Dojrzewanie... ojców

[Gość: Aśka]

W jaki sposób przedstawić mężczyźnie piękno rodzicielstwa? Mój widzi same
ciemne strony i chyba dlatego nieszczególnie jest zachwycony przyszłą rolą
ojca.
Podobno wielu mężczyzn na początku negatywnie nastawionych do ojcostwa z chwilą
gdy pojawi się dziecko, traci dla niego głowę. Ale przecież nie można na to
liczyć, bo nie zawsze tak jest.

[Gość: Doki]

Gość portalu: Aśka napisał(a):

> W jaki sposób przedstawić mężczyźnie piękno rodzicielstwa? Mój widzi same
> ciemne strony i chyba dlatego nieszczególnie jest zachwycony przyszłą rolą
> ojca.
> Podobno wielu mężczyzn na początku negatywnie nastawionych do ojcostwa z chwilą
>
> gdy pojawi się dziecko, traci dla niego głowę. Ale przecież nie można na to
> liczyć, bo nie zawsze tak jest.

Z wysokosci mojego skromnego doswiadczenia jako ojciec trzylatki mysle, ze nie
uda Ci sie przekonac partnera jak to fajnie byc tata, bo... nie da sie. Z czysto
egoistycznego punktu widzenia (a normalny, zdrowy mezczyzna to egoista) ojcistwo
to same straty i Twoj partner dobrze to czuje.
Kocham moja coreczke i biada temu, ktoby jej wlos na glowie chcial zakrzywic. Ale
nie wiem, czy bedzie miala braciszka albo siostrzyczke. Jak pomysle, ze mam przez
to jeszcze raz przechodzic...

[apf]

W moim przypadku dojrzałem w wieku 36 lat, gdy syn miał 4 lata.

[Gość: ala]

Aśka,
poczekaj z tym.faceci przekonuja sie inaczej niż my. oni muszą nawiązać więź z
dzieckiem, bo nie mają daru macierzyństwa.ale jestem pewna, ze nawet bardzo
zatwardziały facet mięknie na widok stópek i paluszków swojego maleństwa.nic na
siłę. poza tym oni inaczej to przeżywają niż my. ale tez kochają przecież.skup
sie na milych rzeczach i wszystko bedzie dobrze.pozdrawiam
a jaki to cudny widok, jak takie chlopisko-egoistyczne, wpatrzone w siebie,
leniwe do granic zrywa się rano, aby ponosić syneczka ,ktory ma kolkę.....

[Gość: Doki]

Gość portalu: ala napisał(a):

> Aśka,
> poczekaj z tym.faceci przekonuja sie inaczej niż my. oni muszą nawiązać więź z
> dzieckiem, bo nie mają daru macierzyństwa.ale jestem pewna, ze nawet bardzo
> zatwardziały facet mięknie na widok stópek i paluszków swojego maleństwa.nic na
>
> siłę. poza tym oni inaczej to przeżywają niż my. ale tez kochają przecież.skup
> sie na milych rzeczach i wszystko bedzie dobrze.pozdrawiam
> a jaki to cudny widok, jak takie chlopisko-egoistyczne, wpatrzone w siebie,
> leniwe do granic zrywa się rano, aby ponosić syneczka ,ktory ma kolkę.....

Na zachwyt stopkami i paluszkami raczej nie licz. Ojciec czuje sie potrzebny (a
wtedy sie naprawde angazuje) od momentu gdy moze dziecko czegos nauczyc i cos
pokazac. Do tego niezbedna jest przynajmniej podstawowa umiejetnosc mowienia i
chodzenia.
Gdy moja kilkutygodniowa czy kilkumiesieczna corka awanturowala sie w nocy,
wstawalem do niej i nosilem ja, ale to po to by moja zona mogla troche
odetchnac, bo to bylo dla niej (zony) naprawde meczace, a zona wazniejsza jest
od corki (bo dzieki zonie moge miec tyle corek, ile dusza zapragnie).

[Gość: ala]

to widocznie moj mąż nie jest taki zły
właśnie,ze sie zachwyca do dziś paluszkami.a nosił go na rękach, bo synek tylko
wtedy nie płakał. robił to dla dziecka.poza tym niepokoi sie każdym nierównym
oddechem,kaszlem,temperaturą. wodzi za nim wzrokiem i caly czas patrzy, czy mu
się nic nie dzieje.a jak go woził w wózku to był tak dumny jak paw i cały czas
mruczal pod nosem-"no nie, obiektywnie rzecz ujmując, to on jest najładniejszy"
a wczoraj mi powiedział, ze nie przypuszczal, ze wychowanie dziecka jest AŻ tak
zajmujące i , ze go to męczy. ale trwa i własnie uklada ze swoim syneczkiem
(klonem samego siebie) kolejkę. a synek nie powie inaczej jak tatuś.
zgadzam sie,ze odpowidzialność to cecha , ktora dotyczy całego życia, ale
myślę, ze faceci tez potrafia kochac w sposob delikatny i przepełniony
tkliwoscia od pierwszych dni.

[Gość: Wiesia]

No to sie moj drogi mocno mylisz, moj maz bardzo sie zachwycal wlasnie tymi
stopkami i paluszkami i nie czekal az dzieciak bedzie mial 4 lata zeby zaczal
byc ojcem. Wspolczuje tej twojej coreczce takiego bystrego ojca. A gdyby ona
byla niepelnosprawna, nie mowila i nie chodzila to nigdy bys nie byl jej
ojcem?? Wyglada ze ty nie potrzebujesz dziecka tylko towarzystwa do rozmowy.

[pletwa3]

Ojciec mojej córki do tej pory nie dojrzał do bycia ojcem. Był to jeden z
powodów naszego rozwodu - po prostu czułam się jak samotna matka, wszystko było
na mojej głowie. Zachwyt ojcostwem trwał dwa tygodnie, potem "tatuś" powrócił
do kawalerskich nawyków. Przez te wszystkie lata po rozwodzie kontaktował się z
córką w miarę regularnie, nawet zabierał na wakacje (zwłaszcza od ok. 6-7 roku
życia corki, kiedy stała się bardziej samodzielna), tak jest do tej pory, na
pewno bardzo ją kocha, ale jako rodzic, wychowawca, autorytet - nie sprawdza
się w ogóle. Ot, taki dobry kumpel. Ostatnio miałam z corką trochę kłopotów -
jak to w wieku dojrzewania bywa, prosiłam, żeby z nią porozmawiał "jak ojciec",
to się wystraszył. "A co ja mam jej powiedzieć? To może lepiej ty, no bo co ja
mogę...."
Ale myślę, że w jego przypadku to kwestia ogólniejsza niż niedojrzałość do
bycia ojcem - raczej niedojrzałość w ogóle, niechęć do przyjmowania na siebie
odpowiedzialności...Ktoś, kto jest człowiekiem solidnym i odpowiedzialnym,
sprawdzi się jako ojciec też....chyba...
Pozdrawiam

[Gość: Ania]

Napewno są ojcowie, którzy pragną dzieci i sami z siebie tymi dziećmi się
zajmują tak jak trzeba, pomagają kobietom i aktywnie biorą udział w wychowaniu
dzieci. Ale wiem z własnego doświadczenia i obserwacji znajomych, że takiego
ojca trzeba poprostu wychować. Niestety trzeba od razu, od pierwszych dni zycia
dziecka zmusić ich do "pracy" przy dziecku. Mój ex nie zajmował się naszą
córką, prowadził dalej kawalerskie życie, ja nie zmuszałam go do niczego, bo
uważałam (niestety byłam naiwną dwudziestolatką, że on sam w pewnym momencie
dojrzeje do tego. Skończyło się rozwodem. Kiedy ożenił się po raz drugi i
urodziła mu się druga córka, jego żona (doświadczona kobieta z dwójką dzieci z
poprzedniego małżeństwa) tak go ustawiła, że to on praktycznie wychowuje to
dziecko, on wstawał do niej w nocy, robił jedzenie, chodził do lekarza , na
spacery. Pozostali moi znajomi tatusiowie zajmują się z dziećmi, ale to duża
zasługa ich partnerek, które wymagały asystowania przy kapielach, przy
jedzeniu, na spacerach, przyzwyczajając ojców do opieki nad dzieckiem. I to
przynosi efekty.

[Gość: Doki]

Powiedzialbym, ze nie chodzi tylko o zajmowanie sie
dziecmi. Partnera w ogole trzeba umiec "wychowac", tzn
ustalic zasady wspolzycia, jesli datad ich nie pojal.
Tak jak wczesniej wspominalem, ja do dziecka wstaje,
ale robie to dla zony, zeby jej pomoc.

[Gość: Aśka]

Dziękuję Wam za wypowiedzi. Wiele się z nich dowiedziałam.
Tak naprawdę planujemy z mężem adopcję. Celowo wcześniej o tym nie pisałam,
gdyż byłam ciekawa wypowiedzi pozbawionych patrzenia przez ten pryzmat.
Doskonale zdaję sobie sprawę, że jeszcze trudniej jest dojrzeć do "adopcyjnego"
ojcostwa.

[Gość: Doki]

Zastanowilem sie nad tym ze swojego punktu widzenia i
wyszlo mi, ze z adoptowanym dzieckiem moze byc ojcu
latwiej. Adopcja to proces bardziej przemyslany niz
biologiczne rodzicielstwo, takze trudniejszy i bardziej
dlugotrwaly. Wtedy oboje rodzice lepiej wiedza, czego chca.

[Gość: xy.]

Wiesz, takie sprawy to się uzgadnia przed ślubem.
Jest na to wystarczająco dużo czasu.
Zastanawia mnie tylko fakt czy to jest jedyny problem Waszego małżeństwa.
Przy nie zaakceptowaniu dziecka posypią się one lawinowo, a Ty dołączysz do
tych porzuconych przez męża żon i następne dziecko zostanie półsierotą.
Przecież małżeństwo zakłada się przeważnie po to żeby mieć dzieci,
to przed ślubem nie rozmawiałaś o tym. Część mężczyzn w ogóle nie dojrzewa do
macierzństwa, jakieś 1.500.000 w tym kraju. Widocznie źle trafiłaś.
Ale trudno, sama dokonałaś wyboru.

[Gość: ala]

brrr, powiało chłodem feminizmu.skoro wszysce faceci są tacy lub większość
tzn,ze taka ich "uroda". chyba nie da sie tego zmienic w takim razie.nie da sie
zrobic z malpy mysz.mysle,ze takie uwagi sa przesadzone. wszyscy ojcowie,
ktorych znam kochaja swoje dzieci-pracuja na nie, troszcza sie, i kazdy na swoj
sposob okazuje swoje uczucia-jeden jest zakochany inny wywarzony.jeden od razu
juz w szpitalu pieje, a drugi potrzebuje miesiecy lub lat.
ale to samo powiem o matkach-jedna sie poswieci i z radoscia jest matka a
drugiej ciagle zle, dziecko ja meczy i przeszkadza w karierze, itd.,jedna na
sali porodowej umiera ze szcescia a druga wyje miesiacami i nie lubi swojego
dziecka albo po prostu ma te uczucia macierzynskie mnie intensywne.
dlatego taka mowa jest mocna przesadzona.ojciec nie jest w ciazy i nie odczuwa
pewnych rzeczy-to proste.nie rodzi, wiec tez odpada pewna sfera doznan, ktore
zblizaja do dziecka ale ta wiez powstaje z czasem przeciez, czesto bardzo
silna.moj maz nie nalezy do idealow, ale nigdy nie powiem,ze jest gorszy
uczuciowo czy niedojrzaly. jest ojcem a nie matka. po prostu. nie robmy z
chlopow kobiet -please!!!!!!!!!

[Gość: Adam]

Kazdy facet moze byc wystraszony i zastanawiac sie czy sobie da rade. Jesli
jednak ma dobre intencje i liczy sie ze zwiekszonymi obowiazkami i
odpowiedzialnoscia to napewno da sobie rade. My wszyscy musimy sie uczyc byc
rodzicami: jak przewinac niemowle, jak je nakarmic, jak utulic i ukoic. Dobrze
jesli jest ktos kto nam to pokaze: babcia, doswiadczona sasiadka, pielegniarka.