Mój syn jest moim życiem

[Gość: Tato]

Właściwie to nie jest to nic nowego, stwierdzić że "twój syn jest twoim
życiem". W tej prostocie jest jednak wielka głębia miłości rodzicielskiej.
Bardzo odmienił mnie mój syn, poznałem co to prawdziwa odpowiedzialność,
troska, ale również zmęczenie, nerwy, bezsilność i... cudowna radość z
uśmiechu dziecka. W zasadzie przez pierwsze 2 miesiące sam byłem z dzieckiem,
teraz gdy mój syn ma 3 lata jest moim szczęściem, nadzieją i radością - jest
dla mnie "innym światem", całkiem innym niż nasza zagoniona coddienność. Przy
nim odpoczywam po powrotach do domu. Warto jest żyć dla dziecka chociażby dla
słów "tato kocham cię", wtedy wiem że mam dla kogo żyć

[mary_ann]

To cudnie, ze dane Ci tak to odbierać - mam wrażenie, że nie wszyscy ojcowie
(matki zreszta też niekoniecznie) uświadamiają sobie wagę cudu, który
wydarzył się w ich zyciu. Bardzo podobnie jak Ty ojcostwo przeżywam swoje
macierzyństwo (czesto tez trudne, jak kazde rodzicielstwo). Od siebie
dodałabym jeszcze, że pozwoliło mi ono poustawiac sobie w życiu hierarchię
róznych spraw, tak naprawdę dopiero ono nauczyło mnie godzić się FAKTYCZNIE (a
nie czysto deklaratywnie), że w zyciu stale wybieramy, że zawsze jest "coś za
coś".Pozdrawiam piękny Czaplinek, do którego mam sentyment
Mary_ann

[Gość: Patrycja]

No to dzieciak ma szczescie w zyciu majac takiego ojca. Gratulacje.

[Gość: Iza]

To piękne co napisał Tato, podpisuję się też pod tym co napisała mary_ann.

Dla mnie macierzyństwo jest najpiękniejszą i najważniejszą rzeczą jaka mnie w
spotkała. A nasza córeczka zarówno dla mnie jak i dla mojego męża jest naszym
życiem.

[Gość: Tato]

Kochamy nasze dzieci i dla nich żyjemy, one czują się bezpieczne, czują naszą
miłość - to piękny "stan", ale jak sobie wytłumaczyć dramat dzieci np w Iraku w
Korei lub gdzieś indziej na świecie. One nie mają nikogo, żyją w ciągłym
strachu, a nawet już w wieku kilku lat (tak maja dzieci np w Korei - był kiedyś
taki film) muszą same się o siebie troszczyć. Nie daje mi to spokoju i jakoś
nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. A wy...?

[Gość: Monika]

Oto rozmowa, jaka odbyla sie tuz przed wybuchem wojny w Iraku, pomiedzy mna a
moim siedmioletnim synem, przy obiedzie (przytaczam w skrocie, chodzi o sens):

- Mamo, ja nie chce umrzec i lezec w grobie
- Skad ci to przyszlo do glowy?
- Bo siostra na religii powiedziala, ze bedzie wojna i ze beda umierac ludzie i
zeby sie za nich modlic
- Mozliwe, ale ta wojna bedzie daleko od nas, nic nam nie grozi
- A czy beda zabijac tez dzieci?
- Nie, na wojnie walcza raczej dorosli ludzie
- A czy ci ludzie maja dzieci?
- Na pewno maja
Po dluzszym milczeniu:
- Wiesz, mamusiu, to juz lepiej, zeby ginely dzieci, a nie dorosli.
- Dlaczego tak uwazasz?
- Bo jak potem te dzieci beda zyly bez rodzicow?

Tak widzi swiat dziecko w wieku 7 lat (dodam, ze bardzo wrazliwe, czasem az za
bardzo...).Nawet nie potrafie sobie wyobrazic, co czuja tamte dzieci...

[Gość: Tato]

...cały tragizm jest zawarty tutaj w wypowiedzi twojego siedmioletniego
dziecka. Chyba lepiej w ogóle nie mysleć nad tym zbyt głęboko bo człowiek się
zadręczy, a i tak w zasadzie nic nie zrobi

[Gość: Monika]

Fakt, nic się nie zmieni, ale myslenie o takich tragediach pomoglo mi
uswiadomic sobie, ze jestem szczesliwa. Nie martwie sie tym, czy jutro bede
miala dac co dziecku jesc, czy bede miala dach nad glowa i czy w ogole bede
jeszcze zyc. Nie placze z bezsilnosci, ze nie mam jak ochronic swoich dzieci, w
sytuacji, gdy nigdzie nie jest bezpiecznie i nie ma dokad uciec. Siedze sobie w
cieplutkim domku i czytam o dzieciecych zupkach, kupkach, alergiach i tym
podobnych problemach, ktore teraz wydaja mi sie takie male, niewazne w
porownaniu z ogromem ludzkiej tragedii. I ciesze sie, ze mam takie problemy.
Tak, jestem szczesciara...