niebezpieczne subkultury

[amidarion]

Mam pytanie - jak reagujecie, co myślicie o subkulturze EMO?
Moja 14 letnia siostrzenica właśnie zbyt mocno zaczyna identyfikować się z
ulubionym zespołem muzycznym Tokyo Hotel - już nie tylko ubrania w czaszki,
podkradanie kredki do oczu i zamazywanie sobie połowy twarzy na czarno ale
zamykanie się w sobie, bezpodstawne napady agresji, trudności w nauce i
niestety coraz mocniejsza fascynacja cierpieniem i śmiercią. Ostatnio
przyłapałam ją w kuchni na intensywnym przyglądaniu się nożom co w połączeniu
z pytaniem czy krwawienie łatwo zatamować wzbudziło moją lekką panikę.
Co robić? Małą jest w takim wieku, że słucha tylko koleżanek które jej w
naturalny sposób imponują.

[theagenes]

Moja córka tez fascynowała się kulturą Emo przez chwile. Kiedy mi o
nich zaczęło opowiadać i pokazywac co oni wyczyniają przeraziłem
się. Chciałem ją zamknąc w domu nie wypuszczać. Bałem się strasznie,
ale ktoś mi wtedy poradził, żebym się zainteresował córką. Jej
swiatem i nie negował go ale był z nią, cały czas interesował się
jej zyciem. Poświecał jej jak najwięcej uwagi. Dużo żesmy wtedy
rozmawiali o wszystkim, zyciu i smierci i zauwazyłem że jak tylko
zaczynam mówić o tym, że życie jest wartosciowe i mam sens to zaraz
mnie napadała, wsciekała się. Ale dzięki tym naszym wspólnym
rozmowom i byciu razem, jakoś tak samoistnie stało się, ze problem
zniknął. Nie wiem wydaje mi sie, ze to jest wołanie dzieci o
zainteresowanie się nimi przez rodziców wychowawców po prostu kogoś.

[amidarion]

no dobrze, rozmowy z rodzicami, z dorosłymi są bardzo ważne, ale jakieś doraźne
rozwiązanie? Jakiś czas temu na allegro można było kupić uwaga: "sztuczną krew
dla Emo" z opisem nie będziesz bał się ciąć, teraz możesz zaimponować swoim
znajomym zdjęciami prawdziwego cierpienia pełnymi krwi...
Mnie to osobiście mocno niepokoi. Mała ma słaby kontakt z rodzicami - ja jestem
tylko ciotką, staram się rozmawiać i przebić przez mur ale to trudne bo
ważniejsze są koleżanki. Jakiś chłopak też tam się kręci w pobliżu. Ja wiem, że
to trudny wiek i szukanie przynależności i rodzaj wołania o pomoc ale czy
koniecznie trzeba do tego używać trupich czaszek i tasaków????

[theagenes]

wiem to trudne. wiesz to jest fascynacja bo ktoś się mną
zainteresował. A że używają do tego noży - inni eksperymentuja z
narkotykami. Może warto poszukac pomocy psychologicznej. Dla całej
rodziny

[amidarion]

Czy uważasz że bardzo popularna subkultura EMO jest wynikiem zaburzeń czy
dysfunkcji psychologicznych połowy społeczeństwa Polskiego?
Co takiego fascynującego jest w tej konkretnej grupie subkulturowej że ciągnie
jak magnes tak swoją drogą.

[guderianka]

Każde czasy mają swoje "hity". Teraz takim hitem jest EMO. Warto
pamiętać,że w zasadzie większość młodzieży deklarującej bycie w
jakiejś subkulturze to osoby o podobnych w zasadzie problemach
emocjonalnych, to osoby , które nie mają pozytywnej relacji z
rodzicem. Nastolatek chce się wyrwać z domu i szuka sobie nowego
miejsca, które da mu poczucie bezpieczeństwa. Trafia na ludzi,
którzy się nim naprawdę interesują, podzielają zainteresowania, a
duża ilość spędzanego wspólnie czasu sprzyja nawiązywaniu więzi

Należy też oddzielić fascynację pewnymi symbolami od identyfikacji z
jakąś subkulturą. Ja jako nastolatka uwielbiałam czaszki-nosiłam
gipsowe na szyi, srebrne w uszach, na palcach, ubrania miały
elementy czaszek. Przebywałam wśród punków. ALe miałam stały kontakt
z rodzicami, dużo rozmawialiśmy o moich poglądach, życiu. Miałam
mądrego tatę, który lubiał pofilozofować, często chodziłam z nim na
długie spacery, które (teraz to widze)ustawiały moje priorytety.

Tej małej brakuje takiego rodzica, brakuje autorytetu, jeśli nie
masz wpływu na to, by rodzice poświęcili jej więcej czasu, spróbuj
sama okazac jej zainteresowanie, przyjaźń, akceptację

charakterystyka EMO

[saskia123]

Wydaje mi się dość trafna


Emo – nowomodna subkultura, do której należy głównie nastoletnia
młodzież w wieku od 15 do 20 lat. Zdarzają się wyjątki w postaci
członków zespołów grających emo. Tam mogą się zdarzać starsi, którzy
wyniuchali łatwą kasę i nie oddadzą tak prędko koryta. Ulubionym
miejscem przesiadywań emosów są pozerskie skateparki i biedne,
zadymione kluby. W tych pierwszych emowcy spotykają się w celu
wylansowania swojej niepodważalnie wrażliwej osoby wśród ludzi
ślepych na piękno ich duszy. Drugie miejsce jest zaś idealne do
opłakiwania z innymi emo wizyty w skateparku. Emogirls fascynują się
chłopcami z ich subkultury, jednak najczęściej lecą na wylansowanych
deskorolkarzy.

Emo to ktoś, kto nie jest wystarczająco mroczny, by być gotem i jest
zbyt nieodporny na jabole, by być punkiem. To takie coś pośredniego,
użalającego się nad swoim żywotem i lubiącego puszyste (zawsze
czarne!) króliczki. Najczęściej są to osoby z tzw. „dobrych domów”,
którym w dupach się poprzewracało. Mając już wszystko, nie muszą
martwić się o pieniądze, jedzenie czy dach nad głową. W życiu nie
spotyka ich nic złego; żadnej bezdennej, wyniszczającej, łamiącej
serce i zajebiście mrocznej ROZPACZY. Z tego też powodu
paradoksalnie dążą do niej, wynajdując absurdalne preteksty do
płaczu i cięcia się żyletkami.

Stereotypowy przedstawiciel tej subkultury to nigdy nieuśmiechający
się nastolatek z czarnymi, lekko przetłuszczającymi się włosami,
grzywką zakrywającą 3/4 twarzy, bladą cerą oraz paznokciami
pomalowanymi na czarno. Tyczy się to obu płci; w przypadku samic
dochodzi tusz do rzęs, który efektownie rozmazuje się podczas
płaczu. Aczkolwiek również i to staje się domeną emoboyów. Ubierają
się w lekko obcisłe ciuchy w ciemnej tonacji, aby podkreślić ich
cierpienie i ból. Najczęściej posądzani o metroseksualizm.

Ulubioną rozrywką i metodą rozładowywania napięcia jest cięcie się
żyletką. A to wycinanie sobie napisów na skórze, a to podcinanie
sobie żył i takie tam próby samobójcze. Można powiedzieć, że każdy
emo jest seryjnym samobójcą.

Bycie emo to jedno wielkie kłamstwo i ciągle powtarzający się cykl.
Można przedstawić go w paru punktach:

* Dziewczyny mówią, że lubią wrażliwych facetów.
* Chłopak dowiaduje się o tym, więc, żeby mieć pewność, postanawia
stworzyć pozory totalnej wrażliwości. Zaczyna się ubierać
jak „odmieniec” (W jego mniemaniu. W rzeczywistości ślepo wpisuje
się w durny styl, powielany przez setki tysięcy podobnych mu na
świecie nastolatków, przekonanych o swej oryginalności.), żeby laska
zobaczyła, jaki on jest alternatywny i że nikt go nie rozumie. Pisze
grafomańskie wiersze pełne bełkotów pseudpoetyckich i wszędzie rzuca
hasłami o tym, jak to go nikt nie rozumie. Wszystko po to, aby
dziewczyna zauważyła, jaki to on jest przewrażliwiony, samotnym,
czuły i w ogóle.
* Emoboy zaczyna spotykać się z tą laską. Chodzą ze sobą i
wymieniają się swoimi depresyjnymi poglądami. Jednym z ich
ulubionych rozrywek jest narzekanie na wszystko, na co da się
narzekać. Na co się nie da zresztą też.
* Emo staje się zbytnim cieniasem, nie ma jaj, zaczyna mieć większe
huśtawki nastroju niż jego laska podczas menstruacji. I w ogóle
kastrat z niego. Laska rzuca go, twierdząc, że To nie twoja wina, to
ja spieprzyłam sprawę i odjeżdża na Harley'u z jakimś wylansowanym,
napakowanych testosteronem, macho palantem.
* Emoboy płacze, wraca do domu i komponuje następną beznadziejnie
ckliwą piosenkę. Kolejna emolaska widzi jaki gość jest uczuciowy i
historia zatacza koło.

W gruncie rzeczy, może w tym ciągłym płakaniu coś jest. Najwyraźniej
ktoś uświadomił ich o tym, iż są bardziej nędzni niż Rubik. Nie
wytrzymują zderzenia z rzeczywistością, więc jedyną sensowną drogą
jest wypłakanie się nad ołtarzykiem z żyletek.
[edytuj] Czy twoje dziecko jest emo?
Film dokumentalny na temat
Jak być emo
Nic nie widzisz? Zainstaluj Flasha.

Chcesz uchronić swoje dziecko przed takim losem? Ale skąd wiesz, czy
nie jest za późno? Może twoje dziecko już stało się emo? Sprawdź ile
z tych punktów pokrywa się z twoimi obserwacjami. Jeżeli nie jest to
większość, jest jeszcze nadzieja. Jeżeli nie... Samo wykończy się
żyletką.

1. Często giną ci żyletki. W każdej formie, nawet wkłady do
maszynki.
2. Na zwykłe pytania typu: Jak tam w szkole? czy Co byś chciał na
obiad? odkrzykuje: W ogóle mnie nie rozumiecie! Zostawcie mnie w
spokoju!, po czym biegnie do swojego pokoju, żeby popłakać.
3. Nie pamiętasz jak wygląda jego twarz. 3/4 są skryte pod grzywką.
4. Giną ci kosmetyki. W szczególności tusz do rzęs i lakier do
paznokci.
5. Akt jego pobicia jednoczy skinów i punków.
6. Długowłosa młodzież w ciężkich, okutych butach woła na
niego „ciota”, albo „pedał”.
7. Widzisz, że jakiś hippis dołącza się do skinów i punków w akcie
pobicia twojego dziecka.
8. Chce dostać kwadratowe okulary o czarnych obwódkach, mimo że nie
ma wady wzroku.
9. Do szkoły nie nosi plecaka, lecz torbę, w której jest więcej
kosmetyków niż książek. (dotyczy tylko chłopców, u dziewcząt pojawia
się to bez względu na subkulturę)
10. Pisze pamiętnik, w którym wiodącą rolę pełnią mhrooczne wiersze
i planowanie samobójstwa.
11. Zdecydowana większość ubrań w jego szafie jest w paski.
12. Nie ma mowy o jakiejkolwiek sensownej rozmowie. Mają swoje
zdanie na każdy temat i nawet jeśli głoszą nieprzeciętne hipokryzje,
to i tak ty się mylisz.
13. Spięło sobie wargi agrafką, żeby zawsze zachować stosowną minę.
14. Nie wpuszcza cię do swojego pokoju. Wchodzisz tam tylko, w nocy,
gdy siedzi w łazience i próbuje robić sobie makijaż.
15. Twierdzi, że nie ma żadnych przyjaciół.
16. Następnego dnia zaprasza tych przyjaciół, żeby razem popłakać w
piwnicy.
17. Wykazuje nadmierne zainteresowanie ptakami z rodziny
krukowatych.

Ciekawostki
Chciałbym, aby mój trawnik był emo. Wtedy ciąłby się sam
Chciałbym, aby mój trawnik był emo. Wtedy ciąłby się sam

* Kosmetyki wodoodporne zostały stworzone, żeby emo mogli płakać na
koncertach.
* Adolf Hitler był emo. Wskazuje na to jego fryzura.
* Prekursorem emowców był Werter, bohater powieści epistolarnej
Goethego Cierpienia młodego Wertera.
* Emowcy muszą mieć założonego bloga, w którym piszą jak bardzo
cierpią, jak bardzo straszne jest ich życie. Konieczne są zdjęcia ze
łzami i krwią. Najnowszym hitem są krwawe łzy.
* Emo nie wiedzą, że najskuteczniejszą metodą cięcia się żyletką
jest głębokie cięcie wzdłuż w przypadku ręki, nie w poprzek w
okolicy nadgarstka. Najprawdopodobniej chodzi jednak tylko o
zwrócenie na siebie uwagi, nie o samobójstwo.

[amidarion]

świetna charakterystyka dziękuje
faktycznie moja mała jest z tak zwanego "dobrego domu" dodatkowe zajęcia ,
plastyka, francuski, wakacje za granicą itp.
Wydaje mi się że rodzice poświęcają jej dużo czasu i jakościowo jest to "dobry
czas"; ale presja grupy, gimnazjum - ta zmora polskiej edukacji, chłopak który
bardzo jej imponuje i pewnie dużo w tym chęci zwrócenia na siebie uwagi ale też
takiego chodzenia w zaparte i na złość mamie odmrożę sobie uszy...

Z nonsenspodii?

[sir.vimes]

jeśli tak - widać, że nonsensopedia "szybuje" coraz niżej. Denne.

[rycerzowa]

amidarion napisała:

> W życiu nie
> spotyka ich nic złego; żadnej bezdennej, wyniszczającej, łamiącej
> serce i zajebiście mrocznej ROZPACZY. Z tego też powodu
> paradoksalnie dążą do niej, wynajdując absurdalne preteksty do
> płaczu i cięcia się żyletkami.

A niektórzy powiadają, że świat jest źle urządzony, bo tyle w nim prawdziwych
cierpień, tragedii,łez, smutku.
Widocznie są potrzebne.
Jednym słowem - więcej zaufania do Pana Boga.

[amidarion]

poczytałam troszkę informacji o tej konkretnej subkulturze i faktycznie dochodzę
do wniosku, że młodzież jest wręcz chorobliwie zainteresowana cierpieniem i jego
eskalacją ale tylko na pokaz. Wstrząsnęły mną zdjęcia na photoblogach takich
nastolatek jak moja Mała, całych pociętych, wytatuowanych z powbijanymi w ciało
agrafkami. Krew płynie - robimy sobie zdjęcie i pokazujemy światu jacy jesteśmy
emo... Dość smutne jakby się głębiej zastanowić po pierwszym szoku. Smutne bo to
wołanie - zauważcie mnie.
Tym bardziej jestem zaniepokojona swoją siostrzenicą, bo pojawia się pytanie czy
ten jej subkulturowy bunt jest tylko takim sposobem na lansowanie się czy
faktycznie dzieje się coś poważnego czemu szybko trzwba przeciwdziałać

[kkokos]

Oj chyba Pan Bóg naprawdę nie ma tu nic do roboty - to taki wiek, kiedy
większość ludzi jest przeraźliwie EGZALTOWANA. "Świat nie rozumie mojej
głębokiej duszy" oraz "wszystko jest do dupy i nie ma przyszłości" to tylko
druga strona tego samego medalu, na którego awersie/rewersie jest "Pan Bóg mnie
kocha, jestem wyróżniony i szczęśliwy" oraz "świat jest piękny, bo jest znakiem
od Boga, który odpowiada na moje wszystkie pytania". Taka sama przesada, tak
samo wysokie rejestry emocjonalne, tak samo to pretensjonalne - i tak samo mija
(nie mówię oczywiście o wierze, tylko o religijnej egzaltacji).
A wam, gdy mieliście po naście lat, świat nie wydawał się do dupy? Nic was nie
cieszyło, nic nie miało sensu, NIKT WAS NIE ROZUMIAł? Nie miewaliście myśli
samobójczych? nie wyobrażaliście sobie swojego pogrzebu, na którym rodzina
dopiero by zrozumiała, jak bardzo was krzywdziła?
bo ja tak miałam, i wiele moich koleżanek tak miało, choć 20 lat temu nie
nazywało się to emo. I co? I przeszło.

[saskia123]

A mnie nie przeszło. Pogłębia się
Im więcej wiem o świecie tym bardziej mroczno.
Ja bym spróbowała zastosować dziewczynie terapię prawdy.
Zapodaj trochę lektur o prawdziwych nieszczęściach. Może coś z lit. łagrowej,
wojna współczesna, choroby genetyczne . Niech ma punkt odniesienia.

[amidarion]

mnie też się pogłębia...
saskia123 masz rację, terapia szokowa powinna zadziałać tylko na moją Małą już
cięższy kaliber i troszkę finezji - pracuję między innymi z niepełnosprawnymi
ruchowo i zabrałam ją parę razy do pracy - miała kolejny powód do rozpaczy że
oni tacy biedni i nieszczęśliwi... ręce opadają. Teraz myślę żeby ja jakoś tak
wkręcić w wolontariat niech pomaga nieszczęśliwym i pokrzywdzonym będzie miała
poczucie sprawstwa i, o ile nie popadnie przez to w samozachwyt nad swoją
dobrocią , powinno zadziałać jak trampolina

[a.nancy]

> miała kolejny powód do rozpaczy że
> oni tacy biedni i nieszczęśliwi... ręce opadają

a lepiej, zeby to jej zwisalo?
ludzie, dajcie spokoj. mlodziez zawsze byla, jest i bedzie nieszczesliwa. Werter
byl emo, Mickiewicz byl emo
wiekszosc z tego wyrasta.

[nieograniczona]

Pozwolicie drogie panie, że wytłumaczę wam co to jest ,,emo''. Emo, czyli skrót
od emocore, jest określeniem muzyki, emo nazywa się właśnie te osoby. Amber Inn,
Julia, Heroin, Envy, La Quiete - muzyka emocore/screamo obecnie nie istnieje,
wyginęła pod koniec lat 90. Teraz druga sprawa, czyli subkultura, emo jest
obecnie bardzo modne, w sklepach pełno ubrań w czaszki, a nastolatkowie
zapominają dlaczego nazywają się emo. Ta subkultura powstała przeciw stylowi
życia amerykańskich raperów, czyli rozpusty, dziwek, nadmiaru kasy, alkoholu.
Emo mieli być rozsądni, uczuciowi, często byli wegetarianami. Emo od słowa
emotional, czyli uczuciowy. Jak każda subkultura emo ma też swoich przeciwników,
i to właśnie oni wymyślają stereotypy, że emo się tną, że płaczą, że popełniają
samobójstwa. Proszę zajrzeć na froum, gdzie wypowiadają się emo dzieci, (
emo.styl.fm ), naśmiewają się z stereotypów, właściwie każdy tam sądzi, że emo
to tylko muzyka, ale ogólnie jest wesoło, nie ma żadnej mroczności, a emo dzieci
nie planują samobójstw. Wyżej gdzieś pani napisała, że zagłębiła się trochę w tę
subkulturę, nie do końca...

Co sądzę? że to tylko muzyka, a jak każda muzyka musi też mieć dopasowanych
słuchaczy, Słuchacze metalu zakładają glany, punku mają irokezy, no to emo mają
te swoje czaszki. Czy naprawdę żadna z was jako nastolatka nie była punkiem,
metalem?
Ciężko w to uwierzyć.

[zefirekk]

eee no, koleżanka powyżej ma rację.
Emo już nie ma - wyginęło w latach 90-tych. To co jest teraz usiłuje się podpiąć - ale z różowymi czaszkami jest bez szans.

[signorita]

ale i tak to co w tej chwili usiłuje być emo jest przerażające.....

[tukata]

moja 13 letnia córka jest zafascynowana subkulturą emo. Jej histeria
bywa straszna, miała pomysły cięcia(na szczęście tylko pomysły) się
żyletkami.Cały pokój jest wytapetowany plakatami Tokio Hotel, ubiera
się na czarno, przeżywa ciężkie życie Bila(z zespołu),uważa że nikt
jej nie rozumie a świat jest do dupy. Jest dzieckiem z tzw. dobrego
domu, ma dodatkowe zajęcia, prywatną szkołę i dobrą sytuację
materialną. Czyli klasyczny przykład. Też zastanawialiśmy się czy
jest to wołanie o pomoc, o trochę więcej zainteresowania z naszej
strony. Tylko tyle, że nam nie można zarzucić braku zainteresowania,
spędzamy ze sobą dużo czasu, często rozmawawiamy z córką, razem się
śmiejemy itd. Robiliśmy tylko jeden błąd - atakowaliśmy jej
zainteresowania tą subkulturą mówiąc, że to jakaś mroczna
sekta,która jest beznadziejna itd. Teraz nie atakujemy, podsuwamy
inną muzykę, słuchamy jej razem. I mam wrażenie, że jest jakiś
postęp, przynajmniej nie ubiera się ciągle na czarno i chodzi mniej
ponura. Mam nadzieję, że to minie i nic złego nie zdarzy się po
drodze. Na razie plakaty nie zniknęły z pokoju.....

[blanka.g1]

niestety telewizje muzyczne nakrecają modę widziałam na MTV program gdzie w
ramach prezentu jedna z bohaterek dostała sesję zdjęciową masakra.... zdjęcia
robione były w obskurnej toalecie gdzie dziewczyna leżała na podłodze
ucharakteryzowana jakby podcięto jej gardło i żyły na rękach wszystko było
wypełnieniem czasu oczekiwania na "odpicowanie pokoju" przez specjalistyczną
ekipę czarne ściany szkielet człowieka jako dekoracja błe....a nastolata w
siódmym niebie