosci, moja
zacheta/sugestia "od zawsze" byla zgodna z moja wlasna droga
zyciowa. Ktora, przy okazji, jest ciagiem dalszym drogi zyciowej
moich rodzicow i dziadkow ... Nie watpie, ze np. bedac
rzemieslnikiem czy tzw. "fachowcem" tez mozna miec mnostwo
satysfakcji z wykonywanego zawodu i zapewne bez porownania wieksze
dochody niz wielu ludzi konczacych uniwersytet. Ale ja to wylacznie
wiem z obserwacji lub moge sie domyslac, moje doswiadczenia sa inne
i zgodnie z nimi "zachecalam" i "zachecam" do nauki moje dzieci.