Pomoc w lekcjach

[mam-darynka]

Ciekawa jestem czy, ile i jak pomagacie swoim dzieciom w odrabianiu lekcji.
Powiem jak to jest u mnie - mam dwoje dzieci 11 lat syn i 6 lat corka.
Moj syn musi miec przypominane zeby odrobic lekcje, czasem chce zeby Mu cos
wytlumaczyc, podobnie corka. Zawsze jednak Oni sami odrabiaja swoje lekcje,
bo szkola to Ich praca - ja Ich przeciez nie wolam do pomocy w mojej pracy.
Ale moj syn opowiada mi o kolegach z klasy, za ktorych rodzice odrabiaja
lekcje lacznie z np. rysowaniem czego juz calkiem nie rozumiem.
Ostatnio przyszla do mnie sasiadka z prosba zebym napisala jej corce (16 lat)
wypracowanie po francusku, bo Julitka jest taka zajeta innymi lekcjami.
Odmowilam ale zaproponowalam pomoc w doszlifowaniu wypracowania jak juz
dziewczyna napisze sama pierwsza wersje. Sasiadka sie troszke obrazila ale
sama przyznala, ze przyszla prosic Ona, bo podejrzewala, ze Jej corce odmowie
na pewno a Jej moze nie bede miec odwagi. Pogadalysmy troche i moze mi sie
udalo Ja przekonac, ze to nie ma sensu zeby robic cos za dzieci gdy chodzi
o szkole.
Ciekawa jestem na ile to jest powszechne, ze rodzice odrabiaja lekcje za
swoje dzieci albo wlaczaja w to sasiadow czy znajomych. Nie musze chyba
dodawac, ze uwazam to za naganne i pozbawione sensu.

[roseanne]

pomagam, ale nigdy nie robie za nich

[Gość: dodo]

chyba zawsze byli tacy rodzice - pamietam niejaka danusie
boratynska, z ktora chodzilam do podstawowki pol wieku
temu - jej mama rysowala za nia szlaczki w I klasie a
potem pisala wypracowania i robila makiety miasta w
starszych klasach. moj boze, ciekawe co sie dzis dzieje z
danusia
i przyznam sie bez bicia - raz w zyciu zrobilam cos za
mojego syna - uszylam indianski kostium dla lalki -
zlitowalam sie nad biednym lamaga z nitka i igla, mam
nadzieje, ze duch nauczyciela mi to wybaczy - przysiegam
na wszystkie swietosci, ze to byl tylko jeden jedyny raz

[Gość: marzena]

ja od pierwszej klasy uczylam corke, ze lekcje i inne dodatkowe prace powinna robic
sama, bo to jej nuczyciel powinien wystawic ocene a nie mi. oczywiscie musialam
przypomniec, sprawdzic i tyle. ale wiem, ze rodzice robia za dzieci doslownie wszystko.
w pierwszych trzech klasach nauczycielka zwracala uwage rodzicom aby nie pomagali
dzieciom, bo ona nie umie wtedy ocenic dziecka. teraz corka jest w piatej klasie i
nauczyciele nie zwracaja na to uwagi, nawet jesli ewidentnie widac prace zrobione
przez rodzicow. bardzo mnie zabolalo kiedy corka dostala za zielnik czworke, choc
bardzo ladnie go SAMA zrobila, a dzieci dostawaly szostki dzieki pracy rodzicow
(widzialam kilka najladniejszych na wystawie). po tym fakcie, dlugo przychodzila do
mnie, z prosba o zrobienie za nia (no bo bedzie ladniej) jakiejs pracy dodatkowej.
nie siedze z nia ani nie odrabiam za nia, jedynie jestem do dyspozycji w razie potrzeby.
pozdrawiam

[Gość: agatka_s]

Ja też pomagam, choć nie zawsze umiem.

Jezu, mój syn jest w pierwszej klasie podstawówki a ja nie zwsze rozumiem
poleceń z jego podręcznika, nie wiem co bedzie dalej (dodam, że posiadam tutuł
Magistra Uniwersytetu Warszawskiego). Nie mam zbyt długiego doświadczenia w
sprawie odrabiania lekcji, bo to nawet jeszcze nie pół roku jak synek chodzi do
pierwszej klasy. Póki co to tylko raz napisałam za niego, ale się
zdenerwowałam bo pisał i ścierał gumką 6 razy pod rząd ten sam wyraz zjadając
ciągle to samo "a"...7-go razu nie ździerżyłam.

Najgorzej jest z jego grą na flecie, nawet jakbym bardzo chciała to mu nie
pomogę bo ja widzę tylko czarne robaczki. Trudno musi sobie radzić sam jak
chce być wirtuozem....

Zgadzam się pomagać tak, Broń Boże wyręczać (nawet kosztem gorszych ocen niz
konkurencja).

[Gość: Iza2]

Moje doswiadczenia sa takie, ze najbardziej pomagaja
rodzice tym, ktorym to akurat jest najmniej potrzebne.
Moj syn (1 gimnazjum) usamodzielnil sie juz zupelnie, nie
wiem co jest zadane, nie wiem kiedy jest sprawdzian.
Czasem o cos spyta, to odpowiadam. Sama jestem
matematykiem z wyksztalcenia i kiedy dzieciaki narzekaly,
ze maja za duzo zadane, to z wielkim entuzjazmem
proponowalam im, ze to chetnie za nich zrobie, bo
uwielbiam liczyc zadania z matmy. Patrzyly na mnie jak na
wariatke i wracaly do siebie... Ale mlodszej wiecej
pomagam. Jest dyslektykiem, wiec podczytuje jej lektury,
powtarzam z nia material przed sprawdzianem i sprawdzam
bledy ortograficzne. Natomiast staram sie nie przejmowac
odpowiedzialnosci za szkole. Zauwazylam jednak w klasach
dzieci takie, ktorym nikt nie pomagal, bo to ich
obowiazek, albo rodzice sa zapracowani, ktore niestety
nie sprostaly tym obowiazkom i sie zgubily. Teraz
przechodza z klasy do klasy, ale juz trudno im nadrobic
material. Nie jestem wiec zwolennikiem Pomagania, przez
duze P, ale czasem, w szkole podstawowej szczegolnie,
trzeba czesc rzeczy wziac na siebie.