nikt mnie nie lubi

[romanska.3463]

3 lata temu adoptowaliśmy 2 chłopców. W chwili obecnej mają 8 i 10 lat. Od
początku pobytu w naszej rodzinie nieustannie zapewnialiśmy ich o naszej
miłości i w pełni my jak i dalsza rodzina akceptowaliśmy ich takimi jacy są.
Od początku pobytu u nas młodszy synek robił wszystko aby być w centrum uwagi
(zarówno w przedszkolu, potem szkole, w domu, na podwórku).Wielokrotnie
odbywaliśmy długie rozmowy na temat jego zachowania. Zwracaliśmy mu uwagę, że
tym sposobem nie zdobędzie przyjaciół. W chwili obecnej Młodszy wraca ze
szkoły z płaczem, że go nikt nie lubi. W domu również często nam zarzuca, że
go nie lubimi, obgadujemy za jego plecami itp. Próbuje za wszelką cenę
przeforsować swoje zdanie (na co nie możemy się zgodzić). Zdążył już
podporządkować sobie starszego brata, niestety (według mojego 8 -latka) z
kolegami w klasie nie idzie mu tak łatwo.Poradżcie kochane Mamy jak
postępować z moim "Narcyzem". Pozdrawiam Ola

[bb12]

Być może zwraca na siebie uwagę,bo chce podnieść samoocenę.A może możesz
znależć mu dziedzinę ,w której się wykaże.
Często pomocne mogą okazać się bajki terapeutyczne.Przejrzałam przed chwilą
pozycję "Nie ma czasu dla księżniczki"[autorzy:Beatrix Koloska,Ingrid Market]
Znajduje się tam jedno przedstawienie na podany temat"Kacper w zbójnickim lesie"
...Kacper uważa ,że jednak jest coś wart i inni go lubią.Opowiada co się
wydarzyło,a potem przedstawia [...]swojego nowego przyjaciela...

[verdana]

Sytuacja wydaje mi się bardzo skomplikowana. Twój syn ma bowiem rację. Prze
pierwsze parę lat jego życia rzeczywiscie nikt go nie lubił. Potem pojawiliscie
się Wy, ale syn najwyraźniej nie jest pewny waszej miłosci - to oczywiście nie
zarzut, o ile wiem, dzieci z Domu Dziecka bardzo czesto tak się czują. Tam
zmieniały się opiekunki, też zapewniały że lubią, potem odchodziły. Dzecko
odrzucone parę razy nie wierzy, że ktoś kocha je naprawdę - czasem tam proces
trwa wiele lat. Tymczasem Waszego syna nie lubią koledzy, a to jeszcze
potwierdza jego pewność, że nie jest dostatecznie dobry, by być lubiany.
Wasze pouczenia, jak powinien się zachowywać chyba niewiele pomogą. On po
prostu jest taki niepewny i pozbawiony, jak mi się wydaje, poczucia
bezpieczeństwa, że nie jest w stanie zmienić zachowania. Moim zdaniem potrzebna
byłaby tu pomoc fachowca, psychologa zajmującego się własnie adoptowanymi
dziećmi. Metody, które skutkują wobec dzieci adoptowanych we wczesnym
dzieciństwie lub wychowanymi w rodzinach to mogą nie poskutkować - problem jest
o wiele głębszy.

[verdana]

Problem w tym, ze to nie są wydumane fanaberie dziecka. Jego rzeczywiscie nikt
przez parę pierwzych lat zycia nie lubił. Matka go odrzuciła, wychowawczynie,
nawet najlepsze, nie traktują pojedynczych dzieci jako kogoś "wyjątkowego".
Trudno się dziwić, ze dziecko teraz nie może uwierzyć, ze jest kochane - tym
bardziej, że koledzy nadal go nie lubią i to w tym wypadku fatalne.
Nie sądzę, by rady dobre dla dziecka wychowanego w kochającej rodzinie od
niemowlectwa zdały tu egzamin. Radziłabym zasięgnąć porady psychologa -
specjalisty, który zna się na problemach dzieci adoptowanych.

[rzasia]

Witaj Olu.
Powiem krótko. Verdana ma rację.
Przerabiałam ten problem, ale stałam po innej stronie.
Tyle tylko, że ze mną nikt nie poszedł do psychologa, a ja cierpię do dziś.
Teraz jedynie nie martwię się, czy lubią mnie rówieśnicy.
Moje nieco wyimaginowane smutki to: czy kocha mnie mąż?....a może synowie
woleliby mieć inną mamę?....nie mówiąc już o tym, że jestem na pewno głupia,
brzydka, itp. Dodatkowo chlernie zazdrosna (bardzo się staram poprawić).
A właściwie to ja powinnam byc oparciem dla dzieci.
Najszczęśliwsza jestem siedząc w domu i czytając forum.
Nikt mnie nie widzi, nie szufladkuje.
Te kompleksy i poczucie niższości zostaną do końca życia.
Na pewno zapewniasz chłopaczków o swojej miłości, że są dla was najwspanialsi,
najcudowniejsi...Mówcie im to bardzo często!
Koniecznie idź jednak do specjalisty, który pokieruje i dziećmi i rodzicami.
U mnie tego zabrakło.
Życzę Waszej rodzince dużo szcaęścia i miłości.

[wwww_wwww]

romanska.3463 OLA jak napiszesz dokładnie jak to sie objawia, to jego
zachowanie i na czym polega podporządkowanie staszego vbrata, to napewno
poradzę co powinnaś zrobić!

[romanska.3463]

Droga (i) wwww-wwww, dopiero dziś przeczytałam Twój post i już spieszę z
odpowiedzią. Tak jak pisałam wcześniej moja młodsza latorośl uważa się
za "pępek świata". W każdej zabawie , grze usiłuje dominować. Jego zdanie jest
najważniejsze i najbardziej mądre (obojętnie jaki temat jest poruszany). Jeśli
ktoś ma inne zdanie nie słucha wyjaśnień tylko się obraża. Identycznie rzecz ma
się z uczestnictwem w zabawach innych dzieci. Krzyś zbliżając się np. do grupy
bawiących się dzieci oczekuje, że oni przerwą swoje zajęcia i natychmiast zajmą
się tym co poleci im robić Krzyś. Tak się nie dzieje, więc Krzyś twierdzi,
że "te głupie dzieci go nie lubią". Wielokrotnie rozmawialiśmy z nim na ten
temat. Jednak jak do tej pory nic to nie dało. Inaczej rzecz się ma z Jego
bratem, który ustępuje Krzysiowi we wszystkim (stworzył nad nim coś na kształt
parasola ochronnego). Tu z kolei my- rodzice się wtrącamy. Żal patrzeć jak
młodszy we wszystkim wysługuje się starszym. Jak się wtrącimy, to cały żal
skupia się na nas: nie kochamy Go tylko Grzesia i jak zwykle jest obrażony.
Obraża się również o prośby typu: wiem, że myłeś buzię, ale niezbyt dokładnie
to zrobiłeś, umyj proszę jeszcze raz. Prośby wypowiadane są w sposób bardzo
serdeczny i nie podważający jego umiejętności, mimo to, wykrzykuje wtedy: że
wie o niedokładnym myciu, że nie jest głupkiem ,itp. Nie jest też możliwa
jakakolwiek rozmowa między mną a mężem bez jego uczestnictwa. Krzyczy wtedy, że
Go obgadujemy. Żadne wyjaśnienia, że tak nie jest, że to nieprawda, do niego
nie docierają. Cały czas okazujemy mu swoją akceptację i miłość. Co jeszcze
możemy zrobić ? Żal nam też starszego zdominowanego synka. Temu staramy się
tłumaczyć,że Krzyś młodszy itp. Proszę o pomoc. Pozdrawiam Ola

[magdmaz]

Dzień dobry!
Kochane Mamy, ja mam dość zbliżony problem z córką (w kwietniu 6 lat).. Tyle,
że to moja córka, więc żadne "trudne dzieciństwo niczego nie tłumaczy.
Cholernie bystra, inteligentna, nad wiek rozwinięta. Młodszym bratem rządzi jak
chce - przerywa mu zabawę, opowiadanie, "podpuszcza" go, co ma powiedzieć
mamie, nawet namawia go do czynów nierządnych ("idź uderz mamę"). Jej potrzeba
dominacji jest przeogromna, w dodatku chyba wrodzona (przez tego typu sprawy
rozstałam sie z ojcem moich dzieci). Psycholog wskazuje wyłącznie na pewien
brak dyscypliny - i ma zupełniutką rację, ale to jest urodzona negocjatorka i
naciągaczka i oby trafiła kiedys do biznesu! Mnie wchodzi na głowę sama nie
wiem kiedy i ostatecznie ja, zdeklarowana przeciwniczka przemocy i rzeczniczka
traktowania dziecka z szacunkiem widzę, że jedynie bardzo silne zaakcentowanie
mojej przewagi (aż do uderzenia pasem po tyłku) jest w stanie zmusić ją do np.
wykonania polecenia, gdy nie ma na to ochoty. Każda próba tłumaczenia i
wyjaśniania z mojej strony jest zaproszeniem do przetargów i negocjacji!
Słuchajcie, dziewczyny! Czy trafiło mi się dziecko, które wymaga wojskowej
dyscypliny i żelaznej (az do absurdu) konsekwencji? A może ze mnie rzeczywiście
taka słaba matka?
A może w wypadku Twojego synka, Olu, też jego poczucie bezpieczeństwa
uzyskałabyś raczej żelazną dyscypliną i stanowczością, niż tłumaczeniem,
rozmowami i zapewnieniami o miłości? Zdaje się, że istnieja dzieci (ludzie!),
które tego potrzebuja przede wszystkim.
Proszę o opinie.
Magda

[romanska.3463]

Witaj, po konsultacji z kolejnym psychologiem wprowadziłam żelazną dyscyplinę
(łącznie z wprowadzeniem "domowego kodeksu karnego"). Niestety, osobą, dla
której to stało się najbardziej dolegliwe byłam ja. Mój Krzyś nic, ale
dosłownie nic nie robił sobie z zakazów , nakazów, kar czy wreszcie
klapsów.Lepsze wyniki daje takie same zachowanie jak mojej latorośli tzn. on
udaje głuchego jak o coś proszę, ja w przypadku jego prośby postępuję tak samo.
Ale to jest dobre w relacji syn-ja, ja-syn, W przypadku kontaktów z
rówieśnikami wygląda to tak jak już opisałam. Mam tylko nadzieję, że któraś z
piszących na tym forum Mamuś coś nam poradzi. Pozdrowienia Ola

[aleksandrynka]

z tym domowym kodeksem kar to mi się nie za bardzo podoba... Czy to szkoła
wojskowa? Dla mnie wygląda to tak, jakby pani psycholog proponowała Wam
złamanie młodego człowieka... Chyba nie o to chodzi? Nie wiem, jakie były jej
motywy przy udzielaniu podobnych wskazówek, ale z tego, co mi wiadomo
psychologowie (oczywiście nie wszyscy) nie są raczej za karaniem. Jesli karą
jest natrualna konsekwencja postępowania, to ok (nie zdążysz posprzatać to
przegapisz film), ale w momencie, gdy kara jest jakaś "wymyślona" (nie zdążysz
posprzatać to nie pojedziesz na wycieczkę) to rodzi to tylko bunt i chęć
odwetu.
W przypadku, który opisujesz konsekwencją zachowania syna jest niechęć kolegów
do niego. No ale tu sytuacja jest bardzo skomplikowana, jak już verdana pisała -
dzieci odrzucone w dzieciństwie prawie zawsze będą się tak czuć, to swoiste
piętno, które powraca i powraca... Takie dzieci nie wierzą, ze można je ot tak
pokochać, zaakceptować. Przeciez rodzona matka mne nie chciała! Muszę mieć
jakiś feler, mnie nie można kochać, nie zasługuję na to... Kiedy spotykają na
swojej drodze osobę, która obdarza je uczuciem i troską "nie wierzą" w to i
starają się wszelkimi sposobami sprawdzić jakość tego uczucia: "czy jeśli
nawrzeszczę na nią/pójdę na wagary/pobiję kolegę/itd, czy dalej będzie mnie
kochać i akkceptować?" Te dzieci sądzą, że to jakaś podpucha, ze gdzieć tkwi
haczyk, i starają się go znaleźć... Czytałam kiedyś w WO historię pewnego
chłopca, który stwarzał w adopcyjnej rodzinie problemy i został odrzucony
(straszny reportaż!)- tu mechanizm niestety potwierdził się zgodnie z jego
przewidywaniami...
Twój syn prawdopodobnie robi właśnie coś takiego - cały czas sprawdza,
wypróbowuje... Jedyne, co mozesz robić, to nie ustawać w okazywaniu mu uwagi i
swojej miłości. Jednocześnie wymagając tak, jak każdy inny rodzic od swojego
dziecka.
"Jak się wtrącimy, to cały żal
skupia się na nas: nie kochamy Go tylko Grzesia i jak zwykle jest obrażony.
Obraża się również o prośby typu: wiem, że myłeś buzię, ale niezbyt dokładnie
to zrobiłeś, umyj proszę jeszcze raz. Prośby wypowiadane są w sposób bardzo
serdeczny i nie podważający jego umiejętności, mimo to, wykrzykuje wtedy: że
wie o niedokładnym myciu, że nie jest głupkiem ,itp"
Na to możesz odpowedzieć, że oczywiście, ze nie jest głupkiem, nikt nic takiego
nie mówi, po prostu zwróciłaś uwagę, że buzia jest niedomyta. I w koło Wojtek,
cierpliwie i konsekwentnie. Czasami brakuje słów, polecam książkę "Jak mówić,
żeby dzieci suchały...".

Nie jest też możliwa
jakakolwiek rozmowa między mną a mężem bez jego uczestnictwa. Krzyczy wtedy, że
Go obgadujemy. Żadne wyjaśnienia, że tak nie jest, że to nieprawda, do niego
nie docierają.

Możesz powedzieć, że nie obgadujecie go ale o nim rozmawiacie, bo jest dla Was
ważny po prostu...

I tak dalej. Ciężka to praca, z każdego zdania i gestu musi płynąć akceptacja,
to może być bardzo trudne, tak się nieustannie pilnować... Ale tak trzeba. Nie
znaczy to, że należy przegiąć w drugą stronę - kochać to też wychowywać,
stawiać wymagania... Uff, sama nie wiem, jak bym się odnalazła w tej sytuacji.
Jesteście wspaniałymi ludźmi, zdecydowaliście się na niesamowitą rzecz -
obdarzenie miłością dwóch odrzuconych chłopaków... Na pewno jest lepiej,
gorzej, różnie. Ale robicie bardzo dużo, staracie się, może któregoś dnia młody
poczuje się na tyle bezpiecznie, że "zluzuje", może dacie mu tyle oparcia, że
nie będzie musiał w kółko wypróbowywać Was... Krzyś oczywiście nie jst pępkiem
świata, ale to zrozumiałe, że tak strasznie pragnie nim być. Ciężko
wyprowadzać go "z błędu", póki co należy mu się maksimum uwagi, do innych
rzeczy dojdzie sam - Wy nie macie przecież wpływu na to, jak zachowują się
wobec niego koledzy...
Rozpisałam się a w sumie chciałam przekazać jedno - kochać, kochać, kochać, być
przy nim ale nie dawać sobie wejść na głowę.. Łatwo powiedzieć!

[romanska.3463]

Aleksandrynko, dziękuję za jakże ciepły, pouczający i mądry życiowo
post.Przestaliśmy biegać do psychologów (którzy według nas dzielą się na tych
co preferują w wychowaniu dzieci albo pruski dryl, albo styl totalnie
bezstresowy). Zaopatrzyliśmy się w sporych rozmiarów biblioteczkę traktujących
o różnych problemach wychowawczych i dalej działamy zgodnie z tym co podpowie
serce, a to podpowiada tylko jedno -dużo, dużo miłości. A tej nam nie brakuje w
stosunku do naszych urwisów. I mam nadzieję, że z każdym dniem problemów będzie
mniej. Serdecznie pozdrawiam. Ola

[aleksandrynka]

Wiedza + serce to Wasze najwspanialsze narzędzia, trzymam kciuki
i ciepło pozdrawiam - również Ola