Wyszłam z przedszkola i się popłakałam - Pomóżcie.

[laguna40]

Witam. Postanowiłam wejść na to forum z czystej już niemocy i w
desperacji. Bardzo proszę Was o pomoc. Mam 6 letniego synka Maksia.
Od września 2007r. chodzi do przedszkola - z 1lub2 tygodniowymi
przerwami w miesiącu na chorobę (w przedszkolu zaczął chorować). Na
początku było OK. Zaprowadziłam dziecko na 3 dni przed pierwszym
pobytem w przedszkolu żeby poznał miejsce i panie przedszkolanki.
Maksio jest jedynakiem, wychuchanym i wykochanym - naszym oczkiem w
głowie. Najwięcej czasu przebywał ze mną lub babcią. Mam teraz
poczucie winy za nadmiar miłośći którą go zalałam bo chyba zrobiłam
mu krzywdę. Mówi, że lubi panie i dzieci ale nie lubi przedszkola,
zawsze rano ogarnia go stres i lęk. Zaczyna się ból brzucha i
mdłości. Muszę zaprowadzać go do jego sali i tam zaczyna się płacz.
Minęło pół roku a według mnie jest co raz gorzej. Nie wiem już co
robić. W grupie jest 16-o dzieci. Większość dzieciaczków to
tzw. "starzy wyjadacze". Od pierwszego dnia syn był spanikowany i
wycofany co jest sprzeczne z zachowaniem poza przedszkolem. W domu
jest wesoły, wygadany az za mocno, elokwentny jak na swój wiek
ogólnie inteligentny, posługuje się bardzo mądrymi i trudnymi
zwrotami w rozmowie. W przedszkolu to już inne dziecko. Mam
wrażenie, że dzieci rozszyfrowały jego brak poczucia pewności i bawi
je zabawa w dręczenie zachowaniem i słowami. Maks bawi się sam bo
nie dopuszczają go do zabawy. Jest smutny i bardzo świadomy swojego
odrzucenia. Od jakiegoś czasu dziecko mało pamięta z wydarzeń
dziennych w przedszkolu, szwankuje mu pamięć i koncentracja. Nie
wiem co robić. Jestem bezradna. Pomóżcie bo jak on da sobie radę w
szkole??? Może wasze dzieci też miały taki problem i udało się wam
im pomódz.

[saskia123]

Przejmująca i trudna sprawa.
Ja bym chyba poszła na całość i potraktowała syna jak starszego.
Sześcioletni mądry chłopczyk powinien zrozumieć. Zrobić wiwisekcję
uczuć po jednej i drugiej stronie. Opisać wszystkie emocje które nim
targają a nie potrafi ich wyartykułować, powiedzieć co ty czujesz
i...spytać o radę. Ważne jest też wytłumaczenie powodów dla których
powinien chodzić do przedszkola. Postaraj się też zapewnić mu więcej
zabawy z rówieśnikami poza przedszkolem. Może zaskoczy.
Nie wiem czy to dobra rada. Ja bym tak zrobiła w tej patowej
sytuacji.

[laguna40]

saskia123 napisała:

> Przejmująca i trudna sprawa.
> Ja bym chyba poszła na całość i potraktowała syna jak starszego.
> Sześcioletni mądry chłopczyk powinien zrozumieć. Zrobić wiwisekcję
> uczuć po jednej i drugiej stronie. Opisać wszystkie emocje które
nim
> targają a nie potrafi ich wyartykułować, powiedzieć co ty czujesz
> i...spytać o radę. Ważne jest też wytłumaczenie powodów dla
których
> powinien chodzić do przedszkola. Postaraj się też zapewnić mu
więcej
> zabawy z rówieśnikami poza przedszkolem. Może zaskoczy.
> Nie wiem czy to dobra rada. Ja bym tak zrobiła w tej patowej
> sytuacji.


Witam, dziękuję za odzew. Muszę Ci powiedzieć, że od dłuższego czasu
a w zasadzie od początku przykładam dużo uwagi i robię co się da
żeby mu pomódz. Problem nabrał już tzw "urzędowej mocy". Miałam 2-
godzinne spotkanie z wychowawczynią i p dyrektor. Po tym spotkaniu
miałam nadzieję, że coś się zmieni na lepsze a tu nic i jest tylko
gorzej. Ciągle słyszę, że to przez to, że jest jedynakiem>
rozpieszczonym> póżno poszedł do przedszkola i że jest nadwrażliwy
ale panie są przecież od tego żeby w jak jajwyższym stopniu problem
starać się rozwiązać a jak nie są w stanie pokierować rodzicem i
pomódz mu znależć jakieś rozwiązanie. To prawda, że Maks miał bardzo
ograniczony kontakt z rówieśnikami i zdaję sobie sprawę, że to na
pewno istotny powód tego co się dzieje. Cały czas szukam jakiegoś
rozwiązania bo nad rozlanym mlekiem nie mam już czasu się
roztkliwiać. Moje dziecko się rozwija jego mózg też. Muszę teraz mu
pomódz. Znalazłam w necie temat Integracji Sensorycznej. Pogłębiam
go i zamierzam wybrać się do psychologa a póżniej do poradni I.S.
Może tutaj tkwi problem nadwrażliwości. Nawiasem mówiąc sama jestem
niezwykle wrażliwa może to być też jeden z czynników np.

[malenstwo.2]

a moze problem tkwi w paniach z przedszkola , a nie w Twoim dziecku?
Tak się złażyło, że mój syn chodził do dwóch przedszkoli. Z
pierwszego nie chciał wychodzić, (przebywał tam od 7do 16!!!). Z
paniami miałam dobry kontakt. Aniołkiem nigdy nie był. Do drugiego
chodził pół roku. Musiałam zatrudnic opiekunke, która go odbierała
po podwieczorku, bo był problem. o Paniach nie będę sie wypowiadć,
bo za to co mam o nich do powiedzenia mogliby mnie usunać z forum.
Wytłumacz dziecku, że MUSI chodzić do przedszkola. Niech Ci opisze,
co musiałoby się zmienić w przedszkolu, żeby je polubił. ( Może się
okazać, że to tylko jeden z kolegów) . Spróbuj się "zakolegować" z
którąś z mam ( najlepiej ulubionego kolegi lub koleżanki), tak żeby
kontakty między dziećmi rozszerzyły się poza przedszkole. Może pomoże

[protozoa]

Laguno,
W każdej grupie znajdują się dzieci, które dręczą inne dzieci i rolą
wychowawcy jest ukrócenie takich zachowań. Niestety, trafiłas na
panie, które nie nadają się do pracy w przedszkolu.
Przestań się zadręczać natmiast... pomysl o wycofaniu dziecka z tego
przedszkola. Po co mu fundowac stres na ostatnie miesiące/tygodnie i
generowac coś co może przeistoczyć sie w nerwicę szkolną?
Twoja i tylko Twoja sprawa jest ilość posiadanych dzieci! Nikomu nic
do tego! A największymi s-synami, dręczycielami, egoistami sa... nie
jedynacy a dzieci z tzw. wielodzietnych rodzin. Tam takie dziecko
musi byc Witusiem-sprytusiem, żeby zwrócic na siebie uwagę.
Miałam namiastke tego w przedszolu, z ta róznica, że mam blixniami.
Do tego jednojajowe, identyczne i bardzo długo chłopcom wystarczało
WYŁĄCZNIE ich własne towarzystwo. Reagowali alergicznie gdy ktos
usiłował burzyć ich swiat. Spotykało się to z agresją ze strony
innych dzieci , a panie w przedszkolu były juz skłonne doszukiwać
sie patologii.
Ale ad rem. Nie daj sobie wmówic, ze jesteś winna za stan obecny, że
jedynak to dziecko gorszego rodzaju itd.
Na Twoim miejscu pożegnałabym się z przedszkolem, starała się, aby
dziecko miało kontakty z kolegami na alternatywnych zajęciach ( np.
ruchowych) i poszukała dobrej szkoły. Nie jest to proste, ale
mozliwe. Trzymaj się.

[monoxa]

wyglada na to ze maksio to duzy mamisynek a ty chetnie dopuscilas do takiej
sytuacji. pusc go na gleboka wode bo jak znowu bedziesz roztkliwiac sie nad nim
to bedzie nie lepiej tylko gorzej bo wyczuje twoja slabosc. do 30-tki zamierzasz
go przed wszystkim chronic? teraz wasze oczko w glowie przez to wychowanie
zbierze od okrytnych dzieci w przedszkolu.
ja wlasnie bylam takim wychuchanym dzieckiem i teraz mam klopoty w zyciu bo
jestem egocentryczna i pretessjonalna. maksio pewnie podobnie? dlatego nikt go
nie lubiw przedszkolu

[laguna40]

monoxa napisała:

> wyglada na to ze maksio to duzy mamisynek a ty chetnie dopuscilas
do takiej
> sytuacji. pusc go na gleboka wode bo jak znowu bedziesz
roztkliwiac sie nad nim
> to bedzie nie lepiej tylko gorzej bo wyczuje twoja slabosc. do 30-
tki zamierzas
> z
> go przed wszystkim chronic? teraz wasze oczko w glowie przez to
wychowanie
> zbierze od okrytnych dzieci w przedszkolu.
> ja wlasnie bylam takim wychuchanym dzieckiem i teraz mam klopoty w
zyciu bo
> jestem egocentryczna i pretessjonalna. maksio pewnie podobnie?
dlatego nikt go
> nie lubiw przedszkolu

Weszłam na to forum żeby szukać pomocy i cieszę się z każdej
odpowiedzi, uwagi i dobrej rady. Dzięki za odpowiedż i radę. Co do
rzucenia go na głęboką wodę to co masz konkretnie na myśli?
Czy powinnam dać spokój dociekaniom? Odwrócić się do niego plecami i
zostawić płaczącego i przestraszonego? Logika podpowiada mi, że masz
rację. Czy mam nie odprowadzać go na górę jak prosi. Przeczytaj
proszę jeszcze raz pierwszy mój post tam napisałam co się rano
dzieje. Co mam robić? Kiedy odbieram go z przedszkola nie jest aż
tak tragicznie, czasem zwraca mi uwagę, że za wcześnie przyszłam po
niego ale rano TO JAKIŚ KOSZMAR. Coś pewnie robię nie tak???
Wczoraj wyjęłam kartkę, siadłam z nim przy stole i poprosiłam żeby
podyktował w punktach co lubi a czego nie lubi w przedszkolu.
Podyktował: lubi bardzo dużo rzeczy np. ćwiczenia, zabawy, robienie
łatwych zadań w książeczce, lubi conajmniej połowę dzieci i
wszystkie panie. Ciągle z nim rozmawiam i wumiejętnie wyciągam info
o wszystkim w przedszkolu, pocieszam, zapewniam o miłości i oparciu
ale coś jest nie tak. On nie kłamie - wydaje mi się, że niektóre
rzeczy odbiera inaczej niż powinien bo skąd bierze się sprzeczność -
"lubię dzieci" a ja widzę, że nie potrafi nawiązać kontaktu i stoi
z boku jak przysłowiowy słup?

[79julka]

Ja mam rowniez synka w zerowce.Zerowce szkolnej.Bardzo dobrze Cie
rozumiem,moj syn do ubieglego roku tez byl
jedynakiem,wychuchanym,kochanym i jedynym na swiecie.Nie chodzil do
przedszkola,zajmowala sie nim babcia.Ja sie cieszylam ,ze nie musi
chodzic do przedszkola...A kiedy poszedl do zerowki zaczelam zalowac
tego ze nie poslalam go do przedszkola,ze nie dalam mu szansy OBYCIA
sie z dziecmi,ze siedzial caly czas pod kloszem.Teraz widze,ze nie
umie sie bawic w grupie,ze jest po prostu biedny...Jak wychodzi
nieraz ze szkoly a ja widze ze idzie bez pary(bo nie umie sobie
znalezc)to serce mnie boli i w gardle sciska i obwiniam sie za
to ,ze mial tak malo kontaktu z dziecmi zanim poszedl do
zerowki.Niedawno zostal starszym bratem i rowniez mam poczucie winy
ze tak dlugo z tym czekalam bo widze ile dobrego wnioslo pojawienie
sie rodzenstwa.Do 5 roku w ogole nie chorowal a teraz zaczely sie
choroby tak samo jak Ty piszesz,co 2 tygodnie choroba,wlasnie
wychodzimy z zapalenia oskrzeli i tak w kolko.I tez bardzo sie
martwie o to jak bedzie w szkole...Pozdrawiam,jesli masz ochote
napisz maila,pozdrawiam

[laguna40]

79julka napisała:

> Ja mam rowniez synka w zerowce.Zerowce szkolnej.Bardzo dobrze Cie
> rozumiem,moj syn do ubieglego roku tez byl
> jedynakiem,wychuchanym,kochanym i jedynym na swiecie.Nie chodzil
do
> przedszkola,zajmowala sie nim babcia.Ja sie cieszylam ,ze nie musi
> chodzic do przedszkola...A kiedy poszedl do zerowki zaczelam
zalowac
> tego ze nie poslalam go do przedszkola,ze nie dalam mu szansy
OBYCIA
> sie z dziecmi,ze siedzial caly czas pod kloszem.Teraz widze,ze nie
> umie sie bawic w grupie,ze jest po prostu biedny...Jak wychodzi
> nieraz ze szkoly a ja widze ze idzie bez pary(bo nie umie sobie
> znalezc)to serce mnie boli i w gardle sciska i obwiniam sie za
> to ,ze mial tak malo kontaktu z dziecmi zanim poszedl do
> zerowki.Niedawno zostal starszym bratem i rowniez mam poczucie
winy
> ze tak dlugo z tym czekalam bo widze ile dobrego wnioslo
pojawienie
> sie rodzenstwa.Do 5 roku w ogole nie chorowal a teraz zaczely sie
> choroby tak samo jak Ty piszesz,co 2 tygodnie choroba,wlasnie
> wychodzimy z zapalenia oskrzeli i tak w kolko.I tez bardzo sie
> martwie o to jak bedzie w szkole...Pozdrawiam,jesli masz ochote
> napisz maila,pozdrawiam



Witaj Julka. Bardzo Ci dziękuję za odpowiedz. Chętnie napiszę maila
tylko troszkę pożniej bo teraz muszę wyjść po Maksa do przedszkola.
Jeszcze raz dziękuję i do usłyszenia wieczorem Pozdrawiam

[loola_kr]

naprawdę ciężko coś radzić...
Ale moja koleżanak maiał trochę podobną sytuację ( ztym, że jej sym
bł duzo młoszy - 4 lata) i przed wyjściem do przedszkola była
histeria i wymioty i prośby, żeby go tam nie zabierac...
Zmienili przedszkole i wszystko się zmieniło. Od tego czasu nie
mieli zadnych problemów, syn chętnie chodził do przedszkola.
Tylko nie wiem czy to mozna odnieść do twojej sytuacji bo Twój syn
starszy i może problem tkwi gdzie indziej...

A to, że choruje to normalne. Wiekszość dzieci zaczyna chorować jak
idzie do przedszkola.

[laguna40]

loola_kr napisała:

> naprawdę ciężko coś radzić...
> Ale moja koleżanak maiał trochę podobną sytuację ( ztym, że jej
sym
> bł duzo młoszy - 4 lata) i przed wyjściem do przedszkola była
> histeria i wymioty i prośby, żeby go tam nie zabierac...
> Zmienili przedszkole i wszystko się zmieniło. Od tego czasu nie
> mieli zadnych problemów, syn chętnie chodził do przedszkola.
> Tylko nie wiem czy to mozna odnieść do twojej sytuacji bo Twój syn
> starszy i może problem tkwi gdzie indziej...
>
> A to, że choruje to normalne. Wiekszość dzieci zaczyna chorować
jak
> idzie do przedszkola.



Dziękuję Ci serdecznie za zainteresowanie. Ciężko nam jest ale ja
jestem zdesperowana i pomogę mojemu dziecku. Mam jakieś nawet
pomysły i postaram się podnieść jakoś jego poczucie wartości, które
nawiasem mówiąc powinien mieć w normie. Z naszej strony otrzymuje
wiele NALEŻNYCH mu pochwał. Problem tkwi chyba w tym, że mocno
związany jest z mamą jak ktoś sympatyczny wyżej wspomniał i w tym,
że miał bardzo mały kontakt z rówieśnikami z którymi nie czuje się
bezpiecznie bo ONI to nie JA. Pozostało mi teraz to naprawić. Może
jakieś zajęcia integracyjne a może AIKIDO. Będę szukać. Jeżeli masz
jakieś pomysły napisz. Odpiszę jak wrócę z dzieckiem z przedszkola.
Pozdrawiam

[loola_kr]

[loola_kr]

A jakie syn ma zainterasowania?
Bo syn tych znajomych uwielbiał rysować i to było jego główną pasją
i zamienili przedszkole na "artystyczne" gdzie rozwijał te
zainteresowania.

[laguna40]

loola_kr napisała:

> A jakie syn ma zainterasowania?
> Bo syn tych znajomych uwielbiał rysować i to było jego główną
pasją
> i zamienili przedszkole na "artystyczne" gdzie rozwijał te
> zainteresowania.
>


Witaj loola. U nas jest dokładnie to samo. Już dawno zaszczepiłam
Maksiowi Rysowanie. Drukowałam rysunki Puchatka i rysowałam razem z
nim. Pokój wytapetowany jest rysunkami. Do tego Maks od 3 roku życia
stoi przy komputerze: od 12 do 13 jak jest w domu i zawsze od 18 do
19. Świetnie radzi sobie nawet z internetem chociaż niecałkiem
dobrze czyta. W ulubinych ma strony z rysowankami i gierkami -
wybrane starannie przez nas. Potrafi się zalogować. Przy kompie
nauczyłam go załatwiać się na nocnik i literek. Panele zabezpieczone
są od dawna długimi hasłami zmienianymi co 2 tygodnie. Maks czyta i
pisze już od roku dzięki temu. Wracając do pomysłu z przedszkolem
artstycznym to szczerze nie wiedziałam, że takie istnieją ale teraz
to sprawdzę czy u nas gdzieś takie jest. Dzięki bardzo i pozdrawiam.

[marghe_72]

Ja bym się zastanowiła nad zmianą przedszkola
Bo może to nie kwestia "rozpieszczenia" , tylko przedszkola jako
takiego

[zawilec1]

Na pewno w grupie sa dzieci, które syna akceptują. Zapraszaj do domu
lub do kina czy wycieczkę pojedynczo jego rówiesników /oczywiście po
uzgodnieniu z innymi rodzicami/ We dwójkę moga sie swietnie bawić i
te relacje przeniosą się do przedszkola.
Spróbuj zapisac syna do jakieś innej grupy rówiesniczej np. w domu
kultury, bedzie miał, okazje trenowania nawiązywania nowych
znajomości, co bardzo sie przyda w szkole.
W ogóle w szkole może sie okazać, że na tyle sie juz rozwinął
społecznie, że nie bedzie problemu, pól roku to bardzo duzo w
rozwoju dziecka.

[laguna40]

zawilec1 napisała:

> Na pewno w grupie sa dzieci, które syna akceptują. Zapraszaj do
domu
> lub do kina czy wycieczkę pojedynczo jego rówiesników /oczywiście
po
> uzgodnieniu z innymi rodzicami/ We dwójkę moga sie swietnie bawić
i
> te relacje przeniosą się do przedszkola.
> Spróbuj zapisac syna do jakieś innej grupy rówiesniczej np. w domu
> kultury, bedzie miał, okazje trenowania nawiązywania nowych
> znajomości, co bardzo sie przyda w szkole.
> W ogóle w szkole może sie okazać, że na tyle sie juz rozwinął
> społecznie, że nie bedzie problemu, pól roku to bardzo duzo w
> rozwoju dziecka.


Dziękuję za zainteresowanie i chęć pomocy. Jestem bardzo zobowiązana
bo jak wiesz ciężkie czasy nastały dla nas - Polacy nie lubią siebie
i innych. Ciężko o pomoc bo każdy ma własne problemy i mało
motywacji żeby pomódz innym. Masz dobre pomysły, szczerze mówiąc
myślałam o tym. Miesiąc przed urodzinami syna zarezerwowałam lokal w
Centrum Zabaw dla dzieci naprawdę świetne miejsce. Kupiłam piękne
zaproszenia i Maks zaniósł do przedszkola dla 9-ga dzieci z rodzicem
w tym 1 którego się bał. Pomyślałam, że pomogę mu w ten sposób
nawiązać lepsze stosunki d dziećmi. Niestwty nie wypaliło ze względu
na to, że więcej jak połowa w tym Maks była chora(listopad).
Wychowawczyni telefonicznie obdzwoniła rodziców i odwołała w moim
imieniu. Pechowo skończyła się niedoszła impreza. Wierz mi, że robię
teraz wszystko żeby był szczęśliwy i spełniony w przedszkolu.
Spróbuję nawiązać kontakt z rodzicem dziecka, które Maks lubi i
poproszę go o pomoc. Dziękuję Ci bardzo za radę i pozdrawiam.

[iwciab]

witam, miałam podobny problem ze starszą córka, tyle tylko, że ona poszła do
przedszkola w wieku 3 lat więc zanim minęło 4 lata w przedszkolu zdążyła się
trochę wyrobić. Ale teraz jest w pierwszej klasie i jest podobnie, trzyma się na
uboczu, raczej obserwuje zabawy niż się w nie angażuje, grzeczna, spokojna ale
jak się zbierają na jakąś wycieczkę to jak ktoś do niej nie podejdzie zeby z nią
stanąć w parze to będzie stała w parze. Już na początku przedszkola dyrekcja się
zainteresowała i zwracała na to uwagę, że woli obserwować niz się bawić z
dziećmi, teraz też wychowawczyni sie pytała czy ona ma jakąś koleżankę w klasie
bo zachowanie jej jest podobne, choć chodzi do klasy z 4 osobami, z którymi
chodziła do przedszkola. Mówi że lubi chodzić do szkoły, lubi koleżanki. Myślę
że nasze dzieci maja po prostu taki charakter, są zamknięte w sobie , wrażliwe,
mozemy starać się im pomóc, andażować spotkania z równieśnikami, angazować w
różne np. klasowe, przedszkolne występy ale nic na siłę bo im jest z tym po
prostu dobrze. U Was jest o tyle gorzej że syn doszedł do grupy, gdzie wszyscy
się już przedtem znali. Ale jeśli dzieci mu dokuczają, to w tym już rola pań
przedszkolanek, żeby porozmawiać z tymi dziećmi, ich rodzicami, angażować
bardziej syna w różne przedszkolne przedsięwzięcia typu przedstawienia, konkursy.
Głowa do góry, będzie dobrze, napisz jak się sprawa rozwija, pozdrawiam Iwciab

[laguna40]

iwciab napisała:

> witam, miałam podobny problem ze starszą córka, tyle tylko, że ona
poszła do
> przedszkola w wieku 3 lat więc zanim minęło 4 lata w przedszkolu
zdążyła się
> trochę wyrobić. Ale teraz jest w pierwszej klasie i jest podobnie,
trzyma się n
> a
> uboczu, raczej obserwuje zabawy niż się w nie angażuje, grzeczna,
spokojna ale
> jak się zbierają na jakąś wycieczkę to jak ktoś do niej nie
podejdzie zeby z ni
> ą
> stanąć w parze to będzie stała w parze. Już na początku
przedszkola dyrekcja si
> ę
> zainteresowała i zwracała na to uwagę, że woli obserwować niz się
bawić z
> dziećmi, teraz też wychowawczyni sie pytała czy ona ma jakąś
koleżankę w klasie
> bo zachowanie jej jest podobne, choć chodzi do klasy z 4 osobami,
z którymi
> chodziła do przedszkola. Mówi że lubi chodzić do szkoły, lubi
koleżanki. Myślę
> że nasze dzieci maja po prostu taki charakter, są zamknięte w
sobie , wrażliwe,
> mozemy starać się im pomóc, andażować spotkania z równieśnikami,
angazować w
> różne np. klasowe, przedszkolne występy ale nic na siłę bo im jest
z tym po
> prostu dobrze. U Was jest o tyle gorzej że syn doszedł do grupy,
gdzie wszyscy
> się już przedtem znali. Ale jeśli dzieci mu dokuczają, to w tym
już rola pań
> przedszkolanek, żeby porozmawiać z tymi dziećmi, ich rodzicami,
angażować
> bardziej syna w różne przedszkolne przedsięwzięcia typu
przedstawienia, konkurs
> y.
> Głowa do góry, będzie dobrze, napisz jak się sprawa rozwija,
pozdrawiam Iwciab


Witaj iwciab. Dziękuję bardzo za zaiteresowanie i chęć pomocy. Muszę
Ci powiedzieć, że dla mnie to naprawdę wiele znaczy chociaż "klikam"
z kimś całkiem nieznanym a mimo to chociaż na chwilę ale szczerze
zaangażowanym w mój problem. To dodaje mi skrzydeł i wiary, że dam
radę. Dzisiaj rano było mi baaaaaaardzo smutno bo jestem po prostu
normalną oddaną mamą a jak widzę, że moje dziecko jest bardzo
osamotnione i pragnie desperacko przyjażni, której nie może
dosięgnąć to serce mi się ściska z bezradności i żalu. Moj syn tak
jak Twoja córcia też lubi chyba chodzić do przedszkola jeszcze
wczoraj tak mówił bo o wszystko codziennie skrupulatnie i delikatnie
wypytuję. Więc wczoraj wypytałam o to co lubi a czego nie lubi.
Spisałam to "zeznanie" na kartce. Bardzo dużo lubi wtym dzieci i
panie. Od początku, od zawsze garnął do dzieci, nie chciałbawić się
na placu zabaw bez dzieci i dlatego nie wiem w czym tkwi problem.
Jestem skołowana tym wszystkim. Podsuwasz dobre rady. Dziękuję. Jak
masz chwilkę przeczytaj inne moje odpowiedzi powyżej, będziesz miała
pełniejszy obraz. Odpowiedziało na mój post wielu wspaniałych
rodziców, którzy zechcieli udzielić mi wielu pomocnych i mądrych
rad. Dowiedziałam się też, że mój problem nie jest tylko mój.
Pozdrawiam

aha dziś kiedy poszłam po maksa do przedszkola stwierdził, że miał
wspaniały dzień, wczoraj było podobnie. Rano tylko jest
tragicznie...

[novembre]

Argumenty pani, ze synek jest rozpieszczonym jedynakiem sa mocno nie na miejscu.
To pani zadaniem jest/bylo od poczatku wprowadzenie nowego chlopca do grupy,
angazowanie go, wlaczanie do zabaw, aktywne wciaganie, pytanie wlasnie jego,
wyznaczenie mu jakiejs waznej funkcji (typu dyzurny) itp. Na moje oko pani
przedszkolanka zawalila kawalek sprawy.
Inna rzecz, ze jesli dziecko jest raczej obserwatorem niz uczestnikiem, to to
nie jest latwe zadanie.
Ja bym z przedszkolanka pania pogadala, nie wiem, kiedy Twoj syn ma urodziny
albo imieniny, ale ja bym przyniosla jakies cukeirki do przedszkola dla dzieci,
zeby mu zlozyly zyczenia itp. Jesli do swieta daleko, to moze przy okazji
jakiegos teatrzyku, przedstawienia czy dnia otwartego dla rodzicow. Troche zeby
jego wciagnac w jakies zajecia, troche zeby przekonac dzieci do niego.
A rano? Nie wiem.. ja mojemu tlumaczylam, ze mama do pracy, tata do pracy, synek
do zlobka/przedszkola, no ale to mlodszy byl. Moze na zasadzie, ze najpierw
oboiwazek (przedszkole) a po poludniu fajny spacer, rurki z kremem czy co tam
moze byc atrakcja? Wiesz, zeby mlody wchodzil do przedszkola z tekstem "a po
poludniu to pojde z mama tu i tu". No i ja bym dziecka nie odprowadzala do sali,
niech idzie sam albo z jakims kolega, ktory akurat tez idzie do tej samej sali.
Sluchaj, a tata chlopca? Moze on by go odprowadzal? Wiesz, tak po mesku
bardziej, faceci na ogol mniej sie przejmuja uczuciami . Pomysl, bo moze to by
bylo rozwiazanie, o ile mozliwe technicznie.
Pozdraiwam,
nov.

[guderianka]

1. Panie idą na łatwiznę zrzucając winę na charakter/osobowość
dziecka
2. Myslę,ze dobre byłoby zintegrowanie Maksa z dziećmi.Zaproś
kilkoro dzieci do Was do domu, zorganizuj przyjęcie urodzinowe lub z
okazji Dnia Dziecka (jeśli miał już urodziny lub ma), zaproponuj
Paniom wyjście klasowe , poza teren przedszkola np. do remizy
strażackiej, na komendę policji, drukarni nie wiem-gdzieś gdzie jest
ciekawie a dzieci zostaną wyrwane ze znanego im środowiska,
zaproponuj wycieczkę wiosennę-park, las, wieś itp.

[grzalka]

guderianka napisała:

> 1. Panie idą na łatwiznę zrzucając winę na charakter/osobowość
> dziecka

o, dokładnie- przecież to nie chodzi o to, żeby one stwierdziły fakt
(no bo wszyscy wiemy, że jest jedynakiem i nie chodził wczesniej do
przedszkola i nie bardzo da się coś z tym zrobić) tylko żeby pomogły
mu zintegrować się z grupa, niekoniecznie całą, wystarczy 2-3 dzieci

bardzo trudno jest 6-latkowi wejść w zgraną grupę przedszkolną,
zwłaszcza, jeśli ten 6-latek jest mądry i wrażliwy
>

[laguna40]

guderianka napisała:

> 1. Panie idą na łatwiznę zrzucając winę na charakter/osobowość
> dziecka
> 2. Myslę,ze dobre byłoby zintegrowanie Maksa z dziećmi.Zaproś
> kilkoro dzieci do Was do domu, zorganizuj przyjęcie urodzinowe lub
z
> okazji Dnia Dziecka (jeśli miał już urodziny lub ma), zaproponuj
> Paniom wyjście klasowe , poza teren przedszkola np. do remizy
> strażackiej, na komendę policji, drukarni nie wiem-gdzieś gdzie
jest
> ciekawie a dzieci zostaną wyrwane ze znanego im środowiska,
> zaproponuj wycieczkę wiosennę-park, las, wieś itp.


Witam Cię guderianka. Dziękuję za poświęcony czas i zainteresowanie
moim problemem. Wiedziałam, że rodzice na tym forum mnie nie
zawiodą. Czytam dokładnie wszystkie odpowiedzi rodziców na mój post.
Dużo można się z nich dowiedzieć i nauczyć tak jak od Ciebie.
Jeszcze raz dziękuję i serdecznie pozdrawiam, życzę też wszystkiego
najlepszego z serca...

[laguna40]

novembre napisała:

> Argumenty pani, ze synek jest rozpieszczonym jedynakiem sa mocno
nie na miejscu
> .
> To pani zadaniem jest/bylo od poczatku wprowadzenie nowego chlopca
do grupy,
> angazowanie go, wlaczanie do zabaw, aktywne wciaganie, pytanie
wlasnie jego,
> wyznaczenie mu jakiejs waznej funkcji (typu dyzurny) itp. Na moje
oko pani
> przedszkolanka zawalila kawalek sprawy.
> Inna rzecz, ze jesli dziecko jest raczej obserwatorem niz
uczestnikiem, to to
> nie jest latwe zadanie.
> Ja bym z przedszkolanka pania pogadala, nie wiem, kiedy Twoj syn
ma urodziny
> albo imieniny, ale ja bym przyniosla jakies cukeirki do
przedszkola dla dzieci,
> zeby mu zlozyly zyczenia itp. Jesli do swieta daleko, to moze przy
okazji
> jakiegos teatrzyku, przedstawienia czy dnia otwartego dla
rodzicow. Troche zeby
> jego wciagnac w jakies zajecia, troche zeby przekonac dzieci do
niego.
> A rano? Nie wiem.. ja mojemu tlumaczylam, ze mama do pracy, tata
do pracy, syne
> k
> do zlobka/przedszkola, no ale to mlodszy byl. Moze na zasadzie, ze
najpierw
> oboiwazek (przedszkole) a po poludniu fajny spacer, rurki z kremem
czy co tam
> moze byc atrakcja? Wiesz, zeby mlody wchodzil do przedszkola z
tekstem "a po
> poludniu to pojde z mama tu i tu". No i ja bym dziecka nie
odprowadzala do sali
> ,
> niech idzie sam albo z jakims kolega, ktory akurat tez idzie do
tej samej sali.
> Sluchaj, a tata chlopca? Moze on by go odprowadzal? Wiesz, tak po
mesku
> bardziej, faceci na ogol mniej sie przejmuja uczuciami . Pomysl,
bo moze to b
> y
> bylo rozwiazanie, o ile mozliwe technicznie.
> Pozdraiwam,
> nov.

Witam Cię. Dziękuję za odpowiedż na moj post. Do rzeczy:
Co do rozwiązania technicznego typu tata odprowadzający syna do
przedszkola to masz świetny pomysl i u nas tak jest. Tylko dzisiaj
ja go odprowadzałam a tak tata a ja odbierałam młodego przez cały
tydzień i wcześniej. Faktycznie było mniej łez ale młody stwierdził
zbulwersowany i mocno rozczarowany, że tata go nie rozumie itd itp.
O urodzinach pisałam w którejś odpowiedzi wyżej. Pomyślałam o tym i
posunęłam się tak daleko, że zarezerwowałam lokal zabawowy taki fest
z atrakcjami na urodziny, zapłaciłam 50zł zaliczki która prZepadła
bo część dzieci w tym mój chorowała(listopad) wypisałam 9 zaproszeń,
które Maks rozdał w przedszkolu. No i nici z imprezy. Może nawiążę
kontakt z którymś z rodziców żeby bliżej mógł się zaprzyjażnić z
kimś. Przeczytaj proszę jak masz chwilkę i ochotę wcześniejsze
odpowiedzi do innych forumowiczów, nie będę się już rozpisywać o tym
samym. Masz fajne i madre pomysły. Dziękuję i pozdrawiam

[kol.3]

Dzieci powinny chodzić do przedszkola.Ja bym nie robiła w tej chwili
wielkiej tragedii. Dziecko będzie się wyrabiać towarzysko, nauczy
się nawiązywać kontakty, choć trudno powiedzieć jak długo to potrwa.
W grupie zawsze są dzieci wredne, agresywne,które wyławiają
sobie "ofiary" i wyżywają się, ale są także dzieci przyjazne i miłe
i z takimi prędzej czy później Twoje dziecko nawiąże kontakt.
Oprócz nawiązywania kontaktów w przedszkolu dziecko uczy się
prezentować swoje umiejętności, promować się. Takie dzieci mają dużo
łatwiej w szkole, bo nawet jak mniej umieją to dobrze wypadają i są
lepiej oceniane. Zapisz dziecko do jakiegoś kółka zainteresowań np.
w domu kultury, to mu dodatkowo pomoże,poszerzy jego kontakty
towarzyskie.

[laguna40]

kol.3 napisała:

> Dzieci powinny chodzić do przedszkola.Ja bym nie robiła w tej
chwili
> wielkiej tragedii. Dziecko będzie się wyrabiać towarzysko, nauczy
> się nawiązywać kontakty, choć trudno powiedzieć jak długo to
potrwa.
> W grupie zawsze są dzieci wredne, agresywne,które wyławiają
> sobie "ofiary" i wyżywają się, ale są także dzieci przyjazne i
miłe
> i z takimi prędzej czy później Twoje dziecko nawiąże kontakt.
> Oprócz nawiązywania kontaktów w przedszkolu dziecko uczy się
> prezentować swoje umiejętności, promować się. Takie dzieci mają
dużo
> łatwiej w szkole, bo nawet jak mniej umieją to dobrze wypadają i
są
> lepiej oceniane. Zapisz dziecko do jakiegoś kółka zainteresowań
np.
> w domu kultury, to mu dodatkowo pomoże,poszerzy jego kontakty
> towarzyskie.
>

Witam cię serdecznie. Dziękuję za pomoc i poświęcony czas.
W swojej odpowiedzi na mój post masz wiele racji co do korzyści
wynikających na przyszłość z pobytu w przedszkolu . Podzielam je w
100% i dlatego nie zabrałam go w panice z przedszkola mimo, że nie
jest dobrze i że ciągle choruje. Mam nadzieję, że przy naszym
wsparciu i zrozumieniu da sobie radę i uodporni się na wszystko
począwszy od chorób a skończywszy na integracji z rówieśnikami. Dziś
zainteresowało się moim problemem wielu życzliwych rodziców, którzy
zasypali mnie bardzo wieloma mądrymi radami, otworzyli oczy na wiele
spraw. Przekonałam się dziś o tym, że "klikając" z nieznaną osobą na
odległość można czuć się mniej osamotnioną osobą bo tak naprawdę
jest wielu sympatycznych i pomocnych ludzi. Pozdrawiam Cię ciepło.
dziękuję.

[kol.3]

Moje dziecko z powodu alergii też do 6 roku życia siedziało w domu
z niańkami, ale nie było izolowane od dzieci, bo chodziło na plac
zabaw itd. Pójście do przedszkola nie było tak bolesne jak w
przypadku Twojego syna, ale trudności z radzeniu sobie z niektórymi
wrednymi dziaciakami były.Przedszkole było niezłe, a panie
przedszkolanki w porządku. Nie nadużywałabym przynoszenia cukierków
do przedszkola, ta forma wkupienia się nie może być powtarzana. Raz
można. Można zorganizować imprezkę w domu, zapraszając paru kolegów,
ale i zapewniając dzieciom zabawy towarzyskie, konkursy i drobne
nagrody.Imprezka musi być dobrze przemyślana.
Jakieś trudności mogą jeszcze wystąpić na początku w szkole, nie
wiem czy towarzyskie, ale może z autoprezentacją i promowaniem się
dziecka, z występami publicznymi. Wykorzystaj zdolności i
zamiłowania Twojego syna, spróbuj znaleźć mu jakieś kółko
zainteresowań w pobliskim domu kultury, może kółko tańca
dyskotekowego (bardzo przydatne, bo dyskoteki w szkołach są częste
a umiejętności taneczne podnoszą pewnośc siebie i notowania
towarzyskie), rysunkowe? fotograficzne? To może w znacznym stopniu
rozwiązać jego problemy towarzyskie a i w szkole mu pomoże, bo
szkoła uwielbia dzieci zaangażowane, udzielające się, pracujące na
rzecz szkoły. I nie zamartwiaj się za dużo. Grunt żeby dzieciak był
zdrowy.
Co jak co, ale mój "bezprzedszkolny" syn w swoich kolejnych
szkołach towarzysko to akurat czuł się najlepiej.

[nangaparbat3]

Tez bym pomyślala o zmianie przedszkola - gadanie pań, ze maja do czynienia z
"rozpieszczonym jedynakiem, w dodatku nadwrażliwym", okropnie mi sie nie podoba.
Jednak z drugiej strony - kiedy czytałam o sposobie korzystania Twego synka z
komputera, troche scierpłam. Godziny od do, pełna kontrola. Tak na oko - bo
zawsze moge sie mylic - wydaje się, ze za bardzo kontrolujesz małego. I byc moze
za mało jest w jego - Waszym - zyciu mocowania się, wygłupow, taplania w blocie
i turlania po trawiastych zboczach.
Aikido - świetny pomysł, pod warunkiem ze trafi na sensownego trenera, a raczej
takiego, ktory bedzie mu pasował, gorąco Wam tego zyczę.
PS
Moj brat na temat przedszkola zaczynal ryczeć juz wieczorem, za to po wyjsciu
był zawsze w świetnym nastroju. Tego sie mama trzymała, i najwyraźniej słusznie,
bo brat dorosły ma rewelacyjne kontakty z ludźmi.

[agni71]

Niektórzy jednak sa i pozostana introwertykami, byc może twoj synek
taki jest. Co nie znaczy, ze nie masz go ośmielac i oswajac z
dziećmi i róznymi sytuacjami - duzo dobrych rad dostałas wyżej, ja
nie będę ich powtarzać. Powodzenia!

[asiara74]

Obawiam sie, że trochę zanedbała Pani społeczny rozwój dziecka. Wydaje mi się,
ze dzieci, a szczególnie jedynacy (sama mam 9 cio letniego) jak najszybciej
powinni mieć kontakt z rówieśnikami. Ja od kiedy dziecko miało ok. 1.5 roku
wiecznie wysiadywałam z nim na placu zabaw, starałam się nie prowadzić za
raczkę, raczej podążałam za mlodym, czasem ingerowałam gdy dochodzilo do ostrych
konfliktów. To właśnie plac zabaw a pózniej przedszkole w wieku 3 lat nauczyło
go kontaktów z dziecmi.
Sama pani zauwazyła chyba popełniony błąd i chyba faktycznie nie ma co nad tym
plakać, trzeba wyciagnąć wnioski. Na pani miejscu starałabym sie najpierw zadbać
o jakiegos kolegę w miejscu gdzie mieszkacie, moze jakiś chlopiec z sasiedztwa?
zachęcałabym syna do wychodzenia z domu na podwórko(jeśli jest taka mozliwość)
Równolegle chyba nie ingerowałabym az tak mocno w to co dzieje się w
przedszkolu, wspierac tak ale nie okazywać aż takiego przerażenia każdym
niepowodzeniem (płacz przy dziecku absolutnie niedopuszczalny)
Dzieci obserwuja nas i bardzo reaguja na nasze emocje, jesli dziecko widzi
wiecznie zmartwiona mamę bo same maja jakieś niepowodzenia to tylko je utwierdza
w przekonaniu, ze faktycznie cos z nimi nie tak. Wspierac, zapewniać ze kazdy
człowiek ma gorsze dni i porazki, zaufać dziecku, pozwolic na samodzielność....
Zyczę powodzenia, na pewno z czasem wszystko się ułoży.

[laguna40]

asiara74 napisała:

> Obawiam sie, że trochę zanedbała Pani społeczny rozwój dziecka.
Wydaje mi się,
> ze dzieci, a szczególnie jedynacy (sama mam 9 cio letniego) jak
najszybciej
> powinni mieć kontakt z rówieśnikami. Ja od kiedy dziecko miało ok.
1.5 roku
> wiecznie wysiadywałam z nim na placu zabaw, starałam się nie
prowadzić za
> raczkę, raczej podążałam za mlodym, czasem ingerowałam gdy
dochodzilo do ostryc
> h
> konfliktów. To właśnie plac zabaw a pózniej przedszkole w wieku 3
lat nauczyło
> go kontaktów z dziecmi.
> Sama pani zauwazyła chyba popełniony błąd i chyba faktycznie nie
ma co nad tym
> plakać, trzeba wyciagnąć wnioski. Na pani miejscu starałabym sie
najpierw zadba
> ć
> o jakiegos kolegę w miejscu gdzie mieszkacie, moze jakiś chlopiec
z sasiedztwa?
> zachęcałabym syna do wychodzenia z domu na podwórko(jeśli jest
taka mozliwość)
> Równolegle chyba nie ingerowałabym az tak mocno w to co dzieje się
w
> przedszkolu, wspierac tak ale nie okazywać aż takiego przerażenia
każdym
> niepowodzeniem (płacz przy dziecku absolutnie niedopuszczalny)
> Dzieci obserwuja nas i bardzo reaguja na nasze emocje, jesli
dziecko widzi
> wiecznie zmartwiona mamę bo same maja jakieś niepowodzenia to
tylko je utwierdz
> a
> w przekonaniu, ze faktycznie cos z nimi nie tak. Wspierac,
zapewniać ze kazdy
> człowiek ma gorsze dni i porazki, zaufać dziecku, pozwolic na
samodzielność....
> Zyczę powodzenia, na pewno z czasem wszystko się ułoży.


Witam. Dziękuję bardzo za to, że przeczytałaś i odniosłaś się do
mojego postu. Zgadzam się z Tobą w zupełności w wielu rzeczach o
których napisałaś. Już wiem, że za wszelką cenę muszę znależć
przyjazną małą duszę dla syna, mniej przejmować się niepowodzeniami
w przedszkolu i mniej ingerować w to co tam się dzieje chociaż
prawdę mówiąc trochę się boję czy to wszystko co się z nim dzieje
nie odbije się na jego zdrowiu psychicznym jak ja spasuję. Pociesza
mnie to, że z tego co wszyscy piszą wynika, że jest gdzieś szansa,
światełko w ciemnym tunelu dla niego na nabycie odporności na
niepowodzenia i nabycie umiejętności zjednywania sobie rówieśników...
Dziękuję i pozdrawiam

[przeciwcialo]

Jesli mój syn miałby iśc do zerówki nie znając wcześniej przedszkola
to posłałbym go do zerówki szkolnej. Tam większe prawdopodobieństwo
ze dzieci w podobnej sytuacji byłoby wiecej. Zerówki szkolne z
reguły stają się później pierwszą klasą. Dzieci nie maja dodatkowego
stresu.
A twój syn we wrzesniu przezyje kolejny stres- szkoła, nowe dzieci,
nowa pani.
Szkoda ze jak był młodszy nie posyłałaś go do jakiegos klubu malucha
czy czegoś takiego.

[milenium5]

Laguna, Twój synek ma dopiero szęść lat. Wychowywał się wśród
dorosłych, miał mały kontakt z rówieśnikami. Trafił do przedszkola,
do zgranej grupy znających się dzieci. To jest zupełnie normalne, że
niepewnie się czuje w nowej sytuacji, trudno mu nawiązać kontakt z
dziećmi, bo nie ma przetrenowanych umiejętności społeczny, nie miał
sznas nauczyć się tego! Pewnie czuje się odrzucony przez grupę i
próbuje uciec w Twoje raminona, bo tam czuje się bezpiecznie...
Czytając to co piszesz, mi się wydaje, że Ty masz większy problem
niż Twoje dziecko. On większość życia spędzi wśród swoich
rówieśników, nie z Tobą, musi się jak najszybciej nauczyć kontaktów
społecznych. Musi się nauczyć radzić sobie w grupie, żeby dobrze się
w niej poczuć. Nie załtwisz tego za niego. Nie będziesz go zasze
chronić. Możesz mu tylko mądrze pomóc w usamodzielnieniu się.
1. To bardzo dobry pomysł, aby tata odprowadzał go do przedszkola -
wprowadźcie taki zwczaj na stałe - mama przyprowadza, razem robicie
coś miłego, tata zaprowadza i rozstają się "po męsku", do sali
chłopiec wychodzi z panią lub innymi dziećmi.
2. Postaraj się, tak jak radziły dziewczyny, pomóc mu w integracji z
dziećmi - podgadaj z paniami, pomóż zorganizować wycieczkę do zoo,
czy gdziekolwiek indziej, zaproś dzieci na piknik czy ognisko z
okazji dnia dziecka, poobserwuj, jak dogaduje się z dziećmi, kogo
lubi, kto lubi jego, zaproś te dzieci do siebie do domu, kina,
gdziekolwiek. W przedszkolu łatwo zdobyć popularność - choćby
przynosząc cukierki z okazji imienin, urodzin czy dnia dziecka. W
przedszkolu mojego syna jest jeden dzień - piątek, kiedy dzieci mogą
przynosić zabawki z domu. Zapytaj czy u Was coś takiego funkcjonuje.
Niech mały przyniesie atrakcyjne zabawki dla dzieci zabawki, którymi
mogą się bawić wszyscy - karty, nakleiki, klocki - niech on wyznacza
role i zasady w zabawie.
3. Co do wprowadzania go w nowe grupy rówieśnicze, to byłabym
ostrożna - ma wystarczająco dużo trudności, żeby odnaleźć się w
grupie przedszkolnej, po co od razu fundować mu dodatkowy stres?
Raczej poszukaj znajomych z dziećmi, wybierzcie się razem do kina,
na wycieczkę rowerową. Powoli, nie od razu na głęboką wodę. Wyjedź
na wakacje dla mam dziećmi. Mały będzie się czuł bezpiecznie, bo
będzie miał Ciebie, a Ty będziesz mogła poobserwować jak radzi sobie
w grupie i mu pomóc. Fajne wyjazdy tego typu znajdziesz np. tu
www.femmeritum.pl
I działaj, bo przed nim szkoła i nowe wyzwania. Powodzenia.

[3xmama]

Pomyslałam sobie, że pewnie byłoby dobrze gdybyś "odcięła
pępowinkę" Sama. Bo myslę, że problem tkwi także w Tobie. Też
jestem jedynaczką i dopiero w dorosłym zyciu (jak już miałam dzieci)
puknęłam się w czoło, kiedy zauważyłam, że powielam zachowania moich
rodziców. Wy z synem jesteście od siebie uzależnieni. Ty biegasz do
przedszkola, pytasz, stajesz na głowie żeby znaleźć złoty środek na
rozterki dziecka. Obarcz opieką nad dzieckiem jego tatę (nic o nim
nie wspominasz). Dziecko ma dwoje rodziców. Faceci podchodzą mniej
emocjonalnie do takich spraw, a mały być może podejdzie wtedy do
zagadniena bardziej ambicjonalnie i przestanie się mazać. Niech idą
na plac zabaw, na którym bawią się koledzy z przedszkola i nie
biegaj za nim, nie pilnuj tylko pozwól, by "poszedł na żywioł". Kup
piłkę i inne zabawki, którymi MUSI bawić się z kims drugim, komputer
jest do zabaw solo. Ty go izolujesz! Bardziej czy mniej świadomie
zbudowałaś między nim a innymi dziećmi mur. Czas go zburzyć. Wyjedź
na wszasy dla rodzn z dziećmi, zorganizuj urodziny syna, idź do sali
zabaw. Zrób ognisko czy grilla dla znajomych dzieci. Nie dla
dorosłych. Twój syn zachowuje się tak, bo tak był wychowany i jeśli
Ty tego nie zmienisz to chłopiec będzie popadał w coraz większe
kompleksy i zamykał się w sobie. W szkole będzie jeszcze gorzej, bo
dzieciaki sa okrutne i jeśli odkryją, że mały jest słaby psychicznie
(czytaj nadwrażliwy) to będa go męczyć i męczyć....Tu musi zadziałać
facet z krwi i kości i "obudzona" mama))

[laguna40]

milenium5 napisał:

> Laguna, Twój synek ma dopiero szęść lat. Wychowywał się wśród
> dorosłych, miał mały kontakt z rówieśnikami. Trafił do
przedszkola,
> do zgranej grupy znających się dzieci. To jest zupełnie normalne,
że
> niepewnie się czuje w nowej sytuacji, trudno mu nawiązać kontakt z
> dziećmi, bo nie ma przetrenowanych umiejętności społeczny, nie
miał
> sznas nauczyć się tego! Pewnie czuje się odrzucony przez grupę i
> próbuje uciec w Twoje raminona, bo tam czuje się bezpiecznie...
> Czytając to co piszesz, mi się wydaje, że Ty masz większy problem
> niż Twoje dziecko. On większość życia spędzi wśród swoich
> rówieśników, nie z Tobą, musi się jak najszybciej nauczyć
kontaktów
> społecznych. Musi się nauczyć radzić sobie w grupie, żeby dobrze
się
> w niej poczuć. Nie załtwisz tego za niego. Nie będziesz go zasze
> chronić. Możesz mu tylko mądrze pomóc w usamodzielnieniu się.
> 1. To bardzo dobry pomysł, aby tata odprowadzał go do przedszkola -

> wprowadźcie taki zwczaj na stałe - mama przyprowadza, razem
robicie
> coś miłego, tata zaprowadza i rozstają się "po męsku", do sali
> chłopiec wychodzi z panią lub innymi dziećmi.
> 2. Postaraj się, tak jak radziły dziewczyny, pomóc mu w integracji
z
> dziećmi - podgadaj z paniami, pomóż zorganizować wycieczkę do zoo,
> czy gdziekolwiek indziej, zaproś dzieci na piknik czy ognisko z
> okazji dnia dziecka, poobserwuj, jak dogaduje się z dziećmi, kogo
> lubi, kto lubi jego, zaproś te dzieci do siebie do domu, kina,
> gdziekolwiek. W przedszkolu łatwo zdobyć popularność - choćby
> przynosząc cukierki z okazji imienin, urodzin czy dnia dziecka. W
> przedszkolu mojego syna jest jeden dzień - piątek, kiedy dzieci
mogą
> przynosić zabawki z domu. Zapytaj czy u Was coś takiego
funkcjonuje.
> Niech mały przyniesie atrakcyjne zabawki dla dzieci zabawki,
którymi
> mogą się bawić wszyscy - karty, nakleiki, klocki - niech on
wyznacza
> role i zasady w zabawie.
> 3. Co do wprowadzania go w nowe grupy rówieśnicze, to byłabym
> ostrożna - ma wystarczająco dużo trudności, żeby odnaleźć się w
> grupie przedszkolnej, po co od razu fundować mu dodatkowy stres?
> Raczej poszukaj znajomych z dziećmi, wybierzcie się razem do kina,
> na wycieczkę rowerową. Powoli, nie od razu na głęboką wodę. Wyjedź
> na wakacje dla mam dziećmi. Mały będzie się czuł bezpiecznie, bo
> będzie miał Ciebie, a Ty będziesz mogła poobserwować jak radzi
sobie
> w grupie i mu pomóc. Fajne wyjazdy tego typu znajdziesz np. tu
> www.femmeritum.pl
> I działaj, bo przed nim szkoła i nowe wyzwania. Powodzenia.

Witaj. Dziękuję ci za zainteresowanie.
Napisałaś wiele mądrych rzeczy i podsunęłaś ciekawe sugestie. Co do
obserwacji to już takie poczyniłam. Wygląda na to, że większość
chłopców go lekceważy i nie traktuje jako towarzysza do zabawy. Dziś
w niedzielę rano miał zły sen. Kiedy go obudziłam był przestraszony -
śniło mu się przedszkole... Nie chciał o tym mówić ale odczekałam a
on zaczął mówić ze łzami w oczach, że nie lubi przedszkola.
Wyciągnęłam z niego , że bawi się tylko z jedną dziewczynką o której
mówi "moja przyjaciółka Nikola" i z jednym chłopcem albo sam reszta
głównie chłopcy tworzą 2-e paczki do których nie chcą go dopuścić.
Jest mi strasznie przykro i smutno, boję się poniedziałku, smutku i
jego osamotnienia w przedszkolu. On strasznie to przeżywa. Boję się
o niego co będzie jak sobie nie poradzi i się nie przełamie. On ma
mój charakter, jest tak samo wrażliwy i nieśmiały ale piekielnie
przyjazny i miły, podświadomie lgnie do dzieci. Teraz ze strachu
coraz mniej pewnie szuka z nimi kontaktu i wycofuje się. Nie
rozumiem tego. Skąd brak akceptacji i takie nieprzyjazne zachowania
u dzieci dla tak grzecznego i miłego, mądrego chłopca. Mnie w jego
wieku też nie było łatwo ale ja miałam brata, a on jest sam, ciągle
tylko z nami, często choruje i ma przerwy. Był 3dni i znowu zawalone
zatoki, chrypka, wypieki. Powinnam zostawić go w domu ale poślę
jutro do przedszkola za wszelką cenę. Odprowadzi go tata a na górę
p. Krysia szatniarka. On już o tym wie. Mamy już w planie rozmowę z
propozycją z jednym z rodziców. Tak się składa, że to tata Kuby -
grupowego "prowodyra", chłopca którego on się boi a kolega mojego
męża z pracy. Może coś z tego będzie mam nadzieję...? Maksio byłby
przeszczęśliwy gdyby to się udało bo już się cieszy i zapomniał o
strachu. Dziękuję ci jeszcze raz i pozdrawiam. Trzymaj za nas kciuki

dzieci wychowane wśród dorosłych

[gobi03]

często nie umieją "walczyć o swoje". Nie mam na myśli
bójkę, tylko umiejętność żądania czegoś: rzeczy albo
zachowań.
Twój syn świetnie sobie radzi w środowisku domowym,
bo nauczył się sposobów osiągania celu, działających
na ciebie albo babcię. Z rówieśnikami sobie nie radzi,
bo jego sposoby są nieskuteczne. Co gorsza u dzieci
nie budzi to współczucia, co najwyżej rozbawienie.
Nie musisz go niczego uczyć, tylko zadziałaj jakoś,
by zdobył więcej pewności siebie.
Ja proponuję zapisać chłopca na treningi judo, karate
albo innego aikido. Wybór stylu nie ma znaczenia,
ponieważ dobry trener/nauczyciel i tak nie będzie
starał się zrobić z niego maszyny do zabijania,
tylko zorganizuje zajęcia ogólnorozwojowe
ze skakaniem, przewracaniem się itd. i elementami
kontaktu. I o ten kontakt po prostu chodzi.
Jeśli boisz się siniaków, to poszukaj zajęć
dla dzieci na basenie - zawsze to wśród rówieśników
a bez wyrywania sobie zabawek.

[laguna40]

gobi03 napisał:

> często nie umieją "walczyć o swoje". Nie mam na myśli
> bójkę, tylko umiejętność żądania czegoś: rzeczy albo
> zachowań.
> Twój syn świetnie sobie radzi w środowisku domowym,
> bo nauczył się sposobów osiągania celu, działających
> na ciebie albo babcię. Z rówieśnikami sobie nie radzi,
> bo jego sposoby są nieskuteczne. Co gorsza u dzieci
> nie budzi to współczucia, co najwyżej rozbawienie.
> Nie musisz go niczego uczyć, tylko zadziałaj jakoś,
> by zdobył więcej pewności siebie.
> Ja proponuję zapisać chłopca na treningi judo, karate
> albo innego aikido. Wybór stylu nie ma znaczenia,
> ponieważ dobry trener/nauczyciel i tak nie będzie
> starał się zrobić z niego maszyny do zabijania,
> tylko zorganizuje zajęcia ogólnorozwojowe
> ze skakaniem, przewracaniem się itd. i elementami
> kontaktu. I o ten kontakt po prostu chodzi.
> Jeśli boisz się siniaków, to poszukaj zajęć
> dla dzieci na basenie - zawsze to wśród rówieśników
> a bez wyrywania sobie zabawek.
>
Witaj. No muszę ci powiedzieć, że w niczym się nie pomyliłas bo
jest dokładnie tak jak piszesz. Maks wychowany był wyłącznie wśród
dorosłych bo tak się składa, że znajomi nie mają dzieci w zbliżonym
wieku a z rodziną utrzymujemy sporadyczne kontakty. Prowadzimy sklep
budowlany. Maks spędzał czas zamiast na placu zabaw to z nami w
sklepie bo w innym wypadku musiałabym go zamknąć no a wiadomo, że
nie mogę jak płacę ogromny czynsz (3500) o reszczie nie wspomnę...
Co do zajęć dodatkowych planuję AIKIDO od września bo musi mieć 6lat.
Żałuję tylko, że tak póżno zorientowałam się jak bardzo
będzie "kulawy" społecznie przeze mnie. Teraz postaram się nadrobić
stracony czas z rówieśnikami choćbym miała siedzieć z dziećmi cały
dzień... Dziękuję Ci serdecznie i pozdrawiam

[milenium5]

Laguna, zobaczyć problem to połowa sukcesu. Już pomogłaś swojemu
dziecku, bo widzisz, że jest mu źle i sam sobie nie radzi. Nie
zostawiasz go samego z problem, a równocześnie nie załatwiasz tego
za niego, zabierając na przykład z przedszkola. Czytam co Ci radzą
dziewczyny i na Twoim miejscu byłabym ostrożna korzystając z dwóch
rad, które tu padły:
1. Na pewno nie zmieniłabym dziecku przedszkola. Po pierwsze zostało
mu już tylko pół roku do szkoły. Wrażliwe i wycofane dziecko, mające
problemy w kontaktach z dziećmi bardzo boleśnie przeżyje kolejną
zaminę środowiska. Postaw się w jego sytuacji znów, nowe, nieznane
dzieci, znów nowa pani, nowe zasady... Poza tym co to za wyjście
uciekać od problemów, zamiast je rozwiązywać... Zawsze, w każdej
szkole, przedszkolu będą wredne dzieci i mało empatycznce panie.
Sztuka nauczyć malucha radzić sobie w takich sytuacjach, a nie
uciekać przed poroblemem. Natomiast zrobiłabym wszystko, aby jak
najlpiej przygotować go do do szkoły.
2. Nie bardzo rozumiem, dlaczego tak dużo osób radzi Ci sporty
walki. To nie jest sport zespołowy, gdzie dziecko nauczy się
kontaktu z innymi dziećmi i współpracy. To twardy sport, wymagający
samozapracia, dobrej kondycji fizycznej. Łatwo się zniechęcić. Dla
wrażliwego dziecka monotonne ćwieczenia fizyczne, autorytatywny
trener, znowu nowe dzieci - to może być kolejne niefajne
doświadczenie. Wystarczy aby się zniechęcić. Wiem co mówię,
wyczynowo trenowałam sztuki walki, przez pewien czas ćwiczyłam z
dziećmi.
3. Zwróć uwagę na wyjazdy wakacyjne które Ci poleciłam. Jest tam
turnus przeznaczony dla rodziców dzieci, które idą do szkoły. Mamy
mają warszaty na których uczą się jak pomóc dziecku w debiucie, jak
go wspierać, jak zachęcić do nauki. Dzieci w tym samym czasie mają
zajęcia w grupie z psychologami - wzmacniające poczucie własnej
wartości, odkrywające talenty itd. Psycholodzy obserwują grupę,
otrzymasz szczegółowe informacje jaki problemy ma Twój synek i jak
możesz sobie z nimi poradzić. Byłam na takim wyjeździe, bardzo mi
pomogło w problemach szkolnych mojego dziecka.

[korronella]

Laguna, przede wszystkim nie wiń siebie za obecną sytuację. Nie
wiesz, co by się działo, gdyby Twoje dziecko poszło wcześniej do
przedszkola. Być może po prostu przeżywałoby tę traumę duzo
wcześniej i nie czułoby się lepiej w zerówce. Znam takie dzieci - od
najmłodszych lat w przedszkolu i całe lata nie umiejące sobie
znaleźć znajomych. A inne szybko odnajdujące się w grupie, mimo że
wcześniej miały niewiele kontaktów z rówieśnikami.

Teraz zostało już niewiele czasu do końca roku. Po wakacjach syn
zmieni środowisko, może znajdzie jakieś przyjazne osoby w klasie,
może będzie miał fajną panią, która mu pomoże.
W szkole wszystko może się zmienić.Ważne tylko, żeby miał w Tobie
oparcie.

[laguna40]

korronella napisała:

> Laguna, przede wszystkim nie wiń siebie za obecną sytuację. Nie
> wiesz, co by się działo, gdyby Twoje dziecko poszło wcześniej do
> przedszkola. Być może po prostu przeżywałoby tę traumę duzo
> wcześniej i nie czułoby się lepiej w zerówce. Znam takie dzieci -
od
> najmłodszych lat w przedszkolu i całe lata nie umiejące sobie
> znaleźć znajomych. A inne szybko odnajdujące się w grupie, mimo że
> wcześniej miały niewiele kontaktów z rówieśnikami.
>
> Teraz zostało już niewiele czasu do końca roku. Po wakacjach syn
> zmieni środowisko, może znajdzie jakieś przyjazne osoby w klasie,
> może będzie miał fajną panią, która mu pomoże.
> W szkole wszystko może się zmienić.Ważne tylko, żeby miał w Tobie
> oparcie.


Witam Cię koronella. Dzięki za dobre słowo otuchy i wsarcie na
odległość. Staram się być dobrej myśli. Nie marnuję nawet jednego
dnia na biadolenie, staram się coś robić. Wczoraj miałam konsultację
z psychologiem przedszkolnym , wychowawczynią i p. dyrektor. W
czwartek przed świętami pani psycholog spędzi 2-3 godzinki w grupie
maksa żeby przyjżeć się bliżej mojemu synowi i jego relacjom z
rówieśnikami. Mam nadzieję, że damy jakoś radę. Pozdrawiam Cię

[jola_ep]

> 2. Nie bardzo rozumiem, dlaczego tak dużo osób radzi Ci sporty
> walki.

Z tego co pamiętam proponowano głównie aikido, ze szczególnym zwróceniem uwagi na trenera.
Moje dzieciaki chodzą na aikido, przy czym młodszy zaczynał w zerówce - ale wtedy były to specjalne zajęcia dla młodszych dzieci.

Po pierwsze moim zdaniem aikido jest mniej nastawione na rywalizację. Zajęcia dla dzieci polegają m.in. owszem na ćwiczeniach ogólnorozwojowych, ale i na ćwiczeniu technik w parach. Tu jest właśnie miejsce na kontakt z innymi dzieciakami (także fizyczny - uodparnia na "popychanki"). I na współpracę - bo dzieciaki często zamiast ze sobą walczyć - współpracują - czyli pozwalają się powalić na matę
Od czasu do czasu jest też miejsce na zabawy, a już szczególnie w grupie dla młodszych dzieci.

> Łatwo się zniechęcić.

To się zniechęci. Nie każdemu musi się podobać. Z trójki kolegów mojego młodego chodzi tylko jeden. Moja córa na początku miała ze dwa razy fazę zniechęcenia - bo jej ukemi (przewroty) nie wychodziły. Ale przeszło jej (delikatnie ją motywowałam ) i teraz uwielbia chodzić na treningi. W przeciwieństwie do lekcji wf-u.

I naprawdę dużo zależy od trenera. Znam takiego, który osiąga -podobno- świetne wyniki, ale wrażliwego dzieciaka nigdy bym mu nie podesłała. Ale osoby, które prowadzą zajęcia z moimi dziaciakami mogę polecić ze spokojnym sumieniem

Jeśli mogę jeszcze cokolwiek doradzić autorce wątku, to może po prostu pozwolić dziecku na przeżywanie jego negatywnych emocji. Boi się? Trudno, często się boimy, przeżywamy trudne rzeczy. W przypadku mojej córy pomagało, gdy sobie wieczorem poprzeżywała różne trudne wydarzenia, wyryczała mi się w rękaw itd. Ale trzeba zachować przy tym dużo spokoju i nie pozwolić sobie na emocjonalne przeżywanie tego, co czuje dziecko. Zachowć dystans. Być oparciem. Pokazać: wiem, co czujesz, rozumiem cię, ale wiem, że sobie poradzisz. (raczej okazać niż mówić)

Pamiętam, gdy mój wrażliwiec przeryczał cały wieczór przed zerówkową wycieczką. Ile tam było problemów, jakie to było straszne wydarzenie. Trzymałam się jakoś Na drugi dzień poprowadziłam ją do przedszkola, a ta bestia jak tylko zobaczyła autokar, poleciała w podskokach Cała szczęśliwa a jeszcze szczęśliwsza wróciła.

Potem też tak miała: mi przedstawiała najczarniejsze wizje, a potem dobrze się bawiła. Opowiadała o swoich strasznych przeżyciach, a potem okazywało się, że nie było tak źle. Tylko w danym momencie źle się czuła i chciała się komuś wyżalić. Pamiętam ile mi opowiadała o koleżance, dawnej przyjaciółce, której bardzo nie lubi, bo źle ją traktuje, zrobiła się taka paskudna i w ogóle id. itp. A parę dni później podpatrzyłam ją, jak wita się z nią przed szkołą - leciały do siebie z otawartymi ramionami jak najlepsze przyjaciółki (chodziła wtedy do pierwszej klasy, a obłuda była jeszcze jej obca, po prostu co jakiś czas się kłóciły i tylko wtedy mi o niej opowiadała) Takie historie uczą pewnego dystansu do opowieści dzieci: ich uczucia są bardzo ważne, ale nie powinniśmy ich odbierać w "dorosły" sposób i wyobrażać sobie, jak czulibyśmy się na ich miejscu.

Jeśli dziecko wraca zadowolone z przedszkola, to nie jest źle

Syn jest typowym introwertykiem. Z trudem się adaptował (poszedł jako 4,5 latek). Miał (i ma) paru wybranych kolegów (nie wszystkich). Jak ktoś mu powie, że go nie lubi, to on nie będzie się z nim bawił - a pamiętliwy jest Wiem, że chciałoby się, aby nasze dziecko miało wielu kolegów. Ale są osoby, które jak mój syn, wolą mieć kilku (nawet jednego) przyjaciół, ale takich, których naprawdę lubią i z którymi dobrze się czują. Samotność też ich nie przeraża.
Mój młody wczoraj spędził dzień u kolegi, z drugim bawił się od rana, a około 15-tej przyszedł do domu i stwierdził, że teraz musi trochę sam posiedzieć sobie w domu i "odpocząć".

Myślę, że warto się zorientować, czy dziecku tak samo doskwiera brak wielu kolegów niż nam? Przecież często wystarczy jeden, a dobry
Dobrze też jest zapraszać kolegów - ale nie wielu, ale właśnie np. jednego.

Pozdrawiam
Jola

[jola_ep]

>Pokazać: wiem, co czujesz, rozumiem cię, ale wiem, że sobie poradzisz. (raczej okazać niż mówić)

Dodam tylko, że w tym celu należy _uwierzyć_ w dziecko.

Jola

[gobi03]

Twoje rady są dobre, szczególnie te z cukierkami przy
okazji urodzin. Moja córa często nosiła różne zabawki,
a szczególnie kasety z bajkami na leżakowanie.
Wyjazdy są już trudniejsze, bo niełatwo wygospodarować
kilka dni wolnego, nawet jak się prowadzi rodzinny biznes.
1. Zmiana przedszkola - trudno na odległość cokolwiek
poradzić. Możliwe, że w innej placówce nauczycielki
lepiej by zadbały o adaptację dziecka w grupie.
2. Sporty walki - tam właśnie potrzebny jest
trening pewności siebie. Chłopcu nie brakuje (moim
zdaniem) umiejętności współpracy, ani nawet
zdolności rywalizacji, tylko "postawienia na swoim".
Trenowałaś wyczynowo jakieś karate i dlatego widzisz
tam autorytarnego trenera, krew, pot i łzy.
Tymczasem treningi (szczególnie aikido) nie muszą
być ukierunkowane na wyczyn, przecież sport to
zdrowie, co nie?
3. Femmeritum - na pewno te warsztaty prowadzone przez
trzy Panie (Sawicka-Kalinowska socjoterapeuta, Janiak
absolwentka ubezpieczeń i bankowości, Kalinowska-Adrian
brak danych) są bardzo cenne, bo cena za tydzień jest
o tysiąc zł wyższa niż za dwa tygodnie zwykłych wczasów
matki z dzieckiem.

[vi_ola]

Droga Laguno!
Chciałabym Ci dodać otuchy i pocieszyć Cię. Moja córcia zachowywała
się bardzo podobnie. Przy czym znając jej naturę wysłałam ją do
przedszkola w wieku pięciu lat, żeby przed zerówką przyzwyczaiła się
jakoś do przedszkola. I rzeczywiście, przez pierwszy rok bawiła się
sama (znalazła sobie tylko jednego, równie wycofanego kolegę, i
bawiła się tylko z nim). Za to w drugim roku było to zupełnie inne
dziecko - to ona inicjowała zabawy, to ona przewodziła grupie itp.

Podobnie było w szkole. W pierwszej klasie sama stała na korytarzu.
Płakała na przerwach, bo było za głośno, nie chciała wejść w żadną
grupę. A od drugiej klasy? Od drugiej klasy (teraz jest w piątej)
jest przewodniczą klasy lub zastępcą, jest wiceprzewodniczącą
szkoły, cieszy się ogólną sympatią i jest duszą towarzystwa.

Choć znając już schemat jej zachowań, boję się znów pierwszego roku
gimnazjum.

Laguno, trzymaj się i bądź dobrej myśli. Twój syn z biegiem czasu
przyzwyczai się do tej sytuacji, a później zacznie z powodzeniem
wykorzystywać swoją inteligencję, swoje obserwacje i zapewne pójdzie
naprzód ze swoją nadwrażliwością. Czego Ci życzę!

[laguna40]

vi_ola napisała:

> Droga Laguno!
> Chciałabym Ci dodać otuchy i pocieszyć Cię. Moja córcia
zachowywała
> się bardzo podobnie. Przy czym znając jej naturę wysłałam ją do
> przedszkola w wieku pięciu lat, żeby przed zerówką przyzwyczaiła
się

> jakoś do przedszkola. I rzeczywiście, przez pierwszy rok bawiła
się
> sama (znalazła sobie tylko jednego, równie wycofanego kolegę, i
> bawiła się tylko z nim). Za to w drugim roku było to zupełnie inne
> dziecko - to ona inicjowała zabawy, to ona przewodziła grupie itp.
>
> Podobnie było w szkole. W pierwszej klasie sama stała na
korytarzu.
> Płakała na przerwach, bo było za głośno, nie chciała wejść w żadną
> grupę. A od drugiej klasy? Od drugiej klasy (teraz jest w piątej)
> jest przewodniczą klasy lub zastępcą, jest wiceprzewodniczącą
> szkoły, cieszy się ogólną sympatią i jest duszą towarzystwa.
>
> Choć znając już schemat jej zachowań, boję się znów pierwszego
roku
> gimnazjum.
>
> Laguno, trzymaj się i bądź dobrej myśli. Twój syn z biegiem czasu
> przyzwyczai się do tej sytuacji, a później zacznie z powodzeniem
> wykorzystywać swoją inteligencję, swoje obserwacje i zapewne
pójdzie
> naprzód ze swoją nadwrażliwością. Czego Ci życzę!




Witam Cię ciepło vi_ola. Dziękuję za słowa otuchy i wsparcia. Nie
wiesz nawet ile one dla mnie znaczą. Bo nawet teraz kiedy piszę to
pochlipuję sobie. Odkąd pamiętam nie miałam prawdziwych przyjaciół
tylko takich, którzy czegoś ode mnie chcieli, nie miałam wspaniałej
rodziny i zgodnych rodziców lecz niewesołe dzieciństwo, brak
zrozumienia, dziecięcy stres a póżniej niewielkie grono znajomych i
mobbing w pracy przez 2 lata, który długo odchorowywałam. Może gdyby
moje życie było normalne nie przeżywałabym każdej porażki mojego
dziecka jak jakiś kataklizm a jego też pewnie wychowałabym inac`zej
bo zapewniłabym mu większy i częstszy kontakt z rówieśnikami co
przełożyłby się na obecne jego relacje w sposób pozytywny ALE...
poniważ moje życie było jakie było a ja jestem taka jaka jestem to
wszystko odbiło się z pewnością rykoszetem na moim dziecku. Taka
jest tylko różnica, że ja chodziłam do szkoły w zakrótkich,
niemodnych spodniach z krempliny i bez chińskiego piórnika z
pachnącą gumką bo moja mama się moimi potrzebami i problemami mało
interesowała z całym szacunkiem jednak dla niej. Ja traktuję życie
mojego syna jak priorytetowe zadanie życiowe. Nie spocznę dopóki nie
uda mi się zobaczyć na jego buzi uśmiechu a w jego sercu nie wyczuję
radości i spełnienia. Wiem, że do udanego życia potrzeba pasma kilku
chociaż drobnych sukcesów i zrobię co mogę żeby mu ich dostarczyć
tak " zza kulis" jak dobra wróżka. Na razie załatwiłam na jutro
wizytę psychologa na zajęciach w przedszkolu. Posiedzi, popatrzy i
może zobaczy to czego ja nie widzę i pomoże znależć metodę na
polepszenie jego samopoczucia, podniesienie wiary w siebie i
podsunie lekarstwo na pozytywne nawiązywanie więzi społecznej z
rówieśnikami bo w kontaktach z dorosłymi niczego mu nie brakuje,
potrafi wszystkich przegadać i do tego sensownie, elokwetnie w miarę
swoich możliwości oraz bardzo rezolutnie. Bardzo się cieszę, że
Twoja córcia poradziła sobie ze sobą, z brakiem pewności siebie, że
przetrwała trudne chwilę a Ty razem z nią. Życzę jej spektakularnych
sukcesów w życiu i szczęścia oraz przyjaznych kontaktów z ludzmi co
również dotyczy Ciebie. Życzę radosnych, rodzinnych, zdrowych Świąt
Wielkanocnych, Wesołego Alleluja i mokrego ale nie przeziębionego
Dyngusa. Pozdrawiam

[mikimum69]

Myślę, że powinnaś się udać czym prędzej do pedagoga albo psychologa
dziecięcego. Coś musi być nie tak i nie wiem czy w takich sytuacjach warto
przeczekać.

[laguna40]

Załatwiłam na jutro wizytę psychologa na zajęcia w przedszkolu. 31
marca będę miała konsultację w poradni w związku z tą wizytą. Mam
nadzieję, że coś się wyjaśni.
Dzisiaj maks zapytał jednego z kolegów czy zechciałby odwiedzić go w
naszym domu żeby mogli się pobawić. Chłopiec odmówił mu. Maksio
znowu dostał nieprzyjemnego prztyczka w nos i mocno to przeżył.
Idzie jak po grudzie ale może w końcu nastąpi jakiś przełom.

[bergosia]

Hmmm... Słuchaj, tym to się nie przejmuj, dzieci 6-letnie jeszcze
się same raczej w domach nie odwiedzają . Chyba, że są sąsiadami,
albo rodzice znają się bardzo dobrze.
Nie wiem jak wygląda wasze przedszkole, ale u córki był plac, na
którym często zostawałyśmy po zajęciach wiosną i wczesną jesienią -
ona biegała ze znajomymi, ja gadałam z matkami. Bo bez twojego
wyjścia do ludzi w sensie nawiązania więzów z rodzicami też się nie
obejdzie. Podobnie w szkole.
Takie odrzucone zaproszenie może syna zranić, a przecież nie
koniecznie kolega odmówił, bo nie chce.

Odwiedziny

[jklk]

Właśnie, mi się tez wydaje, że odwiedziny kolegi czy kolegów powinny
byc jednak zaaranzowane przez Ciebie. Dzieci w tym wieku same się
raczej nie zapraszają - takie zaproszenie musi byc poparte
ustaleniami rodziców. A więc albo Ty powinnaś porozmawiać z
rodzicami przy okazji odbierania dziecka z przedszkola, albo niech
Twój synek wręczy zaproszenia na pismie, z podanym telefonem do Was,
żeby rodzice mogli przedzwonić. Najlepiej zaprosić kilku kolegów -
jak jeden nie przyjdzie, to przyjdzie drugi czy trzeci.

[laguna40]

jklk napisała:

> Właśnie, mi się tez wydaje, że odwiedziny kolegi czy kolegów
powinny
> byc jednak zaaranzowane przez Ciebie. Dzieci w tym wieku same się
> raczej nie zapraszają - takie zaproszenie musi byc poparte
> ustaleniami rodziców. A więc albo Ty powinnaś porozmawiać z
> rodzicami przy okazji odbierania dziecka z przedszkola, albo niech
> Twój synek wręczy zaproszenia na pismie, z podanym telefonem do
Was,
> żeby rodzice mogli przedzwonić. Najlepiej zaprosić kilku kolegów -
> jak jeden nie przyjdzie, to przyjdzie drugi czy trzeci.


Tak jak napisałyście tak miało być. Chciałam uzgodnić wizytę dzieci
z rodzicami, odebrać je samochodem z przedszkola np. i póżniej
odwieżć do domu. Maks przejął inicjatywę w sensie, że pierwszy
wyszedł z propozycją do kolegi zanim ja zdążyłam poznać jego mamę
lub tatę i zaaranżować spotkanie. Zajmę się tym po świętach.

[cahir4]

Poruszyła mnie twoja historia, bo przypomniała mi moje własne łzy
sprzed roku... Wiem, że to niemożliwe, żeby przestać się martwić i
rzucić dziecko "na głęboką wodę". Zresztą, co to miałoby właściwie
znaczyć? Przecież właściwie ono w tej głębokiej wodzie siedzi po
uszy. Ale do jednego muszę się przyznać, ja w krytycznym momencie
poszłam do psychologa dziecięcego... sama. Bo zaczęłam sobie zdawać
sprawę, że nie potrafię stwierdzić, gdzie jest granica między
realnym problemem mojego dziecka, a MOIM problemem z przeżywaniem
powodzeń i niepowodzweń mojego dziecka. Towarzyskich zwłaszcza. Bo
nie chciałam, żeby moje dziecko czuło się jak ja, kiedy w jego
wieku... ciąg dalszy znasz.

Wasza sytuacja jest trudna: dziecko wychowywane wśród dorosłych
trafia do zżytej grupy rówieśniczej. To zawsze musi być trudne,
zwłaszcza w tym wieku i ogromna jest w takim wypadku rola
przedszkolanek, żeby to wejście w grupę jakoś zaaranżować. Wasze,
cóż... ewidentnie sobie nie radzą. Ich komentarze są poniżej
wszelkiej krytyki.

Ty wiesz już, na czym polegały Twoje błędy w przeszłości, więc nie
ma co się nad tym rozwodzić. Ale przyznam, że jeden fragment Twojej
wypowiedzi nieco mnie zaniepokoił. Napisałaś:

> Wiem, że do udanego życia potrzeba pasma kilku
> chociaż drobnych sukcesów i zrobię co mogę żeby mu ich dostarczyć
> tak " zza kulis" jak dobra wróżka.

Wybacz, ale to nie brzmi obiecująco na przyszłość. Każda z nas
chciałaby być taką wróżką i zaczarować życie swojego dziecka, żeby
było zawsze radosne i szczęśliwe. Każda z nas robi, co może, żeby
życie jej dzieci takie było. Ale życie naszych dzieci, jest ich
życiem, nawet jeśli mają 4 czy 6 lat dopiero. I te sukcesy, żeby
były naprawdę ważne, muszą być ICH sukcesami. Nie da się ich zza
kulis dostarczyć.

Przepraszam, może piszę trochę nie na temat, to znaczy nie udzielam
rad dotyczących aktualnego Waszego problemu. Widzisz, mam wrażenie,
że jest tak: trzymałaś dziecko pod kloszem trochę za bardzo (wiesz
już, że to był błąd), kiedy wreszcie wypuściłaś je na przedszkolną
głęboką wodę doszło do sytuacji, z którą Twoje dziecko samo sobie
nie może poradzić (z tym się zgadzam). Musisz wkroczyć i wkraczasz z
całym zaangażowaniem, jakie wymuszają Twoje emocje. I przy okazji
utrwalasz w sobie przekonanie, że to Ty musisz syna chronić,
zdobywać dla niego przyjaźnie, dostarczać mu sukcesów. Uważam, że w
tej chwili musisz dziecku pomóc, ale uważaj, żeby nie wpaść w błędne
koło, w kolejny kanał, żeby w spontanicznym odruchu nie zacisnąć
znowu pępowiny, nie wrócić do dawnych błędów.

Uważam, że pomysł, żeby sytuację poobserwował przedszkolny psycholog
jest świetny, zwłaszcza, gdy panie są, jakie są.
Byłabym ostrożna jednak z jakąś ostrą walką o uznanie dzieci - w
końcu nie powinien też Twój syn utrwalać w sobie przekonania, że
ludzie będą go lubić, jak ich czymś przekupi. No i Ty naprawdę
trzymaj się kulis. Z własnego dzieciństwa pamiętam, że dzieci,
których rodzice byli dla innych dzieci zbyt "widoczni" miały kłopoty
już tylko z tego powodu.

Okazji do kontaktów z innymi dziećmi warto dostarczać, ale NIE
RÓBCIE PROBLEMU, z tego, że część tych kontaktów "nie zaskoczy". W
końcu Wy też nie wszystkich lubicie i nie wszyscy Was lubią. Waszemu
synkowi jest przykro, że nie wszyscy w przedszkolu go lubią. To jest
problem. Ale czytając wszystkie posty z tego wątku mam wrażenie, że
istnieje niebezpieczeństwo, że podczas Wielkiej Akcji Organizowania
Życia Towarzyskiego Waszego dziecka, może się w nim utrwalić
przekonanie, że To, Że Mnie Dzieci Nie Lubią jest samo w sobie
problemem, w którego rozwiązanie angażuje się cała rodzina, a to, że
Kubuś czy Bartek odezwali się do niego tak albo inaczej spędza sen z
powiek mamie, ojcu itd.
Chyba lepiej dzieko nauczyć (a i siebie przy okazji), że zawsze będą
dzieci, które nie będą go lubić (choćby nie wiem jaki był miły) i
kit im w ucho. Będą i takie, z którymi się dogada.
Sytuacja w przedszkolu po troszeczku się poprawia, skoro nie jest
już sam - ma przyjaciółkę. (Przy okazji - mój syn lubi chodzić do
przedszkola, a ma tam właściwie dwóch kolegów, z którymi stale się
bawi.) Nadal jest źle, jeśli jest przez innych wyraźnie izolowany,
albo w jakiś sposób prześladowany. Tutaj bardzo jestem ciekawa, co
powie przedszkolny psycholog.

Sięgając do własnych doświadczeń dziecięcych sądzę, że jeżeli
w "standardowej" grupie rówieśniczej w szkole, albo w przedszkolu
dziecko nie czuje się za dobrze (a tak się dzie np. z dziećmi
bardziej lub mniej od rówieśników uzdolnionymi, poważnymi jak na
swój wiek albo z tysiąca innych powodów) to warto szukać dla niego
także innych grup, gdzie mógły znaleźć rówieśników w podobnych
zainteresowaniach czy uzdolnieniach, gdzie to, co mu dobrze wychodzi
byłoby cenione. Czy to by było aikido, klubik piłki nożnej, czy
klubik szachowy albo ognisko plastyczne. Może się okazać, że
dziecko "wycofane" w jednej grupie świetnie odnajdzie się w innej,
wśród "swoich".

Przepraszam, że się tak rozpisałam. Trzymam kciuki za Ciebie i
Twojego synka. Wiem, jak to strasznie boli, jak się nie widzi
uśmiechu na tej ukochanej buźce... Mam nadzieję, że coraz więcej
tych uśmiechów będziesz już niedługo widziała.
Pozdrawiam.

[laguna40]

cahir4 napisała:

> Poruszyła mnie twoja historia, bo przypomniała mi moje własne łzy
> sprzed roku... Wiem, że to niemożliwe, żeby przestać się martwić i
> rzucić dziecko "na głęboką wodę". Zresztą, co to miałoby właściwie
> znaczyć? Przecież właściwie ono w tej głębokiej wodzie siedzi po
> uszy. Ale do jednego muszę się przyznać, ja w krytycznym momencie
> poszłam do psychologa dziecięcego... sama. Bo zaczęłam sobie
zdawać
> sprawę, że nie potrafię stwierdzić, gdzie jest granica między
> realnym problemem mojego dziecka, a MOIM problemem z przeżywaniem
> powodzeń i niepowodzweń mojego dziecka. Towarzyskich zwłaszcza. Bo
> nie chciałam, żeby moje dziecko czuło się jak ja, kiedy w jego
> wieku... ciąg dalszy znasz.
>
> Wasza sytuacja jest trudna: dziecko wychowywane wśród dorosłych
> trafia do zżytej grupy rówieśniczej. To zawsze musi być trudne,
> zwłaszcza w tym wieku i ogromna jest w takim wypadku rola
> przedszkolanek, żeby to wejście w grupę jakoś zaaranżować. Wasze,
> cóż... ewidentnie sobie nie radzą. Ich komentarze są poniżej
> wszelkiej krytyki.
>
> Ty wiesz już, na czym polegały Twoje błędy w przeszłości, więc nie
> ma co się nad tym rozwodzić. Ale przyznam, że jeden fragment
Twojej
> wypowiedzi nieco mnie zaniepokoił. Napisałaś:
>
> > Wiem, że do udanego życia potrzeba pasma kilku
> > chociaż drobnych sukcesów i zrobię co mogę żeby mu ich
dostarczyć
> > tak " zza kulis" jak dobra wróżka.
>
> Wybacz, ale to nie brzmi obiecująco na przyszłość. Każda z nas
> chciałaby być taką wróżką i zaczarować życie swojego dziecka, żeby
> było zawsze radosne i szczęśliwe. Każda z nas robi, co może, żeby
> życie jej dzieci takie było. Ale życie naszych dzieci, jest ich
> życiem, nawet jeśli mają 4 czy 6 lat dopiero. I te sukcesy, żeby
> były naprawdę ważne, muszą być ICH sukcesami. Nie da się ich zza
> kulis dostarczyć.
>
> Przepraszam, może piszę trochę nie na temat, to znaczy nie
udzielam
> rad dotyczących aktualnego Waszego problemu. Widzisz, mam
wrażenie,
> że jest tak: trzymałaś dziecko pod kloszem trochę za bardzo (wiesz
> już, że to był błąd), kiedy wreszcie wypuściłaś je na przedszkolną
> głęboką wodę doszło do sytuacji, z którą Twoje dziecko samo sobie
> nie może poradzić (z tym się zgadzam). Musisz wkroczyć i wkraczasz
z
> całym zaangażowaniem, jakie wymuszają Twoje emocje. I przy okazji
> utrwalasz w sobie przekonanie, że to Ty musisz syna chronić,
> zdobywać dla niego przyjaźnie, dostarczać mu sukcesów. Uważam, że
w
> tej chwili musisz dziecku pomóc, ale uważaj, żeby nie wpaść w
błędne
> koło, w kolejny kanał, żeby w spontanicznym odruchu nie zacisnąć
> znowu pępowiny, nie wrócić do dawnych błędów.
>
> Uważam, że pomysł, żeby sytuację poobserwował przedszkolny
psycholog
> jest świetny, zwłaszcza, gdy panie są, jakie są.
> Byłabym ostrożna jednak z jakąś ostrą walką o uznanie dzieci - w
> końcu nie powinien też Twój syn utrwalać w sobie przekonania, że
> ludzie będą go lubić, jak ich czymś przekupi. No i Ty naprawdę
> trzymaj się kulis. Z własnego dzieciństwa pamiętam, że dzieci,
> których rodzice byli dla innych dzieci zbyt "widoczni" miały
kłopoty
> już tylko z tego powodu.
>
> Okazji do kontaktów z innymi dziećmi warto dostarczać, ale NIE
> RÓBCIE PROBLEMU, z tego, że część tych kontaktów "nie zaskoczy". W
> końcu Wy też nie wszystkich lubicie i nie wszyscy Was lubią.
Waszemu
> synkowi jest przykro, że nie wszyscy w przedszkolu go lubią. To
jest
> problem. Ale czytając wszystkie posty z tego wątku mam wrażenie,
że
> istnieje niebezpieczeństwo, że podczas Wielkiej Akcji
Organizowania
> Życia Towarzyskiego Waszego dziecka, może się w nim utrwalić
> przekonanie, że To, Że Mnie Dzieci Nie Lubią jest samo w sobie
> problemem, w którego rozwiązanie angażuje się cała rodzina, a to,
że
> Kubuś czy Bartek odezwali się do niego tak albo inaczej spędza sen
z
> powiek mamie, ojcu itd.
> Chyba lepiej dzieko nauczyć (a i siebie przy okazji), że zawsze
będą
> dzieci, które nie będą go lubić (choćby nie wiem jaki był miły) i
> kit im w ucho. Będą i takie, z którymi się dogada.
> Sytuacja w przedszkolu po troszeczku się poprawia, skoro nie jest
> już sam - ma przyjaciółkę. (Przy okazji - mój syn lubi chodzić do
> przedszkola, a ma tam właściwie dwóch kolegów, z którymi stale się
> bawi.) Nadal jest źle, jeśli jest przez innych wyraźnie izolowany,
> albo w jakiś sposób prześladowany. Tutaj bardzo jestem ciekawa, co
> powie przedszkolny psycholog.
>
> Sięgając do własnych doświadczeń dziecięcych sądzę, że jeżeli
> w "standardowej" grupie rówieśniczej w szkole, albo w przedszkolu
> dziecko nie czuje się za dobrze (a tak się dzie np. z dziećmi
> bardziej lub mniej od rówieśników uzdolnionymi, poważnymi jak na
> swój wiek albo z tysiąca innych powodów) to warto szukać dla niego
> także innych grup, gdzie mógły znaleźć rówieśników w podobnych
> zainteresowaniach czy uzdolnieniach, gdzie to, co mu dobrze
wychodzi
> byłoby cenione. Czy to by było aikido, klubik piłki nożnej, czy
> klubik szachowy albo ognisko plastyczne. Może się okazać, że
> dziecko "wycofane" w jednej grupie świetnie odnajdzie się w innej,
> wśród "swoich".
>
> Przepraszam, że się tak rozpisałam. Trzymam kciuki za Ciebie i
> Twojego synka. Wiem, jak to strasznie boli, jak się nie widzi
> uśmiechu na tej ukochanej buźce... Mam nadzieję, że coraz więcej
> tych uśmiechów będziesz już niedługo widziała.
> Pozdrawiam.


Witam Cię serdecznie cahir. Nie przeszkadza mi zupełnie, że tak
szeroko się rozpisałaś i nie ma za co przepraszać. Jężeli o mnie
chodzi to Twoja wypowiedż bardzo mi się podoba a jeszcze bardziej
twoje podejście do problemu i zaangażowanie jakie włożyłaś w
poruszony przeze mnie problem. Jesteś mądrą mamą z czego wynika, że
również wartościowym człowiekiem, Twoje rady mają dla mnie cenną
wartość. Dziękuję za poświęcony czas i przemyślaną wypowiedż. Co do
Maksa dziś poszedł do przedszkola można powiedzieć "bez bólu".
Odprowadza go teraz tata, tylko do drzwi szatni, do której chodzi
sam czego wcześniej nie robił ze strachu i roztargnienia. Na górę
odprowadza go p. szatniarka. Nie ma już łez. Tłumaczę mu, że dzieci
są różne tak jak dorośli i że nie wszyscy się lubią - tak jak
napisałaś wyżej. Wie, że go kochamy, wierzymy w niego i zawsze
pomożemy i może nam wszystko powiedzieć. Dzisiaj zrobimy razem
talizman, który zawiesi sobie pod koszulką żeby dodawał mu "sił i
odwagi". Na razie nie wiem co z tą wizytą psychologa ale na pewno
będzie, mam się z nią spotkać 31marca. Napiszę na forum co z tego
wynikło. Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę wszystkiego najlepszego
Tobie i Twojej pociesze.

Witaj Laguna40

[79julka]

Witaj Laguna40 jak tam po wizycie pani psycholog i czy u Was juz
poprawa?Napisz co słychac i jak Twoja pociecha w przedszkolu!!
Pozdrawiam