argumenty za jedynakiem?

[karlajn222]

zainspirowana wątkiem z dołu postanowiłam podzielić się czymś i przy okazji
spytać: ostatnio byłam u znajomych i dyskusja zeszła na posiadanie dzieci. Ja
mam jedno i nie wiem, czy chcę mieć więcej, bo na razie to jedno zupełnie mi
wystarcza , ale moi znajomi chcą mieć więcej i dziewczyna już się
spodziewa kolejnych (bliźniaki). No i fajnie. W pewnym momencie ja mówię, że
nie wiem, czy planuję kolejne dzieci, za co oczywiśie zostałam wyklęta i pan
domu mówi do mnie: "jeśli myślisz, że zapewnisz sama wszystkie więzi, które
daje posiadanie rodzeństwa, to się grubo mylisz, pozbawiasz swojego
dzidziusia czegoś bardzo ważnego przez swój egoizm". I dalej w tym stylu.
Pani domu dodała, że ona nie wyobraża sobie życia bez swojej siostry. Bardzo
fajnie. Ja też sobie nie wyobrażam bez swojej, ale na tym nie buduję
światopoglądu. I tu moje pytanie do dziewczyn, które chcą mieć jedno dzeicko:
jakie macie argumenty poza "to nie twoja sprawa" dla pytających, dlaczego
tylko jedno?
Od razu zaznaczam, że dziękuję w tym poście mamom, które uważają, że
tylko "pełna chata" i polski model dwa plus dwa.
Pozdrawiam, Karolina

[peresia]

Witaj!
Mam dwa argumenty za jednym dzieckiem:
1. Względy finansowe. Za te pieniądze, które teraz zarabiamy możemy zapewnić
naszemu dziecku wszystko co potrzebuje na średnim poziomie. Gdyby jednak nasza
sytuacja finansowa w krótkim czasie się poprawiła, to może zdecydowalibyśmy się
na drugie dziecko.
2. Nasz wiek. Ja mam lat 35, mój mąż 47.

Niedawno przerobiłam z koleżanką (wysokie zarobki, duży dom, o wiele młodsza)
podobną rozmowę. Usłyszałam, że nie może zrozumieć moich argumentów.
Odpowiedziałam, że też nie mogę zrozumieć tego, że ona nie rozumie.

Tak na marginesie: sama jestem jedynaczką. Moja mama tuż po moim urodzeniu
zachorowała na stwardnienie rozsiane, więc z wiadomych względów nie mogła mieć
więcej dzieci. Wiele osób niestety też nie potrafiło tego zrozumieć.

Pozdrawiam!

[maretina]

mam dwa.
1) zeby nie obnizac stopy zyciowej dziecka, zeby miec na cholerny angielski,
karate czy cos tam innego.. a potem na studia.
2) bo moje uczucia macierzynskie na razie sa w pelni zaspokojone i nie moge
miec kolejnego dzieckatylko z uwagi na rozsadek.
sadze, ze za jakies 1.5 roku zdecyduje sie na drugie dziecko....mam andzieje,
ze pieniazki na to pozwola.

[laicrist]

Ja tez mam dwa

1) kobieta powinna mieć tyle dzieci, ile
chce - sąsiadka może mieć nawet 10. ja od
czasu, jak posiadam synka nie chcę mieć
dwójki, ani trójki, chcę to jedno, które
mam - jednego jedynaka o imieniu Andrzej,
który we wrześniu pójdzie do szkoły )
(pieniążki tu akurat roli nie grają
- na dwoej, troje też by starczyło )

2) w moim przypadku to czas wolny - kiedy
Misio mój był mały nie miałam na nic czasu,
a teraz ma 7 lat i jest cudowym chłopcem,
wie czego chce, sam już sobie śniadanie robi,
jest wspaniałym towarzyszem wypraw w góry i
nad morze - przebywanie w towarzystwie synka
to dla mnie duża satysfakcja, jestem szczęśliwa,
że go mam i że jest jak jest a wiadomo, że
DOBRA MAMA TO SZCZĘŚLIWA MAMA )))))))))
a mama, która ma cudowne dziecko i odrobinę
czasu dla siebie to już mega-szczęśliwa mama

[marta_125]

Tylko nie wiem czy Twoje uczucia macierzyńskie to wszystko. A uczucia
dziecka??? To nie ważne? Pewnie jesteś jedynaczką...
Nie zrozumiesz pewnych rzeczy nigdy. Posiadanie rodzeństwa jest ważniejsze niż
Angielski, karate i studia. A co z dzieckiem za 40 lat? Będzie miało studia i
karate i Bóg wie co, ale zostanie samo na świecie?

[maretina]

nie jestem jedynaczka.mam brata, ktorego bardzo kocham. natomiast nie uwazam,
ze musze byc po raz drugi mama. jezeli finanse mi na to pozwola, to MOZE. nie
zamierzam byc klientka mopsu ani kupowac dziecku ciuchow w szmateksie. karate i
angielski bardzo doslownie przyjelas do wiadomowsci, to byla metafora. pod te
dwie rzeczy mozesz podstawic co innego.wiem co bedzie z kajtkiem za 40 lat
jezeli nie dam mu mozliwosci dobrego wykrztalcenia: bedzie zyl w biedzie i byc
moze z zasilku dla bezrobotnych. nie sztuka naprodukowac dzieci. sztuka je
wyzywic, wyksztalcic i zapewnic im zycie na dobrym poziomie( dobry to jest
synonim luksusu, tylko normalnosci, ktora wciaz w polsce jest wytykana palcami.
lepiej miec gromade dzieci i liczyc na paczki z zagranicy).
poza tym, zeby dziecko bylo szczesliwe, musi byc upragnione. na sile sie
zmieniac nie bede. nie kazda mama musi miec przy swojej kiecy gromade dzieci.
sa kobiety, ktorym starczy jedno dziecie i juz.
a wracajac do nieszczesnego angielskiego: znajdz dobra prace bez umiejetnosci w
tej dziedzinie.... powodzenia!

pomylka w poscie

[maretina]

miao byc: dobry to nie jest synonim luksusu. przepraszam.

[bazantarnia1]

Popieram w 100% tę wypowiedź, uważam dokładnie tak samo.

[kira_koslin]

AMEN! popieram!

[mika_p]

Dziękuję uprzejmie. Własnie sie dowiedziałam, ze mój osmioletni syn jest
dzieckiem nieszczesliwym, bo nie był upragniony. Gratuluje teorii, Maretina,
teraz kazdy kto pochodzi z wpadki powinien sie rzucic z mostu.

[maretina]

mika_p napisała:

> Dziękuję uprzejmie. Własnie sie dowiedziałam, ze mój osmioletni syn jest
> dzieckiem nieszczesliwym, bo nie był upragniony. Gratuluje teorii, Maretina,
> teraz kazdy kto pochodzi z wpadki powinien sie rzucic z mostu.
>
a gdzie ja sugerowalam, ze dzieci z wpadki sa gorsze? wiem, ze lubisz sie mnie
czepiac, ale przeginasz!

[mika_p]

Owszem. Napisałaś wprost:
"zeby dziecko bylo szczesliwe, musi byc upragnione"
Ja się nie czepiam, tylko czytam uwaznie, co napisałaś.

Prosta logika zdań.
Uczyli cie logiki w szkole? Bo mnie tak.
"Jesli dziecko nie jest upragnione (czyli na przykłąd z wpadki), to nie jest
szczęsliwe. "
Taki jest sens twojej wypowiedzi.

[maretina]

nie widze elementow wykluczajacyh szczescie z faktu bycia w ciza z wpadki(
wpadka to cos z zaskoczenia, cos nieplanowanego, ale na pewno nie jest to
synonimem nieszczescia ale na pewno nie wyklucza sytuacji cieszenia sie z
takiej niespodzianki)...kajtek jest wpadkowy. mialam sie o niego starac ciut
pozniej.
chodzilo mi o sytuacje, w ktorej kytos nie pragnie dziecka, ale powoluje je na
swiat, bo tak wypada, zeby pierworodne nie bylo jedynakiem.
to mialam na mysli. wystarczylo zapytac, a nie pierniczyc zlosliwe farmazony
szanowana miko.
co do logiki: mialam, ale widze,ze Ty nie.za to musialas byc super z uogolnien
i opacznego rozumowania.

[mika_p]

A zauważyłas słowo "musi" w zdaniu, które cytowałam? "musi być upragnione",
warunek konioeczny szczęścia dziecka. ergo, brak upragnienia implikuje
nieszczęśliwość. Nie uogólniam, czytam uważnie.
Porownuję z wlasną sytuacją i wychodzi mi, ze wg twojje teorii moj syn jest
nieszczęsliwy, bo nie był dzieckiem upragnionym wymarzonym wyczekanym. Po
prostu sie zaprosił na swiat.

[maretina]

nie chce mi sie z Toba gadac, powiem ci jedno. mimo swojej "doskonalosci" nie
zauwazylas, ze post, ktory mi wytykasz palcem pisalam,we WLASNYM nie ?Twoim
imieniu. mam w glebokim powazaniu skad sie biora Twoje dzieci, nie interesuje
mnie czy sie o nie staralas czy tez wpadlas. nie to bylo istota mojej
wypowiedzi.to bylo moje zdanie na temat jedynactwa i nic Ci do tego. Ty nie
zyjesz wg moich zasad a ja na szczescie nie zyje wg Twoich.
nic tez nie poradze, ze nie przyjmujesz dowiadomosci mojego wyjasnienia i nadal
uparcie usilujesz wmoiwc mi, ze mialam co innego na mysli niz bylo faktycznie.
To Twoj problem. nie czuje sie w obowiazku udowadniac Ci czegokolwiek. przyjmij
moje zdanie do wiadomosci i tyle.

I jeszcze jedno.

[mika_p]

mika_p 21.04.06, 19:03
" Uczyli cie logiki w szkole? Bo mnie tak. "

maretina 21.04.06, 20:16
" co do logiki: mialam, ale widze,ze Ty nie "

Tak wygląda dyskutowanie z tobą...

[maretina]

z Toba tak samo nie widzisz? czepianie sie to podstawa. na dodatek
obszczekujesz mnie za to, ze mysle inaczej. to nie Twoja sprawa jak zyje.zajmij
sie swoim zyciem. cudze zostaw w spokoju.

[magda_2409]

oj Mika, przeciez logika zero-jedynkowa zbyt proste rozumowanie w takich
sprawach...

[malaga1975]

a tobie sie udało z tym wykrztałceniem znalezc prace?

[panna_gosia]

straszne! Ja jestem jedynaczką! Do tej pory myślałam, że moje życie jest
szczęśliwe, nigdy nie płakałam nad tym, że nie mam rodzeństwa, ale twoj post
uswiadomił mi, jak bardzo się myliłam! Mój światopogtląd legł w gruzach.
Przecież to nieważne, że rodzice mnie kochają, że poświęcili mi kawał swojego
życia i zapewnili byt na wystarczającym poziomie. Liczy się tylko to, że nie
zrobili mi braciszka/siostrzyczki! Co za egoiści, w dodatku jedynacy! To pewnie
dlatego, jedynacy to przecież są gorsi ludzie, bo tylu rzeczy nie zrozumieją..
To nic, że mam przyjaciół, chłopaka, i mnórstwo wujków, ciotek, pociotków i
kuzynów. Przecież każdy szanujący się jedynak za 40 lat już dawno nie będzie
utrzymywał z takimi kontaktów. Normalni ludzie oczywiście utrzymują kontakt
tylko ze swoim rodzeństwem. Ale taki biedny bez siostry i braciszka zostaje sam
jak palec.. Ach! Idę się pociąć. A później powiem moim rodzicom, jaką straszną
krzywdę mi wyrządili przez swój egoizm! Jak mogli! Ot!

Marta, jesteś szczęśliwą posiadaczką rodzeństwa? To świetnie. Cieszę się z
twojego szczęścia. Ale radzę ci na przyszłość nie uszczęśliwiać innych na siłę.
To oczywiste, że ja jako jednynaczka nigdy nie zrozumiem, jak to jest miec
rodzeństwo. Ale jeszcze trudniej mi zrozumieć, dlaczego z góry zakładasz, że ja,
jako jedynaczka, zostałam jakoś szczególnie pokrzywdzona? Wybacz, ja się tak nie
czuję. I nie czuję też potrzeby, żeby ktokolwiek się bawił w adwokata, wmawiając
mi krzywde i oskarżając (oraz obrazając) moich rodziców (tak, moich! przecież
oni też nie zdecydowali się na drugie dziecko!), nazywając ich egoistami. Jesteś
może wszechwiedząca, że wiesz, co inni czują, co dla nich dobre? Chyba raczej
nie? Wiec bardzo cię proszę, nie wypowiadaj się w cudzym imieniu. Zwłaszcza w
imieniu osób, których nigdy nie poznałaś, o których istnieniu nawet nie wiesz,
czyli w imieniu milionów jedynaków, którzy jakimś (niezrozumiałym dla ciebie)
sposobem są szczęśliwi.

[marta_125]

gdybyś miała rodzeństwo to byś wiedziała że wyrażanie swoich myśli to nie
krzywdzenie ani obrażanie innych. Niestety jako jedynaczka nie miałaś okazji
uczestniczyć w dyskusjach z osobami które mają inne zdanie niż Ty. Nie miałaś
okazji poznać co to kompromis itp. Bardzo mi przykro że tak osobiście podeszłaś
do mojej wypowiedzi...

[panna_gosia]

Bo przecież będąc jedynaczką jestem odizolowana od reszty ludzi i w ogóle nie
uczestniczę w życiu społecznym, prawda? Swiat i stosunki międzyludzkienie kończą
się na rodzeństwie. Czy z grupą przyjaciół, czy rodziną, nie można dyskutować?
Zawierać kompromisów? Rodzeństwo ma na to wyłączność? Poza tym zdeje się ze
słowo egoista ma znaczenie pejoratywne. A jeśli kogoś sie negatywnie określa
mając za podstawę tylko jeden post, a oprócz tego nic sie o tym kimś nie wie, to
jest to obraza. A przynajmniej rażąca niesprawiedliwośc. O moich rodzicach i
autorce wątku wiesz tyle, że zdecydowali się na jedno dziecko. Czy z twojej
wypowiedzi nie dało się odczytac przesłania "wszyscy którzy chca miec tylko
jedno dziecko są egoistami, a ich dzieci są niepełnowartościowe"? Bo je to tak
odebrałam i pewnie nie tylko ja. Z resztą sama to potwierdziłaś, pisząc "ty jako
jedynaczka nie miałaś okazji tego i tamtego" A przepraszam, skad to wiesz? Też z
mojego posta? Wywnioskowałaś z niego ze jako jedynaczka siedziałam sama w domu a
rodzice we wszystkim mi potakiwali? A poźniej jak poszłam do szkoły to też mi
potakiwali, więc nie musiałam uczyć się dyskutowania ani kompromisów? Kompromis,
to byłby gdybyś przynajmniej powiedziała MOIM ZDANIEM dziecko które nie ma
rodzeństwa MOZE czuć sie pokrzywdzone. Czyli właśnie wyraziła swoje zdanie a nie
głosiła swoją jedyną prawdę, a jeśli ktoś myśli inaczej to jest egoistą.
Dlaczego wypowiadasz się za dziecko karlajn222 (czyli właściwie wszystkich
jedynakow)? Skąd wiesz, czy jego uczucia zostaną zranione, czy bedzie cierpieć
bo nie ma brata/siostry? Nie wiesz. I dziwi mnie, że piszesz o dyskusji, a sama
nie potrafisz przyjąć do wiadomości, że nie wszyscy bez rodzenstia mają być
smutnymi, samotnymi odludkami bez umiąjetności zycia w społeczeństwie. Widocznie
ty też wielu rzeczy nigdy nie zrozumiesz.

[panna_gosia]

Swoją drogą przepraszam, ze cię tak atakuję, ale aż mnie skręciło na takie
wmawianie dzieciom, o których się nic nie wie strasznego nieszczęscia, a ich
rodzicom egoizmu... ale dalej postaram się mówic spokojniej

[marta_125]

I własnie to jest argument. Chyba tylko jedynak tak reaguje...
Nic dodać nic ująć.

[panna_gosia]

Nie wiem co ci sie nie podoba w moich argumentach. Z reszta niewazne. Pozdrawiam
i na przyszlosc zycze mniej stereotypowego myslenia, a wiecej otwartosci

[edytafg1]

Marta -tzreba bylo dopisac jeszcze "jestes gupia, wspolczuje twojemu mezowi,
dziecku i zmowie za was modlitwe "
))))))))))))))))

[maretina]

marta_125 napisała:

> gdybyś miała rodzeństwo to byś wiedziała że wyrażanie swoich myśli to nie
> krzywdzenie ani obrażanie innych. Niestety jako jedynaczka nie miałaś okazji
> uczestniczyć w dyskusjach z osobami które mają inne zdanie niż Ty. Nie miałaś
> okazji poznać co to kompromis itp. Bardzo mi przykro że tak osobiście
podeszłaś
>
> do mojej wypowiedzi...
lecz sie. naprawde.

Do marta125

[tooz]

Dziewczyno co ty pie...@#@??? Trzeba sie leczyc z takiego podejscia...Skad ty
mozesz wiedziec czy ktos nie mial okazji uczestniczyc w dyskusjach z osobami o
odmiennych pogladach?Kazdy mial!I nie musi miec brata zeby umiec dyskutowac z
ludzmi i poznawac znaczenie kompromisow.Mysl troche...Przeciez na swiecie sa
rozni ludzie i zarowno niejedynak jak i jedynak moze okazac sie egoista. Nic
nie zalezy w 100% od posiadania rodzenstwa.Sugerujesz ze jak ktos jest
jedynakiem to znaczy ze nie wie co to kompromis?W glowe sie puknij...Analogia
do twojego rozumowania:kazdy kto jest Polakiem jest pijakiem...Tragedia...

[antidotumm]

Nigdy nie odczuwalam braku rodzenstwa. A moj maz ma 3 rodzenstwa i kontakt
emocjonalny zerowy.

marta_125 napisała:

> Tylko nie wiem czy Twoje uczucia macierzyńskie to wszystko. A uczucia
> dziecka??? To nie ważne? Pewnie jesteś jedynaczką...
> Nie zrozumiesz pewnych rzeczy nigdy. Posiadanie rodzeństwa jest ważniejsze niż
> Angielski, karate i studia. A co z dzieckiem za 40 lat? Będzie miało studia i
> karate i Bóg wie co, ale zostanie samo na świecie?

[edytafg1]

Marta -tzreba bylo dopisac jeszcze "jestes gupia, wspolczuje twojemu mezowi,
dziecku i zmowie za was modlitwe "
))))))))))))))))

[kasia_ia]

a ja mam siostrę i nigdy się nam nie układało... więc nie jest tak, że z
rodzeństwem zawsze jest lepiej

Dla niejedynakow apropo uczuc jedynaka(marta_125)

[tooz]

Marta_125...nad jedna rzecza sie zastanowcie...Moze i ona nie zrozumie pewnych
rzeczy nigdy takich jak posiadanie rodzenstwa ale wezcie pod uwage ze wy nie
zrozumiecie nigdy jak to jest byc jedynakiem. Wiec nie zakladajcie od razu ze
posiadanie rodzenstwa jest lepsze niz jego nieposiadanie, poniewaz i jedna i
druga sytuacja ma swoje dobre i zle strony. Uwierzcie, ze bycie jedynakiem nie
jest jednak takie zle i rodzice wcale mnie nie skrzywdzili-wrecz sie ciesze ze
nie mialem rodzenstwa i naprawde nie mam przez to zadnych problemow a juz na
pewno nie jestem egoista(nie tylko moja opinia)

Lepiej jest mieć i być niż mieć brata i nie mieć

[lmblmb]

> Posiadanie rodzeństwa jest ważniejsze niż Angielski, karate i studia.

Na świecie jest pełno normalnych i biednych. Jak popatrzysz na bogatych, to są
wśród nich same świry. To takie typowo polskie: bogactwo nieistotne, ważne żeby
się dobrze bawić.

Osobiście mam siostrę, ale nie utrzymuję z nią kontaktów - z wyboru. No i co?
Lepiej byłoby nie mieć siostry i być bogatszym.

> A co z dzieckiem za 40 lat? Będzie miało studia i
> karate i Bóg wie co, ale zostanie samo na świecie?

Mówisz, że do czterdzistki już się rozwiedzie? To jakas pesymistka jesteś.

[melka_x]

Podobno jedynacy są bardziej twórczy i odpowiedzialni

[tigrissimo]

Znam takiego jedynaka. Twórczy to on jest, ale z odpowiedzialnością gorzej

[cynamonka6]

Mam dwoje dzieciaczków. Częściowo bo tak chciałam a częściowo bo mój młodszy
synek podjął taką całkowicie suwerenną decyzję nie konsultowaną ze swoimi
starymi. I fajnie! Jestem zadowolona. Ale była bym też zadowolona gdybym
poprzestała na jednym. Też było by fajnie! Piszę bo nie chcę zakładać kolejnego
wątku dla tych, którzy uważają, że to fajnie mieć jedno, dwoje i więcej dzieci.
Najważniejsze, żebyśmy się z tym czuli szczęśliwi. A już argumenty w stylu:
jedynaki częściej mają problemy z psychiką, rodzeństwo jest bardziej
odpowiedzialne są całkowicie bez sensu. Można wychować odpowiedzialnego
jedynaka i gromadkę dzieci przyprawić o problemy emocjonalne. Nie pozwólcie aby
ktoś oceniał was przez pryzmat swoich poglądów. Niech spadają z dobrymi radami.

[saskiaplus1]

A po co Ci takie argumenty? Ktoś, kto ma inne zdanie i tak nie da się nimi
przekonać, bo są przekonujące tylko dla przekonanego.

[ade1]

matko kochana, nie ma logicznych argumentow; dla tego kto chce miec jedno
dziecko fajnie jest miec jedynaka dla tego kto chce 2 fajnie miec 2, dla tego
kto chce 3 fajnie ...itd,

[yrte]

no więc ja podam argumenty przeciw jedynactwu.Sama mam jedynaka,mężczyznę(24
lata)odpowiedzialnego,opiekuńczego,zdolnego,zaradnego itp.,który jednak
chciałby mieć rodzeństwo.Zazdrości tym,którzy je mają.Ja też jestem jedynaczką
i jaka to jest smutna sprawa nie mieć rodzeństwa przekonałam się po śmierci
obojga moich Rodziców.Znajomi,którzy mają rodzeństwo nie są sami.Ich rodzina w
jakiejś części(jeśli też już nie mają rodziców)istnieje nadal.Ja czuję
samotność.Mąż jest dobry,ale pewna część życia odeszła wraz z rodzicami
bezpowrotnie.Gdyby było rodzeństwo....

[maretina]

mam kontrargument dla tej wypowiedzi. to, ze komus jest teraz smutno nie
znaczy, ze jego rodzice powinni na sile miec kolejne dziecko
dzieci nie moga rzadzic rodzicami.

[szpilki]

mam taka uwage - Twoje dziecko ma 7 miesięcy dopiero. Twój organizm jeszcze nie
wrócił do równowagi po ciązy. Jak mały będzie maił coś koło 2 lat to odezwie
sie ponownie instykt macierzyński i moze sie okazać że wiele argumentów
podanych dzisiaj straci na ważności.

Na dzień dzisiejszy nie chcesz dziecka.

[maretina]

szpilki napisała:

> mam taka uwage - Twoje dziecko ma 7 miesięcy dopiero. Twój organizm jeszcze
nie
>
> wrócił do równowagi po ciązy. Jak mały będzie maił coś koło 2 lat to odezwie
> sie ponownie instykt macierzyński i moze sie okazać że wiele argumentów
> podanych dzisiaj straci na ważności.
>
> Na dzień dzisiejszy nie chcesz dziecka.
alez nie przecze. napisalam wczesniej, ze moze sie zdecyduje. na pewno nie
podejme tej decyzji w oparciu o sam instynkt. mam tez rozum, uwazam, ze
powinnam sie z nim liczyc. checi a mozliwosci to niestety w nazym kraju
najczesciej dwie odmienne kwestie.

[ajida]

kiedys słyszałam taki argument- nie chcę wiecej dzieci bo miałam ciężki poród
na samą myśl o porodzie robi mi się słabo - no cóż trochę mnie to zdziwilo ale
bywa i tak. Jestem mamą 5 letniego jedynego syna, chyba bo podświadomie bardzo
chciałabym mieć drugie dziecko zresztą moj synek kiedyś przychodząc z
przedszkola zapytał mnie" Mamao a z kim ja będę jak wy umrzecie ?" - troche
mnie to zmroziło i to pytanie powraca ja bumerang ale teraz nie jest dobry dla
mnie czas na następne dziecko- pytanie czy wogóle będzie? w tym kraju chyba
nigdy nie będzie odpowiedniego czasu nawet becikowe tego nie zmieni.pozdrawiam

[nitka991]

Moja przyjaciółka jest jedynaczką,jej mąż też jedynak.Mama przyjacółki też
jedynaczka.Mają też jednego synka,fajnego choć trochę urwisowatego
sześciolatka.Przyjaciółka sama będąc jedynaczką,rozsądnie chce mieć więcej
dzieci,na co słyszy argumenty męża w stylu,nie mamy kasy na dziecko,bo nowy
dom,nowy samochód,wyjazdy,angielski,basen,karate itp.I zadaje mi pytanie:czy w
takiej sytuacji nie jesteśmy egoistami,w taki sposób zrzucamy odpowiedzialność
za opiekę nad starszymi rodzicami tylko na jedno dziecko (doświadcza tego jej
mama),czy po stracie rodziców będzie ktoś równie bliski,czujący klimat rodziny
kto zostanie przy naszym dziecku.
Decyzja o ilości posiadanych dzieci należy do każdej pary i każdą trzeba
uszanować,tylko może wcześniej rozważmy ile plusów i minusów ma posiadanie
jedynaka czy też kilkorga dzieci.

[ade1]

a jak ktos wogole nie chce dzieci to dla niego 0 jest fajnie

[b.bujak]

ja spokojnie odpowiadam, ze wszyscy nam kibicują i pytają o kolejne dzieci a
nie raczą się zainteresować i pomóc przy naszym jednym; akurat rzeczywiscie
jest u nas tak, ze babcie nie mają czasu ( czyt. ochoty ) dla swojego wnuka,
czasem bardziej bezczelnie odpowiadamy, ze niby kiedy mamy się
zająć "robieniem" drugiego dziecka, jak to, ktore mamy jest przy nas non stop

[maretina]

rozumiem zmecze ie dzieckiem...ale pretensje do babc, ze wiedza od czego wnuk
ma rodzicow sa dziwne.sama wiesz jak ciezko zajmowac sie dzieckiem... a dodaj
sobie do tego wiek tesciow. oni swoje z dziecmi juz zaliczyli. teraz maja
swiete prawo do odpoczynku a Ty z mezem jako rodzice musicie ciezar przyjac na
siebie.
nie lubie jak sie jezdzi po babciach i dziadkach dlatego, ze ma samemu ma sie
dzieci i inni w ich wychowanie sie nie angazuja. to nie jest sprawiedliwe.

[b.bujak]

ja im nie każę sie zajmowac moim dzieckiem, tylko mam taki argument, ze skoro
nie odciążaja mnie w zajmowaniu sie dzieckiem, to niech pozwola, ze my, rodzice
sami zadecydujemy, ile i kiedy bedziemy miec dzieci, bo to my i tylko my
ponosimy tego konsekwencje

[clio1979]

Fajny ten Twój Kajtuś Maretina.
ja na razie chcę mieć jedno, ale to może się zmienić.
Moje argumenty :
lenistwo w najwyższej postaci, niechęć do ciąży i porodu (ciąża męcząca,
trudna, stresująca, a poród jeszcze gorszy), kiepskie warunki materialne (muszę
pracować).
Na razie w 3 osoby plus pies jest nam cudownie, a co potem - will see

dzieki clio:)/nt

[maretina]

[mmala6]

ja chce miec drugie dziecko wiec nie napisze o sobie ale o kolezance, ktora ma
corke 11 miesieczna i wdryga sie na mysl o kolejnym dziecku.Ona uwielbia swoja
corke i swiata poza nia nie widzi ale bylo to dziecko niezaplanowane i jak sie
okazalo, ze kolezanka jest w ciazy to nie chciala tego dziecka.Robila wszystko
zeby ja starcic...
Ona ma silne zaburzenia na tle psychicznym, nie daje sobie rady sama ze soba, ma
beznadziejnego meza tyrana.Ledwo daje rade z jednym dzieckiem, nie poradzilaby
sobie z nastpnym, ona nawet sie boi o tym myslec.Poza tym miala silna depresje
po porodzie,a ze ma w ogole despresyjna osobowosc, wiec latwo sobie wyobrazic co
sie dzialo po porodzie.

Druga kolezanka, co ma 3 letnia corke nie widzi siebie w roli matki-strazniczki
domowego ogniskaPo maciezynskim biegla od razu do pracy, zarabia niezle, jej
maz jeszcze lepiej, kupili nowe auto, dom o drugim dziecku nie mysla bo 'jest im
wygodnie tak jak jest'.Kolezanka nie chce byc znowu w ciazy, nie chce rodzic a
potem znowu siedziec w domu.

To sa jej slowa, nie komentuje tylko cytuje.

[monia725]

Ja napiszę dlaczego nie chcę mieć teraz drugiego dziecka (ale być może się mi
zmieni):
1. Wciąż pamiętam złe samopoczucie w ciąży
2. Miałam duże problemy z karmieniem i przeżywałam traume w szpitalu, bo
oczywiście żaden lekarz nie chciał się zgodzić na sztuczne dokarmienie, a
dziecku spadała waga i krzyczyał bidulek w niebogłosy
3. Później w domu będąc sama z małym ryczałam nie wiem czemu (depresja?)
4. Wstaję każdej nocy, czasem się kłócimy o to z mężem
5. Nie pamiętam jak to jest w kinie, czy na kolacji ze świecami w dobrej
restauracji (brak czasu)
6. Moje kochane dziecko jest bardzo absorbujące i non stop trzeba się nim
zajmować, pod koniec takiego dnia nie wiem jak się nazywam. Przy dwójce takich
maluszków chyba bym wykorkowała
7. Stać nas teraz na pewne rzeczy i chciałabym utrzymać ten poziom zycia dając
naszemu dziecku możliwość rozwoju i dobrego wykształcenia.
8. Poza tym nie bedę zmieniac co 2 lata mieszkania na większe, a nie wyobrażam
sobie życ na kupie

[monia725]

Aha i zapomniałam o jeszcze jednym, baaardzo waznym argumencie, dlaczego nie
chcę mieć drugiego dziecka:
wróciłam do pracy, z której nie wracam o godz. 15.00, lecz znacznie później i
czuję się z tym nie najlepiej, bo martwię się, że zbyt mało czasu poświęcam
dziecku. Nie wyobrażam sobie sytuacji, kiedy musiałabym jeszcze odebrać jedno z
przedszkola po drodze i dopiero wracać do domu do drugiego maleństwa ...
wracałabym o 20.00

[kczary]

Ja mam trochę nietypowy argument. Jestem jedynaczką. Mój chłopak ma starszego,
totalnie niezaradnego, leniwego brata. Gdy patrzę, jak ich rodzice mówią:
zabierz Jacka do kina, ugotuj cos Jackowi w weekend, rozstaw w mieszkaniu Jacka
choinkę, to mi się niedobrze robi. Nie muszę oczywiście dodawać, że Jacek ma od
nich nowe mieszkanie 2-pokojowe na Ursynowie, my zaś wynajmujemy kawalerkę (nie
mówię Broń Boże, że JA chcę od nich choćby grosz, ale mój chłopak powinien,
zwłaszcza że całe dorosłe życie dostarczał Jackowi: towarzystwa swoich kolegów,
pomysłów na pracę, jedzenia, sprzątania, inicjatyw wyjścia z domu. I teraz
właściwe. Nie da się uniknąć tego, że jedno z rodzeństwa będzie słabsze,
gorsze. A ja, jako zwolenniczka totalnej sprawiedliwości nie wyobrażam sobie
dawać moim dwojgu dzieciom choćby na jotę różnych rzeczy, różnej miłości itp.
Więc będę miała jedno.

[saskiaplus1]

Heh, ale wymyśliłaś. "Nie da się uniknąć tego, że jedno z rodzeństwa będzie
słabsze, gorsze" - rzeczywiście, świetna teoria. Mam brata - jest zupełnie
inny, ale nie słabszy ani nie gorszy. Był taki okres, że dostawał od rodziców
więcej wsparcia (finansowego) ale teraz radzi sobie lepiej niż ja i z kolei
pomaga mi. Tak jest często w rodzinie, ale rodzice nas wychowali tak, że nikt
sobie nawzajem nie wylicza każdego grosza i każdego przywileju. Drugi przykład
na to, że jednak "da się uniknąć": mój mąż ma troje rodzeństwa, każde z nich
jest zupełnie inną osobowością, ma inne zainteresowania i sposób na życie, ale
żadne nie jest "słabsze, gorsze".
To, że ktoś sobie źle wychował dzieci - jak na przykładzie rodziny Twojego
chłopaka - nie jest argumentem potwierdzającym tezę, że nie da się ich wychować
dobrze, bez względu na ilość. Sorry, ale argument jest nie tyle
nieprzekonujący, co zupełnie chybiony.

[justyna335]

"Nie da się uniknąć tego, że jedno z rodzeństwa będzie słabsze,
gorsze". Argument bardzo smieszny... A jesli to jedno jedyne dziecko przejmie
te "słabsze i gorsze" cechy?? Kto mu rozstawi choinke w mieszkaniu i zabierze
do kina.... Piszesz, ze jestes jedynaczką, więc nie możesz porównac swoich cech
na tle rodzeństwa. Chociaż pewnie i tak przjęłas po przodkach wszystkie
możliwie najlepsze cechy...

[gosiekbia]

hm.! Poszukujesz argumentów, tylko ciekawe po co? Tzn . po co masz się komuś
tłumaczyć ze swojej decyzji? Jeżeli ktoś szanuje Ciebie to powinien uszanować
Twoją decyzję,a jeżeli nie szanuje Twojej decyzji to właśnie widzisz jak
traktuje Ciebie. Sorka, troche "filozuje" ale tak to właśnie widzę . Sama mam
na dzień dzisiejszy jedno dziecko i chciałabym następne za rok,lub dwa, a może
potem..., ale nie wiem czy to się nie zmieni. A w kazdym bądź razie na pewno nie
zachęci mnie do tego super becikowe. To będzie decyzja moja i męża , anie
super życzliwych . A tekst typu "jeśli myślisz, że zapewnisz sama wszystkie
więzi, które
> daje posiadanie rodzeństwa, to się grubo mylisz, pozbawiasz swojego
> dzidziusia czegoś bardzo ważnego przez swój egoizm". jest wg mnie tak chory
jak ten" fundując swojemu dziecku rodzeństwo pozbawiasz go pełnej miłosci
ponieważ teraz bedziesz kochac więcej dzieci". Szkoda słow....

[shamsa]

bo tak.
bo chcesz miec jedno. dla mnie to argument koronny i nie do obalenia. Nie bedzie
ci ktos mowil ile masz miec dzieci!

[asia06]

Akurat ostatnio polski model to dwa plus jedno

[blueluna]

Dla mnie wystarczajacym argumentem jest to ze po prostu chce miec jedno dziecko
i tyle.
Bo taka wlasnie czuje potrzebe.
Czesto jako argumentu uzywa sie faktu ze rodzenstwo jest takie wspaniale, nie
dajac dziecku brata czy siostry okalecza sie go.
Swietnie.
Tyle ze wcale nie jest tak ze rodzenstwo to jedna wielka milosc.
Bardo czesto w najlepszym razie jest to obojetnosc i drogi idace w roznych
kierunkach.
W gorszych - zawisc, nienawisc.
Moi rodzice mieli z nami piekielko male, ze mna i moim bratem.
Gdy bylismy dziecmi jawnie sie nienawidzilismy.
Ciagle awantury, klotnie, zamachy.
To nie byly braterskie przepychanki tylko walka na smierc i zycie.
Czasem prawie doslownie - gdy np. na glowe mi spadal z szafy ciezki, glinaniy
baranek.
Albo moj brat napil sie plynu do mycia naczyn wlanego do butelki po napoju.
Nie mam pojecia skad nam sie to bralo...
Teraz sie kochamy bardzo
Ale opamietanie przyszlo dopiero gdy moj brat przebil mnie (tym razem zupelnie
nieswiadomie i przypadkiem) widlami podczas wakacji na wsi.
Jakos nam sie wtedy odmienilo.
Ja nie powiedzialam rodzicom (widly wbily mi sie w ramie, przeszly przez kosc
na wylot), on sie czul winny.
Od tego czasu jedno za drugim w ogien skoczy.
Ale dziecinstwa to my braterskiego nie mielismy.
Moja kolezanka ma dwojke dzieci i podobna syuacje, starszy organicznie
nienawidzi mlodszego, jak byl mniejszy to potrafil wziac niemowlaka na rece i
nim zrzucic - trzeba bylo go non stop pilnowac.
U innych jest na odwrot - negatywne uczucia przychodza potem.

Ja wole swojego synka, pomijajac swoje przekonania - nauczyc otwartosci,
pozytywnego patrzenia na swiat - i jesli bedzie chcial - to sobie przyjaciela
znajdzie.
Wcale nie musze mu go urodzic.

[lulu20]

a ja w ogole na razie nie chce dzieci. Przynajmniej narazie. I ciagle wszyscy
przyłażą i pytają kiedy maleństwo. A jak mowie ze narazie nie chce, to wielce
niezadowoleni. Sami nawet ślubów sie boja, a mi dzieciaka wciskaja. Ludzie!
Patrzcie na swoje zycie i nie oceniajcie decyzji innych. Kazdy ma swoja
definicje szczesliwej rodziny (lub jej szczesliwego bnraku) i niech tak bedzie!

[maretina]

lulu20 napisała:

> a ja w ogole na razie nie chce dzieci. Przynajmniej narazie. I ciagle
wszyscy
> przyłażą i pytają kiedy maleństwo. A jak mowie ze narazie nie chce, to wielce
> niezadowoleni. Sami nawet ślubów sie boja, a mi dzieciaka wciskaja. Ludzie!
> Patrzcie na swoje zycie i nie oceniajcie decyzji innych. Kazdy ma swoja
> definicje szczesliwej rodziny (lub jej szczesliwego bnraku) i niech tak
bedzie!

a co to ma do tematu watku?

[lulu20]

ma tyle, ze nie uwazam ze argumenty sa w ogole potrzebne. Ludzie nie powinni
oczekiwac argumentacji, tylko szanowac cudze decyzje.I juz...

[osmanthus]

OK, ja mam jedno - pozne, chciane, zaplanowane, kochane. Drugiego, nawet gdybym byla/gdybysmy
byli mlodsi, raczej bym sobie nie zafundowala - nie jestem typem kobiety-matki kury, nie jestem
zagorzala katoliczka a wreszcie nie sadze, zeby jedno dziecko bylo jakims strasznym zlem
wyrzadzonym rodzinie i spoleczenstwu. Kazdy powinien miec tyle dzieci na ile ma ochote i na ile go
stac (mowie o tzw krajach cywilizowanych) i nikt nie powinien sie do tego wtracac! Ja sama mam wsrod
znajomych jedna rodzine z 6 dzieci, jedna z pieciorgiem, 3 z trojgiem, kilka z dwojgiem oraz kilka
rodzin z jedynakami. Nikt sie nie skarzy, nikt nikogo nie poucza i wszyscy jakos prosperuja...
Dodajmy, ze nie mieszkamy w Lechistanie ale w kraju, w ktorym vasectomy nie jest uwazana za
ciezkie naruszenie ciala a wrecz odwrotnie, ten prosty i skuteczny zabieg jest w calosci pokrywany
przez ubezpieczenie.

[paesemio]

jedynak nie ma problemu z tzw. sprawami spadkowymi, w przypadku rodzeństwa
dopiero się dzieje huragan jak umiera ojciec lub rodzice ,dopiero jest wojna .U
mnie tak jest - brat jest silnym charakterem a ja niestety nie i wszystko
zgarnia a ja nie mam sił i kasy ani z nikąd wsparcia by chodzić po sądach i
dociekać swoich praw. Ce la vie!!

[podyanty]

C'est la vie...

[paesemio]

ok!!!!!!

Chuck Norris też był jedynakiem

[anetka1606]

jestem mamą zaplanowanego 7 latka.W ciązy czułam się bosko.Najgorsze nadeszło
potem:byłam sama od rana do wieczora z płaczącym dzieckiem.Byłam załamana, no i
mąż powtarzał mi: przeciez to ty chciałaś mieć dziecko....ale było minęło...nie
chcę mieć 2 dziecka, bo jak myslę o okresie pieluchowo-smoczkowym, to mi
wystarczy, poza tym nareszcie mam wolny czas, a juz niedługo młody będzie
zostawał sam w domu i będę mogła chodzic do teatru i do kina...Najważniejsze
jest to co ty chcesz, bo to ty nie będziesz spać po nocach, a nie znajomi czy
nawet dziadkowie, którzy sa ostatnio bardzo przereklamowani, w ogóle na nich
nie można liczyć.Uwielbiam mojego syna, a on uwielbia mnie i nie wyobrażam
sobie, że mogłabym nagle zafundować mu braciszka...on chyba tez nie, choć małe
dzieci lubi...Czasem warto byc egoistą, bo któż o ciebie lepiej zadba niz ty
sama?Jedynaki sa fajne.

[ssacrac]

Podpisuje się pod tym postem dwoma rękoma, jestem jak najbardziej za.

eee...

[starosta]

"Byłam załamana, no i mąż powtarzał mi: przeciez to ty chciałaś mieć
dziecko...."
Może nie powinienem oceniać bez poznaniia całej sytuacji ale powiem jedno:
współczuję męża (za taką postawę).
Decydując się an małżeństwo decyduje się równocześnie na rodzicielstwo
(niekoniecznie od razu ale na pewno w dłuższej perspektywie. Małżeństwo mogące
mieć dziecko/dzieci i świadomie rezygujące z posiadania choćy 1 dziecka to dla
mnie pomyłka)
BTW:Mam nadzieję, że sam będe lepszy-nasze pierwsze dziecko urodzi się w
pażdzierniku.

[alabama8]

Pytanie o drugie dziecko zadawane przez krewnmych i sąsiadów to dyżurny temat
jak się nie ma nic od powiedzenia.
Moi sąsiedzi z dołu doprowadzają mnie tym do białej gorączki, kiedy Mały będzie
miał braciszka ??? Mimo że wiedzą że mąż zostawił mnie jak Mały miał
półtora roku, sąsiedzi twierdzą że "braciszek" scali małżeństwo. Jak dosadnie
twierdzą - powinnam wziąść exa do wyrka i zrobić drugie dziecko , ha ha ha.
Ale to mnie raczej bawi i skrycie załamuję ręce nad tymi ludźmi którzy twierdzą
że żona powinna siedzieć w domu, pielić ogródek pod oknem w bloku i czekać na
męża z obiadem. I tak robią. Żadnych gazet, książek, spacerów, tylko seriale i
obiady.

rodzeństwo nie zawsze jest powodem do szczęścia

[milou8]

to chyba jest konkretny argument. jestem jedynaczką, ale mój mąż ma siostrę,
która go po prostu nie lubi. niczym nie uzasadniona ciągła krytyka, ataki,
zazdrość, uwagi poniżej pewnego poziomu. po co takie rodzeństwo?

[saskiaplus1]

Hm... To, że ktoś tam nie lubi swojego brata/siostry to słaby argument, bo
powodów może być tysiąc - choćby taki, że rodzice nie dali sobie rady z
wychowaniem dzieci. Jakby mieli jedno, też by sobie nie dali rady, tylko
dziecko nie lubiłoby na przykład ich. Słaby argument.

[gandalf711]

tak
pytanie kiedy będzie dziecko słyszeliśmy z żoną 10 lat
teraz jest w ciąży
ma spore problemy z kręgosłupem - możliwe że dużą część ciąży przeleży
tak więć nie wiemy czy bedziemy mogli zdecydować się na drugie
ta ciąża to mały cud a może wielki cud
sam jestem jedynakiem i nie chciałbym mieć tylko jednego potomka..
jednak dopiero czas pokaże, czy bedzie to możliwe

"pochowali jedyne dziecko" i co dalej?

[dorota751]

Ja mam jedno dziecko, na razie. Chcę mieć drugie, ale przyznam, że bardziej z
egoizmu. Znam zbyt wiele przypadków - i osobiście i ze słysznie, że to właśnie
jedno jedyne dziecko albo ciężko zachorowało i zmarło, albo zginęło w wypadku.
Boję się, że i mnie mogłoby to spotkać i wtedy cały sens życia pryska - no bo
dla kogo żyć jak nie dla dzieci i potem wnuków.
DR

..............................

[justas32]

Jedyny argument jest taki że dzieci nadają sens życiu. Ale do tej prawdy
niestety trzeba dorosnąć. Im więcej dzieci tym ten sens większy. No, chyba że
ktoś żyje tylko po to aby więcej (i lepiej) zjeść, pomieszkać, pozwiedzać,
pojeździć lepszym samochodem. Pustka wychodzi dopiero w życiu starszym. Można
się nią przejmować albo nie. I tyle.

[gwiezdna.matylda]

justas32 napisała:

> Jedyny argument jest taki że dzieci nadają sens życiu. Ale do tej prawdy
> niestety trzeba dorosnąć. Im więcej dzieci tym ten sens większy. No, chyba że
> ktoś żyje tylko po to aby więcej (i lepiej) zjeść, pomieszkać, pozwiedzać,
> pojeździć lepszym samochodem. Pustka wychodzi dopiero w życiu starszym. Można
> się nią przejmować albo nie. I tyle.

W takim razie co z tymi którzy mieć dzieci nie mogą? Co im powiesz? Palnijcie
sobie od razu w łeb bo wasze życie jest bez sensu?

Czy jest na sali lekarz?!

[samwieszkimjestem]

Czy jest na sali lekarz?! Ludzie, czy nigdy nie słyszeliście o adopcji
noworodków, albo niemowląt?!

Czy naprawdę wierzycie w obiegowe opinie, że proces adopcyjny się ciągnie, a "z
obcych genów nie wiadomo co wyrośnie"? A z własnych genów - to niby wiadomo? A
ile jest opuszczonych rodziców, ile dzieci nie potrafi rozmawiać z rodzicami,
odcina się od nich i vice versa? Czy to ma coś wspólnego z genami?

Myślałam, że skoro wiekszość z nas jest katolikami, to ta większość rozumie, co
jest najważniejsze w życiu. Najważniejsza jest miłość. Miłość bezwarunkowa,
szczera, z głębi serca. Taka, która przenosi góry i uskrzydla.

Jeśli uda mi się kiedyś adoptować dziecko, to nie będę go oszukiwać, że go sama
urodziłam. Powiem mu, że urodziła go inna pani, ale nie mogła go pokochać tak,
jak ja, ale troszczyła się o jego przyszłość, więc oddała go w moje ręce (a nie
wyrzuciła na śmietnik - ale tego dziecku nie powiem). Bo ja go pokochałam. Nie
liczy się, ile potomków zostawimy po sobie. Liczy się, ile zrobimy w czasie
swojego życia. Czy damy komuś bezwarunkową miłość? Czy nauczymy kogoś żyć w
miłości? Czy otrzymamy ją później zwielokrotnioną? Dzieci kochają zawsze, i
mimo wszystko. Może powinnismy się tego od nich nauczyć. Wystarczy do tego
jedno dziecko

[marta_125]

Racja!!! A Ci co chcą mieć jedno dziecko zobaczą za 20 lat kto jest górą!!
Jedno dziecko pojedzie na święta do teściów, współmałżonek zostawi i w Boże
Narodzenie przy jednej porcji karpia pożałują.
Wtedy będą się rozkoszować swoim egoizmem.
Albo jak już tak świetnie wykształcą potomka to on znajdzie drugą połówkę za
oceanem i wyjedzie...
Ale spoko przecież jest skype.
Powodzenia egoiści.

[maretina]

marta_125 napisała:

> Racja!!! A Ci co chcą mieć jedno dziecko zobaczą za 20 lat kto jest górą!!
> Jedno dziecko pojedzie na święta do teściów, współmałżonek zostawi i w Boże
> Narodzenie przy jednej porcji karpia pożałują.
> Wtedy będą się rozkoszować swoim egoizmem.
> Albo jak już tak świetnie wykształcą potomka to on znajdzie drugą połówkę za
> oceanem i wyjedzie...
> Ale spoko przecież jest skype.
> Powodzenia egoiści.
mam nieodparte wrazenie, ze egoistami w tym watku sa ci, ktolrzy sprowadzaja na
ten swiat dzieci z powodow, ktore bylas laskawa wyzej wymienic, a ktore ja
zacytowalam.
dzieci sprowadza sie an swiat z milosci, z potrzeby serca a nie dla karpia.
nie boje sie momentu, w ktorym kajtek sie usamodzielni i pjdzie w swiat. bede
miala czas dla siebie i meza. kocham kajtka nad zycie ale nie jest on jedyna
trescia mojego zycia.mam wiele innych radosci i spraw, ktore niosa za soba
satysfakcje i szczescie. moj maz tez

[marta_125]

To wspaniale że masz ciekawe życie. Gratuluję. Jednak nie wiesz jak będziesz
żyła za rok za 5 za 20 lat. Z biegiem czasu wartości się zmieniają. Być może za
kilka lat będą Cię cieszyły inne rzeczy niż dziś... Sądzę że dziecko absorbuje
do końca życia. Ta wartość nie ulega zmianie.
A co do karpia - jestem zwolenniczką rodzinnych świąt i dużego zamieszania
przez całe święta. Jakoś nigdy nie byłam sama w święta i zrobię wszystko żeby
tak zostało.

[monia725]

Wiesz co marta, nawet jako moje jedyne dziecko wyjedzie za ocean i bedzie
szczesliwe to dla mnie bedzie to tez szczescie. A ty sprawisz, ze dziecko
zrezygnuje ze swojego szczescie bo zgrzybiala mamusia musi miec kompana przy
karpiu!!!! Czyli u ciebie im wiecej dzieci, tym gorzej dla nich ....

[maretina]

marta_125 napisała:

> To wspaniale że masz ciekawe życie. Gratuluję. Jednak nie wiesz jak będziesz
> żyła za rok za 5 za 20 lat.
i bardzo dobrze, bo byloby nudno wszystko wiedziec. nie byloby sily sprawczej w
postaci adrenaliny i checi dzialania

>Z biegiem czasu wartości się zmieniają. Być może za
>
> kilka lat będą Cię cieszyły inne rzeczy niż dziś... Sądzę że dziecko
absorbuje
> do końca życia. Ta wartość nie ulega zmianie.
tak mowia toksyczne mamusie, ktore do konca zycia chca dyrygowac dzieckiem i
zyc ukladaniem i planowaniem zycia swojej pociechy.

> A co do karpia - jestem zwolenniczką rodzinnych świąt i dużego zamieszania
> przez całe święta. Jakoś nigdy nie byłam sama w święta i zrobię wszystko żeby
> tak zostało.
ja tez lubie swieta i gwarantuje Ci, ze nawet jesli kiedys kajtek nie bedzie
mogl ze mna i mezem byc na wigilii to plakac nie bede. nie bede tez sama. mam
spora rodzine.

[jakw]

maretina napisała:
> mam spora rodzine.
>
No właśnie. Ale jeśli będą niemal same jedynaki to rodzina to będzie: 1
dziecko+2 rodziców+co najwyżej 4 dziadków. Zadnych cioć, wujków...

[jdylag75]

"Jednak nie wiesz jak będziesz żyła za rok za 5 za 20 lat." - akurat to jest
argumentem przeciwko posiadaniu dzieci w ogóle, bo jak za 5 czy 20 lat będzie
wojna/głód/dziecko-kryminalista/bezrobocie itd ?? to co wtedy?
Nie masz też gwarancji, ze początkowo Twój pełen dzieci dom nie opustoszeje, bo
całą np: trójka, piątka czy szóstka wyjedzie za ocean i nici z wspólnych świąt.
Mam wrażenie, ze osoba, która ma ciekawe życe w wieku 20 lat, będzie takie
miała do późnej starości - widać taki charakter. Ja nie chciałąbym żyć
wyłącznie życiem moich dzieci, a po to żeby było ciekawiej na wszelki wypadek
powołać ich na swiat kilkoro.
Chcę jedynaka bo tak i mam )

[tititaca]

Akurat ja, jedynaczka spedzem mnostwo czasu z mama. Sasiadka miala 6tke i
wszystkie sie rozjechaly po swiecie.
Ty masz argumenty jak z epoki lodowcowej.

marta_125 napisała:

> Racja!!! A Ci co chcą mieć jedno dziecko zobaczą za 20 lat kto jest górą!!
> Jedno dziecko pojedzie na święta do teściów, współmałżonek zostawi i w Boże
> Narodzenie przy jednej porcji karpia pożałują.
> Wtedy będą się rozkoszować swoim egoizmem.
> Albo jak już tak świetnie wykształcą potomka to on znajdzie drugą połówkę za
> oceanem i wyjedzie...
> Ale spoko przecież jest skype.
> Powodzenia egoiści.

[tooz]

Masz straszliwie na%$^%$ w glowie...Egoistka to ty jestes wnioskujac z twojej
wypowiedzi:
> Jedno dziecko pojedzie na święta do teściów, współmałżonek zostawi i w Boże
> Narodzenie przy jednej porcji karpia pożałują.
A tak bedziesz sie cieszyc bo sobie zrobilas 2 dziecko jako zastepczy dodatek
dotrzymujacy towarzystwa i jedzace z toba porcje karpia. Bedzie z toba cale
zycie i bedzie sie toba opiekowalo. A co bedzie jesli te 2 tez pojedzie na
swieta do tesciow i znajdzie 2 polowke za oceanem?Zrobisz sobie 3,4,20? Czy te
2 dziecko bedzie mialo obowiazek siedzenia dotrzymywania ci towarzystwa?
Dziewczyno powtarzam ci lecz sie...Egoistko!

[maretina]

dorota751 napisała:

> Ja mam jedno dziecko, na razie. Chcę mieć drugie, ale przyznam, że bardziej z
> egoizmu. Znam zbyt wiele przypadków - i osobiście i ze słysznie, że to
właśnie
> jedno jedyne dziecko albo ciężko zachorowało i zmarło, albo zginęło w
wypadku.
> Boję się, że i mnie mogłoby to spotkać i wtedy cały sens życia pryska - no bo
> dla kogo żyć jak nie dla dzieci i potem wnuków.
> DR
pamietasz katastrofe w katowicach? byli tacy co pochowali kilkoro dzieci i
wnuki.zycia nie da sie przewidziec i nie ma zabezpieczen przed wszystkim.

[samwieszkimjestem]

To dosyć surrealistyczna obawa. Jakie jest prawdopodobieństwo pochowania
własnego dziecka, jeśli dba się o jego bezpieczeństwo i urodziło się zdrowe?

Przecież w razie ewentualnej śmierci można adoptować dziecko, a właśnie
noworodki i niemowlęta najłatwiej adoptować! Dlaczego ludzie tak się boczą na
adopcję?

Moja mama wzięła kiedyś dziewczynkę z Domu Dziecka na święta, jak ja byłam w
przedszkolu, i ona czytała mi bajki i była bardzo czysta i usłuchana, tylko
smutna, niestety. Chciała ją brać częściej, ale głupiutka rodzinka się nie
zgodziła. Wśród moich najbliższych sąsiasów dwie rodziny dokonały adopcji:
jedna 3-miesięcznego niemowlęcia, druga - 8-mio miesięcznych bliźniaczek.
Chowają się wspaniale, a jedna mała ma ruchy zupełnie jak matka "zastępcza" -
czyli nie wszystko sprowadza się do genów!

A więc wydaje mi się naprawdę irracjonalne, żeby płodzić drugie dziecko "na
zapas". Jak również jest to brak szacunku do niego, i to jeszcze przed
poczęciem!

[jakw]

samwieszkimjestem napisała:



> To dosyć surrealistyczna obawa. Jakie jest prawdopodobieństwo pochowania
> własnego dziecka, jeśli dba się o jego bezpieczeństwo i urodziło się zdrowe?

- Atak terrorystyczny? (szkoła w Biesłanie, metro w Londynie czy pociągi w Madrycie)
- Wypadek autokaru wiozącego dzieciaki na szkolną wycieczkę? (np. maturzyści z
Białegostoku w zeszłym roku)
- Jakaś choroba czy wypadek - wcale tak dużo nie trzeba


> Przecież w razie ewentualnej śmierci można adoptować dziecko, a właśnie
> noworodki i niemowlęta najłatwiej adoptować!
Tylko że jest jakieś ograniczenie na różnicę wieku m-y rodzicami a adoptowanym
dzieckiem (chyba 40 lat), więc jak stracisz 20-letnie dziecko to pewnie
niemowlaka nie dadzą na wychowanie. Zresztą czy byś miała wtedy siłę na
zaczynanie wszystkiego od początku. A wychowywanie trochę starszego dziecka po
przejściach na pewno nie jest łatwe.

[peresia]

Równie dobrze (czego nie życzę), może Ci jutro spaść cegła na głowę. Nigdy nie
wiadomo kto pierwszy...

Mam nadzieję, że nie zaszczepisz tym pesymizmem swoich dzieci, bo nie będą
miały lekko w życiu, pomimo towarzystwa w osobie brata lub siostry.

[jakw]

Wiesz, mój mąż miał kiedyś brata - zginął mając 20 lat. Znam kobietę, której
15-letni syn utopił się wskutek nieszczęśliwego wypadku. Sama stwierdziła, że
dobrze że jednak ma jeszcze córkę.
Więc mniemam, że prawdopodobieństwo straty jedynego dziecka jest jednak > 0,
niezależnie od tego, jak będziesz o to dziecko dbała. I jest pewnie nawet
większe niż to, że mi cegła spadnie jutro na głowę. Ja tam pod rusztowaniami nie
łażę.

[peresia]

Coś Ci powiem: moja jedyna córeczka jest z trzeciej ciąży, umarło mi dwoje
dzieci, mimo to Twoje argumenty do mnie nie przemawiają.

"Cegła" - to był tylko przykład, bo nikt nie ma patentu na wieczne zdrowie,
życie i szczęście.

[samwieszkimjestem]

Nie zmienia to faktu, że ludzie ci rozumują tak: "kto mi dotrzyma towarzystwa,
jeśli pierwsze dziecko umrze przedwcześnie?". Więc dalej jest to egoizm.

Która z Was chciałaby być kopią zapasową?

[weronikarb]

Na każde pytanie kiedy drugie??
Odpowiadam na ogół:
- jak kochasz tak dzieci to sobie zrób
- chyba że Ty/Wy je wychowacie
- jestem za leniwa i nie chce mi się z drugim męczyć

Prosto i na temat, a niech dana osoba mysli czy sobie z niej żartujesz czy
mówisz poważnie

[wuania]

hej ja jestem jedynaczką i jestem zupełnie normalna, nie jestem egoistka, nie
mam problemów w budowaniu relacji z ludzmi, umiem sie dzielic. jedynak tak na
prawde nie różni się od innych dzieci, może więcej musi udzwignąć jeśli rodzice
przelewają na niego swoje oczekiwania ale jeśli jesteś mądrą osobą (zakładam,
że tak) to ciesz sie swoim dzieckiem i relacją z nim.
Jeśli nie czujesz potrzeby posiadania gromadki dzieciaków to Twoje prawo i nie
daj się zaszczuć.

[evamarija]

Asertywnosc. Kiedys slyszalam ze powinnam wyjsc za maz (ciagle i ciagle rozne
ciocie), nie wyszlam do tej pory (ponad 30 lat) i nie jest to problem bo ukladam
sobie zycie jak chce. Mama mojego chlopaka czasem suszy nam glowe o to, a my
nic. Wiem jedno: ulegniemy, to potem bedzie o dziecku, a potem o drugim, a potem
co jemy, gdzie mamy kurz itd. To Twoja sprawa i o tym nie chcesz rozmawiac.

jeśli ktoś nie może mieć dzieci

[dorota751]

to po to właśnie wymyślono adopcję. Jest mnóstwo dzieciaków które czekają na
dom i kochających rodziców. Nie bronię ludzi którzy chcą mieć jedno czy więcej
dzieci, to indywidualna sprawa. Sama też kiedyś nie chciałam mieć dzieci, ale
mam i chcę jeszcze. Jak już wyżej napisałam, boję się utraty jedynego dziecka,
boję się tego bólu który widziałam w oczach nie jednej matki.

[maretina]

dorota751 napisała:

> to po to właśnie wymyślono adopcję.

nie nie poto. adopcja to nie jest substutut bilogicznego dziecka. to calkiem
inna forma macierzynstwa. nie powinno sie dawac do adopcji dzieci ludziom,
ktorzy biora je tylko dlatego, zeby wygladac na modelowa rodzine. adopacja to
wychowywanie c u d z e g o dziecka. nie kazdy umie takie pokochac. zatem nie
pisz bzdur, nie masz pojecia o czym piszesz. ludzie latami walcza o s w o j e
dziecko.
Jest mnóstwo dzieciaków które czekają na
> dom i kochających rodziców. Nie bronię ludzi którzy chcą mieć jedno czy
więcej
> dzieci, to indywidualna sprawa. Sama też kiedyś nie chciałam mieć dzieci, ale
> mam i chcę jeszcze. Jak już wyżej napisałam, boję się utraty jedynego
dziecka,
> boję się tego bólu który widziałam w oczach nie jednej matki.

[samwieszkimjestem]

Jeśli nie potrafisz kochać dziecka, jeśli nie ma twoich genów, nie zostało
przez Ciebie osobiście spłodzone, to bardzo Ci współczuję.

Jak można nie kochać dziecka? Znam pewną czterolatkę, która rzeczywiście czasem
jest męcząca (zwłaszcza jak jest moja kolej na bycie ulubioną ciocią), ale po
prostu ją uwielbiam. I to nie dlatego, że się słodko uśmiecha czy coś takiego.
To raczej smutne i chorowite dziecko. Tylko dlatego, że jest szczera i
prawdziwa w swoim zachowaniu. Jak się cieszy, to doskonale widać, jak się
smuci, też od razu można poznać. Lubi żeby ją masować po plecach i czesać moje
włosy. Jest prawdziwa, nieskażona jeszcze dorastaniem i stereotypami. Dlatego,
że jest dzieckiem, po prostu. Przebywam z nią zwykle po kilka dni z rzędu, więc
proszę mi tu nie pisać, że cudze dzieci zawsze są fajne, bo trzy doby od rana
do wieczora z dzieckiem to nie jest popołudniowa herbatka.

Dlaczego trudniej pokochać dziecko adoptowane? Bo nie jest do Ciebie podobne?
Pomyśl. Jest w szpitalu noworodek, którego matka zrzekła się swoich praw - a
więc idealna sytuacja do szybkiej adopcji. Maluszek leży sam, pod opieką
pielęgniarek, prawdopodobnie często płacze i niewiele je. Czy nie masz ochoty,
widząc go, podejść i wziąść go na ręce, przytulić? Czy nie rodzi się w Tobie
instynkt opiekuńczy wobec tej bezbronnej istoty? We mnie się budzi. I zdolna
byłabym to dziecko pokochać.

Podsumowując - wychowywanie dziecka urodzonego przez inną kobietę NIE JEST
całkiem tożsame z wychowywaniem dziecka cudzego. Zależy też jak wcześnie
nastąpiła adopcja. Jednak chodzi o to, że rodzic to osoba wprowadzająca dziecko
w życie, pokazująca mu świat, ucząca go pewnych zasad i przekazująca SWOJEMU
już dziecku swoje wartości. Inaczej, moja Panie, bylibyśmy zwierzętami.


Mądry człowiek wie, czego nie wie. Głupi nie wie nawet tego, co wie.

[mikams75]

Dla mnie niezrozumiale sa wogole te wieczne dyskusje na temat posiadanego badz
nie potomstwa. To decyzja malzenstwa a nie cioc i innych tzw. dobrych dusz.
Sama dzieci nie mam i jestem notorycznie nagabywana, bo bo jak to tak?! Bywa to
meczace i zdaje sobie sprawe, ze jesli w koncu urodze dziecko to otoczenie sie
zapewne jednym nie zadowoli i bede miala dokladnie taka sama sytuacje jak ty
teraz.
Sama zastanawiamal sie, czy chcialabym 1 czy 2 i nadal nie wiem. Na razie
doroslam do tego, zeby to nie bylo 0 ale i <3.
Ja jestem jedynaczka, na wredna egoistke nie wyroslam, nic mi nie dolega z
powodu braku rodzenstwa. Moja mama tez jest jedynaczka, bo jej ojciec zmarl
wczesniej. Zawsze marzyla o rodzenstwie i bardzo chciala tez zebym ja nie byla
jedynaczka. Niestety tatus okazal sie nieodpowiedzialny, a innego kandydata
jakos nie bylo wiec nie mam rodzenstwa.
Losy sie powtarzaja, wiec pewnie tez bede miala jedno

Argumenty przeciw

[azonka1]

Jestem dorosłą jedynaczką, rodzice nie chcieli mieć drugiego dzicka bo nie.
Oboje maja po 2 rodzeństwa, a mnie wiecznie obciążaja, że nie mam dla nich
czasu, a przeciez teraz ja mam rodzinę, pracę. Jak ich rodzice chorowali to
dzwonili do rodzeństwa: przyjedź prosze, posiedź przy mamie bo ja muszę.... do
lekarza, do urzędu, odsapnąć. Ja nie mam takiej szansy żeby mnie ktoś wsparł w
chorobie rodziców. Na święta mój mąz składa się z siostra na upominki, a mi
jest mi głupio bo nie będe im dawać tak drogich prezentów. Jak ich juz nie
będzie, dzieci pouciekają, z rodzeństwem można spędzać czas. Moi rodzice tak
robia, mi nie dali szansy. Teraz jest różnie, ale przyszłość mnie przeraża. Nie
potrafię się kłucić ani tym bardziej godzić. Jedno dziecko CI wystarcza ..... .
Czy wystarczy Ci do końca życia ..... . Ja ma dwójkę, nie dla siebie. Uwielbiam
słuchać jak się bawia, czytają, biją. Sa i mam nadzieje będą przyjaciółmi, a
nawet jeśli nie to zawsze będa wiedzieli, że gdzieś w świecie z całą pewnością
jest ktoś do kogo będzie można się zwrócić nawet jak się znienawidzą.

[inonnek]

hej
ja mam również jedynaka, ma 10 lat
póki co mój instynkt macierzyńskijest wyczerpany, kompletnie nie mam chęci na
drugie dziecko, jestem ciekawa czy wogóle się obudzi znów
też były pytania, życzenia i inne na temat drugiego bobasa ale teraz już ich nie ma
a jak komus się zdarzy zapytać to mówię, żeby sobie sam zrobił i sam wychował
jak ma potrzebę bo ja jej nie czuję

[java84]

a ja w ogole nie chce miec dzieci i niektorzy nie potrafia tego zrozumiec
a ja nie chce i tyle
sama jestem jedynaczka i uwazam, ze tak jest fajnie- od malego potrafilam sama
sie soba zajac, wymyslalam rozne zabawy, bylam samodzielna i to procentuje w
doroslym zyciu
a jedynak wcale nie musi byc samolubny- byle rodzice go za bardzo nie
rozpuscili...tylko tak troszeczke
zreszta znam egoistycznych do bolu nie-jedynakow
a kazdy powinien miec tyle dzieci, ile sam chce i nie kierowac sie opinia
rodziny, znajomych, itp.

[anette444]

Mam koleżankę, która jest jedynaczką i wyszła też za jedynaka. Mają jedną córkę
i więcej nie będzie. To dziecko nie ma cioć, wujków, kuzynów. Dziadkowie też
się już wykruszają. W dodatku rodzice sie rozwiedli... A ze znajomymi sami
wiecie jak jest - jest fajnie, ale człowieka rzuca w różne miejsca i dobrze
jest mieć jakieś stałe punkty odniesienia. Jestem jak najdalsza od namawiania
kogoś na drugie dziecko - sama długo zwlekałam z tą decyzją, ale może czasem
warto wybiec trochę w przyszłość.

[marta_125]

nareszcie ktoś pisze coś fajnego. Widzę że na forum są sami nieszczęśliwi
jedynacy... Może ten orgument ich przekona

[antidotumm]

Jestem szczesliwa jedynaczka otoczona wiernymi przyjaciolki.
Moj maz ma rodzenstwo, ktore jest mu calkowicie obce.

[casie]

Naprawde nie rozumiem opinii tych, którzy posiadanie więcej niz jednego dziecka
uważają za konieczne. Jesli ja jestem szczęśliwa mając jedne, to dlaczego któs
usiłuje mi wmówic, że wcale nie jestem szczęśliwa i żle robie?Także argument, że
dziecko będzie miało w przyszłości oparcie w rodzeństwie są lekko naciągane.
Świetnie, jeśli tak będzie, ale zakłada się własne rodziny i różnie się układa.
Sama jestem jedynaczką, a moja mama miała 2 rodzeństwa. Nie czuje się w żaden
sposób poszkodowana. Drodzy wielbicielie większych rodzin proszę, nie mówcie mi
jak mam życ, zatruwajcie życie swoim dzieciom jeśli już musicie komukolwiek