agresja u trzylatka

[Gość: Basia]

Moja trzyletnia bratanica przechodzi dość burzliwie okres buntu i negacji.
Ostatnio ma napady coraz większej złości, wręcz agresji. Chce nas bić, rzuca
w nas tym, co jej akurat wpadnie pod rękeę(w sklepie - np. cukierkami,
których jej nie chcemy kupić), drze sie wniebogłosy, że nas nie kocha, że
jesteśmy niedobrzy itd. Wydaje mi się, że ani krzykiem, ani klapsami się dużo
nie wskóra, bo to doprowadzi tylko do eskalacji problemów. Caly czas z nią
rozmawiamy, tłumaczymy, ale problem zamiast maleć, narasta Czy możecie
powiedzieć jak sobie radziliście w podobnych wypadkach? Pozdrawiam

[Gość: ewcia77]

Ja mam to samo z 4 latka. Nie potrafie sobie z tym radzic bo nie jestem
konsekwentna. mój mąz natomiast powie : nie i jest nie. Popłacze i przestaje.
No chyba , ze czasem udaje się zagadac.

[Gość: Basia]

U nas to tez zalezy od osoby. Niestety hierarchia jest dosc wyrazna, tacie nie
podskoczy, wujkowi, z ktorym szaleje i sie super bawi tez raczej nie, mnie
rzadko, ale za to mamie i babciom ciagle.

[Gość: ewcia]

> jesteśmy niedobrzy itd. Wydaje mi się, że ani krzykiem, ani klapsami się dużo
> nie wskóra, bo to doprowadzi tylko do eskalacji problemów. Caly czas z nią
> rozmawiamy, tłumaczymy, ale problem zamiast maleć, narasta Czy możecie
> powiedzieć jak sobie radziliście w podobnych wypadkach? Pozdrawiam

Ja mialam podobna sytuacje z synem. Jak mial okolo 2.5 roku jak nie dostawal
czegos czego chcial wpadal po prostu w amok, zupelnie niekontrolowany stan.
Taki atak szalu potrafil trwac do 20 minut. Bylo to szokiem dla nas, bo
starszej corce nigdy nic takiego sie nie zdarzylo. Probowalismy wszystkich
sposobow - uspokajania, przytulania, wrzeszczenia, klapsow. Nic, absolutnie
nic nie dawalo zadnego rezultatu. Wreszcie okazalo sie, ze uspokaja go to jak
sie obok niego usiadzie i siedzi, cicho, spokojnie, nic absolutnie nie mowiac
i poczeka az mu przejdzie. I przechodzilo. Po paru miesiacach Bartek podrosl
i nauczyl sie, ze moze swoja adresje kontrolowac, tak zeby ja uzywac przeciwko
nam, to znaczy jak chcial czegos, to po prostu zaczynal sie wsciekac, ale
widac bylo dobrze, ze to juz jest kontrolowana wscieklosc. Tutaj juz tylko
konsekwencja moze pomoc, jak nie, to nie. teraz ma szesc lat i nadal widac,
ze to maly "testosteronek", ale tylko w domu. Poza domem, to cukierek i
przylepka.

[Gość: Asia]

Czasami dobrze jest nie zareagować na agersywne zachowania - zwrócić uwagę, że
zachowanie jest niewłaściwie i odejśc -może to zadziałać- no bo jeżeli furią
się nic nie wskóra to po co urządzać awanturę.
Konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja.
A z wiekiem wszystko przechodzi.

[Gość: aniko]

Też mam trzyletnie dziecko i jakoś udało nam się uniknąć takiego okresu. Poza
tym dziecko świetnie śpi, je, potrafi sobie samo zorganizować zabawę i widać,
że po prostu jest "wyluzowane". Dlatego udzielę paru rad. Przede wszystkim nie
tłumaczcie i wyjaśniajcie za dużo: wałkowanie tematu sprawia że problem wydaje
się większy przede wszystkim dla małej. Spróbujcie dostosować się do dziecka i,
wiem że zabrzmi to jak herezja, ustępujcie jej wtedy gdy jest to możliwe. Nie
odmawiajcie kupna paczki cukierków skoro reakcją jest atak złości i płaczu. To
nieprawda, że dziecko nauczy się wymuszania. Wiem bo sama "ulegam" i dziecko
absolutnie tego nie wykorzystuje. Tak więc pozwólcie jej decydować o sprawach
które jej dotyczą: co założyć, ile zjeść, jakie kupić cukierki, nie kąpać się,
oglądać w telewizji to na co ma ochotę. Agresja u małych dzieci najczęściej
spowodowana jest zbyt dużą kontrolą i związaną z nią frustracją. I bez zbędnego
moralizatorstwa. Jak się wścieka spróbujcie ją przytulić i powiedzieć: "biedna
dziewczynka, tak bardzo się rozzłościła". Odradzam ignorowanie i oschły ton.

[Gość: anma]

Gość portalu: aniko napisał(a):

> Też mam trzyletnie dziecko i jakoś udało nam się uniknąć takiego okresu.
Poza
> tym dziecko świetnie śpi, je, potrafi sobie samo zorganizować zabawę i
widać,
> że po prostu jest "wyluzowane". Dlatego udzielę paru rad. Przede wszystkim
nie
> tłumaczcie i wyjaśniajcie za dużo: wałkowanie tematu sprawia że problem
wydaje
> się większy przede wszystkim dla małej. Spróbujcie dostosować się do dziecka
i,
>
> wiem że zabrzmi to jak herezja, ustępujcie jej wtedy gdy jest to możliwe.
Nie
> odmawiajcie kupna paczki cukierków skoro reakcją jest atak złości i płaczu.
To
> nieprawda, że dziecko nauczy się wymuszania. Wiem bo sama "ulegam" i dziecko
> absolutnie tego nie wykorzystuje.

Generalnie zgadzam się, ze im więcej zakazów, nakazów, sztywnych zasad tym
bunt wiekszy, bo nikt nie lubi być "zniewolony" , dziecko też. I w zasadzie
jestem również zdania, ze tam gdzie mozna, nalezy dziecku ustapić, z tym, ze
niekoniecznie musi to być odczuwalne przez dziecko jako ustąpienie mu. Ja,
jesli wiem, ze rzecz nie jest taka bardzo ważna, ze pewnie nie bedę się
upierać przy swoim do końca po prostu nie zaczynam nawet sporu. Pozwalam
zadecydować synkowi. Natomiast jeśli juz powiem, ze ma być tak, czy tak to
staram sie trzymać tego do końca, nawet mimo jego protestów. Czasem, jesli nie
protestuje krzykiem, czy siłowo, tylko prosi ulegam, ale nigdy nie ulegam
kiedy wrzeszczy albo się złosci. Nie moze nauczyc się ze w ten sposób cos sie
osiąga.

>Tak więc pozwólcie jej decydować o sprawach
> które jej dotyczą: co założyć, ile zjeść, jakie kupić cukierki, nie kąpać
się,
> oglądać w telewizji to na co ma ochotę. Agresja u małych dzieci najczęściej
> spowodowana jest zbyt dużą kontrolą i związaną z nią frustracją.

Tu już nie do końca się zgodzę. Owszem, w co się ubrać, w sensie czy granatowe
tenisówki czy czerwone, niech sobie decyduje. Ile zjesc i nawet co zjesc - też
zostawiam wybór dziecku, bo wielu rzeczy nie jada i zmuszanie nie ma sensu,
nic nie daje. Ale juz w kwestii co oglądać w telewizji to decyduja rodzice.
Mój synek bardzo lubi oglądać filmy przyrodnicze, najlepiej o podwodnym
swiecie i nieraz ogląda. Film się konczy i po nim jest inny nieodpowiedzi juz
dla 4-latka a on chciałaby dalej oglądać? I co pozwolić, zeby uniknąc
konfliktu? Moim zdaniem, nie.

I bez zbędnego
>
> moralizatorstwa. Jak się wścieka spróbujcie ją przytulić i
powiedzieć: "biedna
> dziewczynka, tak bardzo się rozzłościła". Odradzam ignorowanie i oschły ton.

Tu zgadzam się z Tobą całkowicie. Czasem zdarza mi się też nie wytrzymać i
krzyknąc, ale to nic nie daje, zwiększa tylko frustrację. Ale zawsze
przepraszamy się nawzajem i jest dobrze.

I tylko jeszcze jedna uwaga...szczególnie do rodziców. tzw. "grzecznych
dzieci" ale nie tylko. Naprawdę wiele zależy od wychowania i postępowania z
dzieckiem ale nie wszystko. Dlatego nie zawsze "grzeczne" dziecko jest efektem
wzorowego wychowania przez rodziców i odwrotnie, dziecko "niegrzeczne" ma
nieudolnych rodziców. Dzieci są rózne. Jedne nie wymagaja wiele wkładu w
wychowanie i chodzą jak zegarki, a inne absorbuja sobą całe otoczenie i
wysiłki wychowawcze dają mało widoczne efekty. To oczywiscie skrajnosci, ale
tak bywa. O tym najlepiej wiedzą rodzice, którzy maja np. dwoje lub wiecej
dzieci, wychowują je tak samo, a efekty bywają skrajnie rózne.
Pozdrawiam