Lekcje przy krojeniu pomidorów

[irena1949]

Fajnie, ale nie wszyscy rodzice mają taką szeroką wiedzę,żeby uczyć
dzieci.Nie mam dobrego zdania o naszych szkołach a przede wszystkim
o pedagogach.

[arius5]

Wreszcie ktos zrozumial, ze dziecko to tez czlowiek i ma swoje prawa.

[hypate]

cóż, mogą wrócić do szkoły np. na poziomie liceum. w przeciwieństwie do dzieci chodzących do gimnazjum mają większe szanse na to, że zdecydują się odpowiednio wcześniej, jakie dziedziny ich interesują oraz że będą do nauki w liceum przygotowane. inna sprawa to kontakt z rówieśnikami, powinny mieć to w jakimś stopniu zapewnione, np. mieć kontakt z dziećmi sąsiadów na przysłowiowym podwórku.
Co do czasu - pewnie mało będzie osób, którym go starczy, zwłaszcza, że to nie tylko czas, ale umiejętność zorganizowania go, utrzymania pewnej dyscypliny. Więc to rozwiązanie dla pewnego, niewielkiego procenta rodziców. Jednak wbrew pozorom i tak poświęca się nauce młodszych dzieci sporo czasu, zwłaszcza jak nauczyciel/ka ma co coś z głową i zadaje dzieciom tony zadania domowego.

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[sselrats]

Zamiast wymyslac bzdety typu uczyl Marcin Marcina (popularne
skadinad w niektorych krajach zachodnich, ale dajace watpliwej
jakosci wyniki), lepiej byloby spojrzec poza wlasna miedze do
krajow, gdzie uczniowie systematycznie osiagaja najwyzsze wyniki w
testach z miedzynarodowym stanadardem: Finlandii.

Juz szkola prywatna bylaby lepsza od tej samorobki. Swoja droga, to
czy ktos moze zdefiniowac ten "wyscig szczurow" w szkole prywatnej
wspomnany w artykule?

[verdana]

Programu zerówki (do której nie chodzil) nauczylam dziecka w dwa
tygodnie. Pewnie znał ten program lepiej, niz inne piwrwszaki, tylko
co z tego?
I tak był nieco gorzej przygotowany do szkoły - szkoła to także
nauka systematycznosci, obowiazkowosci i uczenia się nie tylko tego,
co akrat dziecko w tej chwili interesuje. Fakt, moze nauczy się
nieco mniej - ale nauczenie sie tego, ze czasem trzeba zrobić w
terminie rzecz, na którą się nie ma ochoty jest wazniejsza niż
poziom nauki.
Wazne jest też, aby dziecko znalo poglady innych ludzi, także
doroslych - a nie tylko swoich rodziców. Spotykajac się z róznymi
punktami widzenia, różnymi interpretacjami ma szanse mysleć, wyrobić
sobie wlasne poglady, a nie tylko powtarzać opinie rodziców.

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[annataylor]

ja tak bede uczyc moje dzieci wprawdzie jeszcze ich nie mam, ale
nie ufam polskim szkolom i przeraza mnie perspektywa zapisania
dziecka do szkoly polskiej. z drugiej strony jak to jest od strony
prawnej? dzieci zapisane do szkoly, ale nie chodza do niej? kuratora
nikt na nich nie nasle?

[verdana]

Niestety nie. Niestety - bo jesteś tak 100% pewna, ze jestes lepszym
nauczycielem i pedagogiem niż wszyscy inni? Że będzie dobrze ddla
Twojego dziecka, jesli nie będzie znało nikogo, kto mysli inaczej
niż Ty? Że nie mozesz się w niczym mylić - i ze fajnie będzie jesli
dziecko nie pozna innego sposobu myślenia niz Twoje?
Współczuję dzieciom rodzicow, ktorzy mają tak dobre mniemanie o
własnej osobie.

[jokaer]

trochę dawniej chodziłam do szkoły podst.lata 60 - te - był to dla mnie taki
horror, że jak już byłam dorosła to śniła mi się szkoła,

kiedy moje starsze dziecko miało wreszcie pójść do szkoły,
koszmary wróciły na nowo; dziecko okazało się chorowite i praktycznie 30 - 40 %
czasu przebywało w domu ucząc sie samemu, czasem z naszą czyli rodziców pomocą;
nigdy nie miało żadnych większych problemów materiałowych;

kiedy młodsze szło do szkoły , było tak pełne zapału i radości, że może coś
robić; bardzo szybko zapał został zgaszony i niechęć do szkoły pozostała już do
końca;

a teraz obydwoje studiują już, wymarzone przez siebie kierunki na studiach dziennych



---
dagmargallery.republika.pl/
www.ogrodziolowy.republika.pl/

[unhappy]

jokaer napisała:

> kiedy moje starsze dziecko miało wreszcie pójść do szkoły,
> koszmary wróciły na nowo; dziecko okazało się chorowite i praktycznie 30 - 40 %
> czasu przebywało w domu ucząc sie samemu, czasem z naszą czyli rodziców pomocą
> ;
> nigdy nie miało żadnych większych problemów materiałowych;
>
> kiedy młodsze szło do szkoły , było tak pełne zapału i radości, że może coś
> robić; bardzo szybko zapał został zgaszony i niechęć do szkoły pozostała już do
> końca;
>
> a teraz obydwoje studiują już, wymarzone przez siebie kierunki na studiach dzie
> nnych

No dobrze. Ale co zrobiłaś żeby sprawdzić DLACZEGO twoje dziecko boi się szkoły?
I jak już się dowiedziałaś to co zrobiłaś żeby to zmienić?

Dziesięć lat byłem nauczycielem. Dziesięć długich lat. I zawsze nie mogłem wyjść
z podziwu jak to się dzieje, że rodzice oddają swoje dzieci (czyli
najważniejszych ludzi na świecie) na dużą część dnia w ręce OBCYCH i KOMPLETNIE
ich nie obchodzi co się z nimi dzieje?

A szkoła na tzw. dociekliwych rodziców reaguje ALERGICZNIE. Nic dziwnego skoro
standardem jest rodzic, który wymaga JEDYNIE żeby jego dziecko wróciło ze szkoły
w takim samym stanie fizycznym w jakim do niej poszło.

Zainteresowanie programem? ZERO
Zainteresowanie osiągnięciami dziecka? ZERO
Zainteresowanie kryteriami oceniania? ZERO
Uczestniczenie w życiu szkoły? ZERO

I dużo tych zer jeszcze. Dla szkoły do której formalnie uczęszczają dzieci z
artykuły jest lepiej, że uczą się w domu bo ci rodzice byliby dla rady
pedagogicznej przyzwyczajonej do niezainteresowanych niczym rodziców
przekleństwem. Rada musiała odetchnąć z ulgą...

Wszystkim przychodzącym do mnie rodzicom zawsze powtarzałem - możecie pojedynczo
przychodzić na lekcje żeby zobaczyć co dzieciaki robią (oprócz matmy uczyłem
pierwszaki "informatyki" co kilkanaście lat temu było pewnym novum). Nigdy żaden
rodzic nie przyszedł.

Rodzice aktywni, zorganizowani, systematyczni chcący zmieniać szkołę lub jej
pomóc są traktowani jak upierdliwe, piąte koła u wozu. Każdy układ dba aby
osiągnąć minimalny stan energetyczny - taką szkołę sobie wychowaliśmy - biernością.

[irena1949]

verdena,masz rację.Stwierdziłam po sobie,że rodzić nie powinien
uczyć własnych dzieci.Złapałam sięna tym,że była wściekłana dziecko
jak nie rozumiało matematyki ponieważ to najlepszy przedmiot.Uczy
logiki,systematyczności.Powtarzałam sobie jak może nie lubić tego
przedmiotu.Rozpoczynając dyskusję napisałam,że fajnie.Fajnie bo
daleko od naszych nauczycieli i szkoły pełnej stresów dla dzieci.Do
szkół na zachodzie czy w stanach dzieci chodzą z
przyjemnością.Szkoła i wykładowcy nie kojarzą się z horrorem.W
naszym szkolnictwie wszystko jest chore przede wszystkim program i
wykładowcy.Można by było dużo pisać ale nie chcę.Jestem
szczęśliwa,że moja córka studjuje w Stanach.Swiadomie przerwała
studia na Akademii ekonomicznej a ostatnio powiedziała,że okres
studiów w Stanach to jej najszczęśliwszy okres nauki w zyciu.Tam
wykładowcy autetycznie pomagają w nauce,nie poniżają i sąpozytywnie
nastawieni do uczących.Więc nie dziwi mnie fakt,że rodzice w Polsce
nie chcą,żeby ich dzieci uczyły się w polskich szkołach.Począwszy od
podstawówki a skończywszy na studiach jest to jeden wielki horror.

strona - weteran w tym temacie

[fraps]

www.edukacjadomowa.piasta.pl/
Nawiasem mowiac, przy obecnym rzadzie chyba nie ma co liczyc na zniesienie przymusu nauczania, czy chocby obnizenie obowiazkowego progu nauki (obecnie jest ona przymusowa do 18 r.z.)

[bomba001]

znam produkty takich eksperymentow w stanach, gdzie to staje sie
coraz bardziej popularne. szczerze, biedne dzieciaki. spedzaja czas
w domu, uczac sie najczesciej z programow komputerowych. socjalnie-
mniej niz zero.
jak madrze powyzej napisano- fajnie, zeby dziecko znalo inne
podejscie do zycia, inne poglady niz rodzicow. rodzice tez nie moga
byc specjalistami od wszystkiego- jeszcze rozumiem nauczanie
poczatkowe, ale pozniej wiedzy juz moze brakowac...
moj syn chodzi do zerowki, ale z roznych wzgledow chyba wiekszosc
rzeczy nauczylam go ja i pewnie tak pozostanie. ale to nie znaczy,
ze nie bedzie chodzic do szkoly- dziwie sie, ze mowicie, ze bylo to
dla was doswiadczenie traumatyczne, bo dla mnie super! nauka nie
spawiala mi problemow, a spotkania z kolegami, pierwsze milosci,
przyjaznie na cale zycie etc... to wszystko dzieje sie w szkole,
raczej nie na podworku. dla mnie szkola to po prostu lekcja zycia,
razem z pobytem w switlicy, gdzie poznaje sie wiele
starszych/mlodszych dzieciakow, uczy wielu rzeczy, ktorycgh rodzice
moze nie pochwalaja, ale przez ktore kazdy, a to kazdy przejsc
powinien... to obozy/zielone szkoly, ktore pamietam do dzis,
sks/sport, gdzie nauczylam sie co to znaczy gra (czyli praca)) w
zespole. to pewni paskudni koledzy wysmiewajacy sie ze mnie-
nauczylam sie radzic z ludzmi, ktorzy nie sa do mnie przyjaznie
nastawieni. mialam szanse (wieksza czy mniejsza) na zadawanie
pytan, na ktore moi rodzice nie do konca moze znali odpiowiedzi.
pierwsze dyskusje polityczne z ludzmi o zupelnie innych niz moich
rodzicow pogladach

[irena1949]

bomba001 napisała:

> znam produkty takich eksperymentow w stanach, gdzie to staje sie
> coraz bardziej popularne. szczerze, biedne dzieciaki. spedzaja
czas
> w domu, uczac sie najczesciej z programow komputerowych. socjalnie-

> mniej niz zero.
> jak madrze powyzej napisano- fajnie, zeby dziecko znalo inne
> podejscie do zycia, inne poglady niz rodzicow. rodzice tez nie
moga
> byc specjalistami od wszystkiego- jeszcze rozumiem nauczanie
> poczatkowe, ale pozniej wiedzy juz moze brakowac...
> moj syn chodzi do zerowki, ale z roznych wzgledow chyba wiekszosc
> rzeczy nauczylam go ja i pewnie tak pozostanie. ale to nie znaczy,
> ze nie bedzie chodzic do szkoly- dziwie sie, ze mowicie, ze bylo
to
> dla was doswiadczenie traumatyczne, bo dla mnie super! nauka nie
> spawiala mi problemow, a spotkania z kolegami, pierwsze milosci,
> przyjaznie na cale zycie etc... to wszystko dzieje sie w szkole,
> raczej nie na podworku. dla mnie szkola to po prostu lekcja zycia,
> razem z pobytem w switlicy, gdzie poznaje sie wiele
> starszych/mlodszych dzieciakow, uczy wielu rzeczy, ktorycgh
rodzice
> moze nie pochwalaja, ale przez ktore kazdy, a to kazdy przejsc
> powinien... to obozy/zielone szkoly, ktore pamietam do dzis,
> sks/sport, gdzie nauczylam sie co to znaczy gra (czyli praca)) w
> zespole. to pewni paskudni koledzy wysmiewajacy sie ze mnie-
> nauczylam sie radzic z ludzmi, ktorzy nie sa do mnie przyjaznie
> nastawieni. mialam szanse (wieksza czy mniejsza) na zadawanie
> pytan, na ktore moi rodzice nie do konca moze znali odpiowiedzi.
> pierwsze dyskusje polityczne z ludzmi o zupelnie innych niz moich
> rodzicow pogladach


-Nie masz racji,że dzieciaki w Stanach siedzą przy komputerze w domu
i się ucza.Moja córka ma wykłady na uniwersytecie od rana do
popołudnia a jak chce się pouczyć z kolegami i koleżankami dodatkowo
to zostają do wieczora i na dodatek umawiają sie z wykładowcą.W
Polsce była prymuską i też nie miała problemów w nauce,nigdy.Problem
stanowią wykładowcy .Z resztą to się zgadzam.
Irena

[bomba001]

pisalam o rodzicach ktorzy wybrali home education. odbywa sie ona
najczesciej za pomoca programow komputerowych- jak napisalam, znam
rodzicow takich dzieci i dzieci (bywam w stanach czesto. sama
uzywam w edukacji mojego syna takich programow, nam sluza do
stymulowania dwujezycznosci. fajne sa, ale na zimowa szkole z nami
nie pojada, ani nie kopna pod lawka...

[artemis_fowl]

A ja natomiast znam z opowiadań środowisko ED w Stanach i Kanadzie i
rzadko wygląda ono tak, jak mówisz... środowisko polskie to
potwierdza, lekcje odbywają się w ogrodzie, w lesie, w muzeach,
galeriach, na wycieczkach... zależnie od tematu jaki mamy "na
tapecie"... lepiej dużo nauczyć się czegoś o Kazimierzu Wielkim i
jego małym tacie na zamku w Bedzinie czy w Ojcowie niż w dusznej
klasie, gdy 1/3 klasy rozrabia na lekcji, bitwę pod Grunwaldem
lepiej przeżyć "na żywo" na jego polach a strukturę państwa
krzyżackiego na lekcji z przewodniekim w Malborku, biologii i
zoologii lepiej uczyć w ogrodzie, albo przy mikroskopie domowym, a
chemię czy fizykę poznawać przez ciekawe doświadczenia... rola TV,
czy komputera jest bardzo marginalna w edukacji domowej jaką znam i
traktuję się ją jako pomoc, jedną z wielu, a nie główne źródło
wiadomości... takie zdanie mają natomiast ludzie, którzy po raz
pierwszy usłyszeli o ED. Pozdrawiam.

[hero77]

Czytaj ze zrozumieniem Kobieto. Mowa o nauczaniu domowym. Już wszyscy
przeczytali, że Twoja córka tak skrzywdzona przez polską oświatę musiała szukać
pocieszenia i wiedzy w USA.
Zanim zaczniesz coś krytykować to poczytaj trochę. Edukacja to nie tylko Twoja
córka. Stany mają niesamowicie niski poziom edukacji, przynajmniej na poziomie
elementarnym.

[kkokos]

dziecko potrzebuje grupy rówieśniczej, konfrontacji z nią, porównania z innymi
dziećmi - choćby do odpowiedzi na pytanie "kim jestem". rodzice mogą mówić mu,
kim jest - ale musi tę wiedzę sprawdzić w praniu w zetknięciu z innymi dziećmi.
musi nauczyć się rozwiązywać konflikty z innymi dziećmi.
moim zdaniem dziecko wyraźnie potrzebuje oddzielenia stref/czasu nauki i
odpoczynku - mój szóstoklasista, którego przed testem na koniec podstawówki
rzeczywiście gnębiłam w sposób podobny do opisanego ("przejeżdżamy obok banku i
powtarzamy procenty"), bardzo domagał się oddzielenia tych stref. teoretycznie
"czasem krojąc pomidora myślimy tylko o tym, żeby go zjeść, a nie o nauce", ale
według planu dnia te dzieci mają święty spokój od nauki tylko wtedy, gdy same
sobie robią śniadanie.
i nawet po kolacji nie mogą sobie obejrzeć durnej kreskówki, jak każde normalne
dziecko? a więc nie dowiedzą się, że jest durna. współczuję im, bo w
konfrontacji ze światem realnym (no sorry, zabawy w "teraz wstaje przyimek" albo
"rzucamy piłką i mnożymy" to jakaś potworna infantylizacja piątoklasistki;
można się tak bawić raz na jakiś czas, ale nie może to być podstawa nauki, a z
tekstu tak wynika) dostaną nieźle po tyłkach
no i fakt, że dziecko chodzi do szkoły, chyba nie stoi na przeszkodzie, by jego
rodzice nauczyli go praw konsumenta i wypełniania dokumentów

[mapi7]

Ciekawa jestem, co tak SZCZERZE w głębi duszy, bez obecności rodziców SĄDZĄ TE
DZIECI o tej nauce z mamusią i tatusiem odcięte od szkoły, ale też od grupy
rówieśniczej, która jest bezcenna, nawet, gdy niezbyt lubi się szkołę. Patrz
sukces "naszej-klasy".
Może taka forma nauki to SPEŁNIENIE WYBUJAŁYCH AMBICJI RODZICÓW, któremu wcale
nie towarzyszy prawdziwa szczęśliwość dzieci podporządkowanych się woli rodziców.
Widzę wady polskiego systemu edukacyjnego, ale ja TYM DZIECIOM WSPÓŁCZUJĘ!!!

[dorota.konowrocka]

Odpowiem Ci, bo rozmawiałam o tym z tymi rodzicami. Te dzieci przyszły do nich
pod koniec wakacji i powiedziały: "Tato, mamo, róbcie co chcecie, ale my do
szkoły od września nie wracamy". Ci rodzice do tego momentu nawet nie
interesowali sie edukacją domową. Zainteresowali sie ze względu na inicjatywę
dzieci.

Dorota

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[maggie_t]

Brawo, brawo. Chów wsobny i kazirodztwo. Ciekawe jakie dziwolągi z
tego wyrosną, będą sikać ze strachu w majty przed wyjściem do pracy.
A może i po gazetę do kiosku. Zabrać dziecko ze szkoły, bo miało
nabitego guza? I jeszcze tyłeczek podetrzeć i buciki zawiązać. I
karmić piersią do 12 roku życia.

[dorota.konowrocka]

Takie nieuprzejme wypowiedzi niczemu nie służą. Obrażasz tylko tych rodziców.

Dorota

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[sselrats]

Czy ktos moze mi wytlumaczyc, na czym polegal problem z "wyscigiem
szczurow" w szkole prywatnej, wspomniany w artykule? Czy moze tylko
to, ze inne dzieci byly nieoczekiwanie zdolniejsze?

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[tatiana99]

Czy nie lepiej byłoby, żeby w dużych miastach jednak zorganizować specjalne
szkoły albo klasy dla takich dzieci? z lekcjami 2-3 dni w tygodniu, tak, żeby
zostało dużo czasu na naukę w domu. W szkole tylko niektóre przedmioty i kółka
zainteresowań. I wilk byłby syty i owca cała. Muszę się zgodzić ze
stwierdzeniem, że w szkole marnuje się bardzo dużo czasu, a poza tym nie
powtarza się dawnego materiału, tylko klasówka i do przodu. Dzieci się dużo uczą
do klasówek, a potem i tak większość zapominają.

[johanka79]

nauka nauką, ale zastanawiam się czy te dzieci mają jakieś koleżanki i
kolegów??? o ile pamiętam to większość tego typu znajomości zawiera sie właśnie
w tej okropnej szkole?

[dorota.konowrocka]

Myślę, że to może być problem, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że inne dzieci
coraz więcej i więcej czasu spędzają w szkole. Ale rodzice takich dzieci są tego
problemu zazwyczaj świadomi i bardzo się starają zapewnić mu jakieś alternatywne
szanse poznania kolegów i koleżanek (drużyna harcerska, zajęcia dodatkowe,
drużyny sportowe, sąsiedzi, rodzina, jakieś grupy kościelne, KIK-owskie itp., co
tam kto lubi i może). Znam kilkanaście takich rodzin i zazwyczaj te dzieci mają
jakieś zajęcia / spotkania z innymi dziećmi. Ale jasne, to nie jest takie
proste, tym bardziej, ze w zaniku jest zwyczaj "wychodzenia na podwórko" i wiele
dzieci woli siedzieć przed telewizorem albo komputerem.

Dorota

[artemis_fowl]

a ja większość takich znajomości zawierałem na studiach ))

[dorota.konowrocka]

Myślę, że to byłoby ciekawe rozwiązanie. Problem w tym, że takich dzieci jest
bardzo mało i dlatego trudno byłoby zorganizować tego rodzaju zajęcia. Wiesz, na
jedną szkołę przyda jedno, dwójka takich dzieci. Ale z tego, co wiem, to te
dzieci często uczestniczą w różnych "akcjach" organizowanych przez szkołę:
zielonych szkołach, wycieczkach, obozach. Często też chodzą na zajęcia dodatkowe
albo są członkami drużyny harcerskiej? (nie wiem, czy tak się mówi? Członek
drużyny? No, w każdym razie druh albo druhna).

Dorota

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[tonia_karaszewska]

A kiedy dzieci uczą się samodzielności i funkcjonowania wśród rówieśników? Kiedy
syn się dowie co zrobić kiedy faktycznie dostanie po głowie? Bo jak narazie
uciekliście państwo od tego problemu. Kiedy dzieci nauczą się pomagać
rówieśnikom? Kiedy będą miały okazje oprzeć się używkom? Kiedy będą wybierać
same? To wiedza akademicka? Nauczą się tego jak wyjadą studiować do innego
miasta? Moim zdaniem to stanowczo za późno.

[dorota.konowrocka]

Większość dzieci uczonych w domu wyjeżdza na obozy, zimowiska, bierze udział w
zajęciach dodatkowych, spotyka się z rodziną i sąsiadami, uczestniczy w
treningach sportowych, zbiórkach drużyn harcerskich itp. Myślę, że to dość dobre
pole do ćwiczenia stosunków z rówieśnikami. Znam kilkanaście takich rodzin,
które dwa razy w roku spotykają się na ogólnopolskich zjazdach rodzin
edukujących domowo i obserwując te dzieci w wielkiej grupie widzę, że dobrze
dogadują się ze sobą, chociaż nie widują się często. Innymi słowy, nie wyglądają
na stadko odludków, które nie wie, jak zacząć ze sobą rozmowę czy zabawę Po
prostu, dzieci jak dzieci.

Dorota

[verdana]

Kluczowe slowo brzmi tu "ze sobą".

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[tonia_karaszewska]

Rozumiem szkoły domowe np. w USA, gdzie w państwowych szkołach sprawdzają
dzieciaki czy nie wnoszą broni do szkoły! To że ktoś "dostał po głowie" nie
świadczy o naruszeniu bezpieczeństwa i dzieci doskonale radzą sobie z tym same.
Przynajmniej powinny się tego nauczyć!

[dorota.konowrocka]

Nie wszystkie sobie z tym radzą. I nie chodzi tylko o wnoszenie broni do szkoły.
Wiele dzieci po prostu nudzi się na lekcjach jak mopsy i możliwość zwolnienia z
tego przykrego obowiązku traktuje jak wybawienie. (tu uwaga do verdany: to nie
znaczy, że nigdy nie nauczą się, że pewne rzeczy po prostu trzeba zrobić. Po
pierwsze, dwa razy w roku mają egzaminy, do których muszą się przygotować. Po
drugie, mają rozmaite obowiązki związane z domem i uczestnictwem w zajęciach
dodatkowych).

Dorota

[verdana]

Ale te wszystkie rzeczy mozna robić w dowolnym terminie - teraz,
albo za godzine, dzis albo jutro.
I czas wony, całkowicie wolny takze od nauki - tez trzeba mieć.

[kerry_weaver]

Dla mnie idea odpada z prostego powodu - głownym celem szkoły
podstawowej jest dla mnie nie przekazanie pewnej wiedzy (którą
pewnie większość rodziców z wykształceniem ogólnym jest w stanie
przekazać dziecku) ale socjalizacja, przystosowanie do
funkcjonowania w grupie, zespole, kontakt z różnymi ludźmi
niekoniecznie takimi których wybralibyśmy jako rodzice na znajomych
dziecka, nauka rozwiązywania problemów, konfliktów itd. To, że do
kolegi z klasy dzwoni się po chorobie po lekcje, to, że z tym się
chodzi na angielski a tamtego zaprasza na urodziny, a z trzecim
szaleje na podwórku, to jest cenne budowanie relacji bez pomocy
rodzica.
Rodzice uczący w domu mają zwykle wiele argumentów za tym, że
stwarzają dzieciom takie możliwości - jednak moim zdaniem nie
umożliwiają dziecku pełnej socjalizacji bo sami dobierają krąg
rówieśników do kontaktu w grupach zainteresowań czy spotkaniach
towarzyskich. I niejako, izolując od problemów typu źli nauczyciele,
bijący kolega, chowają pod kloszem.
Traktuję podstawówkę jako miejsce gdzie dziecko ma społeczeństwo w
miniaturze i uczy się życia. Czasem przyjemnie, czasem boleśnie,
takie jest życie. Co nie zmienia faktu, że obierając ziemniaki gadam
o tym że pochodzą z Ameryki, o Kolumbie, pokazuję na globusie różne
miejsca itp.

[asiara74]

Na podstawie własnych doświadczeń dochodze do wniosku, że decydująca w ułożeniu
swojego życia zawodowego i prywatnego też, jest umiejetność komunikowania sie z
ludzmi i tymi miłymi i trudnymi. W domu, owszem milym i bezpiecznym, trudno jest
takie umiejętności nabyć. Język czy też inne umiejętności mozna szlifować poza
szkołą właściwie przez całe zycie, życie w większym gronie niz mama, tata, brat
może za kilka lat dać mocno w kość. Chyba bardziej niż niemiły nauczyciel czy
kolega który nabija guza.
Pozatym jak utrzymac w domu 14, 15 latka? Czy takie duże dzieciaki nia będą się
wyrywały spod skrzydełek mamy?

a właśnie że nie

[hollowcat]

kiedyś ludzie z bogatych domów nie chodzili do szkół powszechnych tylko od razu do gimnazjum. Wyksztalcenie podstawowe dstawali od prywatnych nauczycieli/korepetytorów.
Jeśli o mnie chodzi to wolałbym nie chodzić nigdy do podstawówki i mieć własnie takiego typu domowe lekcje. Prawdziwych znajomych i przyjaciół zdobywa się w liceum i na studiach, a nie w podstawówce! Podstawówka to koszmar dla nieśmiałych dzieci, po za tym jeśli w klasie znajdzie się jakiś dzieciak znęcający się nad resztą to zgodnie z prawem nie można mu nic zrobić.
Dodatkowo nie wiem czemu uważasz że rodzice nie powinni wybierać znajomych dziecku? To podstawowe prawo rodzica i dodatkowo jest dobre dla dziecka ( w przyszłości nie będzie np miał znajomych dresiarzy, meneli, marginesu społecznego).

[kerry_weaver]

> Dodatkowo nie wiem czemu uważasz że rodzice nie powinni wybierać
znajomych dzie
> cku? To podstawowe prawo rodzica i dodatkowo jest dobre dla
dziecka ( w przyszł
> ości nie będzie np miał znajomych dresiarzy, meneli, marginesu
społecznego).

Skąd wiesz?
A może takiemu wychuchanemu dzieciakowi w liceum zaimponuje kolega-
narkoman, koleżanka sypiająca ze sponsorami, kolega który umie wypić
pół litra nie odrywając ust od butelki? Dlatego że są tak inni i
różni od znajomych oferowanych przez rodziców, kulturalnych, z
dobrych domów? Heh, na własnym przykładzie - prymuska z dobrego
domu, a dwa lata na złość ojcu chodziłam z dresiarzem

Dziecko ma prawo poznać prawdziwy świat i samo zadecydować z kim
będzie się przyjaźnić. Mogę mu podpowiadać i pokazywać pewne wzory
zachowań na własnym przykładzie, mogę zakazać spotykania się z
wątpliwym towarzystwem i liczyć że posłucha - i to tyle.

Mam dziecko nieśmiałe w II klasie rejonowej szkoły publicznej. W
klasie mieszanka - dzieci z zamkniętego osiedla i dzieci z dawnych
robotniczych bloków. Z premedytacją posłałam go do szkoły publicznej
właśnie dlatego że jest nieśmiały i z "dobrego domu" - żeby miał
kolegów w pobliżu, żeby integrował się z dziećmi takimi jak my i
innymi, żeby miał z kim wyjść na podwórko czy od kogo pożyczyć
lekcje. Syn lubi szkołę. Wyrasta z nieśmiałości. Ma przyjaciela i
kilku kolegów, co jak na dziecko niezbyt towarzyskie uważam za
sukces. Jest lubiany w klasie. Nie wiem dlaczego miałabym go przed
tym wszystkim chronić? Dla mnie to nie horror a bezcenne
doświadczenia na przyszłość.

Nie chcę żeby moje dziecko się czuło jak "kiedyś ludzie z bogatych
domów". Nie zamierzam mu wpajać poczucia wyższości nad biedniejszymi
czy "gorszymi" kolegami przez izolowanie od nich.

[dorota.konowrocka]

No to takie pytanie: czy rodzice posyłają dzieci do prywatnych czy społecznych
szkół nie wybierają dziecku towarzystwa? Chodzi im tylko o program, poziom
nauczania? Nie. Chodzi również o to, z kim spotykają się dzieci. Czy ludzie,
którzy wybierają mieszkanie na takim, a nie innym osiedlu nie wybierają
towarzystwa? Patrzą tylko i wyłącznie na jakość mieszkania? Nie tylko. Czy ja
chciałabym mieszkać wśród ludzi z marginesu, którzy tłuką mi szyby w samochodzie
albo robią kupę na wycieraczkę? (to akurat autentyk, przez jakiś czas mieszkałam
na takim osiedlu). Nie. Czy większość mieszkańców osiedli jest zadowolona z
powstawania ogrodzeń, dzięki którym na osiedlu może być zielono, czysto, miło i
bezpiecznie? Nie wszyscy są zadowoleni, ale większość tak. Dorośli na wszelkie
sposoby próbują oddzielić się od chamstwa, przemocy, zapewnić sobie komfort i
bezpieczeństwo.

Czy ja spotykam się codziennie z chamstwem, przemocą, niesprawiedliwością? Nie,
wcale nie. Dlaczego więc moje dziecko miałoby się spotykać? Czy regularnie
przechadzam się ciemnymi uliczkami,żeby wyćwiczyć reakcje na przemoc? Dlaczego
więc moje dziecko miałoby je ćwiczyć?

Dorota

[agatka_s]

dorota.konowrocka napisała:

> No to takie pytanie: czy rodzice posyłają dzieci do prywatnych czy
społecznych
> szkół nie wybierają dziecku towarzystwa? Chodzi im tylko o
program, poziom
> nauczania? Nie. Chodzi również o to, z kim spotykają się dzieci.
Czy ludzie,
> którzy wybierają mieszkanie na takim, a nie innym osiedlu nie
wybierają
> towarzystwa? Patrzą tylko i wyłącznie na jakość mieszkania? Nie
tylko. Czy ja
> chciałabym mieszkać wśród ludzi z marginesu, którzy tłuką mi szyby
w samochodzi
> e
> albo robią kupę na wycieraczkę? (to akurat autentyk, przez jakiś
czas mieszkała
> m
> na takim osiedlu). Nie. Czy większość mieszkańców osiedli jest
zadowolona z
> powstawania ogrodzeń, dzięki którym na osiedlu może być zielono,
czysto, miło i
> bezpiecznie? Nie wszyscy są zadowoleni, ale większość tak. Dorośli
na wszelkie
> sposoby próbują oddzielić się od chamstwa, przemocy, zapewnić
sobie komfort i
> bezpieczeństwo.
>
> Czy ja spotykam się codziennie z chamstwem, przemocą,
niesprawiedliwością? Nie,
> wcale nie. Dlaczego więc moje dziecko miałoby się spotykać? Czy
regularnie
> przechadzam się ciemnymi uliczkami,żeby wyćwiczyć reakcje na
przemoc? Dlaczego
> więc moje dziecko miałoby je ćwiczyć?
>
> Dorota


A moje dziecko tez nie styka sie z chamstwem, tez ma ograniczony
dostep do miejsc ryzykownych, ale chodzi do szkoly, chodzi na chor,
jezdzi na "publiczne" obozy, kolonie.

Wydaje mi sie ze zamkniecie dzieci w domu, tylko z rodzicami, to
poprostu zbyt radykalne rozwiazanie.

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[claratrueba]

Jako matka b. zdolnego 13 latka, obecnie w elitarnym niepublicznym gimnazjum,
stwierdzam jednoznacznie- z punktu widzenia zdobywania wiedzy, mój syn stracił 6
lat w państwowej szkole, jednej z najlepszych w 130 tys. mieście. Lekcje
odbywały sie lub nie z powodu nieobecności nauczycielek (urlopy macierzyńskie,
choroby, wycieczki itp.), zastępstwa należały do rzadkości. Wymagania "po
minimalu"- większości nie chciało sie przeczytać lektury- pani czytała na
lekcji. Prace pisemne, wypracowania 1-2 w semestrze (komu by się chciało
sprawdzać). Jakiekolwiek rozszerzenie poza program (bardzo okrojony w
porównaniu z moim 30 lat temu)- zbędny trud. Czego się dziecko nauczyło: że
ku... mać to normalne słowo, że można załatwiać spory pięściami a nauczyciele
wtedy tracą wzrok, że polonista może "nie mieć nerw", że jeśli powie się prawdę
np. na pytanie "gdzie byłeś w ferie? We Włoszech." to znaczy, że się przechwala,
że jest się strasznie fajnym bo się ma kasę. Nie chcę nawet pamiętać. Z taką
porcją prymitywu, jaki prezentowali uczniowie i, niestety, nauczyciele nie
spotkałam się dawno. Na wywiadówki chodziłam zawsze. Słuchałam o strasznych
problemach z uczniami, których rodziców na sali nie było nigdy. Interesowałam
się dzieckiem, miałam uwagi, jak słusznie zauważył obecny na forum nauczyciel-
piąte koło u wozu. Nawet mnie p. wychowawczyni poprosiła, żebym nie przychodziła
na zebrania a na indywidualne spotkania. Na nich też niewiele miała do
powiedzenia, poza tym, jak ciężko jej się pracuje. Miałam jej robotę załatwić,
czy co? Kiedy mój syn pytał dlaczego musi chodzić do szkoły zawsze odpowiadałam
"bo jest obowiązek szkolny i zostalibyśmy pozbawieni praw rodzicielskich. To
jedyny powód". Bogu dzięki teraz jest w szkole, gdzie spotyka tylko takich jak
on: którzy chcą sie uczyć, których rodzicom na tym zależy. "Wyścig szczurów"
ponoć tu panuje. A po mojemu normalna, zdrowa rywalizacja, która nie przeszkadza
normalnym przyjacielskim stosunkom, fajnej atmosferze.

Czy musimy nasladowac hameryke?

[harrypotter]

tam zapisy konstytucyjne pozwalaja na robienie za swojego dziecka co sie chce
np. urodzeni wsrod amiszow, ksztalca sie tylko pare lat, robio im sie wode z
mozgow i zyja jak w 19wieku
mozesz zapisac sie razem z dzieckiem do sekty o jakiej bylo ostsnio glosno -
12stki braly slub z 50 latkami
mozesz tez nie poslac swojego dziecka do szkoly i sam go uczyc ale czy to dobrze?

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[stalinowiec1]

Aja jestem ciekaw czy Ci rodzice widzieli program nauczania? Czy
ktoś sprawuje nad tym kontrolę (tzn. czy program jest realizowany).
Kto ewentualnie tą kontrolę sprawuje. A co do podziwianej Ameryki.
Świat według Amerykanów

[pamana]

Milony dzieci chodzi d szkol normalnych i wyrasta na normalnych doroslych ludzi
wystarczy zaintresowac si edzieckiem anie oddac i niech szkola wychowuje i
uczyc ,aby proawdzic szkole wdomu trzeba miec odpowiednie przygotowanie a gdzie
jeszcze pracowac zawodowo?

Nie sposob zamknac dziecko w domu ,trzeba walczyc w placowkach szkolnych o
dobrych nauczycieli a nie przychodzi byle kto, kto skonczyl pedagogike.
jesli sie cos nie podoba trzeba to zglaszac a nie narzekac na forum.


skonczyly sie czasy kiedy uczen byl dla szkoly.

co do urlopow wychowawczych to owszem jest to problem ale nauczycielka to tez
kobieta .

co do innych zdrowoatnych itp no coz kazdy z nas pracujacy czasami choruje i tez
ktos inny nie moze czegos zalatwic wiec drobina empatii.

nie wiem czy takie domowe naczanie uczy bycia w grupie,sprytu,negocjacji,walki o
siebie,ustepowania,dzielenia sie itp bo chyba nie ma takich badan ale na
chlopski rozum niekoniecznie tego uczy w koncu nauczyciel jest tylko dla tego
ucznia.
p.

[dorota.konowrocka]

Miliony dzieci chodzi i wyrasta na niekoniecznie normalnych dorosłych Żaden
argument Po szkole mamy i wybitnych naukowców, i rzutkich przedsiębiorców, i
zapijaczonych meneli Analogicznie, mamy tych, którzy lata szkolne wspominają
z łezką w oku i takich, co wspominają je ze łzami; takich, którzy jako dorośli
są towarzyscy, empatyczni i altruistyczni i takich, którzy są egoistyczni i
aspołeczni. Gdyby szkoła gwarantowała pozytywną socjalizację, wszyscy dorośli
byliby cudownymi kolegami, przyjaciółmi, partnerami, współpracownikami. A nie
są. Więc, tak na zdrowy rozum, szkoła nie gwarantuje "pozytywnych efektów
socjalizacji", nie sądzisz?

Dorota

[dorota.konowrocka]

Na to pytanie jest bardzo klarowna odpowiedz: zgodnie z polską praktyką i
wytycznymi kuratoriów kontrolę sprawuje dyrektor szkoły, pod której opieką jest
dziecko i która wyraziła zgodę na nauczanie domowa. Forma kontroli: egzaminy ze
wszystkich przedmiotów zgodne z programem szkoły, dwa razy do roku. Czasem
rodzice korzystają z dodatkowych konsultacji nauczycieli niektórych przedmiotów,
jeśli dziecko ma z nimi jakiś problem.

Dorota

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[r1234_76]

Bardzo interesujący artykuł. Bardzo ciekawa jest też dyskusja. Szkoda tylko, że

Polecam esej Paula Grahama, który można znaleźć na stronie:
paulgraham.com/nerds.html
Od razu warto zerknąć na kontynuację tego wątku, tj. odpowiedzi PG na krytykę
jego tekstu. paulgraham.com/renerds.html


Myślę, że znacznie więcej dzieci skrzywdzimy totalnym przymusem chodzenia do
szkoły dla wszystkich, niż gdy pozwolimy, by część z nich poszła własną drogą.
Urawniłowka zawsze powoduje więcej zła, niż dobra.

Jeśli część dzieci będzie się uczyło samodzielnie, to jest to tylko z korzyścią
dla społeczeństwa.

Niektóre ataki są wręcz śmieszne. Ktoś nawet przytoczył przykład amiszów, którzy
żyją sobie, jak reszta świata żyła w XVIII czy XIX wieku. Czy amisze komukolwiek
zrobili krzywdę? Podejrzewam, aczkolwiek nie mam na poparcie tej tezy żadnych
dowodów, że przeciętny amisz jest bardziej szczęśliwy niż przeciętny mieszkaniec
Nowego Jorku czy Warszawy. Może to my robimy dzieciom krzywdę, nie pozwalając im
żyć tak jak amisze? Wydaje mi się, że amisze, w przeciwieństwie do
ortodoksyjnych żydów w Izraelu, albo europejskich rolników nie wyciągają ręki po
dotacje. Ale że żyją po swojemu, to na pewno są źli... tak jak ci, którzy chcą
sami wziąć odpowiedzialność za swoje dzieci. To jest taka wioskowa mentalność
właśnie - wszyscy mają żyć tak jak ja.

I jeszcze jeden cytat (pełna wersja www.cantrip.org/gatto.html) :
All the pathologies we've considered come about in large measure because the
lessons of school prevent children from keeping important appointments with
themselves and their families, to learn lessons in self-motivation,
perseverance, self-reliance, courage, dignity and love

[verdana]

Owszem, amisze robia krzywde dzieciom, ktora chcą sie uczyć. Sa one
wyrzucane ze społecznosci, tracą rodzine i dom. Bio nauka jest
dozwolona tylko na poziomie podstawowym.
Amisze sa szczęśliwi, tylko dopoki podporzadkowuja sie grupie - ci,
ktorzy tego nie robia są eliminowani ze społecznosci. To swoisty
terror. Brak wyboru ułatwia zycie, ale przyczynia sie do szczęścia w
swoisty sposób, ograniczajacy drastycznie życiowe możliwosci.
Odpowiedzialność za dzieci mozna wziąć wybierajac dobrą szkołę. A
nie izolujac dzieci od innych ludzi.

[korronella]

Odnoszę wrażenie, że nie macie pojęcia o temacie, na który
próbujecie się wypowiadać. Ile znacie rodzin edukujących w domu? Co
wiecie na temat ich dzieci? Ich sposobów zdobywania wiedzy? Ich
umiejętności społecznych? Podejrzewam, że nic.
Ktoś pisze o tym, że dzieci te korzystaja przeważnie z programów
komputerowych. Jest to kompletna bzdura. Znam około 20 takich rodzin
i wiem, że ucza się dużo czytając, podróżując, spotykając ciekawych
ludzi, którzy mają coś ważnego do powiedzenia.
Nie są to dzieci zamknięte w czterech ścianach, ale bardzo otwarte,
komunikatywne, samodzielne. Ktoś tu ironicznie pisał o
nadopiekuńczości rodziców dzieci edukowanych w domu. Kolejna bzdura.
Dzieci te dużo lepiej radzą sobie w codziennych czynnościach niż
dzieci szkolne, które są często przez rodzicow wyręczane we
wszystkim, bo przecież muszą się uczyć.

Ktoś inny współczuje, że dzieci te nie mogą oglądać jakiejś
kretyńskiej kreskówki i samo przekonać się, że jest kretyńska. Czy
trzeba skosztować narkotyków, żeby przekonać się, że są szkodliwe?
Dla mnie tego typu argumenty są pozbawione logiki.
Po co tracić czas na tandetę i szmirę? Na oglądanie rzeczy, które
nie pozostawiaja w człowieku nic poza poczuciem pustki?
Tak więc radzę się zapoznać z tematem, zanim zaczniecie się
wypowiadać i to w taki sposób.

Z poglądami innymi niz poglądy rodziców tez maja się okazję spotkać,
bo nie są izolowane, a ich domy sa przeważnie otwarte na róznych
ludzi.

[agatka_s]

A ja Wam powiem ciekawostke...

Ja te konkretna rodzine (poznalam po zdjeciu w gazecie papierowej)
poznalam, w neutralnej sytuacji, na wakacjach. Kilka dni spedzonych
razem w jednym pensjonacie, nie jakas doglebna znajomosc.

Rodzina bardzo sympatyczna, ale cos bylo nienaturalnego w relacjach
dzieci-rodzice, mialam wrazenie ze rodzice sa jacys arcy-ambitni i
caly czas "szkola" swoje dzieci. Szczegolnie ze to bylo np w czasie
Wigilii.... Przysiegam, dzieci caly czas byly pouczane i caly czas
odpytywane z roznych rzeczy (nie jakis skomplikowanych oczywiscie,
to tak bylo przy okazji). Dopiero po przeczytaniu tego artykulu do
mnie dotarlo, ze te dzieci i ci rodzice poprostu byli non-stop w
szkole. Widzialam to na wlasne oczy.

Ja pracuje w domu, i wiem jak mnie osobie 40-letniej trudno jest
znalezc rownowage miedzy tym gdzie konczy sie praca a gdzie dom.
Robie duzo aby nie byc 24h na dobe w pracy. Mysle ze 10 letnie
dzieci nie potrafia tego-te dzieci sa 24h na dobe w szkole. I moim
zdaniem to jest najgorsze w tym systemie, brak granic miedzy dom-
szkola i rodzice-nauczyciele.

Nie podoba mi sie taki system.

[verdana]

Owszem, znam taka rodzinę - edukowała swoje dzieci w Stanach, aby
nie uległy demoralizującemu wplywowi kolegów.
Jedno z dzieci , chyba 13-14 letnie odmowilo powrotu z wakacji w
Polsce. Zostało u dziadkow. Nie chciało powrocić do rodziców, wolalo
polska szkołę.
Tu nie chodzi nawet o izolację od innych dzieci, ale o to, ze
dziecko jest wychowywane w jednej, zamkniętej spolecznosci
rodzinnej. Nie ma dostepu do innych idei, inych mysli. To, co sadza
rodzice ma byc dla niego jedynym światem.
Takie dziecko moze zostać matematykiem. Ale nauki spoleczne np,.
będa już przed nim zamkniete, bo ono nie wie, jak wyglada świat.

[dorota.konowrocka]

Znasz jedną rodzinę i na tej podstawie wyrobiłaś sobie pogląd? Ja znam ok. 20.
Żyjących w Polsce. I to dalej nie jest grupa reprezentatywna. Innymi słowy, to
zbyt mało, by wyciągać jakieś generalne wnioski.

Powiedz, verdana, co z tymi wszystkimi młodymi ludzmi, którzy w ziemiańskich
domach wychowywali się do czasów gimnazjum pod opieką guwernera? Wsród
równieśników dobieranych przez rodziców (zazwyczaj po prostu z rodziny), w
kontakcie z określonymi poglądami? Oni wszyscy do niczego się nie nadawali? Tacy
wychowani pod kloszem nie byli w stanie nic studiować, nie byli w stanie
normalnie funkcjonować w społeczeństwie? Przecież to jest po prostu nieprawda....

Dorota

[verdana]

Ludzie z ziemianskich rodzin mieli zazwyczaj więcej rodzeństwa, plus
bawili się (tak, tak...) z czeladzią. I wychowywano ich tak, aby do
konca życia czuli wyzszość nad "prostym ludm" co swietnie dawało się
osiągnąć. Owszem, funkcjonowali w bardzo zamkniętej grupie
społecznej, w warunkach częściowo jeszcze stanowych ukladów.
Widzieli, ze nie będa do końca życia musieli stykać się
z "chamstewem". Poglądy tez mieli mieć takie, jak rodzice.W takim
rozumieniu oczywiscie wychowanie domowe sie sprawdza - dziecko czuje
wyższość, ma z góry ustalone poglady i krąg znajomych - i potepiane
jest wyjscie z niego.
Wiele z tych osób, np. po utracie majątku przezywało szok i nie
umiało się odnaleźć poza swoją klasą.
Ale już pod koniec XIX wieku , a na początku XX bardzo wyraźnie
zaczeto przekonywać ziemianstwo, zeby posyłalo dzieci do najbliższej
wiejskiej szkółki - ze jednak tak wychowani panicze i panienki
lepiej odnajdują się w zdemokratyzowanym (o zgrozo!) spoleczeństwie,
ze zeby żyć z ludźmi, trzeba ich poznać.
No i ten guwerner dawał jednak gwarancję, ze dziecko nie jest
całkowicie uzależnione od rodziców.

[anmanika]

Chciałam dodac tylko parę slów o edukacji w Stanach, bo miałam
wczoraj sposobnośc oprowadzac po Wawie emerytowanego profesora
Harvardu.
Zapytałam go o jego zdanie na temat szkolnictwa w Stanach.
Powiedział krótko: te ponadpodstawowe jest na tragicznie niskim
poziomie. Chwalił studentów polskich za poziom wiedzy i zapał do
nauki)

[korronella]

Ale to już chyba kwestia rodziców. Nie wszyscy sa nadambitni, nie
wszyscy izolują.
Poczytajcie sobie blog Marzeny, która świetnie to robi. Poznałam jej
synów. Są bardzo gadatliwi, przyjaźnie nastawieni do swiata, poznaja
mnóstwo ciekawych osób, a ich rodzice nie puchna z nadmiaru ambicji.

naukapozaszkola.blog.onet.pl/

[verdana]

Ale nie poznaja nieciekawych osób - i to jest bardzo powazny błąd w
edukacji. Im sie wydaje, ze wszyscy ludzie są inteligentni,
z "dobrych domów", ze maja zblizone poglądy. To, wbrew pozorom,
powoduje skostnienie myslenia - na zawsze. Albo ogromny szok w
starszym wieku.

[korronella]

Ale chyba nikt im tego nie wmawia, że wszyscy są inteligentni,mili i
dobrze wychowani itd. Wystarczy, że wchodzą do swojej klatki w bloku
i widzą, a jeszcze do tego słyszą... Idą na podwórku, wracają z
guzami albo z płaczem, jesli spotkają bardziej agresywnego kolegę
czy koleżankę.
Poza tym na zjazdy edukacji domowej przyjeżdżają ludzie o bardzo
róznych pogladach: są niewierzący, katolicy, protestanci....dzieci
się spotykają z róznym podejściem do wielu spraw.Nie żyją w jakimś
sterylnym światopoglądowo środowisku.
A chłopiec uczony przez cały okres edukacji w domu teraz pracuje
jako wolontariusz z trudna młodzieżą i studiuje resocjalizację.
Z kolei dla innych osób spotkanie z chamstwem i patologia zawsze
będzie traumatycznym doświadczeniem, mimo że chodzili do szkoły i to
nawet nie tej prywatnej.
To chyba zależy od osobowości.

[kkokos]

> Poza tym na zjazdy edukacji domowej przyjeżdżają ludzie o bardzo
> róznych pogladach: są niewierzący, katolicy, protestanci....dzieci
> się spotykają z róznym podejściem do wielu spraw

naprawdę nie widzisz różnicy między stykaniem się i ścieraniem
różnych poglądów na co dzień, przy sprawach ważnych i mało
istotnych, kiedy dziecko samo musi sobie poradzić, dogadać, pójść na
kompromis itp. a dowiadywaniem się o czymś na zjeździe raz na pół
roku?

[dorota.konowrocka]

Verdana, to znów nie jest prawda. Żyję sobie w niewielkiej wiosce, moje dzieci w
wieku przedszkolnym nie chodzą do przedszkola, a ja "dobieram" im znajomych
spotykając się głównie z rodziną i moimi znajomymi, którzy też mają dzieci. Nie
zmienia to jednak faktu, że w mojej małej wiosce mieszka dwóch alkoholików i
dwóch sąsiadów (oprócz innych), z którymi bardzo trudno się dogadać. I moje
dzieci doskonale wiedzą, że nie wszyscy są z dobrych domów, bo np. regularnie
słyszą pana X wydzierającego się na całą wieś o piątej nad ranem , widzą
pijanych ludzi w lokalnym sklepie. Druga ważna rzecz: nawet w rodzinie nie
wszyscy mają takie same poglądy, a wręcz jak spotka sie trzech Polaków, to
reprezentują cztery różne poglądy. I podobnie w każdym gronie, wśród znajomych
czy rodziny, poglądów jest bardzo dużo. Jedni są za wojną w Iraku, drudzy
przeciw, jedno za tym, by grodzić osiedla, inni przeciw, jedni wierzą w globalne
ocieplenie, inni uważają, że to bzdura, jedni mówią, ze trzeba siedzieć przy
stole do końca posiłku, a inni odchodzą, jak zjedzą swoją pajdę Przytaczam
takie od poważnych do mniej poważnych, bo chcę tylko powiedzieć, że nawet
niewielka rodzina i nawet niewielkie środowisko znajomych nie jest nigdy grupą
homogeniczną. I nawet w najlepszej rodzinie są czarne owce, byli TW, alkoholicy
czy zwykli furiaci. Jeśli tylko rodzina nie zamknie sie w modelu 2+2, a reszta
za murami oblężonej twierdzy, to naprawdę nie widzę zagrożenia jednostronnością
poglądów. Ludzie z czystej przekory demonstrują odmienne poglądy przy
najzwyklejszej dyskusji przy śniadaniu, więc naprawdę

Dorota

[verdana]

Jest zasadnicza różnica miedzy wychowaniem dziecka wmałej wiosce (tu
się zgodze, ze i tak ono zyje w pewnym środowisku), a wychowaniem w
wielkim miescie, gdzie nie puszczenie dziecka do szkoły oznacza
izolację i 100% czasu spędzanego z rodzicami lub pod kontrola
rodzicw.
dziecko 7-13 letnie, aby moc egzystować swobodnie musi umieć
funkcjonować bez rodziców. Samo umieć załatwić wiele spraw. samo
ukladać sobie kontakty.

[agatka_s]

Ale mowimy o dzieciach !!!!! Dla dziecka naturalnym srodowiskiem sa
jego rowiesnicy (nie rodzina, nie panie z kolka rozancowego itp)

Dla mojego syna to co powie jego kolega jest poki co duzo madrzejsze
i wazniejsze niz to co "truje" matka. Mam nieustajaca nadzieje ze
kiedys to sie jednak zmieni...., ale poki co to rowiesnicy sa
najfajniejsi, najwazniejsi i najblizsi (no poza sytuacjami ze sobie
kolano rozwali, wtedy mama ostatecznie moze przytulic)

[verdana]

Agatko - i tu sie myslisz.
Wychowanie domowe jest własnie po to, by dziecko nie miało zadnych
autorytetów poza rodzicami. Żeby ich naturalnym środowiskiem byli
wyksztalceni dorośli i ewentualnie starannie dobrane przez tych
dorosłych dzieci.
Nie powinno byc nikogo fajnego , ktorego rodzice nie zaakceptowali.
I tu leży pies pogrzebany - i dramat tych dzieci.

[kkokos]

> Ktoś inny współczuje, że dzieci te nie mogą oglądać jakiejś
> kretyńskiej kreskówki i samo przekonać się, że jest kretyńska. Czy
> trzeba skosztować narkotyków, żeby przekonać się, że są szkodliwe?
> Dla mnie tego typu argumenty są pozbawione logiki.
> Po co tracić czas na tandetę i szmirę? Na oglądanie rzeczy, które
> nie pozostawiaja w człowieku nic poza poczuciem pustki?

ja napisałam i podtrzymuję
jasne, mama może ci powiedzieć, ze te kreskówki są głupie, ale
normalnym, zdrowym odruchem każdego dziecka będzie chęć przekonania
się samemu, czy to rzeczywiście głupie.
nieoglądanie głupich kreskówek zwykle skutkuje poczuciem wykluczenia
z grupy, w której wszyscy oglądają. dziecko powinno wiedzieć, o czym
jego koledzy rozmawiają, bo bez tej wiedzy będzie się czuł
pominięty, wyoutowany, gorszy! im dalej w podstawówkę, tym
asertywność zwykle rośnie. - w klasie mojego dziecka większość
pasjonuje się piłką nożną, mój syn ma ją w nosie; ze dwa razy
próbował obejrzeć jakiś mecz, znudził się, więcej nie próbuje. ale
wie, o czym kumple gadają i to jego wybór, że z nimi nie gada, tylko
gada z innymi kumplami, z którym znajduje wspólne zainteresowania.
dla mnie gapienie się na mecze w okienku to jedno z bardziej
idotycznych hobby - mogłam oczywiście zabronić synowi marnować czas
w ten sposób, tylko skutek pewnie byłby odwrotny do zamierzonego.

ach prawda, przecież te dzieci nie mają grupy rówieśniczej, to
rzeczywiście w czym problem...

aha, no i nawet najmądrzejszy człowiek potrzebuję czasem zmarnować
trochę czasu "na rzeczy, które
nie pozostawiaja w człowieku nic poza poczuciem pustki". choćby po
to, by wiedzieć, że to błąd; dla samodyscypliny ("zmarnowałem czas
na oglądanie bzdur, a potem się z czymś nie wyrobiłem")

oczywiście oglądanie kreskówek jest tu tylko symbolem - to samo
dotyczy zbierania głupich naklejek i innych mód przetaczających się
przez szkołę, gier w karty na przerwach, odwiedzania miejsc, które
koledzy odwiedzają po szkole, zanim wrócą do domu itp.

[verdana]

Te dzieci i tak sa wykluczone z grupy... Wzrastają w przekonaniu, ze
zwykle dzieci w zwyklych szkolach to dla nich nieodpowiednie
srodowisko. Nawet jesli rodzice im tego wprost nie mowia, dziecko to
wie.
Nie ma takiej sily, aby kiedys poczulo się w nieelitarnym
srodowisku "na miejscu". Mam wielu znajomych wychowanych w elitarnym
środowisku inteligenckim, jeszcze zza "dawnych czasów". To
wyksztłceni, mili ludzie, ale nie do zniesienia - oni nie bardzo
rozumieją, ze nie wszyscy są tacy jak oni. I mają poczucie
wyższości, niezaleznie od wlasnych osiągnięć w zyciu dorosłym.

[artemis_fowl]

Myślę, że można znaleźć mnóstwo argumentów przeciwko edukacji
domowej, które w moich oczach przekreślają tę ideę, oto tylko
niektóre z nich:

1.Większość rodziców zdobyło swoje wykształcenie w
niedofinansowanym systemie szkół publicznych w związku z czym nie
dysponuje odpowiednim poziomem inteligencji, żeby uczyć własne
dzieci w domu.
2.Dzieci, którym rodzice poświęcają bardzo dużo uwagi, uczą
się więcej od innych i to daje im niesprawiedliwą przewagę na rynku
pracy. Jest to wbrew zasadom demokracji.
3.Jak dzieci mają nauczyć się samoobrony, jeśli nie będą dzień
w dzień odpierać ataków szkolnych gangsterów?
4.Doświadczanie drwin ze strony innych dzieci jest bardzo
ważne w procesie socjalizacji.
5.Dzieci w szkołach publicznych ćwiczone są w mówieniu „nie”
kiedy oferowane im są narkotyki, papierosy i alkohol.
6.Świetlówki maja prawdopodobnie zdrowotny wpływ na dzieci.
7.Publiczne pytanie się czy można wyjść do toalety, wskazuje
młodym ludziom na ich miejsce w społeczeństwie.
8.Przemysł odzieżowy zorientowany jest na działanie presji
grupowej, która to ma szanse zaistnieć tylko w szkole.
9.Szkoły publiczne wspierają przekaz kulturowy np., tak
ważnych tradycji jak śpiewu „…marsz marsz Dąbrowski ……..…za twoim
przysmakiem zjemy kluski z makiem..”*
10.Dzieci poza szkołą nie nabędą ważnych umiejętności, o które
pytają pośrednictwa pracy np. , siedzenia na tyłku bez przerwy przez
6 godzin i więcej.
11.Nie można pozwolić, aby preferencje edukacyjne rodziców
burzyły Święty Ład w obecnym systemie edukacji.
12.Dzieci uczone domowo stają się obiektem zazdrości a nawet
nienawiści ze strony niektórych rówieśników. Nie trzeba chyba
tłumaczyć, jak źle wpływa to na dzieci. Te chodzące do szkoły.
13.Szkoła jest miejscem niezwykle interesujących eksperymentów
naukowych przeprowadzanych na dzieciach. Edukacja domowa zubaża
środowisko naukowe o, być może, niezwykle ważkie wyniki badań.
14.Edukacja domowa stawia pod znakiem zapytania tysiące
intratnych posad w publicznej edukacji. Taki nieodpowiedzialny brak
solidarności społecznej godzien jest najsurowszego potępienia.
15.Wszelkim badaniom nad skutecznością edukacji domowej
wykazującym jej wyższość nad edukacją masową brakuje zatwierdzenia
Ministerstwa Edukacji. Fakt ten w oczywisty sposób je dyskredytuje.
16.Dzieci, które nie chodzą do szkoły nie rozumieją i nie czują
tego, co to znaczy "wychodzić na przerwę", "ściągać", "podrabiać
zwolnienia", o co chodzi w zdaniu "17 do odpowiedzi".
17.Dzieci, które nie chodzą do szkoły ominą takie cenne
doświadczenia, jak grupowe przebieranie się na WF (co umiejętnie
ćwiczy ZBYT wstydliwe dzieci), czy grupowe rozbieranie się w trakcie
badan i masowych szczepień (po przywróceniu i aktywacji gabinetów
szkolnych).
18.Dzieci, które nie chodzą do szkoły nie będą potrafiły
właściwie reagować na dźwięk dzwonka.
19.Gdyby wszyscy rodzice uczyli dzieci w domu, budynki szkolne
musiałyby służyć innym celom. Część z nich z całą pewnością
zamieniono by na domy publiczne, co przyczyniłoby się do ekspansji
prostytucji i epidemii chorób wenerycznych.
20.W szkole publicznej rodzeństwo jest od siebie odseparowane
poprzez system odrębnych klas dla dzieci w różnym wieku, co znacznie
zmniejsza ryzyko, że brat zarazi siostrę jakąś chorobą zakaźną.
21.Zjawisko edukacji domowej może zdezaktualizować podręczniki
i słowniki akademickie oraz wystawić na próbę uznane przez wiele
uniwersytetów autorytety w dziedzinie pedagogiki i psychologii. Czy
zwolennicy edukacji domowej nie mają serca?

pozdrawiam wszystkich superinteligentów, którzy wypowiadają się na
temat, z którym nawet się nie zetknęli.

[dorota.konowrocka]

Verdana, a czy to nie Ty masz czasem poczucie niższości? Męczy Cię ten elitaryzm
i dręczy, podkreślasz tą niezwykłą wagę stosunków z nieinteresującymi ludźmi. A
znasz takie przysłowie: "kto z kim przestaje, takim się staje?" Powiem Ci tak:
tego lata odwiedzałam znajomego, który do 13 roku życia wychował się w rodzinie
edukującej domowo, razem z dwiema siostrami, potem poszedł do normalnej szkoły.
Pewnego wieczoru zorganizował spotkanie towarzyskie, może 10 osób. Czułam się na
nim cudownie, to byli fantastyczni, interesujący ludzi, bardzo zrelaksowani,
mający dużo do powiedzenia na rozmaite tematy i jednocześnie bardzo otwarci na
innych. Po spotkaniu powiedziałam znajomemu, jak świetnie się czułam na tym
spotkaniu, jak było miło i interesująco. Znajomy odpowiedział: "Bardzo się
staram mądrze wybierać przyjaciół". Bardzo utkwiło mi to w pamięci.

Dorota

[verdana]

Nie mam. Mam za to mnstwo znajomych, wychowywanych w elitarnym
kręgu, z ktorych niewiele wyrosło - i Ci dopiero mają poczucie
niższosci.
Jestem natomiast socjologiem i widzę, jak Ci ludzie wlasnie mają
problemy z doborem towarzystwa. Żeby wybierac, trzeba mieć z czego -
ich krąg znajomych został ograniczony w dziecinstwie. Nie rozumieją
wielu zjawisk spolecznych. Uciekają z kolejnych prac, bo maja
problemy w kontaktach z tymi "nieinteresującymi".

[kkokos]

"Bardzo się
> staram mądrze wybierać przyjaciół"

jest oczywistością przecież, że każde dziecko uczące się w szkole, a nie w domu,
będzie pasjami zapraszało do domu okolicznych pijaczków.

a tak BTW to przy aktywności verdany na wielu forach, przy jej zdecydowanych,
często idących pod prąd poglądach i przy jej doświadczeniu jako matki ostatnią
rzeczą, o jaką bym ją podejrzewała, jest poczucie niższości. co nie znaczy, że
uważam, że zawsze ma rację.

[verdana]

I datego, ze nie zawsze ma rację, nie odwazyłaby się nigdy uczyć
dzieci osobiscie, w domu, bez udziału innych dorosłych!

[mm5m]

kkokos napisała:

stawiaja w człowieku nic poza poczuciem pustki?
>
> ja napisałam i podtrzymuję
> jasne, mama może ci powiedzieć, ze te kreskówki są głupie, ale
> normalnym, zdrowym odruchem każdego dziecka będzie chęć przekonania
> się samemu, czy to rzeczywiście głupie.
> nieoglądanie głupich kreskówek zwykle skutkuje poczuciem wykluczenia
> z grupy, w której wszyscy oglądają. dziecko powinno wiedzieć, o czym
> jego koledzy rozmawiają, bo bez tej wiedzy będzie się czuł
> pominięty, wyoutowany, gorszy! im dalej w podstawówkę, tym
> asertywność zwykle rośnie. - w klasie mojego dziecka większość
> pasjonuje się piłką nożną, mój syn ma ją w nosie; ze dwa razy
> próbował obejrzeć jakiś mecz, znudził się, więcej nie próbuje. ale
> wie, o czym kumple gadają i to jego wybór, że z nimi nie gada, tylko
> gada z innymi kumplami, z którym znajduje wspólne zainteresowania.
> dla mnie gapienie się na mecze w okienku to jedno z bardziej
> idotycznych hobby - mogłam oczywiście zabronić synowi marnować czas
> w ten sposób, tylko skutek pewnie byłby odwrotny do zamierzonego.
Wychowałem się do ok 12 roku życia bez telewizora, kreskówek itp - uwierzcie,
nie przeszkadaało mi to w zyciu. Rodzice nauczyli mnie czytać kiedy miałem 4
lata - potem pierwsza część podstawówki to wg. mnie zmarnowany czas. Do dzisiaj,
rzeczy, które nalepiej pamiętam to były moje lektury, a nie podręczniki
(Lilavati - matematyka, ksiązki o ciekawych zweirzętach, seria - 500 zagadek na
temat itp.). Skończyłem zwykłą podstawówkę, w miarę dobre liceum i całkiem dobre
studia. Obecnie moja praca polega na pracy z ludźmi - mam bardzo dużo kontaktów,
nowych sytuacji itp. Jestem autentycznie zadowolony - i uwierzcie mi - moja
7-letnia córka edukowana w domu też jest zadowolona ze swojego życia..

[kkokos]

i uwierzcie mi - moja
> 7-letnia córka edukowana w domu też jest zadowolona ze swojego życia..

a to oceni dopiero ona sama za lat 20

[mm5m]

kkokos napisała:

> i uwierzcie mi - moja
> > 7-letnia córka edukowana w domu też jest zadowolona ze swojego życia..
>
> a to oceni dopiero ona sama za lat 20
Podobnie jak wszystkie dzieci edukowane w szkole.... tez za 20 lat to ocenią.

Nasza córka ma jednak o tyle lepszą sytuację, że my zapytaliśmy ją czy chce
uczyć się w domu. Tym samym była to nasza wspólna decyzja. Jeżeli zmieni zdanie
- uszanujemy to i poślemy ją do szkoły.

Dzieci posyłane do zerówki czy 1 klasy - nawet jeżeli nie chcą tam iść -
zazwyczaj po prostu nie mają wyboru.
I to jest właśnie różnica...

[kkokos]

> Nasza córka ma jednak o tyle lepszą sytuację, że my zapytaliśmy ją czy chce
> uczyć się w domu. Tym samym była to nasza wspólna decyzja.

rozumiem, że pochodziła sobie ze dwa lata do szkoły i wiedziała, z czego rezygnuje

[mm5m]

Obowiązek szkolny zastał nas poza granicami kraju, więc nie chodziła zwyczajnie
do szkoły. Bylismy co jakiś czas w prywatnej szkole w Warszawie na konsulacjach.
Taka forma nauki spodobała się nam wszystkim i postanowiliśmy przy tym pozostać.
Obecnie jestesmy w kraju i jej kontakt ze szkołą to konsultacje i jakieś większe
wydarzenia (koncerty, imprezy) na które chodzi z koleżankami z bloku (i
formalnie z klasy).
Pojęliśmy wybór takiej formy edukacji nie w oparciu o negatywne doświadczenia ze
szkołą, ale ze względu na inne przesłanki.
Czasem tak bywa w życiu, że wybiera się lepsze niz dobre, niekoniecznie po
spróbowaniu innych, zapewne dobrych dróg.

[dorota.konowrocka]

Gdyby istniała taka szkoła, do której chciałabym posłać moje dzieci, to chętnie
bym je do niej posłała - trzy razy w tygodniu na pięć godzin, mniej więcej w tym
wymiarze. Ale ona - przynajmniej w Polsce - nie istnieje.

Są rodzice edukujący domowo, którzy nawet chcieliby posłać dziecko do jakiejś
świetnej szkoły prywatnej. Ale nie stać ich lub mieszkają zbyt daleko. Wybierają
więc to, co jest dla nich dostępne.

Dorota

[dorota.konowrocka]

Bardzo interesują i moim zdaniem trafiająca w sedno wypowiedź, dzięki.

Dorota

[agatka_s]

no i z kim oni sie beda znajdowac na portalu Nasza Klasa ? ))))

Lekcje przy krojeniu pomidorów

[reszkiny]

Moi drodzy!
nie ma jak pogadać sobie na forum o czymś czego wogóle nie znacie z
życia...
Spróbujcie sobie wyobrazić, że moi synowie na podwórku mają kolegów,
kolegów przypadkowo dobranych (ciągle są rotacje na podwórku, ten
się wprowadza, ten wyprowadza), nie zabraniamim bawienia się nawet z
Mariuszem, który przekleństw używa na codzień. Nie gardzimy nim, nie
odseparowujemy. Lubi nas, lubi moje placki.
Moi chłopcy należą do harcerstwa, całą sobotę są na zbiórkach, i kto
ich tam wie co i gdzie porabiają. Ufam druhowi i to mi wystarcza, a
im więcej zobaczą tym lepiej. Raz na miesiąc wyjeżdżają na weekend z
druhem, za każdym razem ich drużyna miesza się z inną: raz ze
starymi znajomymi a raz całkiem z nowa druzyną.
w wakacje mam czas dla dzieci z całej mojej rodziny, wszyscy
przyjeżdżaja do nas, albo jedziemy na wieś do babci jest tłok, ale
jest przyjemnie: kłótnie, walki, zabawy, wspólne gotowanie,
nieprzespane noce.
Wyciągnęłam dzieci ze szkoły po to aby pokazać im świat na
żywo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! i pokazuję ludzi starych
(dom starców) niemowlaków, ludzi grzebiących po śmietnikach, którzy
gadają wiersze, sławnych gości w bibliotece, a nawet nudziarzy z
biura.....
świat jest piękny i cieszę się, ze moje dzieci w taki piękny dzień
jak dzisiaj nie kiszą się w dusznej klasie tylko biegają po podwórku
z kolegami, bo naukę zrobiliśmy wcześnie rano a resztę możemy zrobić
później.
Nie ma sensu dyskutować na tych forach, zapraszam do czytania m
ojego bloga: www.naukapozaszkola.blog.onet.pl, tam dzień po dniu
można podglądać nas i powolutku oswajać się z tą myślą, że nie
gryziemy, że kochamy świat, jesteśmy otwarci itp. Niedługo w
przyjaciółce będzie o nas artukuł, mam nadzieję, ze też nie
zostawicie na mnie suchej nitki))

"Nie ucz świni śpiewu, bo swój czas stracisz a i świnię
zdenerwujesz"- jest tak? moim zdaniem jest!
Popatrzcie na edukację domową jako na coś nowego co warto obserwowac
i może choc kawałek sobie z tego wziąć dla siebie...

a swoją drogą napiszcie coś o swoich rodzinach....
pozdrawiam wszystkich.
wiosna jest piękna, juz niedługo egzaminy i wakacje!!!!

[verdana]

Ale rozumiem, ze Twoje dzieci sa teraz w podstawówce.
Jak zareaguja, kiedy w gimnazjum będa musiały sziedzieć w dusznej
klasie, którą dom uwaza za iewlasciwa wychowawczo?

[reszkiny]

nic nie muszą!
jeśli chcą to wrócą do szkoły, ale moga też kontynuować ed do
studiów, ale o tym to niech opowie mam Przemka (licealisty),
poczytajcie: www.galant.yoyo.pl/index.swf

[dorota.konowrocka]

Verdana, ja Cię trochę nie rozumiem. Reprezentujesz opcję, którą można streścić
tak: "Świat jest chałowy, więc lepiej, żeby dzieci szybciej się do tego
przyzwyczaiły i niczego lepszego nie oczekiwały". Ja reprezentuję opcję: "Lepiej
jak najdłużej przyzwyczajać je do czegoś najlepszego, bo po pierwsze, co
przeżyjemy, to nasze (i to chyba najważniejsze!), a po drugie, do czego się
przyzwyczaisz za młodu, tego będziesz później szukał".

To trochę tak, jakby mówić: "Pewnego dnia będziesz miała zmiany zwyrodnieniowe w
stawach, więc lepiej już dziś nie chodź po górach i nie jeździj na nartach, po
co masz się przyzwyczajać, potem będzie ci przykro".

Dobra, może będą musiały siedzieć w gimnazjum w dusznej sali (a może nie, są
tacy rodzice, którzy kontynuują edukacją domową dzieci w gimnazjum). Ale
wygrywają sześć lat! Przez sześć lat nie pracują na wady postawy, nie kisną w
ławkach i mają mnóstwo czasu dla siebie i na rozwijanie własnych zainteresowań.
Kurczę, to nic nie warte? W imię demokratyzacji niech wszyscy dostają w d... tak
samo, bo niby dlaczego 10-latek ma sobie spędzić przedpołudnie w dzień powszedni
na reperacji roweru na słoneczku, jak jego kolega kisi się w ławce zżerany
strachem, że za chwilę go odpytają? (byłam bardzo dobrą uczennicą, ale jeszcze
to dobrze pamiętam) Niech kisi się wcześniej i boi się dłużej, bo i tak go to
nie ominie? No to może odwiedzajmy wszyscy raz w tygodniu dom starców, bo połowa
z nas kiedyś tam trafi?
W ramach przygotowywania się?

Istnieje coś takiego, jak zdolności adaptacyjne. Jak musisz, to sie
przystosowujesz. Również do dusznej klasy i konieczności odrabiania lekcji z
dnia na dzień, jak cię to już dopadło. Również do przemocy w szkole. Na tej
zasadzie świeżo upieczone mamy dostosowują się do swojej roli, uczą się jej,
choć wcześniej nie miały żadnej okazji opiekować się żadnym dzieckiem. Ludzie
przystosowują się do sytuacji utraty pracy, choć przecież nie ćwiczą tego. To
nie oznacza, że treningowo porzucają pracę raz na sześć miesięcy...

Dorota

[verdana]

Nie, to Wy reprezentujecie opcje "swiat jest chałowy". Dla mnie
własnie ten swiat, róznorodny, z klasami w ktorych sa dzieci z
róznych rodzin, a nie tylko "wybrane", gdzie można się zetknąć z
róznymi zachowaniami (wcale nie mowie o chuliganstwie, tylko po
prostu róznorodnosci), z róznymi pogladami, stylami zycia jest dla
dziecka fajnym swiatem. Moje dzieci ze zdumieniem przyjmowały domy,
gdzie był ład i porządek, ale nie było książek, albo dom z
niepracującą mamą, albo gościly dziecko, ktore jeszcze nigdy nie
jadlo cieplego obiadu - a bylo dzieckiem restauratorów.
Dla mnie to zupełnie dobry swiat, od ktorego nie ma co dzieci
izolować, zapewniajac im wymyslona przez rodziców przestrzeń. Wcale
nie uwazam, aby rodzice z definicji byli najlepszym towarzystwem dla
dziecka. Nie uwazam, aby mogli dziecko sprawiedliwie ocenić. Odkryć
zdolności, ktorych sami nie posiadają lub nie cenią. Odkryć wady,
ktorych nie dostrzegają. Odkryć zaburzenia w stosunkach rodzinnych.
To mogą ludzie nie zaangazowani uczuciowo w wychowanie i edukację
konkretnego dziecka.
Oczywiscie, dzieko niedostosowane społecznie moze i nie powinno
uczyć się w szkole. Ale my mówimy tu o tzw "przeciętnych' dzieciach.
I zaręczam, że "przeciętne" dziecko może się mniej bać odpytywania,
niż niezadowolonej z jego sukcesów matki. Zakładasz bowiem - wbrew
oczywistosci - ze dziecko uczone w domu będzie chłonęło wiedzę, że
będzie tzw. 'dobrym uczniem". Ale może sie okazać, ze i tak wyjdzie
z niego lenistwo typowe dla tego wieku, dysfunkcje, kłopoty z
uczeniem się. I co wtedy - zamiast frustracji w szkole, będzie mialo
frustracje 24-godzinna, a mama będzie wlasnie tą odpytującą
nauczycielką, ktora nie moze przeboleć, ze synek nic nie umie.
To dopiero jest piekło. To akurat wiem.

[dorota.konowrocka]

Długi list, więc odniosę się do fragmentu: sprawiedliwej oceny. Znam takie
rodzeństwo, czwórkę, teraz dorośli ludzie, chodzili do normalnych szkół. Jednego
nauczyciele bardzo wcześnie ocenili jako nadającego się do szkoły specjalnej i
długo usiłowali przekonać do tego matkę - dziś robi habilitację, niezwykle
interesujący w rozmowie, cudowny człowiek. Drugi bez przygód, przedsiębiorca i
wykładowca. Trzeci nie mówił do trzeciego roku życia, potem nic nie czytał chyba
do dziesiątego, nauczyciele również długo usiłowali namówić matkę na szkołę
specjalną, potem zaczął czytać jak szalony, każadego dnia godzinami, ale tylko
to, co chciał, zupełnie lekceważac program szkolny, wyciągany na tróje dzięki
interwencji podbudowanej jego pasją do czytania bibliotekarki - dziś robi
habilitację i jest najbardziej oczytanym człowiekiem z najlepszą pamięcią,
jakiego znam. Czwarty został w szkole na drugi rok, maturę ledwo zdał, dziś robi
doktorat, poza tym przedsiębiorca. Wszyscy bardzo mili, mają rodziny i ogromną
liczbę przyjaciół. Matka po awanturach z pierwszych postanowiła szkołę olać, bo
wiedziała swoje.

Pewnie znajdą się też tacy, których rodzice nie "odkryli". I tacy, których nie
odkryła szkoła. I tacy, których szkoła zdeptała. I takich, których zdeptali
rodzice, choć chodzili do szkoły. To wszystko to są indywidualne przypadki, na
których nie można wyrokować o szkole czy o edukacji domowej jako takiej.

Nikt z propagatorów edukacji domowej nie mówi: szkoła jest kompletnie do
niczego, każda, z definicji, bo znamy ludzi, których szkoła przekręciła przez
maszynkę. Ale przeciwnicy edukacji domowej mówią: edukacja domowa jest do
niczego, bo to się nie może udać z definicji, choć nie znamy nikogo, kto byłby
jej produktem. Zawsze w dyskusji o szkole pojawia się ktoś, kto powie - słusznie
- "no tak, ale zależy jaka szkoła, gdzie, jacy nauczyciele, są szkoły lepsze i
gorsze". Edukacji domowej dotyczy to samo: zależy jaka rodzina, gdzie, jakie
dzieci, jacy rodzice, czasem wychodzi lepiej, czasem gorzej. Czy sam system jest
do niczego? Nie. Moim zdaniem, jest to ciekawa alternatywa. Zawsze będzie
wybierana przez nielicznych, zawsze będzie niszowa, ale ważne, że jest możliwa i
to ciekawe, że niektórzy ludzie się na to decydują.

To również wzbogaca różnorodność, na której tak Ci zależy. To też jest okazja,
by okazać tolerację dla innych, której ważność tak podkreślasz. Stać Cię na
tolerację dla ludzi nieciekawych. A gdzie jest toleracja dla ludzi, których
nawet nie znasz, ale których tak szybko tak źle oceniłaś? Gdzie twoje umiłowanie
różnorodności?

Dorota

[verdana]

Mój syn był nieinteligentny - słabo się uczył, nie umiał nic
opowiedzieć 'własnymi słowami" , podczas gdy jego młodsza o trzy
lata siostra tworzyla własne opowieści. Trudno - nie kazdy musi miec
studia, nie kazdy musi byc geniuszem. Nauczyciele stawiali mu
stopnie takie sobie, chyba lepsze, niż ja bym postawila. Ale
skierowali do psychologa, czego ja bym nie zrobila, bo dla mnie po
prostu byl jaki był - uroczy, ale nie lotny.
Problem w tym, ze ja go porownywałam z siostrą (a z kim?), ktora jak
się okazała, ma zupelnie wyjątkowe zdolnosci literackie. To co
uznawałam za "typowe", było absolutnym wyjątkiem.
Syn, jak sie okazało nie był szczególnie tępy - miał IQ 145. Gdyby
byl uczony przez mnie - zmarnowałabym go - na 100%.
Córka poszła do liceum. Tam nauczyciel kazał napisac wiersz (w życiu
nie kazalabym nikomu pisać wierszy!!! Nie znosze poezji). Efekt -
wygrane w wielu konkursach poetyckich.
Moja znajoma ma córke z IQ ok. 70-80. Jej zdaniem córka poradzi
sobie. Teraz, od czterech lat dziewczyna jest katowana nauczaniem
domowym - przygotowuje ją do matury. Nie jest w stanie obiektywnie
podejść do sytuacji.
Nie jestem w stanie zainteresować dziecka dziedzina, która mnie w
ogóle nie bawi - chemią, biologią, fizyką. Ograniczam
zainteresowania dziecka do tego, co sama lubię i mogę wykladac
interesująco. Reszta jest stracona.
Tolerancja? Cóż - tolerować nie zamierzam wszystkiego. Mogłabym
zgodzić się na edukacje domową nie prowazona przez rodziców.
Natomiast edukacja, gdzie rodzice sa nauczycielami - to dla mnie nie
nauka, a indoktrynacja. I dlatego jestem zdecydowanie przeciw.
Bo to zawłaszczenie dziecka.

[artemis_fowl]

A ja za zawłąszczanie uważam chęć wychowywania przez system
szkolnictwa masowego wszystkich dzieci, także tych, które nie mają
na to ochoty... to jest dopiero nowy totalitaryzm, brak tolerancji i
dyskryminacja rodziców, którzy chcą mieć radość odkrywania świata
razem ze swoimi dziećmi... na szczęscie nie Tobie o tym decydować.
Jak słusznie zauważyła Dorota, znasz jeden niepochlebny wypadek i to
nie od środka, ja znam kilkanaście wspaniałych rodzin i
kilkadziesiąt dzieci uczonych w domu, także takie kilkunastoletnie i
naprawdę życzę każdemu takiego wychowania i otrzaskania ze
społecznymi problemami.
Sęk w tym, że rodzice nic nie wybierają dla dziecka i wcale nie
oceniają, w edukacji domowej podąża się za zainteresowaniami
dziecka, starając się jak najlepiej mu pomóc w odkrywaniu tego, co
go interesuje, ale to trudno zrozumieć, kto sprawę zna tylko ze
słyszenia.
Nie znam żadnej sfrustrowanej mamy w edukacji domowej. Za to znam
dużo pedagogów, psychologów tudzież socjologów, którzy swoje
frustracje przelewają na społeczeństwo, a zwłaszcza jak widać na
tych, którzy próbują wyrwać się z szeregu... równaj w dół, w
dwuszeregu zbiórka.
Na studiach mieliśmy takie powiedzenia "nie pomogą doktoraty, jesli
człowiek durnowaty" - na szczęscie edukacja domowa nie jest
wyścigiem do tytułów naukowych... i zacytuje jeszcze jednego
wykładowcę "najgorzej jak ktoś nierozumie, że nierozumie"... to taki
zdroworozsądkowe prawo logiki ))

[verdana]

Nie oceniaja? Wątpie...
Można uznać, ze państwo nic do dzieci nie ma- nawet przymus
nauczania domowego jest przymusem. Wobec tego zniesmy w ogóle
przymus nauczania - rodzice moga nie chcieć, aby dziecko sie uczyło -
wiec w ogóle moga zrezygnować z uczenia. Bo to ICH dziecko, ich
wlasność - a zatem moga robić co chcą. przymus jakiegokolwiek
nauczania jest totalitaryzmem. zakaz pracy dzieci tez jest
totalitaryzmem, bo odbiera rodzicom prawo do decydowania o dziecku.
"Nie rozumie" pisze sie oddzielnie.

[artemis_fowl]

Oczywiście, że "nie rozumie" pisze się oddzielnie, a myślałaś, że
razem???

Widzę, że jesteś zwolenniczką starej dobrej komunistycznej szkoły,
która wychowuje dzieci dla narodu, żeby były dobrymi obywatelami,
posłusznymi przytakiwaczami i mundurowymi strzelającymi do tego,
kogo im wskaże przełożony, obywatelami nie sprawiającymi kłopotu i w
razie potrzeby głosującymi w wyborach zgodnie z oczekiwaniami... sam
nie wiem, kogo wskazać.

My jako rodziny edukujące domowo, chcemy tylko w spokoju poświęcać
się temu, co uważamy za słuszne...
A czy jesteś skłonna swoje dzieci poddać eksperymentowi edukacji
domowej??? Dlaczego więc wymagasz od nas, abyśmy pozwalali
ekseprymentować na naszych dzieciach jakimś domorosłym pedagogom...
w imię czego???
Ponawiam też po raz kolejny tezę, że wypowiadasz się o czymś, o czym
nie masz zielonego pojęcia...

A w domowej szkole ocen nie ma, wątpić masz prawo, ale tego nie
wiesz i prawdopodobnie się nie dowiesz... bo nie chcesz się
dowiadywać.

[korronella]

Nie, to Wy reprezentujecie opcje "swiat jest chałowy". Dla mnie
> własnie ten swiat, róznorodny, z klasami w ktorych sa dzieci z
> róznych rodzin, a nie tylko "wybrane", gdzie można się zetknąć z
> róznymi zachowaniami (wcale nie mowie o chuliganstwie, tylko po
> prostu róznorodnosci), z róznymi pogladami, stylami zycia jest dla
> dziecka fajnym swiatem.

Chyba nieuważnie czytasz nasze posty. Kto napisał, że świat
jest "chałowy"? Wręcz przeciwnie, reszkiny konkluduje, że świat jest
piękny. I zapewniam Cię, że większość z nas chce czerpać z życia to,
co najwartościowsze i to dawać dzieciom.
Co do różnorodności dzieci w klasach, to - jako wieloletnia
nauczycielka nie mogę się z tym zgodzić. W szkole jest kładziony
duży nacisk na unifikację. Same zresztą o tym pisałyście, że dziecko
musi oglądać kreskówki itp., żeby broń Boże nie czuć się wyobcowanym
w gronie rówieśników.
Nauczyciele też w niewielkim stopniu cenią oryginalność i
samodzielnośc myślenia (nie mówię o wszystkich), a dzieci
przygotowuje się do rozwiązywania testów, w których najważniejsze
jest, czy "Uczeń zrozumiał i wykonał polecenie".

. Wcale
> nie uwazam, aby rodzice z definicji byli najlepszym towarzystwem
dla
> dziecka. Nie uwazam, aby mogli dziecko sprawiedliwie ocenić.
Odkryć
> zdolności, ktorych sami nie posiadają lub nie cenią. Odkryć wady,
> ktorych nie dostrzegają.

Tak, najlepiej oceni dziecko, często nawet nie pamiętający jego
imienia nauczyciel do spólki z pedagogiem szkolnym.

nie wiem, dlaczego ciągle przedstawiasz nam wizję nadambitnej matki,
która frustruje dziecko ciągłym niezadowoleniem i "przepytywaniem".
I kompletnie nie dociera do Ciebie, że ludzie moga być inni niż Ci
się wydaje.
Nie odpytuję moich dzieci. Zadaję im zagadki, które uwielbiają i nie
po to, żeby wykazać im, że są osłami, ale żeby świetnie się z nimi
bawić i zobaczyc nad czym ewentualnie można popracować.
Moja córka (I klasa) uczy się godzinę do dwóch dziennie (w tym
granie na instrumencie), resztę czasu przeznacza na zabawę i swoje
pasje. Gdzie więc jest to torturowanie nauką, o którym piszesz?

[kkokos]

>>Same zresztą o tym pisałyście, że dziecko
>>musi oglądać kreskówki itp., żeby broń Boże nie czuć się wyobcowanym
>>w gronie rówieśników.

czytanie ze zrozumieniem. trudna sztuka.

[mmaupa]

To ja sie wypowiem jako owoc eksperymentow.

Bylam w nieco podobnej sytuacji - moja rodzina przeprowadzila sie do innego
kraju gdy brat i ja mielismy 8-9 lat. Mieszkalismy w Azji przez cztery lata,
chodzilismy do miedzynarodowej szkoly. Szkola szkola, ale polski program (j.
polski, historia, biologia itd., przedmioty rozniace sie chocby slownictwem)
trzeba bylo przerobic. Nasza biedna mama latala za nami z ksiazka i kazala
odmieniac "mianownik: kto? co? dziesiec rozowych prosiaczkow, dopelniacz: kogo?
czego? dziesieciu rozowych prosiaczkow", lub wyliczala te wszystkie podszyty i
runa lesne. Bylo to o tyle straszne, ze nie wiedzielismy o ktorej porze dnia i
nocy wyskoczy z tymi podszytami i mianownikami. Najgorsze byly wlasnie podroze
samochodem i wkuwanie er i okresow albo innych bitw pod Grunwaldem - nie mozna
nigdzie uciec! Zal nam tez bylo mamy, ktora bynajmniej nie palala miloscia do
pierwotniakow ale miala nad glowa Program Nauki. O dziwo w szkole
miedzynarodowej nie mielismy zadnych problemow, w ogole przyswajalismy wiedze
dosc bezkrwawo - ale nauka w domu z mama byla meczarnia, mysmy chcieli miec
matke, a nie nauczycielke.

W jeszcze gorszej sytuacji byly znajome dzieciaki, ktore nie chodzily do szkoly
tylko wlasnie byly uczone przez rodzicow. To bardziej przypominalo tresure niz
cokolwiek innego! Kiedys zadzwonilam do nich w sobote rano, z propozycja
wspolnego spaceru - moja rowiesniczka Karolina nie mogla wyjsc "bo sie uczy"! Te
dzieci nie mialy pojecia co inne 10-13stolatki lubia, co ogladaja, czego
sluchaja, w co sie bawia, nie uzywaly zadnego slangu mlodziezowego, nie jezdzily
na rolkach i rowerze... Slowem, to nie byly normalne dzieci, tylko miniaturki
doroslych, a rodzice nie byli mama i tata, tylko panem i pania nauczycielka.

I oczywiscie po powrocie do Polski - szok kulturowy.

[artemis_fowl]

To naprawdę straszne... jak oni mogli wytrzymać bez wstrząsająco
fascynującego przykładu Winx, Witch, Barbie, Kenów, Atomówek i
innych tak kształtujących na całe życie osobowość, niezbędnych
przykładów. Zupełnie też nie rozumiem jak można przeżyć bez "złotych
rad" rówieśników, którzy doradzą kiedy trzeba "olej naukę, nie
marnuj sobie życia chłopie", "p.... starych, oni cię do grobu
wpędzą" myślę, że można dodać wiele innych. No i ten faktycznie
fascynujący zasób słownictwa... mam przykłady wśród pracowników
firmy, że zostaje wielu na resztę życia... trzeba by jakiś
spoecjalny słownik wyrazów bliskoznacznych napisać, żeby wprowadzić
chociaż urozmaicenie w zastępstwie trzech wyrazów, ktorymi można
powiedzieć w zasadzie wszystko.
Ja jestem ofiarą eksperymentu szkoły masowej i tez nie miałem czasu
dla kolegów, bo po 7-8 godzinach szkoły musiałem spędzać dalsze 4
nad lekcjami i nadrabianiem, tego, co nauczyciel nie zdążył zrobić
na lekcji... i chodziłem do szkoły w soboty, poniewaz tak było za
moich czasów... później zaczęło się odrabianie dni wolnych. A na
weekend też trudno wyjechać, bo trzeba wracać, rano w poniedziałek
wstawać do szkoły.
Edukacja domowa wychowuje ludzi wolnych, poza systemem, którzy
potrafią myśleć twórczo, a nie tylko wiernie słuchać poleceń i
domyślać się jak odpowiedzieć niekoniecznie zgodnie z prawdą, ale
tak, aby pani była zadowolona.
Przepraszam, ale my nie wychowujemy dzieci żeby zadowolić system
oświaty, kuratorium, czy urzędy państwowe.

Cała dyskusja trochę mija się z celem... ponieważ tylko jedna strona
wie o czym mówi. A jesli ktoś faktycznie jest socjologiem, niech
zrobi badania - należałoby wziąć dzieci z rodzin edukujących domowo
i ich rówieśników dokładnie ze szkół i klas, do których są
przypisane, prześledzić potem ich losy np. przez 25 lat, i okreslić
nie tylko, co kto osiągnął, ale też jakim jest człowiekiem i czy
jest szczęsliwy... będzie to na dzień dzisiejszy grupa badawcza ok.
100 dzieci ED i drugie tyle ich rówieśników. Potem możmey wrócić do
dyskusji, jesli oczywiście ktoś potrafi być obiektywny i potrafi
podejść do sprawy bez własnych obciążeń, jakiś kompleksów i poczucia
winy, obiektywnie oceniając wyniki. Można sięgnąć do badań
amerykańskich, gdzie edukacją domową objęta jest grupa ok. 2,5 mln
dzieci i taka forma edukacji ma już 30-letnią tradycję.

[mmaupa]

Nie miales czasu dla kolegow - ale miales kolegow. Moi znajomi zamiast "kolegow"
mieli starannie wyselekcjonowana grupe ok. 10 dzieci z ktorymi mogli sie bawic
(w odpowiednich godzinach).

> Edukacja domowa wychowuje ludzi wolnych, poza systemem, którzy
> potrafią myśleć twórczo, a nie tylko wiernie słuchać poleceń i
> domyślać się jak odpowiedzieć niekoniecznie zgodnie z prawdą, ale
> tak, aby pani była zadowolona.

Zakladasz oczywiscie, ze mamusia i tatus potrafia myslec tworczo - i potrafia
rowniez te umiejetnosc przekazac. Bo jesli nie, jesli tylko kaza robic lekcje
odtad dotad, wiernie sluchac polecen i dopasowac odpowiedzi do swojego
swiatopogladu, to slynna "edukacja domowa" raczje mija sie z celem.

Dlaczego zakladasz, ze rodzic to oswiecony, wszechstronny geniusz a nauczyciel
jest ograniczonym tepakiem niezdolnym do pracy z dziecmi? W koncu nauczyciele
tez bywaja rodzicami, a rodzice tez bywaja oszolomami.

[verdana]

Twórczo? Znajac poglaay wyłacznie tatusia i mamusi? Twórczo w tym
wypadku oznacza "tak jak tatus i mamusia uznaja za twórczo i
własciwie". Nie da się być twórczym nie stykając się z róznymi
pogladami.
Nawet najbardziej tworczy rodzice rzadko tolerują kompletna
odmienność dziecka. I dziecko, z natury rzeczy latwiej może uznać,
ze pani jest z niego niezadowolona, niż rodzice.

[korronella]

Natomiast w grupie "twórczo" oznacza "tak jak większość uznaje za
twórczo i właściwie". A to już taki nieistotny drobiazg, że
większość uważa za właściwe wzorce promowane przez kulturę masową.
Uczyłam w szkole i wiem, jak mało jest jednostek kreatywnych i
oryginalnych.
Poza tym Ty, Verdano, ewidentnie deprecjonujesz rodziców. Masz wizję
osób, które są wiecznie niezadowolone z postępów swoich dzieci,
nadambitne i właściwie to powinny być wiecznie kontrolowane
przez "dobre i sprawiedliwe państwo', żeby przypadkiem nie zrobiły
krzywdy swoim własnym dzieciom .
To zadziwiające, że każdy może mieć wpływ na nasze dzieci: kolega z
patologicznej rodziny, sfrustrowany nauczyciel, autor pseudokultury.
Tylko rodzice są jakoś podejrzani.

[anmanika]

Ofiarą masowej edukacji jestem ja i całkiem dobrze mi się powodzi
jak większosci mojej klasy która wywodzi się z mrocznych dziejów
PRLu. Ja moge powiedziec tylko i wyłacznie w moim imieniu, że nigdy
bym nie chciała byc uczona w domu. Tak samo nie chciałabym by moja
córka była uczona w domu. Człowiek to zwierzę stadne które musi się
nauczyc w nim funkcjonowac.

[verdana]

Deprecjonuje rodziców, ktorym wydaje się, ze dziecku nie jest
potrzebnu absolutnie nikt, orócz nich. Że nikt prócz nich nie może
mieć dziecku czegos do zaoferowania. Że oni i ich wiedza i
towarzystwo to wszystko, czego dziecku potrzeba. Że ich wychowanie
jest nieomylne i nie potrzeba nikogo, kto by je czasem skorygował.
Jesli ktos ma tak dobre mniemanie o sobie, jesli jest przekonany, ze
to co sobą reprezentuje może zastapić cały świat - to z definicji
nie nadaje się na wychowawcę i nauczyciela.

[agatka_s]

Mam troche wrazenie ze osoby ktore stosuja i sa oredownikami metody
edukacji domowej, zachowuja sie ciut jak wyznawcy jakiejs sekty.

Takie slepe bronienie idei, mam niestety wrazenie totalnie
bezrefleksyjne. Na kazde "ale..." Panstwo macie tysiac kontr
argumentow i jakby "wycwiczone" odpowiedzi, w zasadzie pod sznurek.
Moze to wynika z tego ze jestescie zmuszeni do bronienia swojej idei
(tak jak w sekcie, gdzie wszyscy nas atakuja i musimy sie bronic)- i
przerabiacie te argumenty po raz setny, pewnie tak. To takie moje
luzne spostrzezenie-jak czytam te dyskusje.

Oczywiscie ze Panstwo macie prawo wyboru, jestescie
rodzicami, "wlascicielami" swoich dzieci.


Wydaje mi sie jednak ze tak jak kazda skrajnosc (a co do tego ze
edukacja domowa jest skrajnoscia (a napewno statystycznie jest
jakims promilem wzgledem normy), chyba sie zgodzimy wszyscy), ma
sporo minusow, negatywnych czynnikow-moim zdaniem bardzo powaznych.

Mnie sie wydaje ze poprostu czasem dobrze jest zastanowic sie nad
tym co zauwazaja inni, tak dla zdrowia psychicznego i z prostej
zaleznosci statystycznej-nikt nie jest nieomylny, zadne rozwiazanie
nie jest w 100% idealne.

Slepe bronienie jakiejs idei czasem zapedza czlowieka w taki kozi
rog, ze liczy sie glownie walka o te idee, reszta (np taki drobiazg
jak dzieci) juz przestaja sie liczyc.

[dorota.konowrocka]

Po pierwsze: Wszyscy rodzice edukujący domowo w Polsce robią to, bo CHCĄ. Nie
zostało im to narzucone - chcą. Powody są różne, ale wśród nich ZAWSZE jest ten:
"chcę, żeby moje dziecko nie uczyło się wiernie słuchać poleceń i nie uczyło się
odtąd dotąd". Egzaminy zdawane co pół roku są czymś w rodzaju zła koniecznego -
takie jest prawo, trzeba je zdawać. Na zajęcia "odtąd dotąd" poświęca się więc
możliwie niewiele czasu, starając się zastąpić je tam, gdzie to tylko możliwe,
czymś bardziej interesującym, co umożliwi dziecku nauczenie się czegoś "przy
okazji". (Możesz poczytać o Bieszczadach, możesz pojechać w Bieszczady) Jasne,
nie zawsze się da, nie zawsze są pieniądze, ale "edukacja szkolna" nie jest osią
tej całej zabawy w edukację domową - jest jej marginesem, koniecznym i dlatego
realizowanym. Generalnie jednak rodzice edukujący dzieci domowo są zdania, że
edukacja w wersji szkolnej nie służy specjalnie rozwojowi - nie dlatego, że źle
jest posiadać wiedzę i informacje, ale dlatego, że źle jest podawać je wszystkim
dzieciom na gwizdek w konkretnym momencie określonym przez autora programu i
podręcznika, w konkretny sposób określony przez autora programu i podręcznika.
Jedno dziecko uczy się lepiej w działaniu, inne lepiej czytając, inne słuchając.
Rodzice mają tych dzieci kilkoro, mają czas i mają chęci, więc mogą się
dostosowywać. Pamiętaj, oni CHCĄ. Taką wybrali drogę, często rezygnując z tego
powodu na przykład w pracy zawodowej w pełnym wymiarze.

Droga rzecz: rodzice edukujący domowo nie uważają, że nauczyciele to tępaki.
Dlaczego? Chociażby dlatego, że ok. połowa rodziców edukujących domowo w Polsce
to nauczyciele (!). Znają pracę szkoły, znają jej bolączki i dlatego podejmują
taką decyzję. Nauczyciele są często bardzo fajni i oddani dzieciom - problem
polega na tym, że mają tych dzieci bardzo dużo i NIE SA W STANIE, przy
najszczerszych chęciach, dostosować programu do każdego dziecka i, co więcej,
NIE MOGA tego zrobić, bo mają określony program, w którym dana klasówka ma
zostać przeprowadzona w danym momencie i nie da się nic zrobić z tym, że dla
Pawła czy Wojtka lepsze byłoby nauczenie się danej porcji materiału pół roku
później, kiedy rozwojowo nie sprawiałaby im już specjalnych problemów (a pół
roku wcześniej muszą się z tym zmagać w pocie czoła). Nie mówię o pobłażaniu
dzieciom. Mówię o tym, że dzieci osiągają pewne umysłowe zdolności w różnych
momentach. Mały X nie czyta, jak ma 5 lat, ale potem ma 6 czy 7, nagle coś
przeskakuje, dojrzewa i zaczyna czytać z tygodnia na tydzień, bez specjalnego
wysiłku wkładanego w naukę, wystarczy stworzyć mu warunki - i tak jest z wieloma
rzeczami.

Trzecia rzecz: edukację domową prowadzą NIE TYLKO rodzice, co było tu już
wielokrotnie podkreślane. Jeśli piszesz "mamusia i tatuś", to chcesz ich
ośmieszyć i zinfantylizować, ale to niecelowe. Ta mamusia i ten tatuś zazwyczaj
cztery razy sie zastanowili, czy na pewno chcą i potrafią podjąć się edukacji
domowej - choćby dlatego, że wymaga to dostosowania całego życia (rezygnacja
przynajmniej jednego rodzica z pracy zawodowej w pełnym wymiarze, dużo czasu
poświęconego na samokształcenie, zazwyczaj budżet domowy robi się szczuplejszy
itd.) Oni znają na pamięć wszystkie zarzuty kierowane pod adresem edukacji
domowej (a co z socjalizacją, a czy mają kompetencje, a gdzie dziecko nauczy się
radzić sobie samodzielnie, a czy to nie jest ograniczanie itd.) Zarzuty wysuwane
przez Was nie są niczym nowym, kierowane są pod adresem wszystkich ruchów
edukacji domowej na całym świecie. I naprawdę ci wszyscy rodzice edukujący
domowo nieustannie zadają sobie pytanie: Co jeszcze mogę zrobić, by np. moje
dziecko na pewno miało grupę kolegów i przyjaciół? Co jeszcze mogę zrobić, by
ułatwić mu rozwijanie swoich zainteresowań? Kogo jeszcze mogę zaangażować w ten
projekt edukacji domowej moich dzieci, by szerzej otworzyć im horyzonty,
otworzyć im świat?

Po czwarte: o światopoglądzie. Odpowiem tak: Czy chcę, by moje dzieci powieliły
mój światopogląd? Nie jestem pewna, czy mam światopogląd. Innymi słowy, sądzę
różne rzeczy na ten i ów temat, ale czy to tworzy spójny system? Nie jestem tego
pewna i nie wiem, ile procent ludzi ma ów światopogląd - nie 100 proc. i nie 50
proc, jak sądzę. Czy uważam, że moje życie jest fajne i wybory, których
dokonuję, są dobre? Tak. Wierzę w swoje życie i swoje wybory.

I tu dochodzimy do kluczowego pytania: czy rodzice mają prawo i przywilej
przekazać i pokazać dzieciom to, w co wierzą? Ja uważam, że TAK. Ale na to
trzeba czasu. Nie są się tego przekazać i pokazać mając do dyspozycji dwie
godziny dziennie z dzieckiem w dni powszechnie i kilka godzin w sobotę i
niedzielę. Ja uważam, że mam szczęście i przywilej żyć życiem bardzo ciekawym,
swobodnym, różnorodnym i bogatym w doświadczenia i mam szansę i chęci podzielić
się tym z moimi dziećmi. To wszystko.

Czy mam do tego prawo? O to chyba rozbija się cała dyskusja. Czy rodzice mają
prawo stworzyć dzieciom takie warunki, które uznają za najlepsze dla nich? Czy
mają prawo kształtować w dziecku nonkonformizm lub oportunizm? Czy mają prawo
kształtować w dziecku niechęc do rywalizacji lub zamiłowanie do rywalizacji?
Zauważcie, to jest w gruncie rzeczy pytanie: CZY RODZICE MAJA PRAWO WYCHOWYWAC
DZIECI?

CZY RODZICE MAJA PRAWO WYCHOWYWAC SWOJE DZIECI?

Polska konstytucja mówi wyraźnie, że tak. Ja uważam, że tak. Rodzice edukujący
domowo po prostu to realizują.

Wydaje mi się, że wielu rodziców po prostu NIE MA ODWAGI wychowywać swoich
dzieci. Stracili gdzieś wiarę w swoje życie, w swoje wybory, z niepewności
zrzekli się trochę roli rodzica. "Na pewno specjalista wie lepiej. Pedagog,
psycholog, metodyk, oni wiedzą, jak wychować dzieci i czego dzieci powinny się
uczyć, ja nie jestem specjalistą, a poza tym dzieciom bardzo potrzebni są
rówieśnicy". To też jest efekt działania szkoły. "Ja się na tym nie znam. Inni
się na tym znają".

Nie można być specjalistą od bycia człowiekiem. Trzeba po prostu być
człowiekiem, codziennie starać się być trochę lepszym i pełniejszym. I mieć
odwagę przekazać to dzieciom, bo im nasza miłość, wiedza i doświadczenie są
potrzebne. Gdyby było inaczej, dzieci z domów dziecka, gdzie rówieśników jest
pod dostatkiem, byłyby znakomicie przygotowane do życia. A są - rozpaczliwie źle.

PS. Ja też się czasem boję, ja też jestem produktem masowej szkoły.

Dorota

[mmaupa]

Alez oczywiscie ze rodzice maja prawo uczyc dzieci w domu. A ja mam prawo
twierdzic, ze to jest zly pomysl, a Twoje argumenty mnie nie przekonuja bo mam
wlasne doswiadczenia w tej dziedzinie.

[verdana]

A argument, ze rodzice "chcą" - to zadnen argument. W tym wypadku
nie liczy się, co chcą rodzice, a co jest dobre dla dzieci.
Ze światopoglądem jest jak z mowieniem prozą - mozenanie wiedziec,
ze się go ma - ale nie sposó go nie mieć.

[artemis_fowl]

Ależ oczywiście... każda z rodzin, którą znam z edukacji domowej ma
bardzo sprecyzowane poglądy, chociaż wcale nie jednakowe...
pluralizm, to odpowiednie słowo. Rzadko też szkoła spotyka się z
naszej strony z atakiem, z jakim my się spotykamy... dlaczego,
odpowiedzcie sobie sami, przecież jesteście inteligentni.
Rodzic o sprecyzowanych poglądach i systemie wartości, uznając go za
dobry będzie chciał go zaszczepić swoim dzieciom, jeśli nie to
znaczy, że jest złym rodzicem, ponieważ chce źle dla swego
dziecka... a dziecko i tak wybierze tak jak zechce, ale przynajmniej
ja wiem, że zrobiłem wszystko, żeby dać mu właściwe narzędzia do
funkcjonowania w świecie.
Odpowiedzcie sobie na pytanie dlaczego Wy zmuszacie swoje dzieci do
chodzenia do szkoły, pytaliście je czy chcą??? My bierzemy
odpowiedzialność dużo większa za to, co robimy i nie oczekujemy, że
szkoła za nas wykształci i wychowa...
A poza tym żyjemy w przedziwnym kraju, gdzie krzyczymy o tolerancji
dla badań nad życiem, dla kochających inaczej, przeciw męczeniu
zwierząt itd. itp. a kiedy rodzice chcą uczyć swoje dzieci, co ma
tradycję dużo starszą niż szkoły publiczne Bismarcka, podnosi się
larmo, że ktoś śmie systemowi zabierać chleb i podnosi się
komunistyczny song "oddajcie nam nasze dzieci"... ale szopka!!!

[agatka_s]

Ja (mowie za siebie !!!!) nie atakuje, nie obrazam, nie odmawiam
prawa do decydowania.

Widze tylko bardzo powazne mankamenty takiej metody. Nie podoba mi
sie ona (nie ludzie ja wyznajacy, ale sama cala idea). Nigdy bym
nie zafundowala czegos takiego swojemu dziecku, bo za bardzo go
kocham aby robic na nim jakies eksperymenty ktorych skutki wyjda na
jaw dopiero za jakis czas, a moje dziecko za bardzo lubi swoja
szkole, kolegow, i to tyle.

[verdana]

Hmmm. może wytłumacze Ci to na przykladzie książek.
Mam dzieci, ktore choć kształcone w szkołach, uwielbiaja czytać.
Polecam im książki - te ktore znam. Nauczyciel, choc szkolny, też
przejął się wychowaniem syna i poleca mu książki, a że ma inny gust
i upodobania - poleca mu zupełnie co innego. Koledzy, o dziwo też
czytajacy (niektorzy, nie twierdze ze wszyscy) pozyczaja synowi
książki o których ani ja, ani nauczyciel nie znamy.
To znacznie wieksza możliwość wyboru, niż dla dzieci wychowywanych
tylko przez dwoje ludzi.
To samo z muzyką. Ja w ogole muzyka się nie interesuję. Mąż lubi
klasykę. Jak dziecko ma poznać inne rodzaje muzyki, skoro my o niej
nic nie wiemy, albo wiemy, ale nie lubimy?
Jakos nauczanie publiczne ma się dobrze również w demokracji.
A najsmieszniejsze jest to, ze w tych wszystkich argumentach "za"
domowym uczeniem nie pojawia się jedyny, ktory by mnie przekonał -
program szkolny jest idiotyczny, i znacznie lepiej dla dziecka
byloby je uczyć zupełnie czego innego. Tylko - no wlasnie - tego nie
można robić także w domu, bo dziecko musi dac egzaminy i byc
nauczone programu. I zdać egzamin prezentując to, czego wymaga od
niego szkoła. Więc i tak z systemu szkolnego się nie wychodzi.

[mmaupa]

Wiesz, normalnie bym powiedziala: nie moja malpa, nie moj cyrk, robcie sobie co
chcecie.

Sek w tym, ze ja bylam taka malpa w dwoch roznych cyrkach i mam porownanie
(edukacja domowa vs szkola). I za nic na swiecie nie wrocilabym do edukacji
domowej, przy calym szacunku i milosci do rodzicow.

> Rodzic o sprecyzowanych poglądach i systemie wartości, uznając go za
> dobry będzie chciał go zaszczepić swoim dzieciom, jeśli nie to
> znaczy, że jest złym rodzicem, ponieważ chce źle dla swego
> dziecka... a dziecko i tak wybierze tak jak zechce, ale przynajmniej
> ja wiem, że zrobiłem wszystko, żeby dać mu właściwe narzędzia do
> funkcjonowania w świecie

No dobrze, a co jesli Twoi rodzice mowia Ci (tu ekstremalne przyklady), ze
ziemia jest plaska, kobieta jest glupsza od mezczyzny, a jedzenie brokulow
powoduje raka? To jest ich swiatopoglad i uczac Cie tego chca Cie ochronic przed
zlem tego swiata, ergo sa dobrymi rodzicami. A Ty, jako male dziecko, nie masz z
kim skonfrontowac tej wiedzy - tata Ci mowi, ze telewizja klamie, ksiazek na
dane tematy nie ma w domu, a wszyscy znajomi rodzicow maja podobne poglady.

[verdana]

Nawet nie przy ekstremalnym - wystarczy , ze rodzice wolą
Mickiewicza od Słowackiego, fizykę od matematyki, klasyke od
literatury współczesnej a prozę od poezji. I dla dziecka te
upodobania stają się jedynymi możliwymi - one nawet nie wiedza, ze
dla niektorych najwiekszym poeta może być Norwid, a część ludzi
czytuje poezję, gardząc prozą i że po Nałkowskiej byli jeszcze
dobrzy pisarze.

[artemis_fowl]

Wy ciągle nie rozumiecie, że w edukacji domowej podniotem jest
dziecko, i to ono i jego zainteresowania są na pierwszym planie, a
rodzic podąża krok zanim... podsuwając mu jedynie niektóre rzeczy,
książki, sposoby, które pomogą mu nabyć żądaną wiedzę.
Program głupi? Nie wiem, czy tak bym to określił, jest podstawa
programowa, która okresla, co dziecko powinno umieć na danym etapie
nauki, ale na podstawę programową w edukacji domowej wystarcza tak
naprawdę max. godzina dziennie, a resztę czasu można poświęcić na
fascynacje i rzeczy ciekawe... choćby muzykę, taniec, sport, języki,
czy po prostu poznawanie świata.
Mitem jest też, że w edukacji domowej jedynym nauczycielem jest
rodzic i tylko on decyduje jakie mają być upodobania dziecka. Od
najmłodszych lat naszych dzieci żona wyszukiwała różne pozycje
muzyczne i literackie, które polecały inne mamy... poza tym jesteśmy
dość małym środowiskiem w Polsce, znamy sie nawzajem i uczymy się od
siebie nawzajem, przekazując ciekawe zajęcia, pozycje książkowe
(polskie i zagraniczne), muzykę, ciekawe miejsca, interesujące
lekcje w muzeach... nawet o aukcjach na allegro książek, których
szukamy. Są wśród nas poloniści, fizycy, informatycy, angliści,
germaniści... więc kiedy nie ma tematu lub pomysłu wiemy do kogo
uderzać. Mamy pomoc ze strony szkoły, nie tylko naszej...
przyjaźnimy się z zespołem szkół w sąsiedniej miejscowości, gdzie
dyretor oferuje pomoc nauczycieli...
Ale najwazniejsze jednak dokonuje się w domu, w naszym gronie.
A przykre jest to, że patrzycie na edukację domową poprzez swoje
doświadczenia i swoich rodziców, nie każdy tego doświadcza.
A czy metoda jest zła, czy dobra, okaże się za lat 20-25,
proponowałem eksperyment socjologiczny, ale to akurat nie zostało
podchwycone. I ostanie słowo, jesli chodzi o eksperymentowanie na
dzieciach, to za ten eksperyment ja odpowiadam jako rodzic, i wolę
żeby tak zostało z jednego względu, nie mam na kogo zwalić jak się
nie uda... chociaż dotychczasowa faktografia mówi coś zupełnie
przeciwnego.
Załączam migawkę, chociaż ona też zostaje tylko migawką ))
www.itvp.pl/video.html?channel_id=-1&site_id=-1&genre_id=-1&form_id=-1&video=30769
Pozdrawiam entuzjastów i sceptyków

[mmaupa]

Artemis, wpusc na forum swoje dziecko, bardzo Cie prosze. I ja sobie z nim
pogadam i powymieniamy sie doswiadczeniami - z perspektywy osoby uczoNEJ, nie
uczaCEJ.

Nie rozumiem czemu rodzic nie moze podsuwac ciekawej lektury polskiej i
zagranicznej ot tak sobie, tylko musi to usprawiedliwiac edukacja domowa.

I dlaczego biedne dziecko ma byc skazane na towarzystwo rodzica 24h na dobe?
Mnie by to strasznie irytowalo, mimo ze moja rodzine uwielbiam. Milo jest
zmieniac otoczenie, zmieniac srodowisko - a Ty nie lubisz chodzic do pracy dla
odmiany?

[artemis_fowl]

moje dziecko samo umie znaleźć... jak będzie chciało.
było uczone i samo wybrało tę formę edukacji... Wy naprawdę nie
rozumiecie, że edukacja domowa jest demokratyczna i decyzje
podejmuje się wspólnie... patrzycie przez pryzmat swoich doświadczeń.
Powielacie te same argumenty od początku dyskusji, mimo, że
pojawiają się nowe wątki.
Nie zabieram głosu aby kogokolwiek przekonywać, jedynie aby stępić
to potepienie w czambuł czegoś, czego się nie zna... to tak jak
dziecko krzywi się na widok szpinaku ) ale to jak ma 5 lat )
A dzieci zmieniają otoczenie... ale po raz kolejny twierdzę, że kto
nie widział ten nie wie, a ja nie mam zamiaru niczego udowadniać,
jedynie dzieliłem się garścią doświadczeń i przemyśleń.

[mmaupa]

Artemis, jeszcze raz Ci powiem: bylam uczona w domu. Rodzina dala mi wybor: albo
uczysz sie polskiego programu w domu z nami, albo jezdzimy na konsultacje do
szkoly. Przez dwa lata uczylam sie w domu, potem chodzilam do punktu
konsultacyjnego, takiej wlasciwie szkoly. Roznica byla ogromna. Owszem, kazda
decyzja nalezala do mnie i do brata: dzieciak slyszac - chcesz isc do szkoly czy
sie uczyc w domu? oczywiscie ze powie "w domu". Mysmy tak powiedzieli - i z
perspektywy czasu widze, ze popelnilismy blad.

ale po raz kolejny twierdzę, że kto
> nie widział ten nie wie,
Rozumiem, ze sam byles uczony w systemie domowym i masz porownanie ze zwykla
szkola? O wrazeniach wolalabym porozmawiac z Twoim potomkiem.

a ja nie mam zamiaru niczego udowadniać,
> jedynie dzieliłem się garścią doświadczeń i przemyśleń.
Ja rowniez dziele sie doswiadczeniami. A ze sa negatywne, no coz - doswiadczen
sie nie wybiera. Ale nie udowodnie Ci niczego, nie mam wplywu na to jak
edukujesz dziecko. Nie twierdze tez, ze wszystkie dzieci uczone w domu sa
nieszczesliwe, bo to nieprawda. Ale te ktore znam szczesliwe nie byly -
chcialabym, zeby "domowi" rodzice przyjeli to do wiadomosci.

[artemis_fowl]

mmaupa napisała:

> Artemis, jeszcze raz Ci powiem: bylam uczona w domu.

Jest zasadnicza różnica pomiędzy byciem uczonym w domu (czyli szkołą
w domu) a edukacją domową. Zachęcam do odwiedzenia stron o edukacji
domowej, blogów osób, które tak ucza dzieci, do książki Marka
Budajczaka o edukacji domowej, lub amerykańskich publikacji
Charlotte Mason lub Johna Holta (jego książka zresztą już chyba się
ukazała na rynku polskim). Po zapoznaniu się z tematem możemy wrócić
do tematu.
Jeśli chodzi o owoce edukacji domowej czyli dzieci, edukowane domowo
można spotkać cały przekrój od wieku akademickiego po zerówkę, i
wierz mi lub nie, ale byłem ostrożnie nastawiony do takiej edukacji,
zanim poznałem pierwszą rodzinę uczącą w domu swoje dzieci w wieku
gimnazjanym... po pierwszym pobycie u nich zdecydowałem, że ja tez
tak chcę.
Edukacja domowa to bardziej styl życia, jaki się przyjmuje niż
lekcje w domu jakich Ty doświadczyłaś.

[agatka_s]

Tak sobie popatrzylam na ten film, i musze powiedziec ze jak moje
dziecko bylo takie male, ja dzieci na filmie, to ja tez tak go
uczylam. Mial okres fascynacji-geografia-to kupowalam mapy,
obkleilam caly pokoj i sobie jezdzilismy palcem po mapie, mial okres
fascynacji markami samochodow to kazal sie przepytywac z kazdego
napotkanego, jak zaczal liczyc jak mial 6 lat to liczylismy wszedzie-
w poczekalni u lekarza, w wannie itp itd, potem interesowal sie
pilka nozna to ja jak wariatka kupowalam wszelkie dostepne periodyki-
nauczylam sie nawet co to spalony (ale juz zapomnial, bo fascynacja
minela) itp, potem byla fascynacja historia tzn 2 wojna-to ja
podsuwalam mu lektury, rozmawialismy, ogladalismy filmy itp.

Teraz F1....(wiedzieliscie ze bolidy nie maja kierunkowskazow, a
kierownica sie wyjmuje....).

Ja to bym nawet powiedziala ze nasza edukacja domowa polega na tym
ze to glownie ja sie douczam razem z moim synem....

Ale w tym samym czasie dziecko jak tylko skonczylo 2,5 latka zostalo
poslane do miejsc gdzie uczyli go tez inni, i nie mam na mysli tylko
miejsc tradycyjnych-przedszkole (wspaniale siostry, ktore dzieciaka
wykierowaly na ludzi, dzieki nim jest pelen empatii, ma dobre
maniery, umie ladnie sie zachowac przy stole itp, a przed
przedszkolem byl takim malym dzikuskiem), basen- super pan trener,
ktory zaszczepil w dzieciaku milosc do sportu, pan profesor od choru-
to juz w ogole trudno mi opisac jak wiele moj syn zawdziecza akurat
temu czlowiekowi i temu co na tych zajeciach sie uczy. No i
nauczyciele szkolni-the last but not least-ja mam niesamowite
szczescie miec doczynienia z naprawde super pedagogami, ucza tez,
ale przedewszystkim wychowuja. Nie dalabym nigdy rady tak wychowac
dziecko (a dzieki Bogu poki co jestem z tego wychowania bardzo
zadowolona) gdyby nie ta rzesza ludzi.

Mysle ze bez wplywu tych wspanialych ludzi moj syn bylby o wiele,
wiele ubozszy (ja chyba tez).

Jego rozwoj to tez kontakty kolezenskie-sporo juz szkol moj syn
zaliczyl, sporo kolegow poznaje tez w innych miejscach gdzie
funkcjonuje (np jezdzac na obozy i kolonie przynajmniej 2 razy w
roku od 6-tego roku zycia). Dzieciak naprawde bylby "dziki" gdyby
nie te wyjazdy (w tym ze szkoly, z klasa, wyjazdy na wymiane
zagraniczna z kilkoma szkolami partnerskimi). To byloby zupelnie,
zupelnie inne dziecko gdyby bylo skazane tylko na mnie. Moze
umialby tyle samo lub wiecej, ale zycie czlowieka to nie tylko tzw
umiejetnosci twarde....

[agatka_s]

co to spalony to zapomnialam ja !!!!!

Moj syn az taki "glupi" nie jest....

[artemis_fowl]

agatka_s napisała:

> Tak sobie popatrzylam na ten film, i musze powiedziec ze jak moje
> dziecko bylo takie male, ja dzieci na filmie, to ja tez tak go
> uczylam.

W programie uczestniczyły rodziny, które zgodziły się na wystapienie
na ekranie, ale przekrój wiekowy jest bardzo różny, od takich, które
już skończyły maturę, do zerówki, więc nie jest to sposób edukacji
związany z wiekiem.

> Ja to bym nawet powiedziala ze nasza edukacja domowa polega na tym
> ze to glownie ja sie douczam razem z moim synem....

I tu masz rację. Często rodzice chcą lub muszą spędzać godziny nad
lekcjami z dzieckiem. To jest czasem minus szkolnictwa publicznego.
Masz też rację, że przy dziecku rodzic wiele rzeczy musi sobie
powtórzyć i jeszcze więcej nauczyć od początku )) my tak mamy
teraz z historią.

> Nie dalabym nigdy rady tak wychowac
> dziecko (a dzieki Bogu poki co jestem z tego wychowania bardzo
> zadowolona) gdyby nie ta rzesza ludzi.

Tego akurat nie wiesz. Możesz jedynie powiedzieć, że droga edukacji
jaką wybrałaś dla dziecka bardzo się sprawdziła i to jest
najważniejsze, super sprawa. Ale tego, czy byłby "dzikusem" jak to
określasz w innym wypadku już się nie dowiesz, i to tez jest dobre,
bo po co nam takie rzeczy wiedzieć ))

> Mysle ze bez wplywu tych wspanialych ludzi moj syn bylby o wiele,
> wiele ubozszy (ja chyba tez).

Nasze dzieci nie są ograniczone do kontaktów jedynie z rodzicami.
Córka od małego chodziła na angielski Helen Doron i do szkoły
muzycznej Yamaha, stamtąd ma kolegów i koleżanki, nawet my przez nią
zyskaliśmy nowych przyjaciół, chodzi też na tańce do domu kultury,
pewnie trafi do jakiejś drużyny zuchowej, jesteśmy po przeprowadzce
i szukamy w naszej miejscowości. Syn od 3 roku życia chodził na
muzykę (z angielskim daliśmy spokój), teraz uczy się gry na
skrzypcach w szkole Suzuki, jeździ na obozy skrzypcowe i ma tam
swoich kolegów i koleżanki nie tylko z Polski, oboje trafią do klubu
szermierczego. Też trafialiśmy na fajnych ludzi i pedagogów.
Mają kontakt z rówieśnikami i to nie tylko z edukacji domowej, mają
swoich przyjaciół i sporo czasu na kontakty z nimi, rodziny edukacji
domowej prowadzą prawie zawsze domy otwarte i gościnne.
A nasze dzieci, cóż są śmiałe, odważne, pogodne i nie mają żadnych
problemów żeby porozmawiać z osobą w każdym wieku - nie tylko z
rówieśnikiem, nie mają tez problemu z nawiązywaniem znajomości i z
odnalezieniem się w grupie. Choć przyznaję, że każde z nich w inny
sposób przeżywa tę formę edukacji.

[agatka_s]

ja nigdy nie odrabialam lekcji z dzieckiem, owszem czasem
sprawdzalam, czasem przepytalam, czasem pomoglam jak pytal.

I to tez jest dla mnie sedno-ja najzwyczajniej na swiecie nie mam
ochoty edukowac swojego dziecka. Jestem osoba dorosla, ktora ma
swoje zycie, swoja prace i nie mam ochoty byc nauczycielem dziecka
24 h na dobe (juz i tak wystarcza ze jestem mama 24-godzinna). Moj
syn natomiast, nie mialby ochoty spedzac ze mna tyle czasu, bo
poprostu ja nie jestem dla niego partnerem, nie jestem na tyle dla
niego atrakcyjna aby swoj mlody zywot spedzal ze mna. Mamy swoje
odzielne zycia, swoich znajomych, swoje sprawy, swoje
odpowidzialnosci (on za lekcje). Czasem robimy cos razem (np
jezdzimy na nartach) ale generalnie prowadzimy odrebne zycia, i
dzieki Bogu....

z powodu przedluzonych ferii zimowych, spedzilam w tym roku z moim
synem 3 tygodnie razem, ciurkiem (w tym 2 zagranica, gdzie nawet nie
dalo sie geby otworzyc do kogos dorosleg)- o matko pod koniec to juz
na siebie szczekalismy-on wrocil z radoscia do szkoly, a ja do
pracy...gdyby to trwalo dluzej chyba bysmy sie pozabijali.

[artemis_fowl]

i tylko wysp tych nie ma... mowa oczywiścei o Bergamutach )
Odwróćmy sytuację: a jesli wychowawczyni to ......, pan od wuefu
to ........., dyrektor szkoły to ........., a wszyscy pozostali
jedynej szkoły w okolicy to......... na dodatek większość uczniów
należy do organizacji faszystowskiej, a kto nie chciał zostać
faszystą zapisał się do pro..... (opcje wolno wstawić samemu)...
Też sytuacja czysto hipotetyczna, ale wypadki chodzą po ludziach ))

[anmanika]

To już nawet rodziny królewskie zrezygnowały z edukacji domowej i
wysyłają swoje dzieci nawet do szkół publicznych a nawet
państwowych. Dośc się naeksperymentowali?

[artemis_fowl]

Tak wszyscy jesteśmy alkoholikami i okładamy nasze dzieci czym
popadnie... trzeba je ratować przed zgubnym procederem i oddać w
opiekę państwu, najlepiej od razu do ośrodków wychowawczych...
najlepiej założyć obozy, gdzie dzieci będą w ogóle pozbawione
zgubnego wpływu swoich protoplastów i wychowane z ogólnie przyjętą
linią obecnej kadencji... tylko co będzie, jak kadencja się zmieni,
trzeba chyba wymienić cały personel... może jakiś pomysł.

Jeśli będziemy dyskutować na tym poziomie, to trzeba by stwierdzić,
że do szkolnictwa masowego oddają swoje dzieci Ci, którzy nie mają
czasu ich wychować i wyedukować, więc chętnie to spychają na
innych... a jak coś jest nie tak, to zawsze można postraszyć sądami
lub policją... bardzo trafny tok rozumowania.

Znam mało rodziny królewskie, ja do nich nie należę w każdym razie i
nie bywam u nich... ale Ty na pewno masz lepsze informacje w tym
względzie... poczytaj sobie życiorys C.S. Lewisa, będziesz natomiast
wiedzieć więcej nt. "elitarnego" szkolnictwa Brytyjskiego
Królestwa