Prywatność dziecka.

[verdana]

Poruzyłam już ten temat na forum 'Dziecko', ale tam zaglądają zwykle mamy
malutkich dzieci. Dlatego pisze tutaj, bo sprawa wydaje mi się ważna.
Codziennie odbierając dziecko ze szkoły słyszę parokrotnie ten sam niemal
dialog i widzę te same gesty w róznym wykonaniu. Najpierw pytanie Co
dostałeś? Dlaczego nie piątkę (lub szóstkę)? Zjadłeś obiadek? A ziemniaczki
też? Całe? Na pewno?Dziecię następnie udaje się do szatni. W tym czasie matka
(ew. babcia) otwiera jego tornister, przeprowadza rewizję, zagląda do
zeszytów. Gdy dziecko wraca wysłuchuje opinii o zeszycie, zadaniach i stanie
tornistra.Nigdy nie otworzyłabym tornistra dziecka bez jego zgody! Dlaczego?
Bo to JEGO tornister. Ma prawo mieć coś prywatnego, gdzie nie zaglądają
wszechwiedzące oczy mamy.
Witanie dziecka przesłuchaniem tez nie zachęci go do szczerego opowiadania,
co działo się w szkole. A pytając o konsumpcję ziemniaczków najwyżej nauczymy
je kłamać.

[roseanne]

z tym nieprzegladaniem tornistrow bywa niestety roznie...
przyznam - czasami zagladam, gdy oczekuje na wiadomosc od nauczycieli i nie
moge sie jakos doczekac
zdaza sie ze listy ode mnie do szkoly koncza swoj zywot w szkolnym biurku ....
i odwrotnie....

zazwyczaj pytam ,czy sa jakies wazne informacje dla mnie i jak duzo jest zadane

poczty nie ruszam, do kont komputerowych nie zagladam

stolowki w szkole nie ma

[verdana]

A zaglądasz do jego biurka? I co on na to? I co robisz w wypadku, gdy stała
odpowiedź brzmi "nic nie jest zadane'? Bo ja popełniłam ten błąd (pytanie o
lekcje) przy pierwszym dziecku. Potem uznałam, ze nie ja jestem uczniem, nie ja
odrabiam lekcje i nie ja jestem za nie odpowiedzialna. Teraz pomagam tylko na
wyraźną prośbę i w wypadkach gdzie trzeba coś powtórzyć (np. tabliczkę mnożenia)

[roseanne]

do biurka nie zagladam
nie pytam co tylko ile jest zadane, by rozsadnie zaplanowac im (mam dwojke w
domu )reszte wieczoru.
te informacje ze szkoly jednak sa bardzo wazne - syn jest dzieckiem z
zaburzeniem typu autystycznego..
nie wszystko i nie zawsze da sie omowic przez telefon

[aniutek]

nie grzebie w biurku, nie filtruje plecaka- natomiast czesto razem robimy w tym wiecznym balaganie
porzadek, poniewaz moj syn uwaza, ze wszystko jest mu potrzebne; skrawki papieru, opakowania,
ogryzione olowki i wszytskie ksiazki+ zeszyty+ foldery codziennie- i to wcale nie dlatego ,ze jest taki
pilny i nie chce zapomniec, jemu sie nie chce w tym grzebac ot co!
pytam o lekcje zawsze ile, czy trudne, wieczorem czy odrobione - moze sie zdarzyc tak,ze film czy gra
byla taaak interesujaca, ze zapomnial. ale widze, ze sam zawsze pamieta i ( z raportow szkolnych
wiem) ze zawsze ma odrobione i wszytsko jest OK.
wscibstwa rodzicow/ babc nie trawie i obserwuje,ze tak nagabywane dzieciaki odpowiadaja byle co dla
swietego spokoju.

[Gość: agatka_s]

No i to jest chyba klasyczny dysonans poznawczy...

No bo z jednej strony prawo do intymności, niezależności, nie przeglądania
zeszytów i traktowanie dziecka odpowiedzialnym za swoje czyny (w tym odrabianie
lekcji) itp/itd, a z drugiej te wszystkie przypadki gdy rodzice totalnie się
dzieckiem nie interesują (i te wszystkie nieszczęścia z tego wynikające),
nawoływanie, aby z dziećmi rozmawiać, pogadanki psychologów o braku kontaktu z
własnym dzieckiem. Prawo do tajemnic, a potem rozpacz rodziców "bo myśmy sobie
z tego nie zdawali sprawy"....

Jak to wszystko wypośrodkować ? Wydaje się, że to bardzo zależy od dziecka.
Weźmy kwestie odrabiania lekcji. Moi rodzice nie mieli zielonego pojęcia co ja
robie w szkole, bo byłam pilna i zorganizowana do bólu (tak mi zostało). Ale
mój syn to juz co innego, zdolny jest bardzo, ale leń i roztrzepaniec z niego
potworny, i bez mojej czasem delikatnej a czasem niestety bardzo skrupulatnej
kontroli, chyba by wybrał "wolność" w tej kwestii. I co mam na to pozwolić ?

[verdana]

A kto kończy szkołę? Ty czy on? Mozesz - moim zdaniem - zrobić piekło o jedynkę
za nieodrobione lekcje, ale nie powinnaś siedzieć z nim i sprawdzać czy
wszystko odrobił. Tylko on powienien być odpowiedzialny za swoje stopnie w
szkole. Niestety, taka postawa konczy się oczywiście gorszymi stopniami - ale
to także jego stopnie. Natomiast - i tu kryje się pocieszenie - skutkuje
znacznie lepszymi wynikami na studiach, bo tam samodzielność, której często
dobrzy uczniowie się nie nauczyli, jest w cenie.

[Gość: Iza2]

Niestety sprawa nie jest taka oczywista i zgadzam się z agatka, ze zależy od
dziecka. Jeden poradzi sobie sam, a jedynka za nieodrobienie lekcji będzie
motywacją na przyszłość inne ma to po prostu w nosie. Ja sama mam okropny
dylemat czy sprawdzać lekcje czy nie, czy pytać co jest zadane czy zostawić to
dziecku w myśl zasady jej szkoła jej problem. Rozmawiałam z nauczycielami w
zeszłym tygodniu na ten temat i wszyscy, z którymi o dziecku rozmawiałam
powtarzali, że nie mogę jej zostawić samej, bo narobi sobie zaległości, a
gimnazjum już we wrześniu. Mówili mi też, żeby nie kupować dziecku żadnych
lekcji, korepetycji, bo to rzeczywiście zrzuca odpowiedzialność z dziecka, ale w
niektóych sytuacjach nadzór rodzica jest konieczny. To samo zresztą jest z
pracownikami - jeden pracuje, bo ma poczucie obowiązku, inny nie zrobi nic, póki
szef mu nie patrzy na ręce. I niestety tak jak ja nie jestem w stanie zrozumieć,
że dziecko nie może usiedzieć godziny w spokoju tak pewnie Verdana nie będzie w
stanie pojąć, że nad dzieckiem trzeba sterczeć, póki jej się takie dziecko nie
trafi.
Natomaist co do prywatności zgadzam sie całkowicie - żadnego czytania smsów,
pamiętników, listów, maili. Najwyżej spojrzę z kim koresponduje i gdyby był to
ktoś obcy, to bym spytało kto to.

[Gość: agatka_s]

Mój syn ma dopiero 9-lat, więc myślę, że tak z tą jego odpowiedzialnością
(dojrzałością) nie za bardzo jeszcze (a pewne nawyki ktore wyrobi sobie teraz
będą procentować w przyszłości). Zresztą ingerencji rodziców wymaga sama
szkoła, rodzice są upominani za niepomaganie dzieciom, za brak świadomości co
dzieci w danym momencie przerabiają (musimy być na przykład na bieżąco z
lekturami, jest też wiele rzeczy, które dzieci z założenia mają przygotować w
domu razem z rodzicami).

A co do odrabiania lekcji akurat przez mojego syna, to on jest bardzo
wybiórczy, to co go interesuje robi chętnie i natychmiast, i kilka lekcji do
przodu (za co zresztą dostaje uwagi w dzienniczku), a to co go nie interesuje,
może nie istnieć, no i ja muszę niestety trochę naginać jego wolność, bo
wyrośnie mi geniusz matematyczny, który świetnie pływa i broni na bramce, ale
który pisze jak "kura pazurem" i nie wie jak napisać list albo urzędowe pismo.

Przy czym żeby było jasne nie odrabiam z nim lekcji, tylko kontroluje czy już
zaczął i czy juz skończył i czy na 100% zrobił wszystko, no czyli dokonujemy
wspólnie tego znienawidzonego przeglądu tornistra. Niestety na moje
pytania "jak było w szkole ?" zazwyczaj słyszę tylko lakoniczne "dobrze", ale
to już norma, co nie znaczy że przestaje zadawać to pytanie, bo wiem ze jednak
on potrzebuje tego pytania, i jak bym przestała się pytać to wcale by nie był
szczęśliwy (choć tak mówi).

[verdana]

Ależ mnie się właśnie trafił taki, co nie odrabiał lekcji. Uczył się tylko tego
co go interesowało. Szkoła wzywała, dawała uwagi itd. Ja próbowałam kontrolować
(ale to, co da się zrobić przy małym dziecku, u starszego już nie skutkuje -
przecież nie będę dzwonić do kolegów, zeby zapytać co zadane). Wrzeszczałam po
kazdej wywiadówce, kiedy okazywało się, ze nie ma ani jednego zeszytu, na
lekcjach czyta pod ławką i nie wie co jest zadane. Koszmar. Zepsułam mu
dzieciństwo i wczesna młodość- efektem była nerwica serca i terapia u
psychologa. Tak było do liceum, kiedy odpuściłam i zaczął się uczyć. Na
studiach radzi sobie świetnie.Zrozumiałam - po pierwsze - ze odpowiedzialność
za naukę dziecka nie powinna spadać na rodziców - to sprawa między szkołą a
uczniem. Rodzice nie powinni zazwyczaj uczyć dzieci - b. rzadko kto ma
cierpliwość do własnego dziecka. A to że szkoła wymaga ingerencji rodziców? Z
tym trzeba walczyć, a nie aprobować!
A jak pisze jedna z matek "muszę niestety trochę naginać jego wolność, bo
> wyrośnie mi geniusz matematyczny, który świetnie pływa i broni na bramce, ale
> który pisze jak "kura pazurem" i nie wie jak napisać list albo urzędowe
pismo"
I bardzo dobrze! Nie wszyscy musza potrafić wszystko! Lepszy źle piszący
matematyczny geniusz, niż człowiek który matematykę zna średnio i srednio pismo
napisze i średnią w szkole ma dobrą...

[Gość: agatka_s]

Mój nie jest tak dramatycznym przypadkiem, raczej nie jest tak źle aby lekcje
trzeba było sprawdzać u kolegów (raczej jest akurat odwrotnie). A ja
zdecyowanie nie jestem zwolenniczka bezstresowego wychowania (i bez stresowej
nauki), potem wyrastają z tego psychopaci i analfabeci. Uważam też, że zakres
szkoły podstawowej każdy opanować powinien, czy z własnej woli czy z przymusu,
a w cywilizowanym świecie ktoś kto nie ma pewnych podstaw (ładne wysławianie
się, minimum oczytania, choć jeden język obcy) jest zagrożeniem sam dla
siebie . Może i szkoła ma jakieś obowiązki wobec mojego dziecka aby
wyprowadzić go na ludzi (aczkolwiek wątpliwe to trochę), ale ja tam wolę nie
ogladać się na szkołe i zadbać o to sama. A że tam trochę wolności osobistej
się naruszy ? Odpowiem przewrotnie : Najcudowniejsze pokolenia rosły nam
zawsze w czasach łamania tej wolności (i nie tylko tej zresztą), zdrowe
proporcje i ustawienie spraw rodzic-dziecko było, jest i będzie istotne, a ich
zagubienie prowadzi zazwyczaj do opłakanych skutków.

Moje dziecko na szczęście raczej nie jest i nie będzie znerwicowane, bo jest na
to poprostu za pogodne i za bardzo optymistyczne.

a pukanie do drzwi?

[ka_thy]

W wielu filmach widzę jak rodzic wchodząc do pokoju dziecka puka. Ja nigdy tego
nie robię, choć się czasem zastanawiałam czy nie powinnam. A Wy, pukacie?

[Gość: Iza2]

Ja ukam jak jest koleżanka i mja zamknięte drzwi. Ale nie czekam na proszę, ot
tak pro forma. A poza tym drzwi są na razie zawsze otwarte. Ale chyba będę
pukać, do łazienki nie wchodzę już nigdy

[Gość: agatka_s]

Nie nie pukam, bo u nas nigdy żadne drzwi nie są zamknięte (czasem nawet i do
łazienki), taki pełen "open space" i "open life". Wysłanie do pokoju i
zamknięcie drzwi wraz z nakazem "przemyśl sobie spokojnie swoje postępowanie"-
to jedna z podstawowych kar, więc zamykanie drzwi raczej nam nie kojarzy się
OK. Aha sorry w grę jeszcze wchodzi wtedy jak mój syn ogląda mecz i go
komentuje, a ja chlipie przy jakimś romantycznym serialu, wtedy drzwi są
zamykane z konieczności.

[verdana]

Do nastolatki pukam. Do dziewięciolatka nie, ale raczej nie wchodzę, bo po co
mam się denerwować bałaganem.
Ja też nie znoszę bezstraesowego wychowania. Chodzi mi tu nie o odpuszczanie
dziecku nauki, ale o to by ono samo o nią zadbał, a nie było to obowiązkiem
mamy pakującej plecak, sprawdzającej zadania i przepytującej - czy dziecko chce
czy nie - czy wszystkiego się nauczyło. Może mam zboczenie zawodowe, bo z roku
na rok widzę coraz więcej studentów, którzy absolutnie nie potrafią
samodzielnie wybrać sobie zajęć, znaleźć odpowiedniej literatury itd. A są to
ludzie zdolni i inteligentni, tylko nigdy tego nie robili - mamy wypożyczały im
książki, załatwiały lekcje. Tak mówi wielu z nich... i to smutne.

[Gość: agatka_s]

Taaaa ta dzisiejsza młodzież to ogólnie taka wygodna i raczej bierna, ale są
też i wyjątki. Ja teraz w pracy mam dużo doczynienia ze studentami (pomagają
nam w róznych rzeczach) no i niektóre osobniki są wręcz fantastyczne, wiedzą
czego chcą, mają determinację, wytrwałość, w miarę pracowitość. Ciekawe
zapytam się jak ich rodzice chowali bezstresowo czy stresowo wymagając i
kontrolując ???

A tak przy okazji jak rózni mogą być rodzice i ich pociechy...
Ja zawsze byłam samodzielna i nigdy nie pozwalałam rodzicom mi się wtrącać:
Liceum wybrałam sobie sama, sama złozyłam papiery pokonałam 14 osób na jedno
miejsce, a od 2-iej klasy już zarabiałam dając korepetycje z anglika (wtedy to
nie było takie oczywiste), no a mój syn jest inny i jak pojechał na obóz to
cały przechodził w jednej parze skarpetek bo nie znalazł woreczka z pięknie
zapakowanymi przeze mnie skarpetami...no cóż widocznie czasem tak bywa.

[verdana]

Mam wrażenie, ze wielu osobom mylą się dwie rzeczy - bezstresowe wychowanie i
poszanowanie prywatności i odrębności. Bezstresowe wychowanie uwazam za 1/
głupie 2/ technicznie niemożliwe. Ale poszanowanie odrębności i prywatności
jest czymś zupełnie innym - oznacza np., ze o wielu sprawach niewaznych i
ważnych(np. wyborze liceum, pakowaniu się na obóz, własnej nauce szkolnej)
decyduje młody człowiek, a ja mogę pomóc czy doradzić, ale nie podjęć
ostateczną decyzję. Ale to przecież nie oznacza braku wychowania! Mogę zganić,
mogę wyrazić swoje oburzenie, nawet nawrzeszczeć i ukarać. Chodzi mi jednak o
to, by od najmłodszych lat dziecko wiedziało, że to ONO , jest odpowiedzialne
za swoje czyny i wybory.

[roseanne]

do drzwi pokoi pukam rano, gdy nie jestem pewna czy juz sie ubrali lub gdy
maja gosci

drzwi sa zazwyczej otwarte caly czas


do lazienki pukam zawsze, niezaleznie kto tam jest

[ewencja]

Nie czytajcie pamietnikow tylko oto prosze.
Mama ze mna odrabiala lekcje do 3 klasy podstawowki, potem juz sama. Chodze na
korepetycje z matm i rodzice mi zawsze powtarzali, ze jak potrzebuje pomocy to
moge na nich liczyc. Referaty czesto robie z mama. Poza tym za rok mam
mature....

[ratyzbona]

Z prywatnością dzieci jest tak - przez większość czasu drzwi powinny byc
otwarte ( można czasem zajrrzec i upomniec ,ze te ubrania to raczej powinny
leżeć w szafie), jednak gdy dziecko czuje taka potrzebę powinno móc zamknąć
drzwi i być pewne ,że nikt nie wejdzie bez pukania. jest też dla mnie
oczywiste ,że po ukończeniu przez dziecko dziewiatego roku zycia powinno móc
ono zamykać drzwi nawet na cały dzień.Ciągła kontrola rodzicłów zazwyczaj
kończy się tym ,że dzieci robią wszytkie zakazane rzeczy poza domem gdy rodzice
naprawdę nie mogą nic zrobić - to dopiero jest zabawne.