blfr
19.10.10, 14:38
..ale rzeczowo, zyczliwie , bez szukania winnych i docinania sobie wzajemnie- o ile to możliwe. Znam szkołę ze wszystkich możliwych stron: byłam uczennicą, matką ucznia, teraz jestem nauczycielką. Znam wady i niedociągnięcia polskiej szkoły, ale wiem też, że ( prawie) każdy potrafi tylko narzekać, przerzucać odpowiedzialność na innych lub mitycznych "onych".
Rodzice - mają wiele racji, że znaczna część nauczycieli nie lubi pracy, którą wykonuje, uczy źle, po łebkach, nie ma autorytetu. Z kolei jeśli trafi się nauczyciel wymagający - też źle. Szkoła ma uczyć, wychowywać, dbać o bezpieczeństwo, docierać do każdego ucznia, organizować ciekawe i tanie wycieczki, oceniać sprawiedliwie, ale tak, żeby nikogo nie urazić negatywną oceną itd. Wiadomo, że w 30 osobowej klasie w ciągu 45 minut nie sposób dotrzeć do każdego. Nie ma mowy, żeby poświęcić czas zarówno zdolnemu jak i takiemu, któremu los poskąpił talentu oraz przeciętnemu. Trafiają dzieci z róznych domów bardzo zadbane i zaniedbane. Nawet najlepsze przygotowanie pedagogiczne nie pomoże gdy czasu mało, materiał ogromny a uczniowie różni. Zamiast wspierać najlepszych i pomagać najsłabszym wszystkich sprowadza się do wspólnego mianownika przeciętności.
Wycieczki , szczególnie atrakcyjne, kosztują. Szkoła nie ma pieniędzy na dofinansowywanie. W związku z tym jest alternatywa- nie ma wycieczki/jest byle jaka lub jest atrakcyjna i nie jadą wszyscy. Wiadomo, że z pustego i Salomon nie naleje.
W sytuacji konfliktowej nauczyciel-uczeń rodzice prezentują dwie skrajne postawy: albo murem stają za dzieckiem ( nawet gdy ono dla rozrywki zniszczy np. samochód nauczyciela) lub bezkrytycznie potakuje nauczycielowi nawet gdy ten okaże się sadystą.
Nauczyciele wymagają od rodziców rzeczy dziwnych a szczególnie przodują w tym nauczyciele techniki ( na następny dzień kawałki futra, glina, paleta różnokolorowych świecących papierków itd). Wielu zadaje prace domowe, które nie są do odrobienia przez dziecko. Referaty piszą rodzice udając, że robi to ich potomek, a nauczyciele oceniają pracę dorosłych udając, że jest to dzieło ucznia. Przykładów zabawy w udawanie jest więcej.
Plagą są zwolnienia z w-f. Zaraz dostanie mi się za nieatrakcyjne lekcje, złe warunki, nieprzyjazny plan itd. Zgoda, ale tylko częściowa. Ćwiczyć nie chcą uczniowie także wtedy, gdy warunki świetne a oferta zajęć bogata. Tak więc uczeń udaje, że jest chory ( i przynosi zwolnienie na cały rok), a nauczyciel udaje, że w to wierzy. I jest mu to na rękę, bo na zajęciach mniej ćwiczących.
Uczniowie niechętnie chodzą na zajęcia pozalekcyjne. Znów przeczytam, że są one do bani. Część rzeczywiście nie przyciąga, ale są i inne- twórcze, ciekawe, rozwijające.
Nauczycielom nie chce się chcieć. Motywacja do lepszej pracy - żadna. A wyrzucić z pracy złego nauczyciela nie sposób.
Trudno także wyrzucić ucznia agresywnego, pijącego, palącego i ćpającego. Istnieje niepisane przyzwolenie na spożywanie na wycieczkach alkoholu ( "pijcie tak, aby było cicho i nikt się nie upił"), okazywania braku szacunku, spóźnianie się.
Czy można bez nakładu środków zreformować w skali mikro polską szkołe?
Jak to uczynić?
Czy jest szansa współpracy a nie rozgrywania meczu , w którym jedną drużyną są nauczyciele i część rodziców a drugą uczniowie i też część rodziców?
Porozmawiajmy.....
